အခန်း ၄၀၃

🍋 Chapter 403

နောက်တစ်နေ့ ညနေစောင်းတွင် ကျိုးထျန်းသည် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ကလပ်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်းမှာပင် ဝတုတ်မှာ အပြင်ဘက်မှနေ၍ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့ပြင် ယနေ့တွင် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ နေကာမျက်မှန်နှင့် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသဖြင့် ပါပါရာဇီသတင်းထောက်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျိုးထျန်း ရှေ့သို့လှမ်းကာ သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ရာ ဆတ်ခနဲ တုန်ရင်သွားတော့သည်။

"မင်း ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်တော့တာပဲ၊ ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ"

"မင်း ငါ့ကို စောင့်နေတာဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဝတ်ထားရတာလဲ"

ဝတုတ်က သူ၏ဦးထုပ်နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ညိုညိုမည်းမည်းအကွက်များ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သိသိသာသာပင် အရိုက်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ဘာလို့ ဒီလိုဝတ်ရလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမက ကရာတေးကစားတာ၊ သူက ငါ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် တွယ်လိုက်တာ"

"ခံရမှာပေါ့၊ မင်းကို ဘယ်သူက အရက်မူးပြီး စကားတွေ လျှောက်ပြောခိုင်းလို့လဲ"

ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ သူ၏ပုခုံးကို တွန်းလိုက်သည်။

"အား နာတယ်၊ ငါ့ပုခုံးလည်း ဒဏ်ရာရထားတာ"

ဝတုတ်က နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာ ပျက်သွားကာ

"မင်းအတွက်သာ မဟုတ်ရင် ငါ အပြင်တောင် ထွက်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ကဲပါ၊ နောက်ကျရင် မင်းကို အားရှိအောင် နွားကပ်ပယ်အိတ်စွပ်ပြုတ် မှာပေးမယ်"

"ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါက အကြီးကြီးပဲ လိုချင်တာ"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတကင်းဖြင့် ကလပ်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာမှ အသိုက်အဝန်းပိုင်ရှင်မှာ အလွန်စေ့စပ်သေချာသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူတို့ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော အခန်းကိုပင် စီစဉ်ပေးထား၏။

၎င်းပိုင်ရှင်နှင့် သူတို့တစ်ကြိမ်မျှ မဆုံဖူးသော်လည်း ထိုသူမှာ လူတို့၏စိတ်ကို ဖတ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရပြီး ကိစ္စရပ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်တတ်ပေသည်။

သူတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လောင်ဟုန် တစ်ဦးတည်းသာ အနည်းငယ် နေရခက်သော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျိုးထျန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းထ၍ နှုတ်ဆက်လေသည်။

"ထိုင်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့အကြားမှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို အမြန်ဆွဲ၍ ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဝတုတ်က သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ကာ

"ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်၊ မစ္စတာကျင်းက အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူးပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ရဲ့ သဘောထားက သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်" မစ္စတာဟုန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျိုးထျန်းအတွက် ဤတွေ့ဆုံပွဲကို စီစဉ်ပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး စေ့စပ်ညှိနှိုင်းပေးသူ၊ ဖျန်ဖြေပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် နံနက်အစောပိုင်း လေယာဉ်ကိုပင် စီးလာခဲ့ရသည်။

သို့သော် အဘိုးကြီးကျင်းက ယခုထိ ပေါ်မလာသေးသဖြင့် သူ အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်၊ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဘာမှ အလျင်စလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက သိပ်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စလည်း မဟုတ်သလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလည်း မဟုတ်ဘူး”

“တကယ်လို့ အခြေအနေက မထူးခြားဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား သာမန် ညစာစားပွဲလေးတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လိုက်တာပေါ့၊ အတူတူ စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောကြတာပေါ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်"

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို သဘောထားကြီးတာပဲ"

ဝတုတ်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ ဖြည်းညှိန်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာရာ ၎င်းမှာ သူ၏တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် အကြိမ်အပြား ကန်ကျောက်ခံထားရ၍ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ရပါတယ်၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော့်ဘက်က မှားတာဆိုတော့ နှိမ့်ချတာက ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ကျိုးထျန်းက အလျင်စလိုမရှိဘဲ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် တကယ်လို့ မပြေလည်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်မှာ အခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်”

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနည်းလမ်းတွေက ပိုပြီးတော့ လက်ဝင်လိမ့်မယ်၊ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းလို့ ရနိုင်မယ့် ကိစ္စမျိုးကိုတော့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သိုသိုသိပ်သိပ် ကိုင်တွယ်တာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်ပါတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်တာပေါ့၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်းက ဓနဥစ္စာကို ဆောင်တာပဲ မဟုတ်လား၊ ငါ လောင်ဟုန်က မိတ်ဆွေဖွဲ့ရတာကို သဘောကျပြီး ရန်သူဖြစ်ရတာကိုတော့ သဘောမကျဘူး"

ဘော့စ်ဟုန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဟင်းလျာတချို့ကို အရင်မှာထားပြီး စားရင်းနဲ့ စောင့်ကြမလား"

ဝတုတ်က မေးလိုက်၏။

"စနစ်တကျ လုပ်ကြတာပေါ့၊ နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် စောင့်ကြည့်ရအောင်၊ တကယ်လို့ အဲဒီအချိန်အထိ ရောက်မလာရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အရင်စားနှင့်တာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

ထိုလူစုမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုနေကြပြီး နာရီဝက်ပြည့်ခါနီးအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လေးလံသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် မျက်ကွင်းညိုလျက် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် အသက်ကြီးပုံရပြီး အနည်းဆုံး အသက်ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် ပိုနိုင်ပေသည်။

အဘိုးကြီးဟုန်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးထျန်းနှင့် ဝတုတ်တို့သည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။

"မစ္စတာကျင်း၊ လူကြီးမင်းရဲ့ အကြောင်းကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒီနေ့မှ ဆုံခွင့်ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပါတယ်"

ကျိုးထျန်းက စတင်၍ စကားဆိုကာ သူ၏ညာဘက်လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အခြားအမျိုးသားကမူ ပြုံးပင်မပြုံးဘဲ သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ကျိုးထျန်း၏လက်ကို သာမန်ကာလျှံကာ မျှသာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်းကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းဟု ယူဆရပေမည်။

ကျိုးထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူ၏ သဘောထားမှာ သူ၏သမီးဖြစ်သူကြောင့်သာမက ကျိုးထျန်းက ငယ်ရွယ်လွန်းသဖြင့် အထင်သေးသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"မစ္စတာကျင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ၊ မီနူးကို ကြည့်ပြီး စားချင်တာကို ရွေးချယ်ပါဦး"

ကျိုးထျန်းက ဟင်းလျာစာရင်းကို သူ့ထံ တိုက်ရိုက်ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်ကမူ ၎င်းကို လှမ်းမယူခဲ့ပေ။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီနေရာကို ဖိတ်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားဖို့တော့ မလိုပါဘူး၊ ငါ အဲဒီလို စိတ်ခံစားချက်မျိုး မရှိဘူး၊ နောက်ကျရင် ငါ့သမီးကို သွားကြည့်ရဦးမှာ"

ထိုလူသုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။ ဤအပြုအမူမှာ စော်ကားခြင်းပင်။

သူတို့ ဤမျှလောက် ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော်လည်း ထိုသူမှာ အတူတူ စားသောက်ရန်ပင် ဆန္ဒမရှိချေ။

ဤအချက်မှာ အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိပေ။

သို့သော် ကျိုးထျန်းက စိတ်ရှည်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့်

"မစ္စတာကျင်း၊ လူကြီးမင်း သမီးရဲ့ အခြေအနေအတွက် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရည်းစားက တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လူကြီးမင်းအနေနဲ့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူက စကားပြောရင်းနှင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ အခြားသူထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သို့သော် မစ္စတာကျင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"တောင်းပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ အလုပ်ကိစ္စအတိုင်းပဲ ကိုင်တွယ်ကြတာပေါ့၊ ဒါ့အပြင် ဒါက အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ၊ သာမန် တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တော့ မပြေလည်နိုင်ဘူး"

"အဘိုးကြီးကျင်း ငါတို့အားလုံးက တစ်ဝိုင်းတည်းမှာ ထိုင်နေကြပြီလေ”

“ပြီးတော့ မစ္စတာကျိုးရဲ့ သဘောထားကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ၊ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့"

မစ္စတာဟုန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ကျိုးထျန်းကို ကူညီပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက အသေးအမွှားကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့သမီးက အိမ်မှာ ဆိုရင် အလိုလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ခံထားရတာ”

“ခု သူ အပြင်ထွက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ကြီးမားတဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါကို ခင်ဗျားက ကိစ္စအသေးအမွှားလို့ ထင်နေတာလား"

မစ္စတာကျင်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"လောင်ဟုန်၊ ခင်ဗျားမှာလည်း သမီးတစ်ယောက် ရှိတာကို ငါ မှတ်မိတယ်၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသမီးမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီး တောင်းပန်တာနဲ့တင် ပြီးသွားမှာလား"

"ဒါဆို လူကြီးမင်းရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ဘာလဲ"

ကျိုးထျန်းက မည်သည့်ကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်တော့သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ စားပွဲနည်းနည်း ပြင်ဆင်ပြီး တောင်းပန်ရမယ်၊ ပြီးတော့ လိုအပ်သလို လျော်ကြေးပေးရမယ်၊ စကားအနည်းငယ်နဲ့တင် ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့တော့ မရဘူး"

မစ္စတာကျင်းက သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သည်။

"စားပွဲဘယ်နှစ်ဝိုင်းလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ တောင်းပန်ရမလဲ၊ လျော်ကြေးကော ဘယ်လောက်လဲ၊ လူကြီးမင်း စိတ်ကြိုက် ဈေးနှုန်းကို ပြောပါ"

တစ်ဖက်မှ တောင်းဆိုမှုများ ပြုလုပ်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျိုးထျန်းက ၎င်းကို စီးပွားရေးအရ ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မစ္စတာကျင်းသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ကျိုးထျန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မေးမြန်းလာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့သမီး ဆေးရုံက ဆင်းပြီးမှ ဒီအကြောင်းတွေကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် အခြားတစ်ဖက်၌ မည်သည့် တောင်းပန်မှုကိုမျှ လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် အဘိုးကြီးဟုန်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး အခြေအနေကို အလွန်အမင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မဖြစ်စေရန်အတွက်သာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မစ္စတာကျင်း၊ ကျွန်တော်က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လူကြီးမင်းနဲ့ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းချင်လို့ မစ္စတာဟုန်ကို အကူအညီတောင်းပြီး လူကြီးမင်းကို ဖိတ်ခိုင်းခဲ့တာပါ”

“ပြဿနာက အမှန်တော့ အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်၊ လူကြီးမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာကိုလည်း ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အချိန်ဆွဲထားတာက ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းမဟုတ်ပါဘူး”

“ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက စီးပွားရေးသမားတွေပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဒီနေ့ပဲ အဖြေတစ်ခု ထုတ်ကြရအောင်၊ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြတာပေါ့"

"ဟက် မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ စီးပွားရေးသမားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်ဝံ့သေးတယ်ပေါ့၊ မင်း နားလည်ထားရမှာက ဒီကိစ္စကို ငါ သဘောရှိသလို ကိုင်တွယ်လို့ ရတယ်”

“ငါက မစ္စတာဟုန်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်လို့ မင်းနဲ့ လာတွေ့ပေးတာကိုတင် မင်းအတွက် အလွန် သဘောထားကြီးရာ ရောက်နေပြီ၊ မင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိစိတ် ရှိသင့်တယ်”

“မစ္စတာဟုန်တောင်မှ ငါ့ရှေ့မှာ တောင်းဆိုမှုတွေ မလုပ်ဝံ့ဘူး၊ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ၊ မင်းရဲ့ အဲဒီစကားက ဘာသဘောလဲ"

"ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ စော်ကားချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသလို တာဝန်မယူချင်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းချင်ရုံသက်သက်ပါ"

"ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မစ္စတာကျင်းသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် မပြုဘဲ လှည့်ထွက်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏နားထင်များကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ကျိုး၊ အဘိုးကြီးကျင်းက စိတ်တိုတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"

ဘော့စ်ဟုန်က ကျိုးထျန်း ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန် ဖျောင်းဖျလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်ကြမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် ကောင်းကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။