အခန်း ၄၀၅

🍋 Chapter 405

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဆိုကြချေ။

မစ္စတာကျင်းသည် ကျိုးထျန်း၏ အရှိန်အဝါကို သိရှိထားသဖြင့် ဝူးဝူးဝါးဝါး ဇွတ်တရွတ်မလုပ်ရဲပေ။

ရုပ်မြင်သံကြားဌာနကလည်း သူ့အပေါ် ဖိအားပေးထားပြီးဖြစ်၏။

သူသည် အဓိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူဖြစ်ပြီး အပ်နှံသူဖြစ်ပုံရသော်လည်း ထိုရာထူးအဆင့်အတန်းဖြင့် လူရာဝင်သည်ဟု မထင်မှတ်သင့်ပေ။

၎င်းတို့ တကယ်တမ်း အရေးယူဆောင်ရွက်လာပါက သူကား ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။

ဂူကျန်းပိုင်ကျိူ ဝိုင်မှာ စံချိန်စံညွှန်းမမီကြောင်း တိုင်ကြားချက် ရရှိထားသဖြင့် ရုပ်မြင်သံကြားဌာနအနေဖြင့် စံချိန်မမီသော ထုတ်ကုန်ကို လိုင်းပေါ်မှ ဖယ်ရှားပိုင်ခွင့်ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားစာကို သူ ယခုလေးတင် လက်ခံရရှိလာသည်။

တိုင်ကြားသူ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်၊ တိုင်ကြားရသည့် အကြောင်းရင်း သို့မဟုတ် ပြုလည်ပြင်ဆင်မည့် အစီအစဉ်ကို မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူကမူ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသားပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ဖိအားပေးနေပြီဖြစ်ကြောင်း မစ္စတာကျင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ ဖုန်းချလိုက်ရုံရှိသေးစဉ်မှာပင် သူ့သူငယ်ချင်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဤသူငယ်ချင်းမှာ မြို့တော်ရဲတပ်ဖွဲ့၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်က ဖမ်းဆီးမှုတွင် ကူညီပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသူငယ်ချင်းက ဖုန်းခေါ်ဆိုလာသောအခါ အပြစ်တင်စကားဖြင့် စတင်ပြောဆိုခဲ့၏။

"လောင်ကျင်း မင်း ငါ့ကို တကယ် ဒုက္ခပေးလိုက်တာပဲ"

ဖုန်းပြောဆိုမှုမှာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး မစ္စတာကျင်းတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့ရသည်။

သူ ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ဆွမိလိုက်သည်လော။

ဤသို့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဆက်လက်မထားရှိနိုင်တော့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးထျန်းကပင် လိပ်ခဲတည်းလည်းဖြစ်မှုကို စတင်ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"မစ္စတာကျင်း ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးသွားမှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကိုတော့ ကျွန်တော် အာမခံရမယ်၊ ရလဒ်ထွက်လာတဲ့အခါကျမှ အတူတူထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ ရပါတယ်"

မစ္စတာကျင်းလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

သူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ကျိုးထျန်းနှင့် အပေါင်းအပါများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။

"သူ့အိမ်မိုးအောက် ရောက်နေမှတော့ ခေါင်းငုံ့ခံရမှာပဲ"

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးထျန်းက မုယန်အား ရေမိုးချိုး သန့်စင်ရန် ပြောကြားလိုက်ပြီး ဝတုတ်လေး၏ ဝမ်းကွဲအစ်မထံသို့ ဖုန်းဆက်သွယ်လိုက်သည်။

မည်သည့်နေရာတွင် မှားယွင်းသွားသည်ကို သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်ပေသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိန်ချန်မထားတော့ဘဲ အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ဩဇာအာဏာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ့သက်တော်စောင့်များအားလုံး ထွက်လှုပ်ရှားကြပြီး ထိုနေ့က ရှိနေသူအားလုံးကို ရဲစခန်းမှတစ်ဆင့် ဆင့်ခေါ်ကာ တစ်ဦးချင်းစီကို လိုက်လံစစ်ဆေးမေးမြန်းကြတော့သည်။

ကျိုးထျန်းကိုယ်တိုင် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် မရှိသော်လည်း သူ့လက်အောက်ငယ်သား အများအပြားက သူ့ထံ အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ သတင်းပို့နေကြသည်။

သို့သော် သူ့မျှော်လင့်ချက်များနှင့်မတူဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအတွင်း ထိုဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေကြပြီး မည်သူမျှ ထူးခြားသော သို့မဟုတ် ဂဏာမငြိမ်သော အမူအရာမျိုး ပြသခြင်းမရှိကြချေ။

‘ငါပဲ အတွေးလွန်သွားတာလား၊ တကယ်ပဲ အဲဒီကောင်မလေး ကံဆိုးသွားတာလား’

ကျိုးထျန်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ စဉ်းစားနေစဉ် မုယန်က ရေချိုးဝတ်စုံဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"နင် နင် အပြင်ကို ခဏလောက် ထွက်ပေးဦး၊ ငါ အဝတ်အစားလဲမလို့"

"ငါ ကူညီပေးလို့ရတယ်လေ"

"မလိုပါဘူး"

"ရပါတယ် ငါ ကူညီနိုင်ပါတယ်"

"မလိုပါဘူးဆို"

"တကယ် ရပါတယ်ဆို"

"ထွက်သွားစမ်း!"

ဒုန်းခနဲ တံခါးပိတ်သံနှင့်အတူ ကျိုးထျန်းလည်း အပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"နင် ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲ"

"ငါ ဒီမှာပဲ အိပ်မှာပေါ့"

ထိုစကားကြောင့် ကျိုးထျန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ငါ အမေရိကန်မမ ကျောက်ရှင်းရဲ့ အခန်းမှာ သွားအိပ်မလို့"

ကျိုးထျန်း မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

"နင်တို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အတူတူအိပ်တော့ ဘာထူးမှာမလို့လဲ"

"ငါတို့ မိန်းကလေးတွေက အတူတူ ကပ်နေရတာ ကြိုက်တယ်လေ"

ထိုစကားက အမှန်ပင်ဖြစ်၏။

ကျိုးထျန်း အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကလည်း ဤမိန်းကလေးများသည် ရေချိုးခန်း သန့်စင်ခန်းသွားလျှင်ပင် အဖော်ခေါ်တတ်ကြသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က အဖော်လိုက်ပေးခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးကျေးဇူးရှိသည်ကို သူ မသိသော်လည်း မည်သူက ရေပိုဖြန်းနိုင်သည်ကို ကြည့်ရန်လားဟူ၍ စဉ်းစားမိသည်။

"နင်တို့ အတူတူ စားသောက်ပြီး ဈေးဝယ်ပြီးကြပြီပဲ၊ ငါ့ကို အချိန်နည်းနည်းလောက် မပေးနိုင်ဘူးလား"

"ရပါတယ် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ နင်နဲ့အတူ ညစာစားပေးမယ်လေ"

နှစ်ဦးသား တံခါးကို ခြား၍ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။

"မနက်ဖြန် ညစာကို ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်ရက်မှပဲ စားကြတာပေါ့"

"..."

အတွင်းဘက်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာတော့ချေ။

ကျိုးထျန်းလည်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း ဆိုဖာပေါ်သို့သာ မတတ်သာဘဲ ပြန်လှည့်လာကာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။

“အမြဲတမ်း အတူတူ စားသောက်ပြီး အိပ်နေကြတာပဲ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ရည်းစားလဲဆိုတာတောင် ငါ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး"

သူမက ညည်းတွားရင်း မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ရုပ်မြင်သံကြားကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားခဲ့သည်။

"ဟင် မိန်းကလေးတွေက အတူတူ စားသောက်ပြီး အိပ်ရတာ ကြိုက်ကြတာလား"

"ဒါဆို အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့က မုယန်က တစ်ယောက်တည်း စားနေခဲ့တာလား"

"ငါ ဂျက်ဆီကို စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာ မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးခိုင်းတုန်းက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တာကိုပဲ စစ်ခိုင်းခဲ့တာ”

“ရုပ်မြင်သံကြားဌာနကလည်း သူတို့ဝန်ထမ်းတွေ ပေါ့ဆမှုကို ဝန်ခံထားတော့ ငါတို့အားလုံးက သူတို့ကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးနေကြတာ"

"ဒါပေမဲ့ ဝန်ထမ်းတွေအပြင် အဲဒီမှာ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေလည်း ရှိနေတာပဲ"

သူ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးနောက်သို့ သွားလိုက်သည်။

"မုယန် နင် ရုပ်မြင်သံကြားဌာနမှာ ရှိတုန်းက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း စားတာလား"

"အမြဲမဟုတ်ဘူးလေ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနားယူချိန်တွေမှာ လူတိုင်းက မိတ်ကပ်ပြင်ရတာတို့ ပြင်ဆင်ရတာတို့ လုပ်ရတာဆိုတော့”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ ငါ တခြားကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ စားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ဝက်လောက်မှာတင် ထွက်သွားတယ်"

ဤသို့ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် မုယန်၏ လေသံမှာ သံသယဝင်လာခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ"

"ပြိုင်ပွဲကနေ ပြုတ်သွားခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဆင်ပြေကြတယ်၊ အရင်ကလည်း အတူတူ ညစာစားဖူးကြတယ်၊ ဒါကြောင့်မလို့"

"ကောင်းပြီ ငါ နားလည်ပြီ၊ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာပဲ ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ သူ့ WeChat ရှိလား"

"ရှိတယ်"

"ငါ့ဆီ Forward လုပ်ပေးဦး"

WeChat အကောင့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူက ဂျက်ဆီထံ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ စကားပြောဆိုမှု မှတ်တမ်းအားလုံးကို ပြန်လည်ရယူရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဂျက်ဆီက သူ့ထံ သတင်းအချက်အလက်များ ပြန်လည်ပေးပို့လာခဲ့သည်။

"တောက်!"

ကျိုးထျန်းက ၎င်းကို အနည်းငယ် မျှော်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဆိုဖာပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်မိသည်။

"တကယ်ပဲ အဲဒီကောင်မလေးပဲ၊ သူက ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် ငွေယူထားတာ မဟုတ်လား"

သူ့မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လျက်၊ ဤမိန်းကလေးမှာ ပြိုင်ပွဲမှ ပြုတ်သွားခြင်းကြောင့် မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် ရန်ငြိုးထားကာ ဗိုလ်လုပွဲတက်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

သူမက WeChat စကားပြောဆိုမှု မှတ်တမ်းများကို ရှင်းလင်းထားပြီး အဆက်အသွယ်အားလုံးကိုလည်း ဖျက်ပစ်ထားခဲ့သဖြင့် တော်တော်လေး ဂရုစိုက်ခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် ဤအရာများမှာ ဂျက်ဆီအတွက်မူ မခက်ခဲလှရာ ချက်ချင်းပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

"ယွမ်တစ်သိန်း အင်း၊ ဒါက ပြိုင်ပွဲကနေ ရှုံးနိမ့်ပြီး အိမ်ပြန်တော့မယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဆွဲဆောင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပမာဏပဲ"

"သူမက ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်လို့ မထွက်ခွာခင်မှာ ငွေအမြန်ရှာသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်"

"သူမက မြို့တော်မှာတောင် ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ထို့ကြောင့် ဤမိန်းကလေးမှာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှရာ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သူမကို ပြန်ခေါ်လာရန် လူလွှတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သော့ချက်မေးခွန်းမှာ နောက်ကွယ်ကနေ ဤအစီအစဉ်ကို မည်သူ ကြံစည်နေခြင်းလော။

အမှန်စင်စစ်၊ စကားပြောဆိုမှု မှတ်တမ်းများကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ကျိုးထျန်းက အမှန်တရား၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သည်။

သူ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး မုယန်မှာလည်း မည်သူ့ကိုမျှ ရန်စမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူ့အား ပစ်မှတ်ထားပြီး ဤကဲ့သို့ ထောင်ချောက်ဆင်မည့်သူကို သူ စဉ်းစားကြည့်ရာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။

"ဟေး ဝတုတ်လေး၊ ငါ့ကို ကူညီပေးပါဦး၊ ငါ မင်းရဲ့အကူအညီ လိုအပ်လို့"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဝတုတ်လေးမှာ ထူးထူးခြားခြား စောစောစီးစီး ထ လာခဲ့သည်။

ခုနစ်နာရီကျော်ရုံသာ ရှိသေးပြီး သူက စွပ်ကျယ်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်လျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် သူ့အဘိုးအဘွားများနှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး မိဘများ ကွယ်လွန်သွားကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်အကိုင် မရေရာသဖြင့် အိမ်တစ်လုံး မဝယ်ယူနိုင်သေးပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ လေးဘက်ပိတ်ခြံဝန်းအိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်ကြရာ နောက်ထပ် လူရှစ်ယောက် သို့မဟုတ် ဆယ်ယောက်ခန့် နေထိုင်ရန် လုံလောက်စွာ ကျယ်ဝန်းပြီး တည်နေရာကောင်းမွန်သဖြင့် သူက ထိုနေရာတွင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

အဓိကအချက်မှာ သူ့အဘိုးက သူ့အား တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်စေလိုခြင်းဖြစ်၏။

သူက သူ့၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လှုပ်ခါလျက် ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

တောက်ပသော အဖြူရောင် ကိုယ်ခံပညာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုမှာ တိုက်ခိုက်ရေးကွက်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေသည်။

"ဒီနေ့ စောစောထလှချည်လား"

အဘိုးအိုက သူ့လက်ဝှေ့လေ့ကျင့်မှုကို မရပ်နားဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ထတာပေါ့ ဝါး"

ဝတုတ်လေးက သမ်းဝေလိုက်ရင်း သူ့အဘိုးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"အဘိုး ကျွန်တော် အဘိုးကို ပြောစရာ ရှိလို့"

"ပြောလေ"

"ကျွန်တော် အဲဒီ ရန်ကျိ ဆိုတဲ့ကောင်ကို သွားရိုက်မလို့!"

အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လူတစ်ယောက်ကို မရိုက်နှက်မီ တိုင်ကြားရန် လိုအပ်နေသည်လော။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သူက မင်းကို စော်ကားလို့လား၊ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးလိုက်ပါ”

“အဲဒီကလေးနဲ့ သူ့အဖေက လွန်လွန်းလှပေမဲ့ ငါတို့ မိသားစုနှစ်စုက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေမလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လေးစားမှု ရှိသင့်တယ်"

“သူက ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျိုးထျန်းကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ"

အဘိုးအိုက လေ့ကျင့်မှုကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့မြေးဖြစ်သူအား ကျောက်ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ ထိုင်စေလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြစမ်း”