အခန်း (၂၈၃၅-၂၈၃၆)
Vol. 284 Ch. 2835-2836
အခန်း (၂၈၃၅) - ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း
"အစ်ကိုကြီး ချူးချန်း၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကိုရော၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာကိုပါ ကယ်တင်ပေးပါဦး "
ကျန််းစီလုံသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာမှ ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင် သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချူးချန်း အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည့် ဥယျာဉ်ခြံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချူးချန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ချူးချန်းမှာ ထိုအချိန်တွင် ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် သူတော်စင်အချို့နှင့်အတူ အေးအေးလူလူ စကားစမြည်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျန်းစီလုံ၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘာဖြစ်မှန်းမသိကြဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ကျန်််းစီလုံ၊ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ သေချာပြောပါ။ အစအနမရှိဘဲဆိုတော့ ငါက မင်းကို ဘယ်လို ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ။"
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကျပန်းတိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူနဲ့များ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားတာလဲ။ ငါနဲ့ သိတဲ့သူလား။ သူတို့ကို ငါ့မျက်နှာနဲ့ တောင်းပန်ပေးရမလား။"
ချူးချန်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းကိစ္စကို သေချာပြောပြမှ ချူးချန်းအစ်ကိုက မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မှာပေါ့။"
အခြားသူများကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စပ်စုလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ကျပန်းတိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး။"
ကျန်းစီလုံ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ယဲ့ထျန်းဂူက သူ့လက်အောက်ခံ သူတော်စင်ကို လွှတ်ပြီး စကားပါးလိုက်တာ၊ သူ... ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်တယ်တဲ့။"
"အင်း..."
ချူးချန်းက ရုတ်တရက် မပီမသ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့မှာ ငါ့ဆီမှာလည်း ကိစ္စအချို့ ရှိနေသေးတယ်..."
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် ထိုင်ရာမှ ထကာ ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူနှင့်အတူ ရှိနေသည့် သူတော်စင်အချို့ကလည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း စကားမပြောဘဲ ထကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ကြသည်။
ကျန်းစီလုံသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အမြန်ပင် လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားကာ ချူးချန်း၏ လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလျက်-
"ချူးချန်းအစ်ကို၊ အခုဆိုရင် အစ်ကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်တော့မယ်။"
"ငါက ဘယ်လို ကူညီရမှာလဲ။ ငါနဲ့ သူ့မှာ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတဲ့အပြင်၊ အရင်ကတောင် သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး အပြစ်လုပ်မိထားတာ။ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လို ကူညီခိုင်းတာလဲ။"
ချူးချန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် အရောင်ပြောင်းသွားသည်။
"မင်းလည်း သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်မိအောင် နေသင့်တာပေါ့၊ သွားပြီးတော့များ အပြစ်လုပ်မိရသလား။ အခုတော့ အခြေအနေက ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေပြီ၊ ငါက ဘယ်လို ကူညီရမလဲ။ အဲဒီလူက လောထျန်းဝမ်နဲ့အတူတူ ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ အရန်ကိုယ်စားလှယ်သူတော်စင် ဖြစ်နေပြီ။ လောထျန်းဝမ်တောင် အရန်နေရာ ရနိုင်သေးတယ်ဆိုရင် သူက လောထျန်းဝမ်ကို တိုက်တုန်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်လေ။ သူက နောက်ပိုင်း ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားပြီး 'အရန်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဖြုတ်ပစ်မှာ သေချာနေပြီ။"
သူက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး -
"ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်းက ဘယ်လောက်ကြီးမားလဲဆိုတာ မင်းတို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာလည်း သိမှာပါ။ မင်းရဲ့ အင်ပါယာဖြစ်စေ၊ ငါ့နောက်ကွယ်က ဝမ်ရှို့နတ်ဘုရားအင်ပါယာ ဖြစ်စေ၊ ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်းထဲမှာတော့ ပုရွက်ဆိတ်လောက်ပဲ သေးငယ်ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က အင်ပါယာကတော့ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မယ့် သစ်ပင်ကြီး ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ အများကြီး ရှိနေပြီ။ မင်းက ငါ့ကို ကူညီခိုင်းတာလား၊ ငါက ဘယ်လို ကူညီရမှာလဲ။ တစ်နေ့နေ့ကျရင် သူက စစ်သည်တော် သန်းပေါင်းများစွာကို ခေါ်ပြီး ငါတို့ ဝမ်ရှို့နတ်ဘုရားအင်ပါယာဆီ တိုက်ရိုက် ရောက်လာမှာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး "
ကျန်းစီလုံ၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွားကို ကြိတ်ကာ လေသံကို လျှော့ချ၍ ပြောလိုက်သည်။
"ချူးချန်းအစ်ကို၊ ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို ကူညီခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးကျား ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ယဲ့ထျန်းဂူဆီ လိုက်သွားပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာပါ။"
"မင်းက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယညီကို အန္တရာယ်ပြုမလို့လား "
ချူးချန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး "
ကျန်းစီလုံက အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"သူက အစိမ်းရောင် မျက်လုံးကျားကို အတော်လေး အရေးထားပုံရတယ်။ သူသာ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်လာရင် သူ့ဒေါသကို နည်းနည်းပါးပါး လျှော့ချနိုင်မှာပါ။ ချူးချန်းအစ်ကို၊ ငါတို့ ရင်းနှီးခဲ့တာ ကြာပြီမို့လို့ ဒီတစ်ခါတော့ ကူညီပေးပါ ကျွန်တော် ဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ရင် အစ်ကို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး "
"မင်းနဲ့ သိကျွမ်းရတာ ငါ့ဘဝရဲ့ ကံအဆိုးဆုံးပဲ။ ကျန်းစီလုံ၊ မင်းသာ ဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ရင် နောက်ပိုင်းကျရင် ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါနဲ့။"
ချူးချန်းက မျက်နှာပျက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းစီလုံသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ -
"ချူးချန်းအစ်ကို၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် "
...
...
ချူးချန်းထံမှ ထွက်ခွာလာသည့်အခါ ကျန်းစီလုံ၏ ဘေးတွင် အရိပ်တစ်ခု ပါလာသည်။ ထိုသူမှာ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ပင် ဖြစ်သည်။
"မလုံလောက်သေးဘူး..."
ကျန်းစီလုံက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။
"ဟုတ်ပြီ"
သူသည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ အမြန်ဆုံး သွားလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား သည် သူ၏ဘေးတွင် လိုက်ပါရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီလမ်းက ယဲ့ထျန်းဂူရဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးလေ၊ မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ..."
ကျန်းစီလုံက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရကာ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ၏ စကားကို ကြားပုံမရပေ။ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား က မြင်သည့်အခါ ထပ်မမေးတော့ပေ။
မကြာမီပင်။
"ယွမ်သခင်လေး။"
ကျန်းစီလုံသည် အလွန်ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ယွမ်သခင်လေး၏ ဘေးမှ ရှန်ပါဝမ်ကိုလည်း လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
"ရှန်အစ်ကို။"
ယွမ်သခင်လေးနှင့် ရှန်ပါဝမ်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကျန်းစီလုံကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ကျန်းစီလုံ၊ ငါတို့ကြားမှာ ဘာရင်းနှီးမှုမှ မရှိပါဘူးနော်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငါ့ဆီ ရောက်လာတာလဲ။"
ယွမ်သခင်လေးက ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ရှန်ပါဝမ်ကမူ ကျန်းစီလုံ၏ ဘေးမှ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ကို ကြည့်ကာ ဘာဖြစ်မည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းမိသွားသဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစစ ဖြစ်နေသည်။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဘေအန္တရာယ်ကြယ်များ စခန်းမှ ရိုသေစွာ ထွက်ခွာသွားပုံကို သူ အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။
"ယွမ်သခင်လေး၊ ယဲ့ထျန်းဂူ အရှင်က သူ့လက်အောက်ခံ သူတော်စင်ကို လွှတ်ပြီး စကားပါးလိုက်လို့ပါ။ သူနဲ့ တွေ့ဆုံချင်ပါတယ်တဲ့။"
"ဒါပေမဲ့ ယဲ့ထျန်းဂူ အရှင်က ဘယ်လို လက်ဆောင်မျိုးကို နှစ်သက်လဲဆိုတာ မသိလို့ ယွမ်သခင်လေးကို အကြံဉာဏ်တောင်းချင်တာပါ။"
ကျန်းစီလုံက လက်အုပ်ချီ၍ ပြောသည်။
"အော် ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူတို့တွေကတော့ အလိုလို လာပြီး တောင်းပန်နေကြတာလေ။ မင်းကတော့ ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခေါ်ယူစစ်ဆေးတာ ခံရတာပေါ့ "
ယွမ်သခင်လေးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတော့ ငါ့ကို မမေးပါနဲ့၊ ငါလည်း မပါရဲသလို ပါဝင်ဖို့လည်း အဆင့်မရှိပါဘူး။ ငါ့အစ်ကိုကြီးက ခေါ်တာဆိုတော့ မင်း သွားသာ သွားလိုက်ပါ။ ခေါင်းပြတ်သွားရင်လည်း အမာရွတ် နည်းနည်းပဲ ထင်ကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်လား"
"..."
ကျန်းစီလုံသည် ယွမ်သခင်လေး၏ သဘောထားကို မြင်သည့်အခါ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လက်အုပ်ချီကာ လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
...
...
"ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကျန်းစီလုံ ရောက်လာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား လည်း သူ့နောက်က ပါလာတယ်။"
"သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာတော့ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုခု ကျရောက်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ။"
ဆွေ့ထျန်းဟွမ် သည် ဖန့်ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး အပြုံးအနည်းငယ်ဖြင့် သတင်းပို့သည်။
"သူ့ကို ရှေ့ခန်းကို လွှတ်လိုက်ပါ။ ငါတို့အားလုံးလည်း သွားကြမယ်။"
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့။"
ရှေ့ခန်း။
ကောင်းကင်ငါးပါးမှ သူတော်စင်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချန်က အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ ကျန်းစီလုံ ဝင်လာသည့်အခါ သူတော်စင်အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာသည်။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့ အကြည့်မျိုးကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့အချိန်တွင်မူ ဤအကြည့်တစ်ခုစီတိုင်းသည် ကြီးမားသော ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ ကျောရိုးမှာလည်း အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
"အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာမှ ကျန်းစီလုံ၊ ယဲ့ထျန်းဂူ အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ် "
ကျန်းစီလုံသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား လည်း အလေးပြုလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
"မင်းနာမည်က ကျန်းစီလုံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်၊ မင်းရဲ့ အမည်ရင်းက ဘာလဲ။"
ဖန့်ချန်က သာမန်အတိုင်း ပြုံး၍ မေးသည်။ ကျန်းစီလုံသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်ရင်းက ကျန်းဟူပါ။"
"ကျန်းဟူ"
ဖန့်ချန်က ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းအသာညိတ်သည်။
"ဒီနေ့ မင်းကို ခေါ်လာတာ၊ မင်း ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ စိတ်ထဲမှာ သိပြီးသားလား။"
"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်။"
ကျန်းဟူက အမြန်ပင် ပြောသည်။
"သေချာပေါက် ကျွန်တော် အရင်က အများကြီး အပြစ်လုပ်မိထားလို့ ဖြစ်မှာပါ။"
"အင်း၊ ပြိုင်ပွဲကြီး မတိုင်ခင်ကတည်းက မင်း တစ်ခါ ရောက်လာပြီး လျော်ကြေးအဖြစ် ကြယ်တာရာမျက်ရည် တစ်စက် ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်ဆို"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ မေးသည်။ ကျန်းဟူက အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် အမြန်ပင် ပြောသည်။
"အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အရမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ တွေးမိခဲ့တာပါ။ ဒီကိစ္စအတွက် အနည်းဆုံး ကြယ်တာရာမျက်ရည် သုံးစက်ပေးမှသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ပြသနိုင်မှာပါ "
"မင်းတို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာက ဒီဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်မှာ ရှိတဲ့ အင်ပါယာ ထောင်သောင်းတွေထဲမှာ ရေတွင်းထဲက ဖားလိုမျိုးပဲ မဟုတ်လား "
ဖန့်ချန်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ ကျန်းဟူက မဆိုင်းမတွပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်းထဲမှာပဲ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာထက် သာလွန်တဲ့ အင်ပါယာတွေက ကောင်းကင်က ကြယ်တွေလိုပဲ အများကြီးပါ။"
"အော်၊ ဒါဆို မင်းတို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာက ကြယ်တာရာမျက်ရည် တစ်စက်ကို ဘယ်နှနှစ်ကြာမှ ထုတ်လုပ်နိုင်လဲ။"
ဖန့်ချန်က သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို မေးလိုက်သည်။ ကျန်းဟူက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖန့်ချန်၏ အင်ပါယာမှာ ကြယ်တာရာမျက်ရည် ထုတ်လုပ်မှုတွင် အလွန်နက်နဲသည်ဟု ယူဆကာ ရိုးသားစွာပင် ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ကတော့ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ လောက် ကြာမှ ကြယ်တာရာမျက်ရည် တစ်စက်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကြယ်တာရာမျက်ရည် ၅၀၊ ထုတ်ပေးနိုင်မလား။"
ကျန်းဟူသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အခန်း (၂၈၃၆) - ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေတာလဲ
ကျန်းဟူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ကြယ်တာရာမျက်ရည် အစက် ၅၀ ဆိုသည်မှာ အရေအတွက်အားဖြင့် များလှသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာသည် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက်ပိုင်း၊ ကြယ်တာရာမျက်ရည်ကို စတင်ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဝယ်လိုအားထက် ပိုမိုရှားပါးနေသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည့် သူတော်စင်များထဲတွင် ကြယ်တာရာမျက်ရည်၏ ကူညီပေးမှုကို ရရှိနိုင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ သူသည်လည်း ထိုနည်းပါးသည့် သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အစအဆုံး စုစုပေါင်း ကြယ်တာရာမျက်ရည် ၁၃ စက်သာ ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာ၌ ကြယ်တာရာမျက်ရည် အရန်အနည်းငယ် ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ၎င်းတို့မှာ အရေးပေါ်ကိစ္စများအတွက် စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတိအကျ ဘယ်လောက် စုဆောင်းထားသလဲဆိုသည်ကို သူတောင် မသိရသည့်အပြင်၊ သူ၏ ကျန်းမိသားစုထဲမှ ဘိုးဘေးပင်လျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲငါးပါး၏ အကြည့်တို့သည် ကျန်းဟူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ကျရောက်နေသည်။ အကြည့်တို့မှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး မည်သည့်ဖိအားမျှ မပါဝင်ပေ။ သို့သော် ကျန်းဟူမှာမူ အမြင်မခံရသည့် ဖိအားတစ်ရပ်က သူ့ကို ပတ်ပတ်လည်မှ ဝိုင်းရံထားပြီး အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲအောင် ဆက်တိုက် ဖိညှစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ အခက်အခဲ ရှိလို့လား။"
ဖန့်ချန်က ဘာမျှ မပြောလိုဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျန်းဟူသည်မှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ သွားကို ကြိတ်၍ လေသံကို လျှော့ချကာ ပြောသည်။
"ယဲ့ထျန်းဂူ အရှင်၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ကြယ်တာရာမျက်ရည် အစက် ၅၀ တော့ ထုတ်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြယ်တာရာမျက်ရည်တွေကို ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့..."
"ထုတ်ပေးနိုင်ရင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်လဲဆိုတာကတော့... အချိန်တန်ရင် သိလာမှာပါ။"
ဖန့်ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၊ ဧည့်သည်ကို ပို့ပေးလိုက်ပါ။"
ဆွေ့ထျန်းဟွမ် က ကျန်းဟူကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြုံးသည်။
"ကျန်းအစ်ကို၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"
"အာ..."
ကျန်းဟူသည် အသိစိတ်မပါဘဲ ခေါင်းညိတ်မိပြီး၊ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသည့်ကြားမှ ထိုနေရာမှ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
သူသည် တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက..."
အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ငါ မင်းနဲ့အတူ ယဲ့ထျန်းဂူကို တွေ့ပြီးသွားပြီ၊ ငါ အရင် ပြန်တော့မယ်။"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။
"ဘယ်လိုပြောလဲ။"
အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာမှ ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် သူတော်စင်အချို့နှင့် ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင် သူတော်စင်အုပ်စုကြီးတစ်ခုက ကျန်းဟူဆီ တိုးကပ်လာကြပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဤကိစ္စသည် နောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဘုရားအင်ပါယာကိုပင် ထိခိုက်စေသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အမုန်းတရားမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုသည်မှာ နတ်ဘုရားအင်ပါယာ၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။
အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာ ကဲ့သို့သော ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များ မပြောနှင့်၊ ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်ရှိ အထွတ်အထိပ် နေရာများမှ ထိပ်တန်း အင်အားစုများပင်လျှင် ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါမည်လား။ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ၊ အဝေးကြီး ကွာခြားပါသည်။ ယခု သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်၏ အရန်ကိုယ်စားလှယ်သူတော်စင် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်အခါ ထိုသူသည် ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်၏ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။
"မသိဘူး..."
ကျန်းဟူက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးတို့မှာ ဝေဝါးနေသည်။
"သူက ငါတို့ဆီမှာ ကြယ်တာရာမျက်ရည် အစက် ၅၀ ထုတ်ပေးနိုင်မလားပဲ မေးတာ၊ ပြီးတော့ ဧည့်သည်ကို ပို့လိုက်တာပဲ..."
"သူက ငါတို့ကို တောင်းဆိုချင်တာ ဖြစ်မယ်"
"အစက် ၅၀... ဒီအရေအတွက်က အရမ်းများတယ်..."
"တကယ်လို့ တောင်းဆိုတာဆိုရင် စာချုပ်မချုပ်ဘဲနဲ့ ဧည့်သည်ကို ပို့လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား "
"တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
...
...
"တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ပြောပြသည့် တွေ့ဆုံမှု အခြေအနေကို နားထောင်ပြီးနောက် ချူးချန်း၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား က ချူးချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"မကြာသေးခင်က ကျန်းစီလုံက ကျွန်တော်တို့ကို နတ်ဘုရားအင်ပါယာ တစ်ခုရဲ့ တည်နေရာကို ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ဆီ သွားပြီး စကားပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ စကားပြောတဲ့ထဲမှာ အဲဒီလိုမျိုး မေးခွန်းမျိုးကို မင်းလည်း မေးခဲ့ဖူးတယ်မလား။"
"နေပါဦး..."
ချူးချန်းသည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
"ဒုတိယညီ၊ မင်းဆိုလိုတာက... အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာကို... ယဲ့ထျန်းဂူတို့ ရှာတွေ့သွားပြီလို့ ပြောတာလား"
"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီးပဲ။ ကျန်းစီလုံရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရရင် သူတောင် မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ဟုတ်မှာပါ၊ သူ ယဲ့ထျန်းဂူဆီ သွားတွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ။"
အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ၏ လေသံမှာ လေးနက်သည်။
"အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူ တွေးတောနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ဘေးက ကြည့်တဲ့သူ ဖြစ်လို့သာ အနည်းငယ် ရိပ်မိတာ။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့..."
"ဘာကို အတိအကျ ပြောရမှာလဲ။"
"အဲဒီလို ကိစ္စမျိုး မရှိဘူး"
ချူးချန်းက အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အခုနက ပြောတဲ့စကားတွေကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့။"
"ငါတို့က ဒီကိစ္စကို ဘာမှ မသိဘူး၊ နားလည်လား"
"နားလည်တယ်။"
အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား က ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးမှာ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအင်ပါယာတစ်ခုသည် မကြာမီ အနာဂတ်တွင် ပျက်သုဉ်းတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောင်တွင် ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်း၌ ကျန်းဟူတို့၏ အရိပ်အယောင်ကို ထပ်မမြင်ရတော့ပေ။
လက်တွေ့ဘဝသည် ဤမျှ ရက်စက်သည်။ မတွေ့ခင်အထိတော့ မည်သည့်အရောင်းအဝယ်ကိုမဆို လုပ်၍ရသည်၊ ဆွေးနွေး၍ရသည်။ သို့သော် ရှာတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် - တောင်းပန်စကား မရှိတော့ပါ။ အကုန်လုံး သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းသာလျှင် လက်တွေ့ဖြစ်သည်။ စာချုပ် မရှိပါ။ အင်အားကြီးမားခြင်းအတွက် တိုက်ပွဲများသည် အစဉ်အမြဲ ဤမျှ ရက်စက်တတ်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားအင်ပါယာက ကြားဝင်ပြောပေးမည့်သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနိုင်ပါက တစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း...
"စိတ်မကောင်းစရာက သူ့ကို ရှာတွေ့သွားတဲ့သူက ယဲ့ထျန်းဂူ ဖြစ်နေတာပဲ..."
အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
...
...
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။
စခန်းချုပ် တာဝန်ခံ၏ အိမ်တော်။
ရှူဖူသည် စာချုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
"မင်းတို့ ကောင်းကင်ငါးပါး နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတွေက မင်း ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး ၁၀ နှစ်အကြာမှာ ရောက်လာလိမ့်မယ်။"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ကိုယ်တိုင် လာရောက် လက်ခံဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"
"မင်း ဒီအပေါ်က အကြောင်းအရာတွေကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ကြည့်ပြီး အတည်ပြုဦးမလား "
ပြောရင်းဆိုရင်း သူက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ တိုတိုလေးအတွင်းမှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ၁၀၇ ခုကို ရသွားတာပဲ။"
"ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်း တည်ထောင်ကတည်းက စံချိန်တင်ထားတာ ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မင်း သိလား"
"ဘယ်လောက်လဲ"
ဖန့်ချန် စပ်စုလိုစိတ် ပေါ်လာသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်း၏ သမိုင်းကြောင်းကို အထူးတလည် လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ လေ့လာလေလေ၊ လေ့လာ၍ မကုန်နိုင်သည်ကို တွေ့ရလေလေဖြစ်သည်။ ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်း၏ သမိုင်းမှာ အလွန် နက်နဲပြီး ပျောက်ဆုံးနေသည့် နေရာများစွာ ရှိသည်။ အချို့သမိုင်းများမှာ အစအန ပြတ်တောက်နေပြီး ဗလာဖြစ်နေသည်။
"၃၇ ခု။"
ရှူဖူက သက်ပြင်းချသည်။
"နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ အတွင်း နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ၃၇ ခုကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းလိုပဲ အခုမှ ရောက်လာတာ၊ ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်အကြောင်း ဘာမှ မသိဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။"
"၃၇ ခုဆိုတာလည်း မနည်းပါဘူး။"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေတာလဲ။ နှစ် ၅၀၀ အတွင်းမှာ ၃၇ ခုတောင် ရအောင် လုပ်နိုင်တာလဲ။ သူ၏ ထိုအချိန်က အစွမ်းအစမှာ သူ (ဖန့်ချန်) အခုထက် အများကြီး ပိုအားနည်းနေမှာ သေချာသည်။ ဝူရှန်းပေမြိန့်စခန်းထဲရှိ သူတော်စင်များက အလွယ်တကူ အညံ့ခံကြမည် မဟုတ်သည်ကို သူ သိသည်။
"မင်းထက် ၇၀ တောင် လျော့နည်းနေတာပါ။"
ရှူဖူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည်။
"စခန်းချုပ် အကြီးအကဲ၊ အဲဒီသူက အခုဆိုရင် ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်မှာပေါ့ "
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
"စောစောစီးစီး ရောက်လာပြီး ဒီလို စံချိန်မျိုး ရတာဟာ တကယ့်ကို ရှားပါးပါတယ်။ သူ့နာမည်က..."
"ဟုတ်တယ်၊ သူက ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ အရန်ကိုယ်စားလှယ် အရည်အချင်းစစ်ကို အနိုင်အရှုံး ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ အထွတ်အထိပ်တာအို အဆင့်မှာ ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် အရည်အချင်းစစ်ကို အောင်မြင်ခဲ့လို့ ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။"
ရှူဖူသည် ကြေးနီပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ပွတ်သပ်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်အောက်မေ့နေသည့် အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"အဲဒီသူက စခန်းချုပ် အကြီးအကဲ ဖြစ်နေတာလား"
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ရှူဖူက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ကြေးနီပြားကို သိမ်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ။"
သူသည် ဖန့်ချန်၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ နံပါတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မသိလိုက်သည့်ကြားထဲမှာပင် ၎င်းသည် အောက်ပါအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
၅၀၀
"နှစ် ၅၀၀ ပြည့်သွားပြီ၊ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ လူတွေ ဒီဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်။"
ရှူဖူက ရယ်မောသည်။
နှစ် ၅၀၀ ပြည့်သွားပြီလား။
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ ဤနေရာထဲရှိ အချိန်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သူသည် ရှူဖူကို ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်အကြောင်း မေးချင်သော်လည်း ရှူဖူက တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် မှိန်တိန်တိန် တံခါးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"သွားတော့၊ မင်းရဲ့ လူတွေလည်း ဒီတံခါးကြီးကို မြင်ကြရမှာပါ။"
ရှူဖူက အေးဆေးစွာ ပြုံးသည်။
"စခန်းချုပ် အကြီးအကဲ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင် ပြန်တော့မယ်။"
ဖန့်ချန်သည် လက်အုပ်ချီကာ ထိုတံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။