အခန်း ၄၀၁

🍋 Chapter 401

ဤဝမ်းကွဲဖြစ်သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ မွေးရာပါ တင်းကျပ်ပြတ်သားသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိပုံရသည်။

ကျိုးထျန်းမှာလည်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏နောက်မှသာ ကပ်လိုက်လာခဲ့ရတော့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး"

"ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ကျိုးလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲဟာကို ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျိုးထျန်းကလည်း အလိုက်သင့်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်ဖြစ်နေသဖြင့် ရင်းနှီးဖော်ရွေမှုပြရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ရှောင်ကျိုး မင်း တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းလို့ ငါကြားတယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း အတန်းတွေ မရှိဘူးလား"

"ဟီးဟီး ခွင့်တိုင်ပြီး သီးသန့်လာခဲ့တာပါ"

"အင်း လူငယ်တွေဆိုတာ ပညာရေးကိုပဲ ဦးစားပေးသင့်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လိုမျိုး မဖြစ်စေနဲ့၊ ကြည့်ရတာ ဘာပညာရေးမှ မရှိတဲ့ပုံစံမျိုးလိုပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး စာသင်ပါ့မယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း စာဖတ်ပါ့မယ်"

ကျိုးထျန်းက ကတိပေးနေသည့် မူလတန်းကျောင်းသားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

ချောင်ကျွင်းယန်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦး စတူဒီယိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပြင်ဆင်မှုများမှာ စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး တင်ဆက်သူအချို့မှာလည်း ဇာတ်တိုက်နေကြသလို ပရိသတ်နေရာအများစုတွင်လည်း လူများ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ငွေပေးပြီး ငှားရမ်းထားသည့် ပရိသတ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒီမှာ လာထိုင်တဲ့ ပရိသတ်တွေဆိုရင် ရတဲ့ငွေက မနည်းလောက်ဘူးနော်"

"တစ်ပွဲကို ၃၀၀၊ နေ့လယ်စာ အပါအဝင်ပဲ"

ချောင်ကျွင်းယန်က တိုက်ရိုက်ပင် အဖြေပေးခဲ့သည်။

"မင်း ရိုးရိုးပရိသတ်အဖြစ် ဝင်ထိုင်ချင်ရင်တော့ အဲဒီဘက်ကိုသွားပြီး ပိုက်ဆံနဲ့ ထမင်းဗူး သွားယူလိုက်"

"နေ့လယ်စာဗူး လိုချင်ရင်လည်း ဝန်ထမ်းထမင်းစားဆောင်က ကျန်တဲ့ဟာတွေကို ပေးဖို့ ငါပြောပေးလို့ရတယ်"

"ဟီးဟီး မလိုတော့ပါဘူး"

‘ကျီစယ်နေတာပဲ၊ ဒီလောက်အထိ အတည်ပေါက် လုပ်ဖို့ လိုလို့လား’

"နောက်ကျရင် ပရိသတ်ကြားထဲမှာ ထိုင်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကင်မရာရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ ရပ်နေလိုက်၊ ရိုက်ကူးရေးကို မပိတ်စေနဲ့၊ ငါ ဒါရိုက်တာကို ပြောထားလိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါပဲ အစ်မဝမ်းကွဲ"

"ဒါပေမဲ့ ရိုက်ကူးရေးစပြီဆိုရင်တော့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားနဲ့၊ မပြန်ခင် ငါ့ဆီ လာဦး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ WeChat အကောင့်ပဲ၊ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိသေးတယ်"

"အာ ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏနေရင် ကျွန်တော် လာရှာပါ့မယ်"

တစ်ဖက်လူက ပြတ်သားသော အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောဆိုနေသဖြင့် သူလည်း နာခံလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဝတုတ်၏ အဆက်အသွယ်နှင့်မို့ သူမက သူ့ကို လှည့်စားမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

နောက်ကွယ်ရှိ မိတ်ကပ်ပြင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မုယန်နှင့် အခြားပြိုင်ပွဲဝင်အချို့မှာ မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းကမူ အခြားလူများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည် စိုးသောကြောင့် တမင်တကာ အနားသို့ တိုးမသွားခဲ့ပေ။

"ဒါ မင်းရဲ့ ရည်းစားလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သူပါပဲ"

"အဲဒီကောင် ပြောတာထက် အဆပေါင်း ရှစ်သောင်းလောက် ပိုသာတယ်၊ အများဆုံးရှိမှ တစ်ဆပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီကောင်က စကားကို သေသေချာချာ မပြောတတ်ဘူး"

ချောင်ကျွင်းယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

အဆပေါင်း မည်မျှရှိသည်ဆိုသည့် ကိစ္စလော။

တိကျမှု ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည့် ကိစ္စလော။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကိုပင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အလေးအနက်ထားပြီး စဉ်းစားနေရသနည်း။

ကျိုးထျန်း၏ ရင်ထဲတွင် ပြောစရာ စကားလုံးများစွာ ရှိနေသော်လည်း ထုတ်မပြောတော့ဘဲ ဘေးနားတွင် ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

"ငါ အလုပ်လုပ်တော့မယ်၊ နောက်ကျရင် ငါ့ကို လာရှာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲ၊ ကောင်းကောင်းသွားပါ"

ချောင်ကျွင်းယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ဘုရားရေ

ဖိအားကတော့ အတော်လေး ပြင်းထန်လှသည်။

သူသည် တရားမျှတပြီး အလေးအနက်ရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်တိုင်းကပင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ချင်စိတ် ပေါက်လာရလောက်အောင် ထိုအမျိုးသမီးက အကောင်းမြင်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသူ ဖြစ်သည်။

အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရိုက်ကူးထုတ်လုပ်ရခြင်းမှာ တီဗီကြည့်ရသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပြင်ဆင်မှုအဆင့်တင် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တတ်သည်။

ဤကြယ်ပွင့်များ၏ လှပတင့်တယ်သော ပုံစံများကို ကြည့်ပြီး မလှည့်စားခံလိုက်သင့်ပေ။

၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းခက်ခဲစွာ လုပ်ဆောင်နေကြရခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရိုက်ကူးရေးစတင်ရန်အတွက် နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ပင် ကျိုးထျန်းသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ရှစ်ခေါက်ခန့် လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း ရိုက်ကူးရေးမှာ စတင်ခြင်းမရှိသေးသဖြင့် နားနေဆောင်ရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင်သာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။

သူက မနက်အစောကြီး ထခဲ့ရသည့်အပြင် အစားအသောက်များကိုလည်း အများအပြား စားသုံးခဲ့ပြီးနောက် အလုပ်အချို့ လုပ်ဆောင်ပြီးချိန်တွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာခဲ့ကာ မျက်ခွံများကလည်း တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ဆူညံလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လျှင် ကြီးမားသော အသံဗလံတစ်ခု မရှိဘဲနှင့် နိုးထရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ကျိုးထျန်းသည် အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ လူအများအပြား ဘေးနားမှ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော်လည်း သူ၏အိပ်စက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ချေ။

ထိုအချိန်အထိ

ဘုန်း

"အား ဘာက ငါ့ကို ဝင်တိုက်မိတာလဲ"

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ပုခုံးကို ပြင်းထန်စွာ အတိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း နိုးလာခဲ့သည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်၍ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော နေရာမှာ ယခုအခါ ရုတ်တရက် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရိုက်ကူးရေးကွင်းတွင် လူအများအပြား ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ရိုက်ကူးရေး မစတင်မီ အချိန် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်မှာ သေချာလှသည်။

ဝန်ထမ်းများ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြခြင်းက ပုံမှန်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့် ဂျာကင်အဖြူဝတ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများပါ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ပြေးလာကြသနည်း။

"တောက် မဖြစ်နိုင်တာ"

သူ့ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူများ အသည်းအသန် ပြေးသွားကြသည့် နေရာမှာ စတူဒီယို၏ စောင့်ဆိုင်းခန်း ဧရိယာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤနေရာမှာ နိုင်ငံအတွင်းရှိ အမြင့်မားဆုံးအဆင့်ရှိသော ရုပ်မြင်သံကြားဌာန ဖြစ်ရာ ထိုဝတုတ်ပင်လျှင် သူ့သက်တော်စောင့်အားလုံးကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယခုအခါ သူက တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပြီး သက်တော်စောင့်များမှာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည်။

သူ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး အခြားလူများနှင့်အတူ စတူဒီယိုဘက်သို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဖယ်ကြပါ၊ ဖယ်ကြပါ၊ မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း"

သူက အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူများက သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သေချာမမြင်ရသေးခင်မှာပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးနှင့် ဝန်ထမ်းများကို တွန်းဖယ်ကာ ကျိုးထျန်း စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့လက်များ ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ရုတ်တရက် သူ့လက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို လှမ်းဆွဲထားသူမှာ မုယန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

"အော် နင် အဆင်ပြေတာ မြင်ရလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ ဟိုဘက်မှာ ထိုင်ပြီး နင် စင်ပေါ်တက်မှာကို စောင့်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ မြင်လို့ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာ"

"နင် အဆင်ပြေရင် ရပါပြီ၊ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူက မုယန်၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးရင်း သူမကို ဘေးဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

မုယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ မိန်းကလေးကလည်း ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး"

"ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတာ ဟုတ်လား"

"နင် သူ့ကို မထိမိပါဘူးနော်"

"မထိပါဘူး၊ ငါ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ မရင်းနှီးဘူး”

“ပြောရရင်တော့ အဲဒီမိန်းကလေးက နည်းနည်း ဆက်ဆံရခက်တယ်၊ ဒါကြောင့် အခြားလူတွေနဲ့လည်း ဆက်ဆံရေးက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ငါနဲ့လည်း အတူတူပါပဲ"

"အင်း ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါတို့ နားနားနေနေ စောင့်ဖို့ နေရာတစ်ခု အရင်ရှာရအောင်၊ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိပါတယ်"

ကျိုးထျန်းက သူမကို နားနေဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် အစီအစဉ်ကို ဆက်လက်ရိုက်ကူးနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေပြီး မည်မျှအထိ ကြာမြင့်မည်ကိုလည်း မသိနိုင်ပေ။

ရိုးရိုး သတိလစ်ရုံသာဆိုလျှင် ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူသော်လည်း အခြေအနေက စိုးရိမ်ရလျှင်မူ ပြဿနာကြီးလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ မုယန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိသရွေ့ အခြားလူများကို ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက သေးငယ်တဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခုပါ၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အရာရာတိုင်းက အဆင်ပြေချောမွေ့နေတာမျိုး မရှိပါဘူး၊ လူတိုင်းကတော့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတတ်တာပဲ"

"အင်း အဲဒီမိန်းကလေး အဆင်ပြေပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ဖက်ထားကြရင်း တိုးတိုးလေး စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင် ဆူညံသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပုံရသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ရှင်က မလျိုမုယန် လားရှင့်"

သူတို့နှစ်ဦး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရဲအရာရှိတစ်ဦးက သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးမြန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မပါ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲရှင်"

"ကျွန်မ မေးစရာမေးခွန်းအချို့ ရှိလို့ပါ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

မုယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ရဲအရာရှိနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ထိုဝတုတ်၏ အစ်မဝမ်းကွဲထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဟဲလို အစ်မဝမ်းကွဲ၊ ကျွန်တော် မေးစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ"

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချောင်ကျွင်းယန်သည် မုယန်ကို ရဲအရာရှိထံမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပေးမှာ မကောင်းလှပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား"

"နည်းနည်းတော့ ရှုပ်သွားပြီ"

ချောင်ကျွင်းယန်က သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"အဲဒီမိန်းကလေးက ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် ရှော့ခ်ရသွားတာ၊ အခု ဆေးရုံကို ပို့ပြီး အရေးပေါ် ကုသနေရတယ်၊ သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရည်းစားကတော့ ဒီပြိုင်ပွဲကို ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူက ဓာတ်မတည့်မှုဖြစ်တာလေ၊ အဲဒါက မုယန်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

မုယန်ကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီမိန်းကလေးက မြေပဲနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ထမင်းဗူးကို သီးသန့်မှာထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့ နင်က မှားပြီး ယူမိသွားတာ"

"နင်က သူ့ရဲ့ အစားအစာကို ယူစားလိုက်မိလို့ အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရတာ"

ကျိုးထျန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါက တီဗီဌာနရဲ့ အမှားဖြစ်သင့်တာပေါ့၊ ဘာလို့ သူက အပြစ်တင်ခံရမှာလဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားအရ ပြောရရင်တော့ ဒါက သူ့အပြစ်လို့ မသတ်မှတ်သင့်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခု သတိလစ်သွားတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ အဖေက ဒီတီဗီဌာနရဲ့ အဓိက ငွေကြေးပံ့ပိုးသူ ဖြစ်နေတယ်လေ”