အခန်း ၁၂၁

အခန်း (၁၂၁) - ပထမဆုံး လဲလှယ်ခြင်း

ကမ်းပါးယံပေါ်ရှိ လူဦးရေမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် စုကျန်းနှင့် ကျိုးဟွမ် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဓားပြများသည် ကျေနပ်သွားကြပြီး ဓားစာခံများနှင့် ငွေစက္ကူများကို လဲလှယ်ရန် အဆိုပြုလိုက်ကြ၏။

မျက်နှာဖုံးစွတ်ထားသော အမျိုးသားက ရွှယ်ယန်ရန်၏ လည်ပင်းကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်ရင်း၊ သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းများကို မှေးစိုက်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ချန်ကျိုးက ယွီမိသားစုအမှုရဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကိုပါ အပ်ခဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင်တော့ သူ(မ)ကို မင်းတို့လက်ထဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်အပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောရင်း ထိုလူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဝါးကြီးက ရွှယ်ယန်ရန်၏ ရင်ဘတ်ကို ရက်စက်စွာ ပွတ်သပ်နှောင့်ယှက်လိုက်လေသည်။

ဤလူများသည် မည်သည့်ရက်စက်ယုတ်မာမှုမျိုးကိုမဆို ပြုလုပ်ဝံ့ကြသည့် လူမိုက်များ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ယန်ရန်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာတော့သည်။

"မလုပ်နဲ့... မလုပ်ပါနဲ့... သခင်စု... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပါဦး..."

ရွှယ်နင်သည် သေသေချာချာ နားစွင့်နေမိပြီး၊ ဤလူအုပ်စုဟာလည်း ယွီမိသားစု လူသတ်မှုနောက်ကွယ်က သက်သေကို ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိချေ။

ယွီမိသားစုလူသတ်မှုက အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးတာတော့ မဟုတ်ပေ။ အရင်ဘဝတုန်းက စုကျန်း ဒီအမှုကို အလျင်အမြန်ပင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့၏။

သူကိုယ်တိုင်ပင် ယွီရှီနှင့် သူမ၏သမီးကို နယ်စားမင်းအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယွီရှီ၏ အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြပေးခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဓားပြတွေ ပြောနေတဲ့ သက်သေအထောက်အထားဆိုတာ အမှန်တကယ်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ထိုအရာက အဲ့ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား?

ရွှယ်ယန်ရန်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများက စုကျန်း၏ စိတ်ကို အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူက လက်ဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူကိုင်ထားသော ကတ္တီပါသေတ္တာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းသမီးကို အရင်လွှတ်လိုက်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ အဲဒီနောက်မှ ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

မျက်နှာဖုံးစွတ်ထားသော အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

"သက်သေအထောက်အထားမပါဘဲနဲ့တော့ မင်းသမီးကို ကယ်ဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့!"

စုကျန်းက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း စိတ်မရှည်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဘယ်သူက ပိုပြီး စိတ်ရှည်နိုင်မလဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ မင်းသမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နဂိုကတည်းက အားနည်းတာ။ အကယ်၍ မင်းတို့ အချိန်ဆွဲနေလို့ သူ(မ) သေသွားခဲ့ရင်တောင် မင်းသမီးကြီးကို ရှင်းပြဖို့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်။ အဆိုးဆုံးဖြစ်ရင်တော့ ငါ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပြီး ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံရုံပေါ့။ ဒါပေမယ့် မင်းသမီးသာ မင်းတို့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တော့ ရလဒ်က လုံးဝ ခြားနားသွားလိမ့်မယ်။ မင်းသမီးကြီးက လက်ရှိဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မောင်နှမအရင်းဖြစ်ပြီး၊ သာ့ယုံအင်ပါယာရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်းသမီးကြီးပဲ။ သူ(မ)က မင်းတို့ကို မြေလှန်ပြီး အမဲလိုက်မှာ၊ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ချစ်ရသူတွေပါ တစ်ယောက်မှ ချမ်းသာရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်သေးပါဘူး"

မင်းသမီးလေးက ဆိုသည်။

"တစ်ယောက်မှ ချမ်းသာရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုသည့် စကားလုံးက ရှိနေသော ဓားပြများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်မျိုးတွင် သူက ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

သူ့အနားတွင်ရှိသော သခင်ကြီးဟွမ်းသည် ပူပြင်းသော အိုးပူပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပျာယာခတ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေရှာပြီ။

ဤသူမက မင်းသမီးကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးတော်အရင်း ဖြစ်နေပါလျက်၊ သူကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ပြုမူနေတယ်။

ဓားပြအချို့မှာမူ စတင်ကာ စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကြပြီဖြစ်၏။

"ခေါင်းဆောင်... အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ?"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း မဝံ့မရဲဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးစွတ်ထားသော အမျိုးသားက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားဆဲပင်။

"စုကျန်း... ငါ သူ(မ)ကို တကယ် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ မင်း မယုံဘူးပေါ့ ဟုတ်လား?"

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ဘက်က ငွေစက္ကူ ငါးသန်းကို သက်သာသွားတာပေါ့။"

"မင်း..."

"ငါတို့ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးလို့ ရသေးတယ်လို့ ပြောပြီးပြီပဲ။"

စုကျန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

"မင်းသမီးယန်ရန်က ခန္ဓာကိုယ် အရမ်းနုနယ်တာ။ မင်းတို့က ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး ခြောက်လှန့်နေမယ်ဆိုရင် သူ(မ) ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ(မ) အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ ဘာမဆို ဆွေးနွေးလို့ ရတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး... ရွှယ်နင်ကလည်း မင်းတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား?"

မျက်နှာဖုံးစွတ်ထားသော အမျိုးသားသည် ငတုံးမဟုတ်ပေ။

"မင်းပြောတာလည်း အကျိုးအကြောင်း ရှိသားပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါက ယွီမိသားစုအမှုရဲ့ သက်သေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဓားစာခံတစ်ယောက်ကို အသားစီးရအောင် ချန်ထားရမယ်လေ။"

စုကျန်းက ဝတ်ကျေတန်းကျေပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသဘောအတိုင်းပေါ့။"

မျက်နှာဖုံးစွတ်လူက လှမ်းမေးသည်။

"မင်းသမီးနဲ့ ရွှယ်နင်... ဘယ်သူ့ကို အရင်လဲမလဲ?"

စုကျန်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းသမီး။"

ထိုပြတ်သားသော "မင်းသမီး" ဟူသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှယ်နင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွား၏။

နှစ်ဖက်စလုံးအကြား တင်းမာမှုများက သိသာထင်ရှားနေပြီး၊ လေပြင်းများက ကမ်းပါးယံတစ်လျှောက် ဝူးဝူးဝါးဝါး တိုက်ခတ်နေသည်။

စုကျန်းက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းသမီးက အားနည်းနေပြီမလို့ ကြာကြာတောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ စဉ်းစားကြပေါ့၊ အချိန်က သိပ်မရှိတော့ဘူး။"

မျက်နှာဖုံးစွတ်လူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အသံမြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်းသမီးကို အရင်ဆုံး ငွေနဲ့လဲမယ်။ သက်သေအထောက်အထားကတော့—"

ရွှယ်နင်သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အတင်းဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြမ်းတမ်းသော ရင်ခွင်တစ်ခုနှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။

ထိုလူက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ အနက်ရောင်အဝတ်စကို ရုတ်တရက် ဆွဲခွာပစ်လိုက်သည်။

ညဉ့်ထုက အုံ့မှိုင်းနက်မှောင်နေသော်လည်း နှင်းများ၏ စူးရှသော အရောင်ပြန်မှုက သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စူးရှနာကျင်စေခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရှုပ်ထွေးမှုများအကြားမှ ဝေးကွာသော နေရာ၌ရှိသည့် စုကျန်း၏ အေးစက်တည်ကြည်သော ချောမောသည့် မျက်နှာကို ပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် မလှမ်းမကမ်း အကွာအဝေးတွင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဘေးချင်းယှဉ် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ခြုံထားပြီး ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းသရဖူဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်စက်နိုင်ပြီး၊ အကြည့်များမှာလည်း လျစ်လျူရှုထားသည့်အတိုင်း ရှိနေသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းများကို ဟလိုက်သော်လည်း အကူအညီတောင်းသည့် စကားလုံးများက ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူမ၏ အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းများကသာ စိတ်လွင့်စွာဖြင့် သူ့ထံသို့ ဦးတည်နေမိသည်။

သူပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းသမီးယန်ရန်၏ နုနယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဆက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပေ— ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူမ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

မင်းသမီးကို အရင်ဆုံး လဲလှယ်တာက အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာပင်။

အဲ့ဒီနောက်မှ သူမကို ကယ်တင်ဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။ သူမ နောက်ထပ် ခဏလောက်တော့ အောင့်အီးသည်းခံနိုင်ပါသေးတယ်။

မျက်နှာဖုံးစွတ်လူထံမှ ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"သူ(မ)က မင်းရဲ့ အချစ်ဟောင်းလို့ ငါကြားမိသားပဲ။ ကောင်းပြီ... မင်းသမီးကို အရင်လဲမယ်၊ ပြီးမှ သက်သေအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ လောင်စစ်... သွားပြီး ငွေစက္ကူတွေကို ယူခဲ့။ ပြီးတော့ လောင်ဝူ... သူ(မ)ကို ခေါ်သွားလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်။"

ထိုလူနှစ်ဦးသည် မင်းသမီးယန်ရန်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ခြံရံကာ စုကျန်းရှိရာသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

မလှမ်းမကမ်း အကွာအဝေးမှနေ၍၊ စုကျန်း၏ ကျောက်စိမ်းပမာ ချောမောသော မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်တဲ့ ညတွင် ပိုမို၍ တည်ကြည်ခက်ထန်နေပုံရ၏။

သူ၏ လက်ဝါးကြီးက ကတ္တီပါသေတ္တာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားသော်လည်း၊ သူ၏ အကြည့်များကမူ မီးရှူးတိုင်တစ်ခုပမာ စူးရှပြီး၊ မင်းသမီးယန်ရန်၏ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းလာသော ပုံရိပ်ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"အစ်မကြီးရွှယ်နင်..."

ရွှယ်ယန်ရန်က လမ်းတစ်ဝက်တွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသည့်ကြားမှပင် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဟိုဘက်မှာ စောင့်နေမယ်နော်။ မကြောက်ပါနဲ့။ သခင်စု ရှိနေတာမလို့ သူ အစ်မကြီးကိုသေချာပေါက် ပြန်ခေါ်လာပါလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပါပြီ..."

ရွှယ်နင်၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။ စုကျန်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားနေသော ရွှယ်ယန်ရန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ထကြွလာသည်။

မကြာမီမှာပင် လောင်စစ်ဟု အမည်ရသော ဓားပြသည် စုကျန်း၏ လက်ထဲမှ ငွေစက္ကူများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကတ္တီပါသေတ္တာကို ယူကာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက်၊ လောင်ဝူရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီး ရွှယ်ယန်ရန်အား စုကျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းတွန်းပို့လိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရွှယ်ယန်ရန် ဘေးကင်းစွာ ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။

ကျိုးနှင့် ဟွမ်တို့က ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကို အလျင်အမြန်ပင် တွဲထူလိုက်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်တစ်ချက် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော် ကမ်းပါးယံအစွန်းတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရဆဲဖြစ်သော ရွှယ်နင်သည် မျက်နှာဖုံးစွတ်လူ၏ ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်းကို ခံနေရဆဲပင်။

သူ့လက်သည်းများက ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး ရွှယ်နင်၏ နုနယ်သော လည်ပင်းသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဖိနစ်ထားသဖြင့် နက်ရှိုင်းသော အရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။

ထိုလူ စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ သူမကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရွှယ်နင်သည် ထိတ်လန့်တကြား အသက်ကိုပင် အောင့်ထားမိ၏။ သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ အောက်ခြေမမြင်ရသော ကမ်းပါးနက်ကြီး ရှိနေပြီး၊ လှိုင်းလုံးများက ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်နေကာ လေပြင်းများက နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လျက် သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များကို လွင့်ပျံစေနေသည်။

သူမသည် မွေးရာပါ အမြင့်ကြောက်တတ်သူဖြစ်တာကြောင့် သုံးထပ်တိုက်လောက်ကိုပင် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ခြေဖျားလက်ဖျားများ တုန်ယင်လာတတ်သည်။ ယခုဒီလိုမျိုး ကမ်းပါးယံအစွန်းတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရသဖြင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရအောင် တုန်ယင်နေသည်။

မျက်နှာဖုံးစွတ်လူသည် စုကျန်းကို သူ့လက်ခုပ်ထဲ ရောက်နေပြီဟု တွေးကာ ငွေစက္ကူများကို အသာအယာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်စု... ကျေနပ်ရဲ့လား? ကဲ... အခု ယွီမိသားစုအမှုရဲ့ သက်သေအထောက်အထားအကြောင်းကို ဆက်ဆွေးနွေးကြမလား?"

စုကျန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်များက ရွှယ်နင်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာ၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များနှင့် နီရဲကာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသည့် မျက်ဝန်းများထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က သရော်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"ဘာသက်သေလဲ?"

ထိုရိုးရှင်းသော စကားလုံးများက သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေတစ်ပုံးဖြင့် အတင်းလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရွှယ်နင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး၊ အားကိုးရာမဲ့မှုများက ခြေဖျားလက်ဖျားများအထိ ပျံ့နှံ့သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။ ၎င်းက သူမကို အရင်ဘဝ၊ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်များကြား ပိတ်မိနေခဲ့ရသည့် အိမ်တော်ဟောင်းကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေသည့်အတိုင်းပင်။

သူမ အသက်ရှင်ချင်ခဲ့ပေမယ့် အားအင်မရှိခဲ့ပေ။ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြာပုံအတိ ဖြစ်ခဲ့ရုံသာ ရှိခဲ့၏။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တင်းကြပ်လာပြီး၊ စူးရှသော နာကျင်မှုများအကြားမှ ရင်ထဲတွင် အော့အန်ချင်စိတ်များပါ တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်စများက တဖြည်းဖြည်း ခမ်းခြောက်သွားပြီး အကြည့်များကို အောက်သို့ ချလိုက်တော့သည်။

သူမက စုကျန်းကို ထပ်မကြည့်တော့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ထူထပ်သော နှင်းထုဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။