အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိခြင်း

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူသည် အရက်ကို အရသာခံ သောက်နေသော တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ လှည့် ကာ မေးလိုက်လေသည်...။

"တတိယအစ်ကို... ခင်ဗျား ဆိုင်ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီလား..."

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီသည် ပါးစပ်ထဲမှ အရက်ကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်...။

"ငါ နေရာအတော်များများကို လိုက်ကြည့်ပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် ကျင်းရိနဲ့ ငါ့ကြားမှာ... သဘောထားကွဲလွဲမှု နည်းနည်း ရှိနေတယ်..."

သူသည် စကားရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို သတိမထားမိဘဲ အချင်းချင်း ပွတ်သပ်နေမိ ကာ သူ၏ အသံထဲတွင် မတတ်နိုင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်...

"သူက ငါတို့ အခုနေနေတဲ့ ခြံဝင်းကို အရင်ဝယ်ချင်နေတာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် "အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သည်" ဟူသော စာသားကို ရိုက်နှိပ်ထားသည့် သူ၏ လက်ထဲမှ အဖြူရောင် ကြွေခွက်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ခွက်၏ အေးစက်နေသော အနားသတ်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ နေသော် လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အတွေးများက လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေခဲ့ပေသည်...။

ဤပီကင်းရှိ ခြံဝင်းအိမ်သည် ယခုအချိန်တွင် ထူးခြားမှု မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း နောင်ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် ၎င်း၏ ဈေးနှုန်းမှာ မည်မျှအထိ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ် ချေ။

အခြားသူများက ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်သော်လည်း သူကမူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်၊ ဤ အရာမှာ အစစ်အမှန် မိသားစု အမွေအနှစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် မလုပ်ဆောင်ပါက နောင်တစ်ချိန် ဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာသည့်အခါ ဝင်ရောက် ပတ်သက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူသည် တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ် သားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့တွေက အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်ဝယ်ရမှာ ပဲဆိုတော့ အခုလို အခွင့်ကောင်းကြုံတုန်း အကုန်လုံးကို ဝယ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ကာ ရိုးသားပွင့်လင်းသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြော လိုက်လေသည်...။

"တတိယအစ်ကို... ခင်ဗျားမှာ ငွေမလောက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုတာလေးတွေ ရှိတယ်... အဲ့ဒါ ကို ယူပြီး သုံးလိုက်ပါ..."

တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီမှာ ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက် လေသည်...။

"အဲ့လိုလုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ချန်ယဲ့ရာ... မင်း ကူညီပေးခဲ့တာတွေက လုံလောက်နေပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက် လေသည်...။

"ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေပဲလေ... အရမ်းကြီး အားနာမနေပါနဲ့... ဒီအိမ်က မိသားစုအတွက် တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ... အလကား ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ..."

ငွေဆိုသည်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထားပါက အလကားပင် ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ပညာရှိစွာ အသုံးပြုမှသာလျှင် တကယ်တန်ဖိုးရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်တာ့ရှန်းမှာ မှင်သက်သွားခဲ့လေ၏။ ကြွေခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်မှာ လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

ထျန်မိသားစု ညီအစ်ကိုများသည် ပီကင်းတွင် စီးပွားရေးအသေးစားလေးများကိုသာ လုပ်ကိုင်နေကြပြီး အခြားသူများထက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု အစပိုင်းတွင် သူ ထင်မြင်ထားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် ခြံဝင်းအိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန်အကြောင်းကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ ပြောဆိုနေကြပြီး ငွေကြေးမြောက်မြားစွာကို သုံးစွဲရန်နှင့် အချင်းချင်း ကူညီပေးရန်တို့ကို အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြ သဘဲ အသင့်ရှိနေကြမည်ကို မည်သူမျှ တွေးထင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အိမ်ဝယ်ယူရန် ကူညီပေးနိုင်သည့် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သော ယုံကြည်မှုမျိုးမှာ သူ မည်သည့်အခါက မျှ မက်ရန်ပင် မဝံ့ရဲသော အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ပီကင်းသို့ မလာရောက်မီ ညက ဇနီးဖြစ်သူ ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့လေ ၏။

ကျောက်တာ့ရှန်းက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စကားပြောရန် အလွန်ရှက်ရွံ့နေခဲ့ သဖြင့် ထိုစကားများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်လေတော့သည်။

————————————

လူတိုင်း စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာခဲ့သဖြင့် သူတို့အားလုံး အိမ်သို့ ပြန် ခဲ့ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က အိပ်ပျော်နေသော ကျောက်ခဲလေးကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီထားလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို အားအောင်ထားကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လမ်းကလေးအတိုင်း အိမ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ပြန်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ခေါင်းလှည့်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်မောကျနေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ မထိတွေ့ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

သားဖြစ်သူ၏ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းတို့မှာ အာယဲ့နှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်ကျသွားစေခဲ့ပေသည်။

"အင်း... ဟင်း..."

ကျောက်ခဲလေးသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ညည်းညူလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာ ထိတွေ့ခဲ့သော နေရာကို သူ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် အလိုအလျောက် လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။

သူသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုး ဝှေ့လိုက်ကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ထပ်မံ၍ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

ကလေးကို ပြန်နိုးသွားမည် စိုးသဖြင့် ထျန်ရှောင်ယာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒိကလေးက ဒီနေ့ တော်တော်လေး ပျော်ခဲ့ပုံရတယ်... အရမ်းပင်ပန်းသွားလို့ အိပ်ပျော်သွားတာနေ မယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရင်ခွင်ထဲရှိ သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ လျက် အလွန်တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်...။

"သူက ကိုယ့်လိုပဲလေ... ကိုယ် ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဒီလောက်ကို အိပ်တာ..."

"ဖူး..."

သူမ၏ ရယ်သံကြောင့် ကလေးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထျန်ရှောင်ယာသည် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ အနီးသို့ ညင်သာစွာ မှီလိုက်ပြီး နူးညံ့တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်....။

"ရှင်က အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းအောင်ပဲ ပြောနေတော့တာပဲ... ကျွန်မ ထင်တာက ရှင် ငယ် ငယ်တုန်းက အစားမက်ပြီး အပျင်းကြီးခဲ့လို့ နေမှာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေသော သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက် ဘေးနားရှိ ဇနီးဖြစ်သူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားမိသဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့လေ၏။

လမ်းမီးတိုင်များ၏ မှိန်ပျပျ အဝါရောင် အလင်းတန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ၎င်းတို့ ၏ နှလုံးသားများကို နွေးထွေးစေကာ ဆံပင်များကိုပါ ပူနွေးနေသည်ဟု ခံစားရစေလေသည်။

သူ ဆက်၍ မပြောတော့ဘဲ ညင်သာစွာ "အင်း..." ဟုသာ အသံပြုလိုက်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက် ရှိ အပြုံးကိုကား ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နူးညံ့အိစက်နေသော သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီထားပြီး ဘေးနားတွင် ချစ်ရသော ဇနီး သည် ရှိနေကာ ခြေလှမ်းတိုင်းသည်လည်း အိမ်အပြန်လမ်းပေါ်တွင်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဤအချိန်လေးတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဖြတ်သန်းကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ငြိမ်းချမ်း မှုနှင့် လုံခြုံမှုတို့ အားလုံးသည် ယခုအခါ ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ညနေခင်း လေညင်းလေးနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းရင်း အိမ်အပြန်လမ်း ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

————————————

အမေကျောက်သည် ဒုတိယမရီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ထျန်ရှောင်ယာ သည် သူမ၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်အပေါ်တွင် စွမ်းအင်အားလုံးကို အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားပြီး သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျောက်ခဲလေးကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တာဝန်ယူရုံသာမက ညစာအတွက်ပါ စီစဉ်ပေးခဲ့လေသည်။

ဤကာလအတွင်း ဝမ်အိုက်တန့်နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အား မကြာခဏ နောက်ပြောင်တတ်ကြသော်လည်း သူက လျစ်လျူရှုကာ ရယ်မော၍သာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။

ယနေ့လည်း ထူးမခြားနားပင် ဖြစ်လေသည်။ ကျောင်းဆင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် အချိန်တစ်စက္ကန့်မျှ အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘဲ အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့လေသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သောအခါ သူသည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ဇနီး ဖြစ်သူ အနှစ်သက်ဆုံး ဟင်းလျာများဖြစ်သည့် ဝက်သား ချိုချဉ်နှင့် ဝက်အူနှပ်တို့ အပြည့်ပါဝင်သော ထမင်းချိုင့်နှစ်ချိုင့်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် စစ်သုံး ရေသဘူးတစ်ဘူးထဲသို့ ဟောင်ကောင်စတိုင် သရက်သီးနှင့် ကျွဲကောသီး သာကူအရည်များ အပြည့်ထည့်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ရေခဲတုံးအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်ရာ ဇနီး ဖြစ်သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြေပျောက်စေရန် အနေတော်ဖြစ်သော အေးမြလန်းဆန်းသည့် အရ သာကို ရရှိစေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိကာ အိမ် တွင် စောင့်နေသော သူ၏ အဖိုးတန် သားကြီးကို သတိရသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ခြံဝင်းထဲသို့ မဝင်မီ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ပူနွေးနေသော ကြက်ဥတာ့တ်မုန့် အချို့နှင့် ချိုမြိန်သော ဝမ်ဝမ် မုန့်လုံးလေး များ တစ်ထုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်လေသည်...။

*ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ငါ့ရဲ့ အဖိုး တန် ရတနာနှစ်ပါးစလုံးကို ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့...*

ထိုအရာအားလုံးကို တွေးတောရင်း သူသည် ခြံတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်လေ၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သားဖြစ်သူ၏ ပုံမှန် ရယ်မောဆော့ကစားသံများကို တစ်စက်မျှ မကြားရ ချေ။ ထို့အစား ထူးထူးခြားခြားကို တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။