အခန်း ၄၁၀

🍋 Chapter 410

စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်အသစ်များနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်အသစ်များကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် ဟင်းပွဲအသစ်စက်စက်များကို ပြင်ဆင်ပြီးမှသာ သူတို့သုံးယောက် စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"အမလေး ငါတော့ လူကော စိတ်ကော ပင်ပန်းသွားတာပဲ"

ဝတုတ်လေးက သူ၏ ပုခုံးကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

သူ့ကဲ့သို့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားသည်မှာ အလွန်နည်းပါးသူတစ်ဦးအဖို့ လူရိုက်ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို အားစိုက်ထုတ်ရသည့် ကိစ္စပင်။

"မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

ကျိုးထျန်းက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဒုက္ခတော့ လှလှလှပပ တွေ့သွားလောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သေတော့မသေပါဘူး၊ ဟင်း ခံရတာ တန်ပါတယ်"

ဝတုတ်လေးက တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဒီလိုလုပ်လိုက်တာ ဘာမှပြဿနာမရှိဘူးမလား"

"မင်း ရှိနေတာပဲ၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းပဲ တရားခံအဖြစ် ခံပေးလိုက်ပေါ့"

ဝတုတ်လေးက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရိုက်တာလေ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက တရားလိုသက်သေတောင် ဝင်လုပ်ပေးလို့ရတယ်၊ မယုံရင် စောင့်ကြည့်လိုက်"

"မင်း"

နဂိုကတည်းက အားစိုက်ထားရသဖြင့် နီမြန်းနေသော ဝတုတ်လေး၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကို အောင့်အီးထားရသဖြင့် ပို၍ပင် နီရဲလာခဲ့သည်။

"ဟမ်း"

သူတို့နှစ်ဦး၏ အရွှန်းဖောက် နောက်ပြောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မစ္စတာကျင်းက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လျက် ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော် ကျင်းကပဲ ထပ်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကိစ္စတွေက ကျွန်တော့်အမှားတွေပါ၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး"

ကျိုးထျန်းကလည်း သူ၏ ဖန်ခွက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

မစ္စတာကျင်းအပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ဝတုတ်လေးသည်လည်း သူ၏ ဖန်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

ဖန်ခွက်သုံးခွက် တိုက်မိသွားသောအခါ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခွက်ချင်း တိုက်မိသံနှင့်အတူ တင်းမာမှုအချို့က ဖြည်းည်းစွာ လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

"မစ္စတာကျိုး အစ်ကိုချောင်၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ"

မစ္စတာကျင်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို အလွန် စိုးရိမ်နေပြီး ယခုအခါ အမှန်တရားကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ထံမှ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုကို မလွဲမသွေ လိုချင်နေသည်။

"မစ္စတာကျင်း ခင်ဗျားက ပထမဆုံး နစ်နာသူဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်က ဒုတိယမြောက်ဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်"

ကျိုးထျန်းက ဤသို့ပြောခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူအား ရိုးသားမှု ပြသရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့အကြားရှိ ပဋိပက္ခက ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် စီးပွားဖက်များပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရန်ငြိုးမှသည် မိတ်ဆွေသို့ ကူးပြောင်းသွားသည့် သံယောဇဉ်မျိုးက သာမန် ထမင်းစားပွဲ၌ ပြောဆိုသည့် စကားများထက် ပိုမို ခိုင်မာတတ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူက အခြေအနေကို ပိုမို ကြီးထွားမသွားစေချင်တော့ပေ။

မစ္စတာကျင်းမှာ အလွန် သြဇာအာဏာကြီးမားသူ ဖြစ်ရာ သူတစ်ယောက်တည်းနှင့်တင် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

မစ္စတာကျင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ဖန်ခွက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ပဲ ဦးဆောင်ပါ့မယ်"

သူတို့သုံးယောက်စလုံးသည် အချင်းချင်း ဂုဏ်ပြုသောက်ကြပြီး တော်တော်များများ သောက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရန်သူမှသည် မိတ်ဆွေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ချေ။

မစ္စတာကျင်းက ဝါရင့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်လျှင်ပင် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည့် လူနှစ်ယောက်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး စစ်ဆေးမှုကို ခံယူပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။

ပျော့ပျောင်းသော တစ်ရှူးများ ပြင်းထန်စွာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာရခြင်းနှင့် ဦးနှောက်တုန်လှုပ်ခြင်းတို့မှလွဲ၍ အခြား ဘာမှမဖြစ်ပေ။

ဝတုတ်သည် ဓားဖြင့် ခုတ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လမ်းလျှောက်တုတ်ကိုသာ သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အစွမ်းကုန် ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် ၎င်းတို့အနေဖြင့် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့် ခုတင်ပေါ်မှ ထနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ရဲအရာရှိ အနည်းငယ် ရောက်ရှိလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ခံထားရသဖြင့် ထွက်ဆိုချက်များကို မလွဲမသွေ ရယူရန် လိုအပ်သည်။

ပထမတွင် ရဲအရာရှိများသည် အလွန် တည်ကြည် လေးနက်နေကြသည်။

လက်ရှိ နိုင်ငံ၏ အရေးအကြီးဆုံး မြို့တော်ဖြစ်ရာ လူနှစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းကို ၎င်းတို့အနေဖြင့် သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ယောက်သည် အလာလမ်းတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး အခြားသူများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်မူ ရဲအရာရှိများ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းချိန်တွင် ထားရှိသည့် သဘောထားက ပြောင်းလဲသွားပြီး မေးခွန်းများ၏ ဦးတည်ချက်ကလည်း ပိုမို သွေဖည်သွားခဲ့သည်။

မူလကမူ ၎င်းတို့သည် ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများ၊ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူနှင့် ရိုက်နှက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းတို့ကို မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

ယခုမူ ၎င်းတို့သည် ရုပ်မြင်သံကြားဌာနရှိ အမှုကိစ္စကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနေကြသည်။

ရန်ကျိ၏ ဦးနှောက်တုန်လှုပ်မှုဒဏ်က တော်တော်လေး ပြင်းထန်သဖြင့် သူက အန်နေဆဲပင်။

ချင်ယွမ်ကမူ ပိုမို သတိရှိနေသည်။

ရဲအရာရှိ၏ မေးခွန်းများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားက ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျိုးထျန်း၏ သက်တော်စောင့်က ပိုက်ဆံယူထားသည့် ကောင်မလေးကို သူမ၏ ဇာတိမြေမှ မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ရဲစခန်းတံခါးဝတွင် ချထားခဲ့သည်။

ကောင်မလေးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး မျက်လုံးများ ပြာဝေလျက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေရှာသည်။

တကယ်လို့ သူမအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင် သိရှိခဲ့လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ငွေကြေးအနည်းငယ်အတွက်နှင့် သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝတုတ်လေးက ယနေ့တွင် အိပ်ယာထ နောက်ကျခဲ့သည်။

မနေ့က တော်တော်လေး သောက်ထားခဲ့ပြီး နေ့ဘက်တွင်လည်း ထူးခြားသည့် ကိစ္စမရှိသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ခုတင်ပေါ်၌ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။

သူ အိပ်ယာက နိုးလာသောအခါ မွန်းတည့်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် စွပ်ကျယ်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်လျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲရှိ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နေပူဆာလှုံနေသည့် သူ၏ အဘိုးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ထပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဝတုတ်လေးက သတိထားလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် အောက်လက်ငယ်သားများ ဤမျှ နောက်ကျမှ အိပ်ယာထခြင်းကို သဘောမကျပေ။

"ရိုက်ရတာ ဘယ်လိုလဲ"

"မဆိုးပါဘူး"

ထိုလူမိုက်နှစ်ယောက်ကို သွားရောက် ရိုက်နှက်မည်ဖြစ်ကြောင်း မနေ့ကတည်းက အဘိုးဖြစ်သူကို ပြောပြထားပြီးဖြစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

"ငါ့လမ်းလျှောက်တုတ်ကော"

ထိုသို့ပြောရင်း အဘိုးအိုက သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာပါ၊ မနေ့က ကျွန်တော့်ခြေသလုံး ကြွက်တက်သွားလို့ လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင်မပြေလို့ ခဏ ယူသုံးထားတာပါ"

ဝတုတ်လေးက ပေါက်တက်ကရ ဆင်ခြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက မျက်လုံးများကို ပြန်လည် ပိတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က ငါ အဘိုးကြီးရန်ရဲ့ အုတ်ဂူကို သွားပြီး ဒီအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်"

"အဘိုးကြီးရန်က သူ့တစ်သက်လုံး ခေါင်းမာခဲ့တာ၊ ငါတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာကို သူ နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူသာ ရှိနေသေးရင် အခြေအနေက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဘိုးအိုက စကားပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုအချို့နှင့်အတူ လွှဲကုလားထိုင်၏ လက်တင်အပေါ် အမှီပြုလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဝတုတ်လေးက သူ့ကို ကူညီရန် အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။

"ငါ့မြေး လူဆိုတာ ဖြောင့်မတ်ရမယ်၊ မနောကောင်းရမယ်၊ သေးငယ်တဲ့ အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ရပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ မကောင်းမှုတွေကိုတော့ မလွဲမသွေ အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက သူ၏လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ထမင်းစားခန်းသို့ ထမင်းစားရန် ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝတုတ်လေးက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

အဘိုးအို၏ စကားများသည် အမြဲတမ်း လက်တွေ့ဘဝနှင့် ကင်းကွာနေတတ်သဖြင့် သူက နားမလည်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အဘိုးရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ရန်ကျိရဲ့ ကိစ္စမှာ ငါတို့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို သူ ထောက်ခံတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်ကိုလည်း သူ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး"

‘‘အဘိုးရန်က သူ မကွယ်လွန်ခင်က အပ်နှံသွားခဲ့ဆိုတော့ အဘိုးအဖို့တော့ ဒါက တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်’

ဝတုတ်လေးသည် အဘိုးအို အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည့် မူဝါဒဟူသည် မည်သည့်အရာလဲဆိုသည်ကို ယခုအခါ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် လျိုမုယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖုန်းကစားနေခဲ့သည်။

သူက အမှုကိစ္စ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လျိုမုယန်အား ပြောပြရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ကောင်မလေးက ငွေကြေးအနည်းငယ်အတွက်နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်သူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည့် အချက်ကို သူက လျှို့ဝှက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လျိုမုယန်အနေဖြင့် ယင်းကို အနည်းနှင့်အများ ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် အစီအစဉ် ရိုက်ကူးရေး ပြန်စပြီနော်၊ နင် ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲ"

"နင်က ဘာလို့ ဆရာတစ်ယောက်လို လာပြောနေတာလဲ"

လျိုမုယန်က ညည်းညူလိုက်သည်။

"ငါကတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက အရေးကြီးတယ်လို့ မထင်ဘူး၊ ပြင်ဆင်မှုအပိုင်းကတော့ ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ"

သူမက ထိုသို့ပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကို သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်တွေ့နေရသည်။

ကျိုးထျန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ အခန်းဝန်ဆောင်မှုပါ"

"မလိုဘူး လာတဲ့နေရာကိုပဲ ပြန်သွားလိုက်တော့"

ကျိုးထျန်းသည် ဝန်ထမ်းများအပေါ် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းမည့်သူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် ကျောက်ရှင်း ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိသောကြောင့်ပင်။

"လူကြီးမင်း ခင်ဗျား ဒီလိုမျိုး လုပ်နေရင် ရှင့်ရဲ့ စောင်ထဲကို အပ်တွေ ထည့်ထားမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

"ယမ်းဘီလူးတွေ ထည့်ထားရင်တောင် နင့်ကို အထဲပေးမဝင်ဘူး"

"တံခါးဖွင့်စမ်း တကယ်လို့ တံခါးမဖွင့်ရင် နင်တို့ အထဲမှာ မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်နေတယ်လို့ ငါ သံသယဝင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိသွားပြီ"

"ငါက"

ကျိုးထျန်း စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် လျိုမုယန်က အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"နင်ကပဲ ကိုယ်ချင်းစာတရား ရှိသေးတယ်၊ သူနဲ့မတူဘူး လူဆိုးတွေကိုပဲ ခေါ်လာတတ်တယ်"

ကျောက်ရှင်းက သူမ၏ ဦးထုပ်နှင့် နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်ဘေးရှိ သော့တင်သည့် စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"နင်က ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

"ငါက နင့်ကို လာတွေ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါနဲ့ မုယန်က မုန့်သွားစားမလို့"

"ဒါဆို ငါကော"

ကျိုးထျန်း သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အငတ်နေလိုက်”