အခန်း ၁၃၆

အခန်း (၁၃၆) ကျိုးချန်ယီ

ကျိုးချန်ယဲ့သည် စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကိုဆွဲကာ မုန့်ဆိုင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေလျက်ရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် များ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကိုမူ လုံးဝ လွှတ်မပေးခဲ့ချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့က လူငယ်အား စိုက်ကြည့်လျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရဲဘော်... ခင်ဗျား ရှာနေတဲ့ ရှန်းကျန့်မှာတောင် ရှာရခက်တဲ့ ရှားပါးမုန့်အတွက် ကျွန်တော့်ဆီမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ပြုလုပ်နည်း ရှိပါတယ်..."

လူငယ်က သံသယဖြစ်စွာဖြင့် အလိုအလျောက် ဗြုန်းကနဲ မေးလိုက်လေသည်...။

"ခင်ဗျားဆီမှာ ရှိတယ်ပေါ့..."

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ပြုံးလျက် လူငယ်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်...။

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ဖလေ... ကျွန်တော့်ဆိုင်က တိုစ့်နဲ့ ခရိုဆွန့် အားလုံးက သူပေးထားတဲ့ ပြုလုပ် နည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ..."

"အို..."

လူငယ်က သူ၏ရှေ့မှ ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ထိုသူမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း မုန့်လုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော် လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် မတတ်နိုင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်မိကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစား ချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုသူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများမှာ တစ်နေရာရာ တွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မှန်း သူမမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သူသည် ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ကာ ရင်းနှီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးချန်ယီပါ... စက်ရုံက စက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် ဆန့်ထုတ်၍ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးချန်ယဲ့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယီမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက် သွားကာ သူ၏ လေသံတွင်ပင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားခံခဲ့ရမှုကြောင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချက်ချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာပင် လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အ ယောင်များ ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း လေသံမှာမူ ယဉ်ကျေးပျူငှာနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ ကျိုးချန်ယီသည် နာမည်ကိစ္စကို ခဏဘေး ဖယ်ထားလိုက်ပြီး အလေးအနက် မေးလိုက်လေသည်...။

"ရှန်းကျန့်မှာတောင် မရှိတဲ့ မုန့်တွေကို ခင်ဗျား လုပ်နိုင်တယ်လို့ ခုနက ပြောလိုက်တာလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်...။

"မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော် လုပ်မယ့်ဟာက ကိတ်မုန့်ပါ... အချိုဓာတ်နဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသွင်အပြင်ရှိပြီး စား လိုက်ရင် သိပ်သည်းအိစက်တဲ့ အရသာရှိတယ်... ချိုပေမယ့် အီမသွားဘူး..."

"အခုအချိန်မှာ ပီကင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်းကျန့်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်လေ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ရင် မနက်ဖြန် နေ့လယ်ကျရင် လာခဲ့ပါ... ပြီးသွားတဲ့ မုန့်အချောအလှကို ခင်ဗျားကို ပြပါ့မယ်..."

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သေချာမှုတို့ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယီသည် ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် သူ့အား အနည်းငယ် ပို၍ ယုံကြည်လာခဲ့လေ၏။

သူတို့ ယခုမှစ၍ တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤသူမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရပုံပေါ်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေသူ တစ်ဦးနှင့် မတူနေခဲ့ချေ။

သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန် နေ့လယ် အချိန်မီ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စကားစမြည် ပြောဆိုကြပြီးနောက် ကျိုးချန်ယီက မုန့်များကိုယူကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ထျန်ချင်းလင်းသည် ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ် လာခဲ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ယောက်ဖ... မင်း တကယ် သေချာရဲ့လား... မင်းပြောတဲ့ အဲ့ဒီကိတ်မုန့်က ရှန်းကျန့်မှာ တကယ် မရှိ တာလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ စိတ်အေးစေသော လေသံဖြင့် ပြန် ပြောလိုက်လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒုတိယအစ်ကို... လုံးဝ မမှားနိုင်ပါဘူး..."

ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

ယောက်ဖဖြစ်သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရကာ မည်သည့်အခါကမျှ ကြွားလုံး ထုတ်လေ့မရှိသဖြင့် သူ့အား ယုံကြည်နိုင်ပေသည်။

သူသည် မေးခွန်းများ ဆက်မေးနေခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ သွားစစ်တာ ဘယ်လိုနေလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘေးရှိ ဇနီးဖြစ်သူကို ဦးစွာ နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယအစ်ကိုထံသို့ လှည့်ကာ ကြည်လင်တောက်ပပြီး ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ... ဒုတိယအစ်ကို... ခင်ဗျား နောက်ထပ် ဦးလေး တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်တော့ မယ်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းမှာ ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူဆိုလိုသည်ကို သဘောပေါက် သွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက် လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အိုကွယ်... ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ သတင်းပဲ... တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ သတင်းပဲ..."

ထိုစကားများကြောင့် ထျန်ရှောင်ယာမှာ အလွန်အမင်း မျက်နှာနီမြန်းသွားခဲ့သော်လည်း ပြုံးရွှင်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား ညင်သာစွာ တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်လေ၏။

ဒုတိယအစ်ကို၏ ရှေ့တွင် ထပ်မံ ပြောဆိုရန် သူမ အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သဖြင့် ပြုံးသာပြုံးနေပြီး ထို အမျိုးသား နှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းတို့သည် အရှေ့ဘက်ရှိ ဆိုင်ခန်းကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်း ပြီးနောက် နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အမျိုးသမီး အများအပြား အတူတကွ ထိုင် လျက် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျောက်ခဲလေးသည် အနှီးထုပ်ထားသော ရှောင်လန်၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မှီခိုနေပြီး ကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ ခေါင်းချင်းဆိုင်လျက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေခဲ့ကြလေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းသွားကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်...

"အန်တီ... အစ်ကိုတာ့ရှန်း..."

"ဟေး... ကျိုးချန်ယဲ့ ရောက်လာပြီပဲ... ထိုင်ပါဦးကွယ်..."

အမေကျောက်က နွေးထွေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အပူပေးအုတ်ကုတင်၏ အစွန်းကို ပုတ်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့ အား ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

အမေကျောက်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သမီးဖြစ်သူထံမှ ထျန်မိသားစု သမက်၏ အရည် အချင်းများအကြောင်းကို များစွာ ကြားသိခဲ့ရပြီး သူမ၏ သားဖြစ်သူအကြောင်းကို တွေးမိသွား ခဲ့လေ သည်....။

သူမ၏ မီးတွင်းကာလအတွင်း ကူညီပေးရန် ပီကင်းသို့ လာရောက်ဖို့ တိုက်တွန်းရခြင်းမှာ ချွေးမဖြစ်သူ၏ မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပေသည်။

သူမသည် ရှောင်ထင်၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ တာ့ရှန်းအား အနာဂတ်တစ်ခု ရရှိစေရန် အတွက် ကျွမ်းကျင်မှုများ ပိုမိုသင်ယူနိုင်စေရန် ရိုးရှင်းစွာ အလိုရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သားဖြစ်သူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်ရန် သူမ မျှော်လင့်သော်လည်း သူ၏ ရိုးသားပြီး ပွင့်လင်း သော သဘာဝက အခြားသူများအတွက် ပြဿနာ ဖြစ်စေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားနေရလေ၏။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမ မည်သည့်အရာကို တွေးတောနေသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့လေသည်။

သူမသည် မတတ်နိုင်သဖြင့် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်ရာ သူ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာတွေ့ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် သူမ ရိုးသားစွာ မျှော်လင့်မိခဲ့ပေသည်။

ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ ကျိုးချန်ယဲ့အား ကြည့်လိုက် ပြီး ရှက်ရွံ့နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"မတ်လေး... အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ အခုတစ်ခေါက် ပီကင်းကို လာတာက ပထမအချက်အနေနဲ့ အစ်မရဲ့ မီးတွင်းကာလကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်ကတော့..."

သူမသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသော် လည်း အမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအချက်ကတော့ အစ်မရဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက် ပီကင်းမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးနိုင် မလားဆိုတာကို တွေးနေမိလို့ပါ..."

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမေကျောက်ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ချက် ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနည်း ငယ် ပျာယာခတ်နေလျက် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျိုးချန်ယဲ့... တာ့ရှန်းက ရိုးသားပြီး သဘောကောင်းပေမယ့် အလုပ်ကြိုးစားပြီး အလုပ်လည်း မရွေးပါ ဘူး... သူက ဝမ်းဝဖို့နဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရဖို့လောက်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်တာ့ရှန်းမှာ ခေါင်းကို ကုတ်လျက် ရှက်ရွံ့နေပြီး သူ၏ လက်နှင့် ခြေ ထောက်များကို မည်သို့ထားရမည်ကိုပင် မသိအောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

တစ်ဖက်လူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား ထိတ်လန့် စိုးရိမ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ထိုမိသားစု၏ ရိုးသားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် အခြေအနေ ၏ ခုနစ်ပုံရှစ်ပုံခန့်ကို နားလည်သဘောပေါက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူသည် အာမခံချက်ကို ချက်ချင်း မပေးခဲ့သလို ဆင်ခြေများလည်း မပေးခဲ့ဘဲ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းနေခဲ့လေသည်...။

"အန်တီ... ဒုတိယမရီး... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့တွေက မိသားစုဝင်တွေချည်းပဲလေ... အရမ်းကြီး အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"အစ်ကိုတာ့ရှန်းက ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့သူပါ... သူ လုံ့လဝီရိယရှိရှိ အလုပ်လုပ်ချင်သရွေ့တော့ သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်ရှုပေးထားပါ့မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမေကျောက်နှင့် ကျောက်တာ့ရှန်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက် သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ တင်းမာမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့အား ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေခဲ့ကြလေတော့သည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန် သော ကျေးဇူးတင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေ၏။

အခန်းထဲရှိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လေထုမှာ များ စွာ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် စောစောက မုန့်ဆိုင်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သတိရ သွားသဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အဓိက ကိစ္စရပ်ဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက် လေ၏။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ယောက်ဖဖြစ်သူအား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ် အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲဖြင့် မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒါနဲ့ ယောက်ဖ... ကိတ်မုန့်လို့ခေါ်တဲ့ အဲ့ဒီမုန့်က လုပ်ရတာ လွယ်ရဲ့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေ သည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒုတိယအစ်ကို... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... လုပ်ရတာလည်း မခက်ပါဘူး..."

သူသည် ခဏတာမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြန်သွားရင် လိုအပ်တာတွေ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါမယ်... မနက်ဖြန် မနက် ကျရင် လာခဲ့ပြီး အဲ့ဒါကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ အစ်ကို့ကို သင်ပေးမယ်..."

"အဲ့ဒါ ပြီးသွားပြီဆိုရင်တော့ နေ့လယ်ကျမှ ရဲဘော်ကျိုး လာပြီး ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြတာပေါ့..."