အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) - ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်း

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး—"

ရွှယ်နင်က အပြုံးတုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရင်း အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ နွေးထွေးနူးညံ့သော အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ည မင်းသမီးလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို သူမ စိုးရိမ်ခဲ့ပေမယ့် လီချန်ချဲ့ ရှိနေတာကို သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

"နင်လည်း စောစောနားတော့။ ငါလည်း ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်။"

သူမ၏ သခင်မလေးက အသေးစိတ် ဆက်မပြောချင်တာကို မြင်ရတာကြောင့် ပေါင်ချန်လည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူမက ရွှယ်နင်အတွက် စောင်ကို သေသေချာချာ ခြုံပေးလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညသည် စည်ကားလှပလွန်းလှပြီး နှစ်ဟောင်းကုန်၍ နှစ်သစ်ကူးပြောင်းမည့် အချိန်အခါ ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်ထောင်စုတိုင်းက မိမိတို့ ချစ်ရသူများနှင့် ဆုံစည်းနေကြ၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ရွှယ်နင်၏ မိသားစုက ကွယ်လွန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သခင်နှင့်အစေခံ နှစ်ဦးတည်းသာ ဤညကို အတူတူ ဖြတ်သန်းရသော်လည်း ပေါင်ချန်ကတော့ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

သို့သော် ရွှယ်နင်၏ ကျန်းမာရေးက အလွန်အားနည်းလွန်းသည်။ ပေါင်ချန်က သခင်မလေးကို နှစ်သစ်ကူးအကြိုည ညလုံးပေါက် မအိပ်ဘဲ စောင့်ခိုင်းရန် မမျှော်လင့်ရက်ပေ။ ထို့ကြောင့် စောစောအိပ်စက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် မြို့ထဲသို့ ပြန်ကြရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။

...

အချိန် ဘယ်လောက်ကုန်လွန်သွားလဲဆိုတာကို ရွှယ်နင် မသိလိုက်ချေ။ ဘေးအခန်းမှ တိုးညင်းသော ရှိုက်ငိုသံကြောင့် သူမ နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ၏ နိမ့်သော ခုတင်ညောင်စောင်းသည် ကပ်လျက်ရှိ အတွင်းဆောင်၏ နံရံနှင့် ကပ်လျက် တည်ရှိနေသည်။ အခန်းထဲတွင် မီးများ ငြိမ်းထားသဖြင့် မှောင်ရိပ်ထဲ၌ သူမ၏ အကြားအာရုံက ထူးထူးခြားခြား ပိုမိုစူးရှနေမိ၏။

ထူထဲသော နံရံကို ဖြတ်သန်း၍ ဘေးအခန်းမှ စကားပြောသံများကို သူမ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။

ထိုအသံများသည် အနည်းငယ် အုအုအီအီ ဖြစ်နေသော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ရှိုက်ငိုသံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အေးစက်စက် တည်ငြိမ်သော စကားသံအချို့ကိုတော့ သူမ ခွဲခြားနိုင်သည်။ သို့သော် သေသေချာချာတော့ မကြားရပေ။

ထိုမိန်းကလေး၏ ရှိုက်ငိုသံမှာ အောင့်အည်းထားပုံရပြီး အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းများနှင့်အတူ သစ်သားခုတင်ဘောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျွိကျွိကျွက်ကျွက် အသံအချို့လည်း ရောနှောနေသည်။

ရွှယ်နင် နားထောင်ရင်းနှင့် နားရွက်လေးများ ပူထူလာခဲ့ပြီး ဘေးအခန်းတွင် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

သခင်လေးလီ... သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တာလား?

မင်းသမီးလေးက ဒီလောက် နုနယ်တာကို... ပြီးတော့ သူတို့က လက်တောင်မထပ်ရသေးဘူးလေ...

ရွှယ်နင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ငယ်ရွယ်လွန်းသေး၏။ အရင်ဘဝတုန်းက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အချိန်အများစုကို အိမ်တော်ဟောင်းထဲတွင်သာ အကျယ်ချုပ်သဘောမျိုး နေခဲ့ရပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် သီးခြားဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် သူမသည် အတော်လေး ရိုးအ၊ အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အချစ်စိတ်များကြောင့် ရမ္မက်ဆန္ဒ ပြင်းပြနေကြသည့် လူငယ်များ... ဆိတ်ငြိမ်သော စံအိမ်တော်ခွဲထဲတွင် နှစ်ဦးတည်း ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ လှပသော နှစ်သစ်ကူးအကြိုညမျိုးတွင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင်လည်း အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

မင်းသမီးယန်ရန်က ညဘက်မှာ သူမကို လာမနှောင့်ယှက်ရန် ဘာကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့လဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး... သူမမှာ ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ် ဆောင်ရွက်ရန် ရှိနေတာကိုး။

ဒါပေမယ့် မင်းသမီးယန်ရန်က လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ။ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်မှာ သူမရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို မဆုံးရှုံးသင့်ဘူး...

သို့သော် မင်းသမီးယန်ရန်နှင့် ဒီလိုမျိုးရင်းနှီးနက်ရှိုင်းသော အချိန်များကို အတူတကွ ကုန်ဆုံးနေသူမှာ သူမနှင့် မကြာမီ လက်ထပ်တော့မည့်သူ ဖြစ်နေတာကို ရွှယ်နင် သတိရမိသွားတဲ့အခါ သူမ နေရခက်စွာဖြင့် ထိုင်လိုက်မိသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမျိုးနှင့် ကင်းကွာနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ဘေးအခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေရာမှုမရှိဘဲ မသင့်တော်သော အတိတ်က အမှတ်ရစရာများကို လှုပ်နှိုးလိုက်သလိုပင်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်က တင်းကျပ်လာသော်လည်း နားအာရုံကမူ ပို၍ပင် စူးရှလာခဲ့သည်။

မင်းသမီးယန်ရန်က အိပ်ချင်မူးတူး အသံလေးဖြင့် "အင်း... အားချဲ့... ကျွန်မ ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သံကို သူမ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရှိုက်ငိုသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရွှယ်နင်သည် အခန်းထဲတွင် အတန်ကြာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေရင်း အတွေးလွန်နေခဲ့ပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

မုန်တိုင်းမလာမီ အိုက်စပ်မွန်းကျပ်နေသော အပူရှိန်ကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လေးလံမှုတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နေရာယူလာသဖြင့် သူမ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

သူမသည် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ကောက်စွပ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်အေးအေးလေး သောက်ရန် ရေကရားကို သွားရှာမည်ပြုစဉ်၊ သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်ကြီးတစ်ခု လွှမ်းမိုးလာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက သတိဝီရိယဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် အရာအားလုံးက မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ သတိလစ်သွားခဲ့တော့သည်။

..............

ချန်နင်းနန်းတော်ရှိ နန်းတွင်းညစာစားပွဲတွင် မီးအိမ်များကို ယခုလေးတင် ထွန်းညှိထားခါစ ရှိသေး၏။

မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးသည် မြင်းစီးလျက် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် အရေးပေါ်သတင်းတစ်ခုနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုမိန်းမစိုးငယ်လေးသည် နှင်းမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေသော နန်းတော်စင်္ကြံလမ်းများကို ဖြတ်ပြေးကာ ချန်နင်းနန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက စုဝေးနေကြသော မှူးမတ်အပေါင်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး! မင်းသမီးကြီး! ဆိုးရွားလှတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပါပြီ! မင်းသမီးယန်ရန်လေးကို ဓားပြဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းက ပြန်ပေးဆွဲသွားပါတယ်!"

စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော နန်းတွင်းညစာစားပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

မင်းသမီးကြီး ချင်ဆုန့်ယင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ သေသေချာချာ ပြောစမ်း?"

မိန်းမစိုးငယ်လေးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေသည်။

"ဓားပြတွေက ထျန်းရွှေယွမ် စံအိမ်တော်ခွဲထဲကို ခိုးဝင်လာပြီး မင်းသမီးလေးကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာပါ။ သူတို့က မင်းသမီးလေးရဲ့ အသက်နဲ့လဲဖို့အတွက် ငွေတုံး ငါးသန်း တောင်းဆိုထားတဲ့ စာတစ်စောင်ကိုပဲ ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ မပေးရင် သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ထားပါတယ်! အာ... ပြီးတော့ စံအိမ်တော်ခွဲမှာ တည်းခိုနေတဲ့ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်က သခင်မလေးတစ်ယောက်လည်း ပါသွားပါသေးတယ်။ မင်းသမီးကြီး... အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးတော်မူပါ!"

ချင်ဆုန့်ယင်သည် မိန်းမစိုးလေး၏ လက်ထဲမှ စာကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ တုန်ယင်သော လက်များဖြင့် စာကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူမက ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲလေတော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ! နင်တို့အားလုံး အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ! ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ကာကွယ်မပေးနိုင်ကြဘူး!"

ညစာစားပွဲတွင် စိမ်းပြာရောင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော စုကျန်းသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွား၏။ နက်ရှိုင်းပြီး ပြင်းထန်သော သူ၏ အကြည့်များက မိန်းမစိုးငယ်လေးဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။

"ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်က သခင်မလေး ဟုတ်လား?"

ရှဲ့နင်းထန်ကလည်း မိန်းမစိုးငယ်လေးအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မှေးမှိန်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

မိန်းမစိုးငယ်လေးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာ၏။

"သူ(မ)နာမည်က ရွှယ်နင်လို့ ပြောပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က သူ(မ) စံအိမ်တော်ခွဲမှာ တည်းခိုနေခဲ့တာပါ။"

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် မိန်းမစိုးလေးက ထပ်မံလျှောက်တင်သည်။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ! လူဆိုးတွေက သခင်စု ကိုယ်တိုင်လာရမယ်လို့လည်း အထူးတောင်းဆိုထားပါတယ်!"

စုကျန်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာက အေးစက်ပြီး စူးရှလာခဲ့သော်လည်း၊ ဝိုင်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဆစ်များမှာမူ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။

ချင်ဆုန့်ယင်သည် မတ်တပ်ရပ်လျက် ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမက ခန်းမကြီး၏ အလယ်သို့ လျှောက်သွားကာ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား လျှောက်တင်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သမီးတော်လေးက ခန္ဓာကိုယ် နုနယ်ဖျားနာတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သမီးတော်လေး ရှိနေတဲ့ နေရာကို ရှာဖွေဖို့အတွက် လူတွေကို အခုချက်ချင်း စေလွှတ်ပေးပါလို့ အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်!"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် မင်းသမီးကြီးအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးသကဲ့သို့ မင်းသမီး၏ ချည့်နဲ့သော ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း သနားကရုဏာ သက်မိသည်။ သူက နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးအား တံခါးကိုးပေါက် ခြေလျင်တပ်မှူးကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို စုစည်းကာ နန်းတော်မှထွက်၍ သူမအား ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စုကျန်းကတော့ အရပ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်တာကြောင့် သိပ်ပြီး အသုံးဝင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

စုကျန်းက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လျှောက်တင်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မင်းသမီးလေးက စံအိမ်တော်ခွဲကနေ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တုန်းကျင်းမြို့တွင်းမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာမျိုးဆိုရင် မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရုံနဲ့ ရှာတွေ့နိုင်ပေမယ့် အခုကိစ္စကတော့ အဲဒါနဲ့ မတူပါဘူး။"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မေးလိုက်သည်။

"သခင်စု... မင်းမှာ ဘယ်လိုအကြံအစည်ရှိလဲ?"

စုကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အနည်းငယ်ကို အသုံးချပြီးတော့ စံအိမ်တော်ခွဲကို သွားရောက်ပြီး သဲလွန်စတွေ ရှာဖွေပြီးတော့ မင်းသမီးလေးကို ရှာဖွေပေးပါရစေ"

ထိုအခါမှသာ ချင်ဆုန့်ယင်သည် စုကျန်းက တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားတော့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်အတွင်း သူသည် ကြီးမားသော အမှုအခင်းများစွာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့၏။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကပင် လူပျောက်မှုတစ်ခုကို သူကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော အမျိုးသမီးငယ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ဆယ်ရက်အတွင်း ပြန်လည်ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လင်းလက်သွားပြီး စုကျန်းအား အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်စုကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ ဒီနေ့ည မင်းသမီးအိမ်တော်က အစောင့်တွေ အားလုံး မင်းရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိစေရမယ်။ ငါ့သမီးလေးကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်!"

စုကျန်းက ရိုကျိုးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီးကြီးက အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်ခွာပါ့မယ်"

မင်းသမီးကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးများက စုကျုံ့သွားခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့... သခင်စု၊ ရွှယ်နင်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက—"

စုကျန်း၏ မျက်ခုံးများလည်း အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ(မ)ကိုလည်း ပြန်ခေါ်လာနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုး တတ်စွမ်းသမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မော့ပိုင်၏ လက်ထဲမှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ယူကာ ပုခုံးပေါ်တွင် ခြုံလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား အရိုအသေပေးကာ၊ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး ကျိုး နှင့် ရှေ့တန်းကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး ဟွမ် တို့နှင့်အတူ ခန်းမကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မထွက်ခွာမီတွင် စုကျန်းသည် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူ ရှဲ့နင်းထန်အား အကြည့်တစ်ချက်ပင် စောင်းငဲ့မကြည့်ခဲ့ချေ။

ရှဲ့နင်းထန်သည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း၊ မှူးမတ်အရာရှိပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ စုကျန်းကို လှမ်းမခေါ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုသာ အနည်းငယ် ဖိကိုက်ထားလိုက်ပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မှူးမတ်များနှင့် စကားပြောနေသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍၊ ရှောင်လင်တန်သည် သူမ၏ သခင်မအနားသို့ သတိထားကာ တိုးကပ်သွားပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းသမီး။ ဒီအစေခံက အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ ဒီနေ့ညမှာ အဲဒီရွှယ်နင်က သေချာပေါက် ကာမဂုဏ်မှာ ယစ်မူးနေရတော့မှာပါ။ မနက်ဖြန်မနက်ရောက်ရင်တော့ သူ(မ)ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တုန်းကျင်းတစ်မြို့လုံးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပါလိမ့်မယ်။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှဲ့နင်းထန်၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားတော့သည်။

ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ဖြစ်ပြီး သူမက မနက်စောစောကတည်းက ရွှယ်နင်နောက်ကို လိုက်ဖို့ လူတွေကို စေလွှတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖခင်က တုန်းကျင်းသို့ လာရာလမ်းတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမကို လူအင်အား အတော်များများ ပေးထားခဲ့သည်။

သရဲတစ္ဆေနှင့်တွေ့ကာ ဝက်သွေးပန်းကန်လုံးကြီးကို အတင်းအဓမ္မ သောက်ခဲ့ရသည့်ညက ကိစ္စမှာ နောက်ကွယ်မှ ရွှယ်နင်၏ လက်ချက်ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို သူမ သိထားတယ်။

ထို့ကြောင့် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးကို သူမ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဒီနေ့မှာပဲ ထိုအခွင့်အရေးကို သူမ တကယ် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့၏။

ရွှယ်နင် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမက ရွှယ်နင် မြို့အပြင်ထွက်မည့်လမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် ဒေသခံလူမိုက်အချို့ကို လာဘ်ထိုးခိုင်းစေခဲ့သည်။

သူတို့က ရွှယ်နင် အိမ်တော်သို့ အပြန်လမ်းတွင် စောင့်နေပြီး၊ သူမကို ပြန်ပေးဆွဲကာ သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းရှာရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ရွှယ်နင်က မင်းသမီးယန်ရန်၏ စံအိမ်တော်ခွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် မင်းသမီးလေးကိုပါ ပြန်ပေးဆွဲခံရမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားစေ၏။

ပျောက်ဆုံးနေသူများကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရန် နန်းတော်မှထွက်ခွာဖို့ အလုပ်များနေသော မင်းသမီးကြီးကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့နင်းထန်၏ အကြည့်များက အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူမက ရှောင်လင်တန်အား နန်းတွင်းညစာစားပွဲမှ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာပြီး သတင်းစကားပါးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိုလူမိုက်များကို ဘယ်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို မင်းသမီးလေးကို ဒုက္ခမပေးရန်နှင့် ရွှယ်နင်ကိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူမက ရွှယ်နင်ကို ကောင်းကင်ကို အော်ဟစ်လည်း မကြား၊ မြေကြီးကို တိုင်တည်လည်း မသိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့ အကူအညီမဲ့တဲ့ အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို ရောက်စေချင်တယ်။

ရှောင်လင်တန်သည် မျက်လွှာချကာ နန်းတွင်းညစာစားပွဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နန်းတော်အတွင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူမသည် မြင်းကို နှင်တံဖြင့်ရိုက်ကာ မြို့စွန်ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်းနှင်သွားတော့သည်။