အခန်း ၁၃၆

အခန်း (၁၃၆) - ဆံထိုးကို လုယူခြင်း

သူမ ခေါင်းထဲ ဗလာကျင်းသွားပြီး နေရာတွင်ပင် အေးခဲရပ်တန့်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီးတော့ ရှေ့သို့တိုးကာ မင်းသမီးရှို့နင်းကို ပါးရိုက်ရန် ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် စုကျန်းက သူမကို တားဆီးလိုက်၏။ သူမရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက မင်းသမီးရှို့နင်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။

မင်းသမီးရှို့နင်းက သူမကိုယ်သူမ စုကျန်း၏ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ မတရားခံရဟန်ဆောင်ရင်း-

"အို... ရှီဇီအစ်ကို... တောင်းပန်ပါတယ်... ရွှယ်နင် ညီမလေး... အစ်မ ဆံထိုးကို မတော်တဆ ချိုးမိသွားတယ်။ တခြားဟာတွေနဲ့ လျော်ပေးရင်ရော ရမလားဟင်"

စုကျန်း၏ အသံက အေးစက်ကာ ရွံရှာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရွှယ်နင်၊ နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှာ မင်းအတွက် ဆံထိုးတစ်ချောင်းလောက်တော့ မရှားပါဘူး။ တကယ်လိုချင်ရင် ငါ့အမေဆီသွားတောင်းလို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ရှို့နင်းကို တမင်သက်သက် ဆန့်ကျင်နေတာလား။ မင်းကို လက်ထပ်မယ်လို့ ငါ သဘောတူထားပြီးပြီလေ။ ဘာတွေ ထပ်လိုချင်နေသေးတာလဲ"

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ ဘာတွေ ထပ်လိုချင်နေဦးမှာလဲ။

သူမ လိုချင်တာက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆံထိုးလေးပြန်ရရန်သာ— ဤမျှရိုးရှင်းသောအရာလေးပင်။ ဒါပေမဲ့ သူမ၏ခင်ပွန်းလောင်းက အမြဲတမ်း တခြားသူဘက်ကသာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ နာကျင်စွာဖြင့် နှင်းပြင်ထက်၌ အရုပ်ကြိုးပြတ်ထိုင်ချကာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေးကို ကြည့်ရင်း အိန္ဒြေမဆည်နိုင်အောင် ငိုကြွေးနေမိသည်။

တုံးတိနေသော ဓားတစ်ချောင်းက သူမနှလုံးသားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မွှန်းလှီးကာ သွေးစက်များ တစ်စက်ချင်းကျလာအောင် လုပ်နေသလို ခံစားရ၏။

စုကျန်းက သူမကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မင်းသမီးရှို့နင်းကိုခေါ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမ ဖျားနာပြီး အိပ်ရာထဲလဲတော့သည်။ စုကျန်းက မော့ပိုင်ကို စေခိုင်းကာ သူမရွေးချယ်ရန် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် သေသပ်လှပစွာ ပြုလုပ်ထားသော တန်ဖိုးကြီးကျောက်စိမ်းဆံထိုး ငါးချောင်းကို ယူလာပေးခဲ့သည်။

ထိုဆံထိုးများက လက်ရာမြောက်ပြီး တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် ကောင်းမွန်သော်လည်း တစ်ချောင်းမျှ သူမ၏မိခင် ပန်ဆင်ခဲ့ဖူးသော ဆံထိုးမဟုတ်ပေ။

နောက်ပိုင်း... အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမ မီးလောင်သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ချောင်းအတွက်နှင့် သူမ ဘာကြောင့် မင်းသမီးရှို့နင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့လဲဆိုတာကို စုကျန်းနားမလည်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်များအတွင်း သူမ ဒူးထောက်ရလွန်း၊ အချိန်ကြာလွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များမှာ ပို၍ပို၍ အားနည်းလာခဲ့သည်။

တတိယလ၊ ဆယ်ရက်နေ့တွင် သူမ စုကျန်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့၏။

သခင်မကျန်း ဖျားနာပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အမှတ်တရများက နာကျင်ဖွယ် အမာရွတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်— ဒါကြောင့်လည်း သူမ ပြန်မတွေးချင်ခဲ့တာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

"နင်နင်၊ နင့်အမေရဲ့ ဆံထိုးကို ပြန်ဝယ်မှဖြစ်မယ်"

ဝေ့ကျန့်ယန့်၏ ကြည်လင်သောအသံက သူမကို နာကျင်ဖွယ် အတိတ်များထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရွှယ်နင်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများ တုန်ခါသွားပြီး မျက်တောင်ဖျားတွင် မျက်ရည်စတစ်ခု ခိုတွဲနေသည်။

လုရုန် အဖြစ်ဆိုးနှင့် သေဆုံးခဲ့ရတာကို သိထားသော ဝေ့ကျန့်ယန့်မှာ ရင်နာနာဖြင့် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"နင်နင်၊ မငိုပါနဲ့။ မင်္ဂလာလက်ဆောင်အနေနဲ့ အဲဒါကို ငါသေချာပေါက် ပြန်ဝယ်ပေးပါ့မယ်"

ရွှယ်နင်၏ အပြုံးက ခါးသက်နေပြီး အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာဖိရင်း ရင်ထဲက မွန်းကြပ်မှုများကို ဖယ်ရှားရန် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာကို သူမကိုယ်တိုင် ပြန်ယူမယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်။

...

"ရှီဇီအစ်ကို... ဒီဆံထိုးလေးက သိပ်ထူးခြားတာပဲ၊ ညီမ တအားကြိုက်တယ်"

ရှဲ့နင်းထန်သည် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ရွှယ်နင်၏အကြည့်က ထိုဆံထိုးပေါ်၌သာ စူးစိုက်နေတာကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"တုန်းဖျင်ပေါ်... ဒီဆံထိုးကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမှာလဲ"

တုန်းဖျင်ပေါ်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းသမီးက အမြင်စူးရှတာပဲ။ ဒီဆံထိုးကို ကျွန်တော်မျိုး နယ်စပ်ဒေသကို ခရီးသွားတုန်းက အဖိုးအိုတစ်ယောက်ဆီက ဝယ်ခဲ့တာပါ။ စစ်မြေပြင်က သွေးအိုင်ထဲမှာ ဆယ်ရက်ကျော်ပိတ်မိပြီး သွေးတွေကို စုပ်ယူထားခဲ့လို့ အခုလို ကြက်သွေးရောင် တောက်ပနေတာလို့ ပြောကြပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ညဘက်ဆိုရင် သူ့ရဲ့အလင်းရောင်က နူးညံ့တောက်ပပြီး လူ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ရှင်းလင်းမြင်သာစေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်"

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အဖြစ်ဆိုးနှင့် သေဆုံးမှုကို ပြန်လည်တွေးမိရင်း ရွှယ်နင်၏ လက်ချောင်းများ တင်းတင်းဆုပ်သွားကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

နယ်စပ်ဒေသမှ ထူးဆန်းသော အကြောင်းအရာများကို ခဲရာခဲဆစ် ကြားရသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်းဖျင်ပေါ်ထံသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တုန်းဖျင်ပေါ်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းဆံထိုးက သွေးစွန်းခဲ့လို့ မင်္ဂလာမရှိဘူး၊ ဘေးဒုက္ခတွေ သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ တချို့က ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုး ဒါကို ဈေးကြီးပေးဝယ်ပြီးကတည်းက မြို့တော်ကိုပြန်တဲ့ ခရီးလမ်းက ချောမွေ့ခဲ့ပြီး လမ်းခရီးမှာ စီးပွားရေးတောင် အဆင်ပြေခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး မျက်နှာဝါးတားတားပဲ မြင်ရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီဆံထိုးကို အမြန်ဆုံးပြန်ရောင်းဖို့ အိပ်မက်ထဲမှာ လာလာပြောနေလို့ပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျွန်တော်မျိုးလည်း လုံးဝ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူရှိရင် ငွေစင် ဆယ်တုံးနဲ့ ရောင်းပါ့မယ်"

ငွေစင်ဆယ်တုံးဟူသည် ယနေ့ပြသထားသော ရတနာများထဲတွင် ဈေးအနည်းဆုံး ဖြစ်၏။

အချို့က ဆံထိုး၏ မကောင်းသော နိမိတ်ကြောင့် တွေဝေနေကြပြီး အချို့ကမူ လိုချင်သော်လည်း မင်းသမီးရှို့နင်းနှင့် မပြိုင်ရဲကြချေ။

ရှဲ့နင်းထန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စုကျန်း၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ-

"ရှီဇီအစ်ကို... ဆယ်တုံးဆိုတာ သိပ်မများပါဘူး။ ညီမ ဒီဆံထိုးလေးကို သဘောကျလို့... ဝယ်ပေးလို့ မရဘူးလားဟင်"

စုကျန်းက မင်းသမီးရှို့နင်း၏ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ပြီး မကြာမီ လက်ထပ်ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ ဆံထိုးတစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးခြင်းက မသင့်တော်စရာ မရှိပေ။

ထို့ပြင် ၎င်းက ငွေစင်ဆယ်တုံးမျှသာ ရှိသေး၏။

စုကျန်းက ကပ်စေးနှဲသူ မဟုတ်သည့်အပြင် သူနှင့် နီးစပ်သူများအပေါ် အမြဲ သဘောထားကြီးတတ်သူဖြစ်သည်။

"မော့ပိုင်... ငွေသွားယူချေ"

တုန်းဖျင်ပေါ်က ပြုံးလျက် ဆံထိုးကို ထုတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း—"

"နေပါဦး—"

ရွှယ်နင်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျောကိုမတ်ကာ ရင်ပြင်အလယ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ရင်း သူမ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"အရှင်... ဒီဆံထိုးကို ကျွန်မကို ရောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

တုန်းဖျင်ပေါ် ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"မိန်းကလေး... ဒီဆံထိုးက—"

ရွှယ်နင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏အကြည့်က ပြတ်သားနေသည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို ဝယ်ဖို့အတွက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်ဆအထိ ပေးဖို့ ကျွန်မ အဆင်သင့်ပဲ"

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ရောက်ရှိနေသူများ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲများ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

သူမက စုကျန်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက မသိဘဲ ရှိလို့လဲ။

ယခု သူစိမ်းများစွာ၏ ရှေ့တွင် သူမက ဝန်တိုစိတ်ဖြင့် အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်ကို လူသိရှင်ကြား လုပ်ဆောင်နေသည်။

ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အဆုံးအမက ဒီလောက်ပဲလား။

သို့သော် ပြန်တွေးကြည့်လျှင်လည်း မဆန်းပေ။ အဆုံးတွင် ရွှယ်မိသားစုတစ်ခုလုံး စစ်ပွဲအတွင်း သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူမကို အားကိုးရာမဲ့ မိဘမဲ့မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ချန်ရစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။

တကယ်လို့ ရွှမ်းယီစံအိမ်ကသာ သူမကို ခေါ်မကျွေးထားဘူးဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာ လွင့်ပါးနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့နင်းထန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကိုကွေးကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ယနေ့ လူအများအပြား ရှိနေချိန်က ရွှယ်နင်ကို အရှက်ခွဲရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပင်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ။

သူမက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တုန်းဖျင်ပေါ်၏ လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို ယူလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသည်။

"ရွှယ်နင်... ညီမလေး၊ ငွေဆယ်တုံးတန် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေး တစ်ချောင်းအတွက်နဲ့တော့ အစ်မကို အပြိုင်အဆိုင် မလုပ်လောက်ပါဘူးနော်"

ရှဲ့နင်းထန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်သွားသော စုကျန်း၏ နက်ရှိုင်းစူးရှသော အကြည့်များက ရွှယ်နင်၏ အရှုံးမပေးချင်သော မျက်နှာလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

တတိယလ၏ နှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်နေသော သူ့အသံသြသြတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ဂရုမစိုက်မှုတို့ စွက်ဖက်နေသည်။

"ဒီနေရာက တုန်းဖျင်ပေါ်စံအိမ်တော်၊ မင်း ပြဿနာရှာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အားနင်... ဆိုးမနေစမ်းပါနဲ့"

"ဆိုးမနေစမ်းပါနဲ့" ဆိုသည့် ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းကပင် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးကို ရွှယ်နင်၏ အပြုအမူအပေါ် အထင်သေးသွားစေသည်။

သို့သော် ရွှယ်နင်သည် အတိတ်က ရွှယ်နင် မဟုတ်တော့ပေ။

"စုရှီဇီ၊ ရှင် ပြောတဲ့စကားက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မက ကိုယ်ပိုင်တဲ့ပစ္စည်းကို ပြန်ယူချင်ရုံလေးပါ— ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဆိုးတယ်လို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ"

စုကျန်းက သူ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများကို အန္တရာယ်ရှိစွာ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းရဲ့ဆံထိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

တွေ့လား၊ သူက သူမစကားကို ဘယ်တော့မှ မယုံခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့်ပဲ လူတိုင်းက သူမရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို အထင်လွဲကြပြီး သူမက သူနဲ့ မင်းသမီးရှို့နင်းကို သဝန်တိုနေရုံသက်သက်လို့ ထင်ကြတာ။

ယနေ့ တုန်းဖျင်ပေါ်စံအိမ်တော်တွင် လူစည်ကားနေပြီဖြစ်ရာ ရွှယ်နင်ဆိုသည့် သူမက စုကျန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ကြောင်း ဒီနေရာရှိလူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့သွားစေရမယ်။

ရွှယ်နင်သည် သူမလက်ထဲရှိ ဆံထိုးကို လိုချင်နေမှန်း သိသောကြောင့် ရှဲ့နင်းထန်က ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆော့ကစားနေသည်။

အရင်ဘဝက မိခင်၏ အမွေအနှစ်ကို တမင်သက်သက် ရိုက်ခွဲပစ်စဉ်က ရှဲ့နင်းထန်၏ ရက်စက်ယုတ်မာသော မျက်နှာထားကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သောအခါ ရွှယ်နင်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။ သူမ ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို ဆွဲလုလိုက်ပြီး တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ထိုမောက်မာဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာကို ဖြတ်ခနဲ ပါးချလိုက်သည်။

ဖြန်းခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားမှုကြောင့် လူတိုင်း အံ့သြမှင်သက်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ယုန်လေးတစ်ကောင်လို အမြဲတမ်း ကြောက်တတ်တဲ့ ရွှယ်နင်က ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲကာ ကိုက်တတ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ရှဲ့နင်းထန်သည် လုံးဝ မှင်သက်သွားပြီး အရိုက်ခံလိုက်ရသော သူမ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

"ရွှယ်နင်... နင် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့”