အခန်း ၁၄၅

အခန်း (၁၄၅) - ဘယ်သူက မီးလောင်၍ သေဆုံးခဲ့တာလဲ

စာအုပ်ထဲရှိ ပုံများကို သေချာပင် မမြင်လိုက်ရသေးခင်မှာပင် ရွှယ်နင်၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ အရောင်ဆိုးထားသကဲ့သို့ နီရဲသွားတော့သည်။

သခင်မကျန်းက သူမ၏ မင်္ဂလာဦးညအတွက် အကျိုးရှိစေမည်ဟု ဆိုကာ ပို၍ သေချာကြည့်ရှုရန် တိုက်တွန်းနေသည်။

ရွှယ်နင် တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရာ ပုံထဲရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့၏ ထူးဆန်းသော အနေအထားများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။

"အမေ... သမီး... သမီး နောက်မှပဲ တစ်ယောက်တည်း ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒီလိုအရာများကို ကြည့်ရှုရမယ်ဆိုတာ သူမအတွက် အရမ်း ရှက်စရာကောင်းတာပဲ။

သခင်မကျန်းက လက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အုပ်ကာ အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အကြံဉာဏ်စကား အနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်နင်က လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ပို၍ တင်းကျပ်လာပြီး ရင်ခုန်သံများမှာလည်း အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် ရှက်သွေးဖြာနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်ရသည့်အခါ သခင်မကျန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့စကားကို နားထောင်နော်။ အဲဒီကိစ္စတွေမှာ သူ့အပေါ် နည်းနည်း ပိုပြီး လိုက်လျောပေးပါ။ ကိုယ်တိုင် မသက်မသာ ဖြစ်နေရင် ဖွင့်ပြောလိုက်— ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့၊ တိတ်တိတ်ကလေး မခံစားနဲ့။ မင်းသာ သူ့နောက်ပါသွားရင် ဒီလိုကိစ္စတွေက မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အရမ်းကို သာယာမှုတွေ ပေးနိုင်တယ်"

ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး စုယီလီနှင့် တစ်ချိန်က ချစ်ခင်ကြင်နာမှု ရှိခဲ့သူဖြစ်သည့်အတွက် သခင်မကျန်းက ထိုကိစ္စ၏ သိမ်မွေ့မှုများကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။သူမက ရွှယ်နင်ကို ပျော်ရွှင်သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပိုင်ဆိုင်စေချင်သည်။

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီနေဆဲပင်။

"သမီး... သမီး နားလည်ပါတယ်"

ရွှယ်နင်တစ်ယောက် စာအုပ်ငယ်လေးကို လက်ထဲမှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ကြည့်ရန်ပင် ဝန်လေးနေတာကို မြင်တော့ သခင်မကျန်းမှာ မတတ်သာစွာပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမကို နောက်ထပ် အတင်းတိုက်တွန်းရန် တွေးမိသော်လည်း ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

မင်္ဂလာဦးညအတွက်ဆိုရင် သတို့သမီး သို့မဟုတ် သတို့သား နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် နားလည်ထားလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီ။

ထို့အပြင် လီချန်ချဲ့လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဖြစ်လို့— သူ့ဇာတိမှာ အချစ်ရေး ကိစ္စများ ရှိခဲ့ဖူးသလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

သူ့အရွယ်ရောက်လျှင် ထိုကိစ္စမျိုး၏ သာယာမှုများကို အတွေ့အကြုံ ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယောကျာ်းတွေက ထိုကိစ္စရပ်များကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်ကြစမြဲပင်။

နင်နင်၏ အိမ်ထောင်ရေးကတော့... သူမ၏ ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့မည်။

"မကြည့်ချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ တစ်ခုပဲ မှတ်ထားပါ၊ မနက်ဖြန်ညကျရင် မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းပြောသမျှကို နားထောင်လိုက်ပါ။"

သူမ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ရွှယ်နင်၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသည်။

"နင်နင်... နောင်တစ်ချိန်မှာများ အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်လို့ ခံစားရရင် အမေ့ဆီကို ပြန်လာခဲ့နော်..."

ရွှယ်နင်က သခင်မကျန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် မေးတင်လိုက်သည်။ သူမ ရင်ထဲတွင်လည်း မခွဲနိုင်မခွာရက်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ နင်နင် သိပါတယ်"

သခင်မကျန်းသည် ရွှယ်နင်၏ အခန်းထဲတွင် နှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်မှသာ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ချိုးရွှေဥယျာဉ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

သခင်မကျန်းကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ရွှယ်နင်က ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မင်္ဂလာအလှဆင်ထားမှုများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပေါင်ချန်က ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်မကျန်းက တကယ်ကို ဂရုစိုက်ပေးတာပဲ။ ဒီအနီရောင် မင်္ဂလာစာလုံးတွေက တကယ်ကို လှတယ်"

ရွှယ်နင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အခုအချိန်မှာ သခင်လေးလီ ဘာလုပ်နေမလဲနော်"

ပေါင်ချန်၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"သူ သခင်မလေးကိုပဲ တွေးနေမှာပါ"

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာလေး နွေးထွေးသွားပြီးနောက် အစေခံမလေး၏ ပြည့်ဖောင်းနေတဲ့ ပါးပြင်လေးကို နောက်ပြောင်သလိုမျိုး ‌ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ခဏသွားနားလိုက်တော့။ မနက်ဖြန် စောစောထရမှာနော်။"

ပေါင်ချန်က ချက်ချင်းပင် အလေးအနက် ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်မလေး အလှပြင်ဖို့အချိန်ရောက်ဖို့ နှစ်နာရီပဲ လိုတော့တယ်လေ။ ကျွန်မ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါဦးမယ်။"

ကစားရတာ ဝါသနာပါတဲ့ အစေခံမလေးက ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ခြေလှမ်းမမှန်ဘဲ ပြေးထွက်သွားသည်။ ရွှယ်နင်က မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြုံးလိုက်မိ၏။

"ဖြည်းဖြည်းသွားပါ၊ ဘယ်သူမှ လိုက်ဖမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။"

လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် အိမ်အောက်ရှိ မီးအိမ်များမှာ တကျွီကျွီ မြည်လျက် ယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။

ချီယွင်ဆောင်၏ ခြံဝင်းလေးမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရွှယ်နင်၏ နူးညံ့သောအကြည့်များက ပြတင်းပေါက်တွင် အလှဆင်ထားသည့် တောက်ပသောအနီရောင် စာရွက်ညှပ်ပန်းချီများပေါ်တွင် ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရတော့မှာဖြစ်တာကြောင့် ဝမ်းသာနေတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း သခင်လေးလီကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသလို ခံစားနေရတာကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုလည်း ဖြစ်မိတယ်။

ဒီညမှာ သခင်လေးလီ တကယ်ပဲ ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုတာကို သူမ သိချင်နေမိတယ်။

ခန့်မှန်းရခက်သဖြင့် ရွှယ်နင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အဝတ်အစားများပင် မလဲတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်၏။

ကုတင်လိုက်ကာများကို ဆွဲချပြီးနောက်မှသာ သူမသည် သခင်မကျန်းပေးထားသော စာအုပ်ငယ်လေးကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် ဖွင့်ကြည့်ရဲတော့သည်။

အရင်တုန်းကဆိုရင် သူမ အဲဒီစာအုပ်ကို သေချာမကြည့်ခဲ့ရသလို၊ လူနှစ်ယောက်ကိုသာ ပုံဖော်ထားတာလို့ပဲ သိခဲ့သည်။

အခု သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ ထိုပန်းချီကားက တကယ့်ကို... အလွန်အမင်း အသေးစိတ်ကျနေတာကို သိလိုက်ရသည်။ ပုံထဲက လူပုံများ၏ လှပပြီး လက်ရာမြောက်သော ရေးဆွဲမှုများသာမက ဇာတ်ဝင်ခန်းများမှာလည်း အမျိုးမျိုးကွဲပြားနေပြီး ဖြစ်ပျက်ရာ နေရာများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူကြပေ။

သူမသည် စာကြည့်ခန်းထဲရှိ စာရေးခုံပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြင့် အတင်းဖိကပ်နေသော ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထပ်ကြည့်ဖို့ပင် မရဲတင်းတော့ပေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့က...

စာကြည့်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင်ပင် အစေခံများ၊ အသက်ကြီးသော အထိန်းတော်များနှင့် ကိုယ်ရံတော်များက သူတို့၏ သခင်များကို အစေခံနေကြတာကို ပုံဖော်ထားသေး၏။

သို့သော် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသော သူတို့ကတော့ ဘာမှမသိကြပေ။ ယောက်ျားက ခုံပေါ်တွင် ဖိကိုင်ထားသည့် မိန်းမ၏ နုနယ်သော လက်တစ်ဖက်မှာ သူ့လည်ပင်းကို ချိတ်တွယ်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ကတော့ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ။

ဒါက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစေချင်လို့လား။

ရွှယ်နင်၏ ရင်ခုန်သံများမှာ ကြောက်လန့်နေသော ဒရယ်လေးတစ်ကောင်လို အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး ပါးပြင်များမှာလည်း ပူလောင်နေသည်။

သူမ၏ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသော ပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို 'ဖျတ်' ခနဲ ပိတ်လိုက်ကာ ခေါင်းအုံးအောက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

သခင်လေးလီနှင့် သူမ၏ လက်ထပ်မှုက စီစဉ်ပေးထားတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်ည၏ လက်ထပ်ခြင်းကလည်း အစဉ်အလာသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုပုံတွေကို ကြည့်ရတာက ကုန်းကုန်းတစ်ယောက်ကို ပြည့်တန်ဆာအိမ် ခေါ်သွားသလိုမျိုးပဲ...

သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဂနာမငြိမ်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်နင်က ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက်သောက်ပြီး ပြန်လှဲလိုက်သည်။

အချိန်က နောက်ကျနေပြီ။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီဆိုလျှင် သူမက မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာရတော့မည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမနှင့် စုကျန်းကြားတွင် လုံးဝ ပတ်သက်မှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တွေးကြည့်လိုက်တိုင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပန်းထိုးစောင်ကို ဖက်တွယ်ထားရင်း သူမ၏ ကျောကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ လီမိသားစုဆီ ရောက်သွားပြီးနောက် ဖြစ်လာမည့် အစီအစဉ်များကို စဉ်းစားနေမိသည်။

လီချန်ချဲ့က ဘာမှ အများကြီး မပြောခဲ့ဘဲ သူမကို စိတ်အေးအေးထားဖို့သာ ပြောခဲ့၏။

လီချန်ချဲ့အကြောင်းကို အမှတ်ရစေရန် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေကြည့်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ အရင်ဘဝက သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများမှာ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ သူ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ဇနီးအကြောင်းမှလွဲ၍ သူမ ဘာကိုမှ မတွေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ ရှေ့ဆက်သွားတော့မယ်လို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ မကြာမီ အိပ်မောကျသွားလေသည်။

...

မိုးတိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ဖယောင်းတိုင်နီများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသည်။

ထွင်းထုထားသော ပြတင်းပေါက်ကွက်လပ်များအတွင်း၊ ချီယွင်ဆောင်သည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

စုကျန်းက ဘာကြောင့် အိပ်မပျော်လဲဆိုတာကို မသိ၊ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မရနိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာအထိ လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာလဲ၊ ဘာကြောင့် သူမရဲ့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်တန့်နေပြီး ရင်ထဲမှာ ရှင်းပြ၍မရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေရတာလဲ။

သူက ရွှယ်နင်၏ မင်္ဂလာပွဲအကြောင်းကိုသာ ဆက်တိုက် တွေးနေမိသည်၊ အားလုံးက အိပ်မက်ဆန်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ယခုအချိန်အထိ သူမက သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်တယ်လို့ သူ ခေါင်းမာစွာ ယုံကြည်နေဆဲပင်။

မဟုတ်ရင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက ဘာလို့ ဒီ‌လောက် စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေရမှာလဲ။

သူမရဲ့ "သတို့သားလောင်း" ဆိုသူက သူမဆီ မလာရောက်တာ ကြာလှပြီ။

တစ်ဖက်လူမှာ လုမိသားစုနှင့်အတူ နေထိုင်နေပြီး သင့်လျော်သော နေအိမ်ပင် မရှိပေ။ သူမ ဘယ်နေရာကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်မှာလဲ၊ ပြီးလျှင် ဘယ်နေရာမှာ ဆက်လက်နေထိုင်ရမှာလဲ။

သူမက လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် မလိုအပ်ဘဲ စုမိသားစုဆီ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အမြဲပြောနေပေမယ့် ထိုအရာက လေထဲမှာ ပြောတဲ့ စကားချည်းသာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

သူမက သူ့ကို အခြားသူထက် ပိုနှစ်သက်တယ်— သူမက ဘယ်လိုလုပ် စွန့်ခွာသွားနိုင်မှာလဲ။

စုကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှယ်နင်၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူ တွန်းလိုက်သည့်အခါ တံခါးမှာ အတွင်းဘက်မှ သော့ခတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွား၏။

စုကျန်း - "..."

ရှင်းပြ၍မရသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကြောင့် သူ့ခေါင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်၍ ကိုက်ခဲလာပြန်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်များက သူ၏ ခေါင်းကိုက်မှုမှာ ပို၍ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုနာကျင်မှုမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။

သူက ရွှယ်နင်ကို အော်ခေါ်ချင်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ထုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တောမီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက မီးတောက်အောက်ရှိ ပြာကျသွားသော အရိုးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ့ရင်ဘတ်မှာ ဓားနှင့်လှီးဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ဝန်းများက ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ကာ မတ်မတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။

"ရှီဇီအစ်ကို—"

ရှဲ့နင်းထန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော အမျိုးသားကို ချက်ချင်း ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီနေရာ ရောက်နေတာလဲ။ ရှာနေတာ ကြာလှပြီ။"

စုကျန်း၏ အကြည့်များမှာ ခဏတာမျှ ဝေးကွာသွားပြီးနောက်၊ သူ့လက်ကြီးဖြင့် မျက်ဝန်းထောင့်မှ စိုစွတ်နေသော မျက်ရည်စက်များကို သုတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားတာလဲ။ သူ ဘာကြောင့် ငိုလိုက်မိတာလဲ။

အဲ့ဒီမီးတောက်တွေက ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ မီးလောင်ပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။