အခန်း ၁၄၈

အခန်း (၁၄၈) - သူပေးသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ!

သူမ ဆိုလိုတာက အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ လီချန်ချဲ့က သူမရဲ့ တကယ့်ခင်ပွန်းမှ မဟုတ်တာ၊ ဒါကြောင့် အစ်ကိုလုရှေ့မှာ သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ သူမ အားနာမိရုံလေးပါ။

ထိုစဉ် ပေါင်ချန်က အမောတကောဖြင့် အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

"သခင်မလေး... လီမိသားစုက လူတွေ ထပ်လွှတ်လိုက်ပြန်ပြီ"

အားလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ရွှယ်နင်လည်း မျက်လွှာပင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်တွေ အဆမတန် ခုန်ပေါက်နေသည်။

"သခင်လေးလီလား"

"မဟုတ်ဘူး!"

ပေါင်ချန်က ခါးထောက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် အမောပြေသွားသည်။ သူမက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ လာပို့တာတဲ့"

...

"ဘာ"

"ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ လာပို့တာ ဟုတ်လား"

ဝမ်ရှို့ဆောင်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

စုမိသားစု၏ အိမ်ခွဲသုံးခုလုံး စုဝေးနေကြပြီး

သခင်မကျန်း တစ်ယောက်သာ မရှိပေ။ သူမက မနက်စောစောကတည်းက ချီယွင်ဆောင်သို့ သွားနေခဲ့သည်။

တီးမှုတ်သီဆိုသံများနှင့်အတူ စီတန်းလှည့်လည်လာသော လူအုပ်ကြီးက နယ်စားမင်းအိမ်တော်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာတာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီချန်ချဲ့ သတို့သမီးလာကြိုတာလို့ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော် အိမ်တော်ထိန်း ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပန်းမဟော်ဂနီ သစ်သားသေတ္တာများနှင့် လူအုပ်ကြီး ပြည့်နှက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမူးသွားတော့သည်။

သူက ဝမ်ရှို့ဆောင်သို့ ကပျာကယာ ပြန်ပြေးလာပြီး သတင်းပို့သည်။

"သခင်မကြီး... အိမ်တော်ထိန်းချုပ်ကပြောတာတော့ သခင်မလေးရွှယ်အတွက် လီမိသားစုက ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဖြည့်ပေးဖို့ လာပို့တာတဲ့"

သခင်မတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို ဓလေ့ထုံးစံလဲ။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ သတို့သားဘက်က သတို့သမီးကို ခန်းဝင်ပစ္စည်း ပို့ပေးတယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး"

အိမ်တော်ထိန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။

"ကျွန်တော်လည်း မကြားဖူးပါဘူး။ အခုတော့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်အပြင်ဘက်မှာ ပွဲလာကြည့်တဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေပြီ"

ခဏချင်းမှာပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားများမှာ အကြည့်ရဆိုးသွားကြသည်။

"ရွှယ်နင်က ဒါမျိုးဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

စုချင်းက မနာလိုစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဆင်းရဲတဲ့ စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တာလေ။ ဟန်ရေးပြဖို့ လူတွေ ငှားလာတာများလား"

လျိုရှီက သခင်မကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာက မည်းမှောင်နေသည်။

"သူ(မ)က ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရှေ့မှာ လူတွေငှားပြီး ပြဇာတ်လာကပြ၊ ငါတို့ကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်နေတာလား"

စုယင်က နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကြည်းချက်များက လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အဲဒီနေ့ နွေဦးတောအုပ်ပွဲတော်မှာ ရွှယ်နင်သာ သူမကို အရှက်မခွဲခဲ့ရင်၊ သူမ လော်မိသားစုထဲ လက်ထပ်ဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး!

ဒီနေ့ သူမရဲ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ ရွှယ်နင်ကို သေချာလှောင်ပြောင်ဖို့ သူမ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး၊ ရွှယ်နင် ကိုယ်တိုင် ထိုးထားတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို မီးရှို့ပစ်ဖို့ ချီယွင်ဆောင်ဆီ လူတောင် လွှတ်လိုက်သေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက သူမလွှတ်လိုက်တဲ့ အစေခံမလေးက အခုထိ ကုတင်ပေါ်မှာ သတိမလည်သေးဘဲ လဲနေတုန်းပဲ။

ပြီးတော့ ဒီနေ့၊ အဲဒီ မျိုးရိုးလီ ဆိုတဲ့လူက ရွှယ်နင်အတွက် ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို တကယ်ပဲ စီစဉ်ပေးလိုက်တယ်!

စုယင် တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်ကာ ပုံမှန်ရှိနေကျ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းတွေ အကုန်ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

"ရွှယ်နင်က ဂြိုလ်ဆိုးမပဲ! အဘွား... အဘွား သူ(မ)ကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်ပစ်သင့်တယ်။ သူ(မ)ကို ဒီလို ပြဿနာတွေ ဆက်ရှာခွင့်ပေးထားရင် တုန်းကျင်းမှာ ကျွန်မတို့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းရတော့မလဲ"

စုယွီကမူ အေးအေးလူလူပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးထားသည်။

"ရွှယ်နင်က ငါတို့နယ်စားမင်းအိမ်တော်အပေါ် နာကြည်းချက် အတော်လေး ကြီးမားပုံရတယ်။ ပထမသခင်မကတော့ သူ(မ)ကို ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့သူလို့ အမြဲပြောနေတာပဲ၊ ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။ ငါ့အမြင်တော့ သူ(မ)က ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်တဲ့ အကွက်ဆင်သမားပဲ"

"သူ(မ)က... အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။"

စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော စုမိုင်တစ်ယောက်သာ ရွှယ်နင်ဘက်မှ ဝင်ပြောသည်။

သူ့စကားမဆုံးမီပင် သခင်မတုန်းက သူ့ကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

"မင်းလို အရူး... ဘာလို့ အပြင်လူတစ်ယောက်ဘက်က ဝင်ပြောနေရတာလဲ"

စုမိုင်၏ ချောမောသော မျက်နှာက ရဲတက်သွားသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်၏။

"သူ(မ)က နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ မွေးစားသမီးလေ။ မိသားစုဝင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး စာရင်းထဲမှာလည်း ထည့်ထားပြီးပြီပဲဟာ... အပြင်လူမှ မဟုတ်တာ"

"မင်း... မင်းလို မိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ သား..."

သခင်မတုန်းက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ယိုင်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့သားရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ဘယ်လိုလုပ် သူစိမ်းဘက်က ကူပြောနိုင်ရတာလဲ"

စုမိုင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

"ကျွန်တော်က အမှန်အတိုင်း ပြောတာပဲ... နင်နင်က နယ်စားမင်း အိမ်တော်အပေါ် ဘယ်တော့မှ မကောင်းမကြံဘူး။ အပြစ်တင်ချင်ရင်လည်း အဲဒီ မျိုးရိုးလီ ဆိုတဲ့ကောင်ကိုပဲ အပြစ်တင်သင့်တာ"

သခင်မတုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။

"ကြည့်ကြပါဦး။ အဲဒီ မြေခွေးမက... ငါ့သားကို ဒီလောက်တောင် ပြုစားထားတာလား"

စုမိုင်သည် ပို၍ပင် အရှက်ရကာ ဒေါသထွက်သွား၏။

"အမေ... လျှောက်မပြောပါနဲ့..."

စုယီလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ၊ သူ(မ)က မိဘမဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲဟာ။ ဘာပြဿနာတွေများ ရှာနိုင်မှာမလို့လဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီလောက်တောင် ကြောက်လန့်နေရလောက်အောင် သူ(မ)က တန်ဖိုးရှိလို့လား"

အခန်းထဲတွင် အငြင်းပွားသံများဖြင့် ဆူညံနေသော်လည်း မည်သည့် အဆုံးအဖြတ်မှ မချနိုင်ကြပေ။

သခင်မကြီးရှဲ့ ဆက်၍ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားကာ တုတ်ကောက်ကို အမှီပြုလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... အပြင်ထွက်ကြည့်ရအောင်"

အားလုံးက အဘွားအို၏နောက်ကနေ ဝမ်ရှို့ဆောင်ထဲမှ ကပျာကယာ လိုက်ပါသွားကြပြီး နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အဓိက တံခါးကြီးဆီအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အမှန်ပင်... ပန်းမဟော်ဂနီ သစ်သားသေတ္တာများက လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့နောက်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ပရိဘောဂများ၊ ထိုင်ခုံများနှင့် အခြားသော ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ စီတန်းနေကြသည်။

၎င်းတို့ကို ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး နှင်းဆီသစ်သားများဖြစ်ကြပြီး ရွှေခြည်မျှင်ပါသော နန်မူသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပရိဘောဂများပင် ပါဝင်နေသေး၏။

ဤလမ်းပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသူ အများစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မှူးမတ်များနှင့် ကုန်သည်များဖြစ်ကြရာ ကုန်ပစ္စည်းကောင်းများကို သိရှိနားလည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုပရိဘောဂများက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကို အကဲခတ်တတ်သော မျက်လုံးရှိသူ မည်သူမဆို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ဘေးဘက်ဝဲယာရှိ အထက်တန်းလွှာ အိမ်နီးနားချင်းများအားလုံးလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာကြ၏။

သခင်မကြီးရှဲ့ တွဲပြီးတော့ ထွက်လာတာကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က မနာလိုဝန်တိုစွာဖြင့် မအော်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်မကြီးရှဲ့... ခင်ဗျားတို့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်က သမီးမိန်းကလေးကို အိမ်ထောင်ချပေးတာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခမ်းနားကြီးကျယ်နေရတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှီဇီ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းကတောင် မင်းသမီးရှို့နင်းရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေက ဒီလောက် မခမ်းနားပါဘူး။ ဒါက ဆယ်မိုင်ပတ်လည် အနီရောင်ခန်းဝင်ပစ္စည်း တန်းကြီးအတိုင်းပဲနော်"

သခင်မကြီးရှဲ့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မပျော်ရွှင်နိုင်ဘဲ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားသလိုသာ ခံစားလိုက်ရ၏

လီမိသားစု၏ ပြသမှုက ပို၍ခမ်းနားလေလေ၊ ၎င်းက သူတို့၏ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို ပို၍ တွန့်တိုကပ်စေးနှဲရာ ရောက်စေလေလေပင်။

ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ဆိုသည်မှာ နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိသည့် မှူးမတ်မျိုးရိုးကြီး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သမီးမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်ထောင်ချပေးရာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် မရှိခြင်းမှာ သူတစ်ပါးလှောင်ပြောင်စရာကို တမင်သက်သက်ရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

"မင်းတို့အားလုံး မကြားမိကြဘူးလား။ ဒီခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေက အဲဒီသခင်မလေးရွှယ်ရဲ့ မျက်နှာပွင့်အောင် သတို့သားဘက်က တမင်ပို့ပေးထားတာလေ။ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ဘက်ကတော့ သခင်မလေးရွှယ်အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှ သေချာပြင်ဆင်မပေးထားဘူးတဲ့"

"နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ရွှယ်မိသားစုက မိန်းကလေးကို သူတို့ရဲ့ သမီးအရင်းလို သဘောထားပါတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလို ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ အိမ်တော်ကြီးက မိဘမဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကွယ်ရာမှာ တမင်နှိပ်စက်နေတာများလား"

"ခန်းဝင်ပစ္စည်းတောင် မပြင်ဆင်ပေးဘူးဆိုမှတော့ နှိပ်စက်တာမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ဦးမလဲ။ သူတို့က စစ်သူကြီးရွှယ်ရဲ့ မိသားစုမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိတော့တာကို အခွင့်ကောင်းယူနေကြတာပဲ"

"နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ဆင်းရဲလွန်းလို့ မတတ်နိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ(မ)ကို သမီးတစ်ယောက်လို တကယ်မသတ်မှတ်ခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်္ဂလာမဟာမိတ်ပြုဖို့ ကိရိယာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတာနေမှာပါ"

ထိုလူများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် သခင်မကြီးရှဲ့နှင့် စုယီလီတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပို၍ပို၍ မည်းမှောင်လာတော့သည်။

စုယီလီသည် လူပုံအလယ်တွင် အမြဲတမ်း မျက်နှာပွင့်ချင်သူ ဖြစ်၏။ သူ့မျက်နှာထားက အေးစက်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"နယ်စားမင်းအိမ်တော်က သူ(မ)အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်း မပြင်ဆင်ပေးဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံမြှင့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြောပြပါဦး၊ သခင်မလေးရွှယ်က ခန်းဝင်ပစ္စည်း ဘယ်လောက်ရလို့လဲ"

စုယီလီသည် သခင်မကျန်းက လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သော ရွှယ်နင်၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းမှာ သေတ္တာလေးဆယ့်ရှစ်လုံး ရှိသည်ဟူသော စကားကို ကြားဖူးထားသည်။ သို့သော် လက်ရှိမြင်ကွင်းအရ ထိုသေတ္တာလေးဆယ့်ရှစ်လုံးအကြောင်းကို သူ ဘယ်လိုမှ ထုတ်ပြော၍မရနိုင်ချေ။ သူက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ စိတ်ကိုတင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ခန်းဝင်ပစ္စည်း သေတ္တာငါးဆယ်ကို ပြင်ဆင်ထားတာ ကြာပြီ၊ ဒီနေ့ သူ(မ)ကို ပေးဖို့ စောင့်နေတာ"

လူအုပ်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။

"ဘာ... ဒီလို ဆယ်မိုင်ပတ်လည် အနီရောင်ခန်းဝင်ပစ္စည်းတန်းကြီး ရှိနေတာကို၊ သူ(မ)ကို ဆယ်နှစ်လောက် မွေးမြူထားပြီး သေတ္တာငါးဆယ်တည်းနဲ့ပဲ လွှတ်လိုက်မယ် ဟုတ်လား။ နောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမီးကို ရောင်းစားနေတာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ(မ)က စစ်သူကြီးရွှယ်ရဲ့ ကျန်ရစ်သူ မိဘမဲ့သမီးလေးပဲလေ။ စစ်သူကြီးရွှယ်က တစ်ချိန်က မြို့ပေါင်းရာချီကို သိမ်းပိုက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ခဲ့တာ။ သခင်မရွှယ်ကလည်း ဆေးကုသပေးပြီး သက်စွန့်ဆံဖျား ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့က မရေမရာဖြစ်ပြီး သံသယဖြစ်စရာ အခြေအနေတွေအောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်ဆိုဦးတော့၊ သူတို့သမီးကို ဒီလောက်အထိတော့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဆက်ဆံသင့်ဘူး"

"မှန်တယ်... စစ်သူကြီးရွှယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်ဘုံကနေ စောင့်ကြည့်နေတယ်"

"သူ့သမီးကို နှိပ်စက်ရင် မင်းတို့ သေချာပေါက် ဝဋ်လိုက်လိမ့်မယ်"

"သတို့သားဘက်ကပဲ သတို့သမီးရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်ပေးရတယ်လို့... သာမန်အရပ်သားတွေတောင် ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ကြဘူး"

လူအုပ်ကြီး ဒေါသထွက်လာတာကို မြင်သောအခါ စုယီလီက ကပျာကယာပင် ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဒီနယ်စားမင်း စောစောက စကားမှားသွားလို့။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရရင်တော့... သေတ္တာ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ပါ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တဟားဟားရယ်မောကာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်က သစ္စာတရားနဲ့ တရားမျှတမှုကို တန်ဖိုးထားသေးတာပဲ"

စုယီလီ၏ မျက်နှာတော့ ရသွားသော်လည်း သခင်မကြီးရှဲ့နှင့် သခင်မနျဲ့တို့မှာမူ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးနောက်သွား၏။ သေတ္တာတစ်ရာ့နှစ်ဆယ် မဆိုထားနှင့်၊ လက်ရှိအချိန်တွင် သေတ္တာငါးဆယ်ပင် သူတို့ မတတ်နိုင်ဘူး။