အခန်း ၁၃၇

အခန်း (၁၃၇) တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့လျှင်

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် လုံးဝ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်း အကုန်လုပ်မယ်..."

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့ကို နေရာချထားပေးပြီး ကိတ်မုန့် ကို လေ့လာရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ချိုးချိုး ကြိုတင် ရှာဖွေပေးထားသော ကိတ်မုန့် ဖုတ်နည်းကို ထုတ်ယူကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မည်သို့လုပ်ရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားသောအခါ အလုပ်စတင် လုပ်ဆောင်လေ တော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ တဆေးနှင့် လက်ကိုင် မွှေတံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဂျုံမှုန့် ပန်းကန်လုံး အနည်းငယ်ကို ခပ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် တဆေးကို ရေနွေးနွေးတွင် ဖျော်လိုက်ပြီးနောက် ဂျုံမှုန့်နှင့် ရောမွှေကာ ချောမွေ့ နူးညံ့သော မုန့်နှစ်ရည် ဖြစ်လာသည်အထိ နယ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ တဆေးဖောက် ရန် ဘေးဖယ်ထားလိုက်လေ၏။

သူသည် ကြက်ဥ အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံး၏ အစွန်းတွင် ညင်သာ စွာ ခေါက်လိုက်ကာ ကြက်ဥအကာနှင့် အနှစ်တို့ကို သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ဂရုတစိုက် ခွဲထုတ် လိုက်ပြီး ကြည်လင်နေသော ကြက်ဥအကာများကိုသာ ပန်းကန်လုံးကြီးထဲတွင် ချန်ထားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် မွှေတံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်တည်းသို့ အဆက်မပြတ် မွှေကာ လက် မောင်းကို ရှေ့နောက် တည်ငြိမ်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။

ကြက်ဥအကာများ တဖြည်းဖြည်း အမြှုပ်ထလာကာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး အိစက်လာကာ တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ နူးညံ့သွားသည်အထိ သူ မွှေနေခဲ့လေသည်။

မုန့်နှစ်များ တဆေးဖောက်ပြီး ဖောင်းအိကာ နူးညံ့လာသောအခါ သူသည် ကြွေပန်းကန်လုံးကြမ်း တစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး မကပ်စေရန်နှင့် မွှေးရနံ့ ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ပန်းကန် လုံး၏ အတွင်းဘက်၌ ဝက်ဆီများကို ညီညာစွာ သုတ်လိမ်းလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ခလောက်ထားသော ကြက်ဥအကာများကို မုန့်နှစ်ရည်ထဲသို့ ညင်သာစွာ လောင်းထည့် လိုက်လေသည်။

မီးဖိုပေါ်ရှိ ရေမှာ ဆူပွက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူသည် ကြွေပန်းကန်လုံးကို အိုးထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့် လိုက်ပြီး လုံလုံခြုံခြုံ ဖုံးအုပ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါင်းရန်အတွက် မီးကို လျှော့လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် အိုး၏ အက်ကြောင်းများကြားမှ ချိုမြိန်ပြီး ရင့်ကျက်သော မွှေးရနံ့တစ်ခုက တိတ် ဆိတ်စွာ လွင့်ပျံလာခဲ့လေ၏။

တစ်စထက်တစ်စဖြင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေကာ သွားရည်ကျချင်စရာပင် ကောင်းလှ ပေတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် အဖုံးကို ဂရုတစိုက် မလိုက်ရာ ကြွယ်ဝသော ကြက်ဥရနံ့ ပါဝင်သည့် လေပူတစ်လှိုင်းက လွင့်ပျံလာခဲ့လေသည်။

မီးဖိုပေါ်မှ ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ကိတ်မုန့်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါ သွားပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ၎င်း၏ မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကိတ်မုန့် အနည်းငယ် အေးသွားပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကရင်မ် စတင် ပြုလုပ်လေတော့သည်။

သူသည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ နို့ဆီနှင့် သကြားဖြူတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ထဲသို့ နွားနို့ပူပူ အနည်းငယ် လောင်းထည့်ကာ တစ်ဖက်တည်းသို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် မွှေလိုက်လေ၏။

ဖြူဖွေးသော သကြားရည်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပစ်လာကာ သိပ်သည်းပြီး နူးညံ့ချောမွေ့လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ဤထောပတ်ကရင်မ်ကို အိစက်နေသော ကိတ်မုန့်သားပေါ်တွင် အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ပါးပါးလေး သုတ်လိမ်းလိုက်လေ၏။

ဝိုင်းစက်နေသော ကိတ်မုန့်သားကို ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ရာ ၎င်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အိမ်တွင်ရှိသော သစ်သီးများဖြစ်သည့် ပန်းသီးများ၊ သစ်တော်သီးများနှင့် နူးညံ့သော မက်မွန်သီး အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဆေးကြောပြီး အခွံနွှာကာ အရွယ်အစားညီသော အတုံးငယ်လေးများ လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး ကရင်မ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်လိုက်လေသည်။

အနီရောင်၊ အဝါရောင်နှင့် ပန်းရောင်တို့က မျက်နှာပြင်ကို အလှဆင်ထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွ လန်းဆန်းသော အသွင်ကို ထပ်လောင်းပေးလိုက်လေသည်။

ရိုးရှင်းသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကရင်မ်နှင့် သစ်သီးကိတ်မုန့်တစ်လုံးသည် ကောင်တာပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့နှင့် သစ်သီးရနံ့တို့က သွားရည်ကျချင်စရာပင် ကောင်းလှ ပေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ညစာစားချိန်ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ် ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဖြူဖွေးတောက်ပနေ သည့် ကရင်မ်ကိတ်မုန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အလိုအလျောက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ် လာခဲ့လေသည်။ သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်...။

*ဒါက ဒီနေ့ညစာပဲလေ…*

————————————

ဧည့်ခန်းမ…။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဧည့်ခန်းမရှိ ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလုပ်များနေသော ခင်ပွန်း ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့၍ သူမ၏ ဗိုက်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေ၏။

ကိတ်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကာ ထိုခံစားချက်က သူမအား အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်ဟု တစ်ချိန်က သူမ ထင်မြင်ခဲ့ ဖူးလေ၏။

သို့သော် သင့်အား ချစ်ခင်ကာကွယ်ပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်း၊ ကလေးများ ဝန်းရံနေခြင်းနှင့် နေ့စဉ်ဘဝ၏ ရိုးရှင်းသော သာယာမှုများသည်သာလျှင် ဘဝကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိစေကြောင်း ယခုအခါ သူမ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ အထူးတလည် ရှာဖွေထားသော သစ်သား ကိတ်မုန့်လှီး ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေ၏။ သူသည် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ချေ၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူသည် အတုံးတစ်တုံးကို ဂရုတစိုက် လှီးဖြတ်ကာ ပန်းကန်ပြားငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဇနီး ဖြစ်သူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရော့... အရင်ဆုံး မြည်းကြည့်ပါဦး... မင်း ကြိုက်ရဲ့လားလို့..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူသည် ကျောက်ခဲလေးအတွက် အတုံးငယ်လေး တစ်တုံးကို လှီးပေးလိုက်ကာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ခက်ရင်းငယ်လေးကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ စားစေလိုက်လေ၏။

ကျောက်ခဲလေးသည် ပန်းကန်ပြားငယ်ကို ကိုင်ထားပြီး အလွန် အရသာရှိစွာဖြင့် တစ်စိမ့်စိမ့် ကိုက်စား နေခဲ့လေသည်။

စားသောက်နေစဉ် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် အဖြူရောင် ကရင်မ်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းလေးပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် ပေကျံသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်နေပြီး လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် စားသောက်နေခဲ့ရာ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးမှာ နှလုံး သားကို အရည်ပျော်ကျသွားစေနိုင်ပေသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ... ချိုပေမယ့် အီမသွားဘူး... ပြီးတော့ တကယ့်ကို ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့နေတာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

————————————

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျိုးချန်ယီသည် မုန့်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မိသားစု ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သီချင်းလေး တစ်အေးအေး ညည်းဆိုသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ အန်တီဖြစ်သူ၏ မာနကို လုံးဝ ချိုးနှိမ်ပစ်ရန်အတွက် ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခုခုကို ထုတ်ပြနိုင် မည့်အကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြွားလုံးထုတ်ရန်ပင် မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ သည်။

မနက်ဖြန် တွေ့ဆုံမှုမှာ စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်လာမည်လားဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ။

သူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအကြောင်းကို မတွေးမိခဲ့ချေ၊ ရင်ထဲနက်နက်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့ ပြောခဲ့သည်ကို သူ ယုံကြည်နေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယီသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အော်ပြောလိုက်လေသည်...

"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ..."

ကျိုးမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ကျိုးချန်ဟွမ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သတင်းစာ ဖတ်နေခဲ့ လေ၏။ တံခါးပေါက်မှ အသံကို ကြားသော်လည်း သူသည် မော့ပင်မကြည့်ဘဲ နှာခေါင်းထဲမှနေ၍ အေး စက်စက်ပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ကျိုးချန်ယီမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ ခြေထောက်များပင် အားပျော့သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အလိုအလျောက် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာလည်း များစွာ ပို၍ ရိုသေလေးစားမှု ရှိ သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ စစ်တပ်တွင် တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူသည် တင်းမာခက်ထန်စွာ နေလေ့ရှိပြီး အမြဲတမ်း တည်ကြက်သော မျက်နှာထား ရှိလေ၏။ သူ၏ စစ်သားများအားလုံးက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး ၎င်းတို့က သူ့အား တိတ်တဆိတ် "သက်ရှိ ယမမင်း" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြလေသည်။

သေချာပေါက် သူသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ခဲ့ချေ။ သူသည် ကလေးဘဝကတည်းက အစ်ကိုဖြစ်သူ ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး ထိုအကြောက်တရားမှာ အရိုးထဲအထိ စွဲဝင်နေခဲ့ပေသည်။

"အင်း..."

ကျိုးချန်ဟွမ်သည် မော့ကြည့်ကာ သူ့အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး...။

"မင်း ဘာတွေ ကိုင်လာတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယီသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့ လေသည်။ သူသည် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ကာ ရယ်မောလျက်...။

"ဪ... ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်ပါဦး..."

"ဒါက အဘိုးအတွက် ကျွန်တော် တကူးတက ယူလာတဲ့ တိုစ့်လေ... အဲ့ဒါက မွှေးပျံ့ပြီး နူးညံ့အိစက်နေ တော့ သူ နေ့တိုင်း အဲ့ဒီမုန့် အချပ်ရေ အတော်များများကို လွယ်လွယ်ကူကူ စားနိုင်တယ်လေ..."

"တိုစ့်... ပေါင်မုန့်လား..."

ကျိုးချန်ဟွမ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် သံသယ အရိပ် အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

ထိုအခါ ကျိုးချန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူသည် အလျင်အမြန် အနီးသို့ တိုး ကပ်သွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာရင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်ဝယ်ခဲ့တဲ့ အသစ်ဖွင့် ထားတဲ့ မုန့်ဆိုင်ကလေ..."

"အထဲဝင်ပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်လို့ တွေးမိယုံပါ... ဒါပေမယ့် ပြောရရင် သူတို့ရဲ့ အစားအသောက်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားပြီး အရသာလည်း ကောင်းတယ်..."

သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား ခဏတာမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အရမ်းကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတာက ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ နာမည်က ကျိုးချန်ယဲ့ တဲ့လေ... ကျွန်တော်တို့ နာမည်နဲ့ စာလုံးတစ်လုံးတည်းပဲ ကွာတာ... မသိတဲ့သူဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေလို့တောင် ထင်သွား နိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ဟွမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သတင်းစာကို လှန်လှောနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း စူးရှ သွားခဲ့လေသည်။

ဤအရာမှာ တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် မဟုတ်နိုင်ချေ။ နိုင်ငံအတွင်း လူများစွာရှိသည့်အထဲမှ ကျိုးချန်ယဲ့ဟု အမည်ရသူတစ်ဦးနှင့် မည်သို့သော အကြောင်းကြောင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပါသနည်း။

သူ၏ အတွေးများသည် သူ အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်သို့ ချက်ချင်း လွင့်မျောသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ အဘိုး ဖြစ်သူသည် အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားပြီး မူးယစ်နေစဉ် ထိုအတိတ်ဇာတ်လမ်းများကို ပြန် လည်ပြောပြခဲ့ဖူးလေသည်။

အဘိုးဖြစ်သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က ဟောင်ကောင်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ထိုခေတ်အခါက အတော် လေး ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ သူသည် သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက ထိုနေရာတွင် ဇနီးနှစ်ဦး လက်ထပ်ခဲ့လေသည်။

သူ တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာချိန်တွင် စစ်ပွဲများနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ကာလဖြစ်သဖြင့် ကံမကောင်းစွာ ဖြင့်ပင် ဒုတိယဇနီးသည်နှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်က ဒုတိယဇနီးသည်မှာ ကိုယ်ဝန်သုံးလ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စမှာ အဘိုးဖြစ်သူအတွက် တစ် သက်တာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

*အကယ်၍... ဒါက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့ရင်...*