အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀) - ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ရှီဇီ သတို့သမီးလာကြိုခြင်း!

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိပြီး ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။

နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အဓိကတံခါးကြီးအပြင်ဘက်က ကိစ္စများကို သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်ဦးတော့၊ အနောက်ဆောင်အတွင်း၌မူ သူမ၏ဩဇာက သက်ရောက်နေဆဲပင်။

သာမန် လီချန်ချဲ့တစ်ယောက်က သူမကို ခြယ်လှယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား—သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မသိသေးလို့ပဲ။

ဒီနေ့ ရွှယ်နင်ကို အိမ်ထောင်မပြုခိုင်းဘူးဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် လီချန်ချဲ့လည်း ဘာမှတတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

စိတ်အနည်းငယ် ပြန်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သခင်မကြီးရှဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်စက် သရော်ပြုံးအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"နင်တို့အားလုံး ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ။ သူ(မ)ရဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ချွတ်ပစ်လိုက်ကြစမ်း!"

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာလေး ရှက်ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားကာ အတင်းအကျပ် ရုန်းကန်သော်လည်း သူမကို ဖမ်းချုပ်ထားသော အစေခံကြီးများမှာ သန်မာထွားကြိုင်းသည်။ နှစ်ယောက်က သူမကို ဖိထားပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က ဝတ်စုံကို စတင် ဆွဲဖြဲတော့သည်။

အရှက်ရကာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာပြီး အစေခံတစ်ယောက်၏ လက်ကို အားကုန် ကိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"အား..."

အစေခံမကြီးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှယ်နင်ကို ဗီဇအတိုင်း တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်သည်။

ရွှယ်နင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ပြန်ထလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခန့်ညားထည်ဝါသော အော်ဟစ်ကြေညာသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ ရှီဇီ လီချန်ချဲ့... သတို့သမီးကို ကြိုဖို့ ရောက်ရှိလာပါပြီ!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန် ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။ ချီယွင်ဆောင်ရှိ လူအားလုံး ဆွံ့အမှင်သက်သွားကြသည်။

သူတို့ သတိမဝင်နိုင်သေးမီမှာပင် တောက်ပသော အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူရိပ်တစ်ရိပ်က လိုက်ကာကို ပင့်တင်ကာ အခန်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ထည်ဝါခန့်ညားသော အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ရွှယ်နင်၏အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ ထို့နောက် လက်ဖဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏လက်မောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အသာအယာ ဆွဲထူလိုက်၏။

ရွှယ်နင် ခြေလှမ်းများ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြစ်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ကျယ်ထဲသို့ မှီနွဲ့လဲကျသွားတော့သည်။

ရင်းနှီးသော ထင်းရှူးစေးနံ့သင်းသင်းက သူမ၏ အာရုံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမက သူ၏ ခန့်ညားထက်မြက်သော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ဝဲလာတော့သည်။

ဒီနေ့ လီချန်ချဲ့သည် ရွှေခြည်ထိုးထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏နက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းသရဖူဖြင့် မြင့်မားစွာ ထုံးဖွဲ့ထားကာ ဆံထုံးနောက်မှ အနီရောင်ဖဲကြိုးနှစ်စက တွဲလွဲကျနေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးအစုံက မြင့်မားကာ မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းပြီး အမူအရာက အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။

ဖြောင့်စင်းသော နှာတံက ခန့်ညားသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်သားတစ်ပါးအလား လှပလွန်း၏။

သို့သော် သူ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရှည်လျားသော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများက နက်မှောင်နက်ရှိုင်းနေပြီး အေးစက်မှုတစ်ချက် စွန်းထင်နေသည်။ အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ထဲတွင် နှင်းခဲအလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး သူ့ကို စိတ်အလိုမကျအောင် လုပ်သူမှန်သမျှ သွေးချောင်းစီးသည်အထိ အမျက်ဒေါသနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကဲ့သို့ပင်။

ရွှယ်နင်၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ သူက တုန်ရင်နေသော သူမ၏ နူးညံ့သည့် ခါးလေးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များက ပိုမိုနက်မှောင်သွားသည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကို သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းဖြင့် သိမ်းဖက်ထားရင်း လိုဟန်ကုတင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော သခင်မကြီးရှဲ့ထံသို့ မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ဘဲ—စူးရှထက်မြက်သည့် ဒေါသအရှိန်အဟုန်များသာ ရှိတော့သည်။

" အော်..."

သူ၏ ပါးလျသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးရှဲ့က ဘယ်သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ချွတ်ပစ်ချင်နေတာလဲ"

သခင်မကြီးရှဲ့သည် အပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသော ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ရှီဇီဟူသော ကြေညာသံကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေဆဲပင် ရှိသေး၏။ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ သူငယ်အိမ်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာတော့သည်။

"မင်း... မင်း..."

စုမိသားစုမှ အခြားသူများလည်း ထပ်တူပင် ဆွံ့အမှင်သက်နေကြ၏။ ခြံရံလျက် ဝင်ရောက်လာသော လီချန်ချဲ့ကို သူတို့အားလုံးက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ငေးစိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

တစ်ချိန်က ရိုးရှင်းတဲ့ ဝတ်စုံကြမ်းများကိုသာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသည့် ဤလူငယ်က ယခုအခါတွင်မူ တောက်ပခမ်းနားသော ဝတ်ရုံ၊ ခန့်ညားသော သရဖူတို့နှင့်အတူ ရဲရင့်ထက်မြက်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီ။

အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် စုချင်းနှင့် စုယင်တို့ပင် နေရာတွင် ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော် ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။ ဟယ်ကျန့်ဒေသကို ရာစုနှစ်ချီ စိုးမိုးခဲ့တဲ့ သမိုင်းဝင် ဒဏ္ဍာရီလာ လီမိသားစုကြီးလား။

လီမိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက နိုင်ငံရေးလောကကနေ အနားယူပြီး ဟယ်ကျန့်ဘက်ကို ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ တုန်းကျင်းမြို့မှာရှိတဲ့ ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကြီးကလည်း လူသူမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ ကျန်းကော်နယ်စား ဟယ်ကျန့်ကို ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် တုန်းကျင်းကလူတွေက သူ့အကြောင်းကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာ... ကျန်းကော်နယ်စားမှာ ရှီဇီတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက မှတ်မိနေဦးမှာလဲ။

စုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားရသည်။

"နင်... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ ရှီဇီ ဖြစ်နေရတာလဲ"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။"

လီချန်ချဲ့၏ အကြည့်များက အေးစက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားများက ချီယွင်ဆောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"အရေးကြီးတာက ဒီနေ့က ငါနဲ့ နင်နင်ရဲ့ မင်္ဂလာရက်မြတ်ပဲ။ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင်၊ ဒါမှမဟုတ် နင်နင်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်အောင် လုပ်တာမျိုး ငါ အလိုမရှိဘူး"

စုမိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားကြသည်။

"ရှီဇီ... စောစောက ကိစ္စတွေက နားလည်မှုလွဲသွားတာပါ"

လီချန်ချဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားသည်။

"သခင်မကြီးက နင်နင်ရဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ချွတ်ပစ်ဖို့ လုပ်တာကလည်း နားလည်မှုလွဲတာပဲလား"

စုယီလီက နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"ရှီဇီ နားကြားမှားတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်အမေက နင်နင်ကို မင်္ဂလာဝတ်စုံ သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်နိုင်အောင် ကူညီပေးချင်လို့ ပြောတာပါ"

လီချန်ချဲ့က စုယီလီကို ဂရုမစိုက်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ ဖူရှန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... ငါတို့လည်း အပြန်အလှန် ကျေးဇူးဆပ်ရမှာပေါ့"

"စိတ်ချပါ ရှီဇီ။ သခင်မကြီးရှဲ့ အဝတ်အစား သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် သီးသန့် လူလွှတ်ပြီး အထူးဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖူရှန်းသည် သခင်မကြီးရှဲ့ထံသို့ မခန့်လေးစား လျှောက်သွားကာ သူမ၏ အပြင်ဘက် ဝတ်ရုံစကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲဖြဲချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ခြေထောက်ဖြင့် အားရပါးရ နင်းခြေပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား..."

ရွှယ်နင်က အားကိုးရာမဲ့ မိဘမဲ့မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သခင်မကြီးရှဲ့က ဂုဏ်သရေရှိသော ရှဲ့မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည့် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အလေးအမြတ်ထားရသော သခင်မကြီးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကလည်း ရှဲ့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သမီးအရာ၌ ရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

စုမိသားစုဝင်များမှာ လုံးဝ အရှက်ရသွားကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများက တစ်ယောက်တစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးမျှ လီချန်ချဲကို မလွန်ဆန်ဝံ့ကြချေ။

ထိုအမျိုးသားဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဩဇာအာဏာမှာ လွှမ်းမိုးလွန်းပြီး သူ၏ အပြုအမူ၊ စကားပြောတိုင်းတွင်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ တည်ငြိမ်သော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိမ့်ထွက်နေသည့် လူသတ်ငွေ့များမှာ ငယ်စဉ်က လူပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ခြွေယူခဲ့သော ကျန်းကော်နယ်စားမင်းကြီး၏ အငွေ့အသက်နှင့် ထပ်တူပင်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်ထားမိကာ သူမ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာကြီးမှာ အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် တလှည့်စီ အရောင်ပြောင်းနေတော့သည်။

လီချန်ချဲ့သည် သူမကို ထပ်မံ၍ အရှက်မခွဲတော့ချေ။ ထို့အပြင် သူက စုမိသားစုဝင်များရှေ့၌ပင် လှည့်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံကို အသာလေး လျှော့ချလိုက်သည်။

"လန့်သွားလား"

ရွှယ်နင်အနေဖြင့် လီချန်ချဲ့ တကယ်ကြီး ဒေါသထွက်တာကို မြင်ရခဲသည်။ ထို့အပြင် ဒီလိုမျိုး ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော သူ့ကို မြင်ရတာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

သူမ အနည်းငယ် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသဖြင့် မေးစေ့ကို အသာပင့်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ ကြည်လင်သော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီချန်ချဲ့အတွက်လည်း ရွှယ်နင်ကို မင်္ဂလာဝတ်စုံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။

အမျိုးသမီးငယ်သည် ကြည်လင်သောမျက်ဝန်း၊ ဖြူဖွေးသောသွားများနှင့်အတူ တောက်ပကျော့ရှင်းသည်။ တောက်ပြောင်သော အနီရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံက သူမ၏ ဖြူစင်နုနယ်သော အသားအရေနှင့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေရာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပနေပေသည်။

အမှန်တကယ် မင်္ဂလာဦးညသို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ့အိပ်မက်ထဲမှာ အမြဲတစေ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တဲ့ ဒီမျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရရုံမျှဖြင့်ပင် သူ့ရင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေရန် လုံလောက်၏။

သူ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို လက်မဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း အသံခပ်အက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွကုန်ပြီ။ အဘွားဟွာကို အသစ်ပြန်ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်နော်"

ဤကဲ့သို့ ညင်သာသော လေသံမှာ အစောပိုင်းက အေးစက်ခက်ထန်စွာ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော အသံနှင့် ကွာခြားလွန်းသည်။

စုမိသားစုဝင်များ ဆွံ့အလျက် ငေးကြည့်နေမိပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့လူက ရွှယ်နင်အပေါ် အဲ့လောက်အထိ နူးညံ့သိမ်မွေ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ရွှယ်နင်၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အင်း..."

စကားပြောပြီးနောက် လီချန်ချဲ့က သူမကို ညင်သာစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စုမိသားစုဝင် လူအုပ်ကြီးကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ရန် သူ့လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မောင်းထုတ်သည်" ဆိုသည်ထက် နှင်းဖုံးနေသော ခြံဝင်းထဲသို့ စုပြုံမောင်းသွင်းလိုက်တယ်လို့ ပြောတာက ပိုမှန်လိမ့်မည်။

ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ အစောင့်များက အနီးကပ် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ ရှီဇီက သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်မပြုသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ နှင်းထဲတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြရပြီး ဘာတတ်နိုင်မှန်းမသိဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေကြရတော့သည်။

အပြင်ဘက်ဝတ်ရုံ အချွတ်ခံလိုက်ရသော သခင်မကြီးရှဲ့ကိုမူ ဘယ်သူမှ ဝတ်စုံပြန်မဝတ်ပေးရဲကြပေ။ သက်ကြီးရွယ်အို အဘွားအိုကြီးမှာ နှင်းထဲတွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရပ်နေရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူရော်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟဝံ့ချေ။

စုယီလီသည် ကြောက်လန့်တုန်ရင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ မိခင်ဖြစ်သူအတွက် တောင်းပန်စကားဆိုရန် ကြံရွယ်သော်လည်း လီချန်ချဲ့၏ အေးစက်စက် အကြည့်အောက်တွင် စကားလုံး အားလုံး လည်ချောင်းဝ၌ပင် တစ်ဆို့သွားတော့၏။

ဒီလူငယ်က တစ်ချိန်က သူ့အပေါ် အနည်းငယ် လေးစားမှုပြသခဲ့ဖူးကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ရဲ့ မြင့်မားထည်ဝါသည့် အမူအရာက တစ်ဖက်လူကို နောက်ဆုတ်သွားစေလောက်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် အေးစက်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

စုယီလီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ဒုက္ခရှာရန် ရှေ့သို့ ထပ်မတိုးရဲတော့ချေ။

အိပ်ဆောင်မကြီးအတွင်း၌ ခဏချင်းမှာပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယန်ရှီနှင့် အခြားသူများ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဝေ့ကျန့်ယန်မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ရင်တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ရွှယ်နင်က လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှာ ဘေးကင်းစွာ ထိုင်နေတာကို မြင်မှသာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

မကြာမီပင် အဘွားဟွာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားကာ ထူးခြားခန့်ညားသော သခင်လေးတစ်ဦး ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဤလူသည်သာ သူမ၏ တကယ့်ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားတော့သည်။ သူမက ကိုယ်ဟန်ကို မတ်မတ်ပြင်လိုက်ပြီး လိုက်ကာနောက်ကွယ်သို့ လျှောက်သွားကာ ရွှယ်နင်၏ ဆံပင်ကို အာရုံစိုက် ထုံးဖွဲ့ပေးပြီး မိတ်ကပ်များကို အသစ်ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် လီချန်ချဲ့သည် လိုက်ကာအပြင်ဘက်ရှိ စားပွဲဝိုင်းတွင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ကျောက်စိမ်းခွက်ဖြူလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လီချန်ချဲ့ ကိုယ်တိုင် ရှိနေသဖြင့် အခန်းထဲရှိ ဘယ်သူဘယ်တစ်ယောက်မှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။

မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် သတို့သားက သတို့သမီး၏ အိပ်ဆောင်ထဲ၌ ထိုင်စောင့်နေခြင်းမှာ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် စည်းစနစ်မကျပါ။

သို့သော်လည်း လီချန်ချဲ့တွင်မူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများ ရှိနေ၏။