အခန်း ၁၄၄

အခန်း (၁၄၄) - မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ အကြိုည

နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရှိ လူတိုင်းက အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းသို့ သွားရောက်ကူညီနေကြသဖြင့် ချီယွင်ဆောင်ရှိ အစေခံမလေးများသာ လုပ်စရာမရှိဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ပေါင်ချန်က သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ချီယွင်ဆောင်အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေသော ပြဇာတ်သီချင်းဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ သူမရင်ထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဒီ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုတွေက တခြားလူတွေနဲ့သာ သက်ဆိုင်ပြီး သူမရဲ့ သခင်မလေးမှာတော့ ဘာတစ်ခုမှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အစေခံမလေးကို ပုတ်ကာ -

"ရပါတယ်၊ ငါတို့သခင်မလေးရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့နေ့ရက်တွေက ရှေ့မှာ ရှိနေပါသေးတယ်"

ရွှယ်နင် နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမ၏ ဘဝက ပိုမိုကောင်းမွန်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ပေါင်ချန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်။

သူမအနေဖြင့်လည်း သခင်မလေးနောက်သို့ လိုက်ကာ လီမိသားစုထဲသို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ ရှိ၏။

လီမိသားစုအကြောင်း ပြောရလျှင် နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ ဘယ်အရပ်မျက်နှာမှာ ရှိမှန်းတောင် သူမ မသိပေ။

သူမ တွေးလေလေ ပို၍ ဝမ်းနည်းလာလေလေပင်။

...

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရွှယ်နင်အတွက် အထူးသဖြင့် ပူပန်သောကများစေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ မကြာမီ ထွက်ခွာရတော့မည့် ဝမ်းသာမှုရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် လီချန်ချဲ့နှင့် လက်ထပ်ရမည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ရှိနေသည်။

၎င်းက သူမကို ဂနာမငြိမ်ဖြစ်စေကာ ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်က သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲကို ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ကျင်းပရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။

သခင်မကြီးရှဲ့က သူမကို ခေါ်ယူကာ ပြင်းထန်သော သတိပေးဆုံးမစကား အနည်းငယ်ပြောဆိုပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောကြားခဲ့၏။

"အရင်တုန်းက နင် လော်မိသားစုနဲ့ အတော်လေး ပြဿနာတက်ခဲ့ပြီး တုန်းကျင်းမြို့မှာ နင့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက သိပ်မကောင်းဘူး။ လက်မထပ်ရသေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုစကားတွေက နင့်ကွယ်ရာမှာ အတင်းအဖျင်းပြောခံရဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် နွေဦးတောအုပ်ပွဲမှာလည်း နင် အားယင်ကို အရှက်ခွဲခဲ့သေးတယ်။ အခုဆို ငါတို့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်က သခင်မလေးတွေထဲမှာ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းရှိတယ်လို့ ပြောနိုင်တဲ့သူ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ရွှယ်နင်... ငါ နင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါ မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြီးပြတ်အောင် လုပ်နိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ခင်ပွန်းအိမ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပါ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်စွာနဲ့ ခြိုးခြံချွေတာပါ၊ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် နေပြီး နင့်ခင်ပွန်း အိမ်ထောင်ရေး စီမံခန့်ခွဲတာနဲ့ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်တာကို ကူညီပေးပါ။"

ထိုအချိန်က ရုံးကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော စုကျန်းလည်း သခင်မကြီးရှဲ့၏ ဝမ်ရှို့ခန်းမတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ရွှယ်နင်ရော သခင်မကျန်းပါ သခင်မကြီးပြောသည့် "အေးအေးဆေးဆေး ပြီးပြတ်အောင်လုပ်ပါ" ဆိုသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။

၎င်းက သူတို့အနေဖြင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မကျင်းပလိုကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးများ၊ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်များနှင့် အနည်းငယ် နီစွေးနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများရှိသည့် ရွှယ်နင်က သခင်မကျန်း၏ ဘေးတွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း သူမ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အဘွားအို၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သခင်မကြီး။ ရွှယ်နင် လက်ထပ်ပြီးသွားရင် မလိုအပ်ဘဲ စုမိသားစုဆီကို ပြန်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ထိုင်နေတဲ့ စုကျန်းသည် ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ရင်ဘတ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လာမှန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အမျိုးသား၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်မှောင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူက လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အကြည့်ကို ပင့်တင်ပြီး ရွှယ်နင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများက သူ့ထံသို့ တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မလာခဲ့ပေ။

အမျိုးသားက စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လာပြီး သူ့ခေါင်းက ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲလာသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့၏ မျက်ဝန်းများက ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

"နင် နားလည်တယ်ဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။"

ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မကျင်းပရန် သဘောတူထားသော်လည်း မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ ညတွင် သခင်မကျန်းက ချီယွင်ဆောင်၌ ပိုးသားအနီရောင်များ ချိတ်ဆွဲရန်နှင့် မင်္ဂလာစာလုံးများကို ကပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သေးသည်။

အထိန်းတော်စုန့်က အစေခံမလေး အတော်များများကို ဦးဆောင်ကာ ချီယွင်ဆောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ချီယွင်ဆောင်မှာ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ဖွယ် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရွှယ်နင်သည် သခင်မကျန်းနှင့်အတူ လိုဟန်ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို စိုးရိမ်တကြီး လိမ်ညှစ်နေမိသည်။

တံခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသဖြင့် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ လေနှင့်နှင်းတို့၏ အသံများက သဲ့သဲ့သာ ကြားရတော့သည်။

နွေဦးရာသီ ရောက်လာသော်လည်း ရွှယ်နင်၏ အခန်းထဲတွင် မီးသွေးမီးဖိုကို မပြတ်မလပ် ထွန်းညှိထားရဆဲပင်။

သူမ၏ နုနယ်အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် တတိယလ၏ နွေးထွေးသော ရာသီဥတုတွင်ပင် သူမ အအေးဓာတ်ကို ခံစားနေရသည်။

သခင်မကျန်းက သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်မသာမယာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ အခုတော့လည်း လက်ထပ်ရတော့မယ်... ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုရဲ့ နောက်ခံက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိသလို၊ သခင်လေးလီကလည်း သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်ကလေး နေတတ်တယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်းရမ်းဖို့ လာတုန်းကလည်း ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မပါလာဘူး။ မင်းအတွက် ပေးတဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း လက်ဆောင်က ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးပဲ— သူပိုင်တဲ့အရာတွေထဲမှာ အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်မှာပါ။ မင်းအဖေက ဒါကို အထင်သေးပြီး မင်းကို အခွင့်အရေးရရင် ပေးလိုက်ဖို့ ငါ့ကို ပြောထားတယ်"

သခင်မကျန်းက "ချဲ့" ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ရွှယ်နင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။

"နင်နင်ရယ်၊ အမေတော့ မင်းကို မခွဲနိုင်ဘူး"

ရွှယ်နင်လည်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုလှိုင်းတစ်ခု တက်လာကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

သူမက လီချန်ချဲ့ ပေးပို့သော ထိမ်းမြားခြင်း လက်ဆောင်ကို လက်ခံယူလိုက်၏။

၎င်းမှာ အလယ်တွင် သူ့အမည်ကို ထွင်းထုထားသည့် လုံးဝန်းသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေး ဖြစ်သည်။

သူမက ထိုဆွဲသီးကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်နင် ကြီးပြင်းလာပါပြီ။ လက်ထပ်ပြီးသွားရင်တောင်မှ —"

သခင်မကြီးရှေ့တွင် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်သတိရသွားပြီး သူမ၏ စကားကို ပြင်လိုက်သည်။

"သမီး အမေနဲ့ တွေ့ဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။"

သခင်မကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ခံစားသွားရသည်။

နင်နင်ကတော့ အပြစ်ကင်းပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ရိုးအသူ ဖြစ်နေတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသွားရင် မိဘများနှင့် ပို၍ဝေးကွာသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သူမ မသိရှာပေ။ ဒါ့အပြင် သခင်မကြီးရှဲ့က သူမကို မနှစ်မြို့သည့်အတွက် အိမ်ပြန်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးသွားလိမ့်မယ်။

အစပိုင်းတွင် သခင်မကျန်းသည် နင်နင် အပြင်လူတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်လိုက်လျှင် သူမ၏ အကြည့်အောက်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမ သားအရင်းနှင့် လက်ထပ်စေချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စုကျန်းက လက်ထပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး နင်နင်ကလည်း အာဏာမရှိ၊ ဩဇာမရှိတဲ့ ဆင်းရဲသည့် စာသင်သားတစ်ဦးနှင့်သာ လက်ထပ်ရတော့မယ်...

နင်နင် အနာဂတ်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အခက်အခဲများကို တွေးမိတိုင်း သခင်မကျန်းသည် သူမ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး စုဆောင်းငွေအားလုံးကို နင်နင်ကို ပေးလိုက်ချင်မိသည်။

"မင်းရဲ့ သတို့သားလောင်းကတော့ အကုန်လုံးကို စီစဉ်ထားပြီးသား၊ ဖူရှန်းဆိုတဲ့ သူ့အစေခံကိုပဲ စေလွှတ်ပြီး မနက်ဖြန် မင်္ဂလာရှိတဲ့အချိန်မှာ လာခေါ်မယ်လို့ လာပြောခိုင်းတယ်။ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေဖို့ ပြောသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့နေအိမ်က ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာကိုတော့ တစ်ခွန်းမှ မပြောသွားဘူး။ အမေ စဉ်းစားကြည့်တိုင်း သူက သိပ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်၊ နင်နင်ရယ် —"

"အမေ... သမီး သူ့ကို ယုံကြည်ပါတယ်။ သမီး သူ့ကို လက်ထပ်တာ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကြောင့်ပါ။ သူ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ ဒီတစ်ဘဝလုံးမှာ သမီး ရွေးချယ်ခဲ့တာကတော့ သူတစ်ယောက်တည်းပါပဲ။"

"အို..."

တားမရတော့မှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သခင်မကျန်းက ရွှယ်နင်အတွက် စီစဉ်ပေးနိုင်သမျှကို အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးဖို့သာ ကြိုးစားတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အမွေပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ မင်းအဒေါ်ဆီက ရတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် သေတ္တာပေါင်း ၄၈ လုံးပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေ အကုန်လုံးကို သေချာ စီစဉ်ပေးထားပြီးပြီ။ အဲဒါတွေကို ချိုးရွှေဥယျာဉ်မှာ သိမ်းထားတယ်၊ မနက်ဖြန် မင်း လီမိသားစုဆီ သွားတဲ့အခါ အတူတူ ပါသွားလိမ့်မယ်။"

ရွှယ်မိသားစုက ကျဆင်းလာခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်တာကြောင့် ရွှယ်နင် ကျေနပ်နေမိသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ"

သခင်မကျန်းက အသေးစိတ် ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားရမယ့် အစေခံတွေ‌ရော။"

ရွှယ်နင်က ပြောသည်။

"အမေ... သမီး ပေါင်ချန်တစ်ယောက်ပဲ လိုချင်ပါတယ်"

သခင်မကျန်းက အံ့ဩသွား၏။

"ပေါင်ယွီကရော?"

ရွှယ်နင်က တခြားသူတွေကို မပါဝင် မပတ်သက်စေချင်ပေ။

"သူ(မ)ကို နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ(မ)က ဒီဘဝကို ပိုကျင့်သားရနေတာပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အမေ့ရဲ့ ခြံဝင်းမှာပဲ အစေခံရင်း အားကိုးရတဲ့ လူယုံတော်လေး ဖြစ်လာမှာပါ။"

သခင်မကျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ မင်းဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ။"

ရွှယ်နင်က ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။"

"အို... အရေးကြီးဆုံးအချက်ကို မေ့လုနီးပါးပဲ။"

သခင်မကျန်းက မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်စက်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်စွပ်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ ရွှယ်နင်ထံ လျှို့ဝှက်စွာ ပေးအပ်လိုက်သည်။

"အိမ်ကနေ လက်ထပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားရတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းမှာ ဒီလို အခြေခံ ပုံပြစာအုပ်မျိုး ရှိကြစမြဲပဲ။ မင်းရဲ့ မွေးမိခင် မရှိတော့တဲ့အတွက် အမေပဲ သင်ပေးရတော့မှာပေါ့။"

တောက်ပသော အနီရောင် အဖုံးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရွှယ်နင်တစ်ယောက် ဘာလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

သူမက တစ်ခါ လက်ထပ်ဖူးသော်လည်း ဆယ်နှစ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို သူမ လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စုကျန်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများမှာလည်း မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သူတို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးမှုရှိတိုင်း သူမမှာ ရက်အတော်ကြာ နာကျင်နေလေ့ရှိသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် နီးကပ်မှုကို သူမ အနည်းငယ် ငြင်းဆန်လိုစိတ် ဖြစ်နေသော်လည်း သခင်မကျန်း၏ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ရိုးသားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မကူးနိုင်တော့ပေ။

အဲ့ဒီအစား သူမက ရှင်းလင်းတောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများကို မျက်တောင်ခတ်ရင်း မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်၏ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာကိုသာ ပြသလိုက်သည်။

"ရှက်မနေပါနဲ့။ ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေတိုင်း ဒီလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းကြရတာပါပဲ။"

သခင်မကျန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အတွက် အလွန်ရှက်စရာကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မသင်ပေးလျှင် မင်္ဂလာဦးညမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း သူမ သိမည်မဟုတ်ပေ။ လီချန်ချဲ့ကသာ သဘောထားကြီးသူဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ သူက ကြမ်းတမ်းပြီး နီးကပ်သည့်အခါ သူမကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမှာကို စိုးရိမ်ရ၏။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က နုနယ်ပြီး ရွှယ်နင်၏ ကျန်းမာရေးကလည်း အားနည်းနေသည်။ သူမသာ အမြဲတမ်း ထိခိုက်သွားမည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန် ကလေးမရနိုင်တာမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သခင်မကျန်းက အဘက်ဘက်မှ တွေးတောထားပြီးဖြစ်၏။ သူမက စာအုပ်ငယ်လေးကို ဖွင့်ကာ ရွှယ်နင်ထံ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။