အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀) - စုကျန်း၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘာအကြွေးမှ မတင်တော့ဘူး

ရွှယ်နင် မျက်နှာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ လွမ်းဆွေးမနေနဲ့တော့။ မီးဖိုချောင်သွားပြီး လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ချေ။"

ပေါင်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို သခင်မလေးအတွက် ဒီအစေခံ သွားပြီး ထမင်းပြင်လိုက်ပါ့မယ်။"

ရွှယ်နင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံနေသော ဗုံမောင်းသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။

မကြာမီ မိုးလင်းသွားပြီး အပြင်ဘက်မှ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ အခါအားလျော်စွာ လွင့်ပျံလာသည်။

ယနေ့ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းစံအိမ်တော်ရှိ လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း ရွှယ်နင်၏ အဆောင်ကတော့ အတိတ်ဆိတ်ဆုံးနှင့် လူသူအရောက်အပေါက် အနည်းဆုံး ဖြစ်နေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် စုကျန်းက အချိန်ကောင်းအခါကောင်း၌ သတို့သမီးကို ကြိုဆိုရန် မြင်းစီးထွက်သွားပြီဟူသော သတင်းရောက်လာသည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝက ဤနေ့တွင် နှင်းများ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းခဲ့ပြီး၊ သူမက ရှီဇီဇီကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့၍ ဒီလိုမျိုး ရာသီဥတုဆိုးရွားရတာဖြစ်တယ်လို့ လူတိုင်းက စွပ်စွဲခဲ့ကြတယ်။

အခု မင်းသမီးရှို့နင်းက ဝင်ရောက်လက်ထပ်လာသူ ဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်သူမှ နိမိတ်မကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟကြဘူး။

ဒီလောကရှိ အရာအားလုံးကို လူ‌တွေကပဲ ပိုင်းဖြတ်ကြတယ် ထင်ပါရဲ့။

ယနေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကျင်းပရမည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်နင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မင်္ဂလာဝတ်စုံပေါ်သို့ အာရုံပြန်ရောက်သွားသည်။

ဖီးနစ်ငှက် အမြီးတွင် အပ်ချည်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ပြီးသွားပါက သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံ အချောသတ်ပြီ။

သူမ ထပ်မံမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်္ဂလာမောင်နှံ ကန်တော့ရန်အတွက် ကြေညာပေးနေသော အခမ်းအနားမှူး၏ အသံသဲ့သဲ့ကို ပြတင်းပေါက်တံခါးကြားမှ ကြားလိုက်ရသည်။

"ပထမအကြိမ်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကန်တော့။"

"ဒုတိယအကြိမ်၊ မိဘများကို ကန်တော့။"

"ဇနီးမောင်နှံ အပြန်အလှန် ကန်တော့။"

စုကျန်းနှင့် ရှဲ့နင်းထန်တို့ ဇနီးမောင်နှံအဖြစ် အပြန်အလှန် ကန်တော့ကြတာကို ကြားလျှင် သူမရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် အဆုံးတွင် ကံကြမ္မာ၏ မှန်းဆမရနိုင်မှုအပေါ် သက်ပြင်းချမိသည်မှလွဲ၍ သူမက မည်သည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု သို့မဟုတ် ဆုံးရှုံးမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရချေ။

ရွှယ်နင်က စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ထမင်းတစ်ပန်းကန် အပြည့်စားလိုက်ပြီးနောက် သစ်သီးနှစ်လုံးနှင့် မီးအေးအေးဖြင့် ပေါင်းထားသော ကြက်စွပ်ပြုတ် နှစ်ပန်းကန်ကိုပါ ဆက်စားလိုက်သေး၏။

ကောင်းကင်က ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ ယနေ့သည် အချိန်ကောင်းအခါကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ရာသီဥတုကတော့ လိုလားဖွယ် မရှိပေ။

သူမ၏ အရင်ဘဝက ရွှယ်နင်သည် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မင်ယွဲ့ဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရစဉ် တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ကာ ချမ်းတုန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မင်းသမီးရှို့နင်းကတော့ ကွာခြားသည်။ သူ ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့သူ အအေးဒဏ် မခံရစေရန် စုကျန်းက ကြမ်းပြင်အောက်ရှိ အပူပေးစနစ်ကို စောစောစီးစီး မီးမွှေးထားရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့မှာ သေချာသည်။

မင်္ဂလာဝတ်စုံကို အဝတ်စင်ပေါ် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက်၊ ရွှယ်နင်သည် သလဲပန်းပွင့်ပုံ ဖောင်းကြွပန်းထိုးထားသော အင်္ကျီလက်တိုကို ပခုံးပေါ်လွှမ်းခြုံကာ စားပွဲပုလေးဘေးရှိ လိုဟန်ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း စာအုပ်ဖတ်နေလိုက်သည်။

မီးအိမ်ရောင်က နွေးထွေးသော အဝါရောင်အလင်းကို ဖြာကျနေစေသည်။

သူမ စောစောကတည်းက ရေချိုးထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားပါစေ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေပြီးနောက် သူမက ပေါင်ချန်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး အရှေ့ခြံဝင်းရှိ သခင်မကျန်း၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် မာမားတစ်ယောက်ကို သွားရှာခိုင်းလိုက်သည်။

သခင်မကျန်း နေကောင်းကျန်းမာလျက် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံနေကြောင်း သိရတဲ့အခါမှသာ ရွှယ်နင်၏ စိုးရိမ်နေသော စိတ်က အေးချမ်းသွားတော့သည်။

ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာကြောင့် သူမက ခေါင်းအုံးကို မှီရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားလေသည်။

ပေါင်ချန် ဝင်လာသောအခါ ရွှယ်နင် ကုတင်ပုလေးပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေး၏ ဖြူဖွေးနီရဲနေသော အသားအရေက အခွံခွာထားသော ကြက်ဥလို စိုပြည်တောက်ပနေ၏။ ထူထဲရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများက လိပ်ပြာတောင်ပံများအတိုင်း မျက်လုံးအောက်တွင် လှပသော အရိပ်နှစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ သခင်မကျန်း၏ မွေးနေ့ပွဲကတည်းက ဒီလိုမျိုး ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း သူမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသည်။

ပေါင်ချန် ပြုံးကာ အနားသို့သွားပြီး သခင်မလေးကိုယ်ပေါ်သို့ စောင်တစ်ထည်ကို ဂရုတစိုက် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

သို့သော် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော မိန်းမပျိုလေးထံမှ အိပ်မှုန်စုံမွှားနှင့် ညင်သာသော ရေရွတ်သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စုကျန်း၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘာအကြွေးမှ မတင်တော့ဘူး။"

ညက အဆုံးအစမဲ့ ရှည်လျားလွန်းပြီး နှင်းများက အဆုံးမရှိ ဖြူဖွေးနေသည်။

ယနေ့သည် ရှီဇီ၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ဖြစ်ရာ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းစံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး၊ အထူးသဖြင့် မင်ယွဲ့ဆောင်မှာ နေ့ခင်းဘက်လို လင်းထိန်နေ၏

မင်ယွဲ့ဆောင် စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော မားမားအချို့ ရပ်နေကြသည်။

မားမားတိုင်း၏ မျက်နှာက တည်တင်းကာ စည်းကမ်းကြီးပုံပေါ်ပြီး ခါးတွင် ပိုးသားအနီရောင် ခါးစည်းကြိုးများကို စည်းနှောင်ထားကြသည်။

စုကျန်းသည် အရှေ့ခြံဝင်း၌ ဧည့်ခံနေစဉ် မူးယစ်နေအောင် သောက်ထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ မင်္ဂလာအိပ်ခန်းသို့ တွဲပို့ခံရသည်။

မင်းသားစံအိမ်တော်မှ အစေခံများနှင့် မားမားကြီးများသည် အကဲခတ်ကောင်းသူများဖြစ်ပြီး သူတို့နေရာသူတို့ သိကြ၏။

သခင်လေး ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်တဲ့အခါ အားလုံးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

အတွေ့အကြုံရှိသော မားမားကြီးများက မီးဖိုချောင်မှ အစေခံများကို ရေနွေးစောစော ပြင်ဆင်ထားရန် ညွှန်ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။

နားလည်သော အစေခံမိန်းကလေး အချို့မှာ ပါးပြင်များ နီရဲသွားကာ အမြန်ထွက်သွားကြသည်။

───

ကျယ်ဝန်းသော မင်္ဂလာအိပ်ခန်းအတွင်း မီးအိမ်ရောင်က တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသည်။ စုကျန်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ချောက်ကမ်းပါးလို နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက ထိုနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနီရောင် မင်္ဂလာစာလုံးကြီးကို ငေးမောကြည့်နေ၏။

ထို့နောက် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလေသည်။

သူ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်လင်တန့်က အပြင်သို့ အမြန် ထွက်သွားသည်။

အခန်းတွင်း နေရာတိုင်းတွင် ကတ္တီပါနီရောင် ကန့်လန့်ကာများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ လွင့်ခါနေသော ပိတ်ပါးစအနီရောင်နောက်မှ အရိပ်များက လွင့်မျောနေသယောင် ထင်ရသည်။

သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အကူအညီ မပေးခိုင်းတော့ပေ။ ဒီနေ့ညက သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်သူကမှ မနှောင့်ယှက်ရဲချေ။

အနီရောင် ကန့်လန့်ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဇာခြင်ထောင်ပါသည့် ကုတင်ဆီသို့ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက် မင်္ဂလာယူနေပုံ ပန်းထိုးထားသော မျက်နှာဖုံးဇာပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

စုကျန်းကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက အရက်အချို့ သောက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ စည်ကားနေသော ဧည့်သည်များကြားတွင် သူ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရွှယ်နင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

သူမ၏ အစေခံ နှစ်ယောက်ဖြစ်သော ပေါင်ချန်နှင့် ပေါင်ယွီတို့ကိုပင် အရှေ့ခြံဝင်းတွင် မတွေ့ရချေ။

စုံစမ်းကြည့်တဲ့အခါ သူမ ဒီနေ့ အပြင်မထွက်ဘဲ ပေါင်ချန်တို့နှင့်အတူ ချီယွင်ဆောင်မှာပဲ နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမ လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ စောစောကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်လို့ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။

အချစ်ရေး ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ နစ်မွန်းနေတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ သဝန်တိုနေတဲ့ စိတ်များကို လူတိုင်းမြင်သာအောင် ဖွင့်ချပြနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒီနေ့က သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ ဖြစ်တယ်၊ သူမ မလာတာက အတင်းအဖျင်းစကားများကို ပိုပြီးတော့ ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင်၊ သူ့ရင်ထဲ၌ ကျေနပ်မှုတစ်စွန်းတစ်စက လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တခြား အေးစက်လာတဲ့ ရွှယ်နင်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုက သူ့ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒေါသထွက်စေခဲ့ပေမယ့် သူမ တစ်ခါတစ်ရံ ဒေါသထွက်ပြတာက သူ့ကို ဂရုစိုက်နေဆဲဆိုတာ ဖော်ပြနေတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် ဒီနေ့ သူမက ဧည့်ခံပွဲသို့ မလာခဲ့သော်လည်း၊ သူ့အမေဆီ အခြေအနေ စုံစမ်းရန် ပေါင်ယွီကို စေလွှတ်ခဲ့၏။

အခုအချိန် ချီယွင်ဆောင်မှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း ငိုကြွေးနေမှာ သေချာတယ်။

စုကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး၊ သူ့ခေါင်းထဲတွင် နောက်ကျိကာ နာကျင်စွာ ကိုက်ခဲနေသည်။

သို့သော် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူက ရှဲ့နင်းထန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ခပ်စောင်းစောင်း ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံ အနီရဲရဲက မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းနေသည်။

ဘယ်လိုဖြစ်လဲမသိ၊ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံရိပ်များ တဖျပ်ဖျပ် ပေါ်လာနေသည်။

ရှဲ့နင်းထန်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေပေမယ့် သူမ၏ မျက်နှာက အခြား နုနယ်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုအဖြစ်သို့ အကြောင်းပြချက်မရှိ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူက နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့နင်းထန်၏ မျက်နှာဖုံးဇာပဝါကို ဖယ်ရှားရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

၎င်း၏အောက်တွင် ရှဲ့နင်းထန်က ပန်းတစ်ပွင့်လို လင်းလက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်ကာ ရှက်သွေးဖြာစွာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

"ရှီဇီအစ်ကို... ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲဟင်။"

စုကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် သေချာကြည့်ရန် လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်သည်။

ရှဲ့နင်းထန်က ပို၍ပင် ရှက်သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များက နွေးထွေးစွာ နီရဲလာ၏။ စုကျန်း၏ ခန့်ညားပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူမက စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"ရှီဇီအစ်ကို၊ ကျွန်မတို့... အိပ်ကြတော့မလားဟင်။"

အဲ့လိုပြောရင်း မားမားကြီး သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း သူမက အမျိုးသားအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ ဝင်သက်ထွက်သက်က သစ်ခွပန်းများလို မွှေးပျံ့နေပြီး၊ သူမ၏ ရနံ့က လေထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံနေသည်။

ရွှယ်နင်မှာလည်း သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့လေး ရှိတယ်။

───

စုကျန်း၏ စိတ်များ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ရှဲ့နင်းထန် ဖြစ်ပေမယ့် ဘယ်လိုဖြစ်လဲမသိ ရုတ်တရက် ရွှယ်နင်၏ ဖြူဖတ်ပြီး သွေးရောင်မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာ ဖြစ်သွားသည်။

သူ ခေါင်းခါလိုက်စဉ် နားထင်ကြောများ၌ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ခါက နီရဲနေခဲ့သော မင်္ဂလာအိပ်ခန်းသည် ရုတ်တရက် ရေခဲလို ဖြူဆွတ်သွားပြီး၊ လွှမ်းမိုးနေသော ပိုးဖြူစများက သူ့ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လာသည်။

သူ အသက်ရှူရ ကြပ်လာပြီး ခေါင်းထဲတွင် အူနေသည်။

ထို့နောက် မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေသော ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာက သူ့ရှေ့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာပြန်၏။

အမှားလုပ်ထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို သူမက တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေပြီး၊ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ့ဝတ်ရုံစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက လုံးဝ သည်းမခံဘဲ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို တွန်းဖယ်ပစ်ခဲ့တယ်။

ညဉ့်ယံ၏ လေနှင့် နှင်းများက အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့်၊ အိမ်တော် တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေသည်။ တချို့က ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးကြပြီး၊ တချို့က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။

"လူသေပြီ! သခင်မ ဆုံးပါးသွားပြီ!"

"ရှီဇီ! ဒုက္ခပါပဲ! သခင်မ သေသွားပါပြီ!"

"ဒါတွေအကုန်လုံး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေတဲ့ ရွှယ်နင်ကြောင့် သခင်မ သေရတာပဲ!"

"ရှီဇီ၊ သူ(မ)က နိမိတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမယုတ်ပဲ!"

ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

───