အခန်း ၄၁၂

🍋 Chapter 412

လွန်ခဲ့သည့်ညက ကျိုးထျန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခဲ့ရသဖြင့် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလွန်အမင်း ဟာတာတာဖြစ်ကာ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ငွေကြေးမည်မျှပင် ချမ်းသာစေကာမူ အသုံးမဝင်ချေ၊ သူသည် တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်ရဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ဤဟိုတယ်ကို စတင်၍ သဘောမကျတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟိုတယ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် လုံခြုံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် အနှိပ်ခန်းကြော်ငြာ ကတ်ပြားလေးတစ်ခု လာဝေမည့်သူပင် တစ်ယောက်မျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါက လူတစ်ယောက်လောက်နဲ့ စကားစမြည် ပြောချင်ရုံတင်ကို အခွင့်အရေးတောင် မပေးကြဘူး"

အထီးကျန်ခြင်း၊ အထီးကျန်ခြင်း၊

သူသည် ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းကိုပင် လေ့လာသင်ယူချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်အထိ တရေးတမော အိပ်ပျော်လိုက်၊ နိုးလိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ သူသည် အစီအစဉ်ရိုက်ကူးမှုကို ကြည့်ရှုရန် ရုပ်သံလိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ယခင်အကြိမ်ကဲ့သို့ မတော်တဆမှုမျိုး ထပ်မံမဖြစ်ပွားဘဲ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ရိုက်ကူးပြီးလျှင် ဤပြိုင်ပွဲက ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် သူသာ ဝင်ပါခြင်းမပြုပါက မုယန် အနိုင်ရရှိပြီး ချန်ပီယံဆု ဆွတ်ခူးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ အများဆုံး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဥက္ကဋ္ဌကျင်းလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ၏ သမီးဖြစ်သူမှာ ပြန်လည်သက်သာလာပြီဖြစ်ရာ ယခုအကြိမ်တွင် ပိုမို၍ စေ့စပ်သေချာစွာ ဂရုစိုက်ထားသည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ အစားအသောက်များကို သီးသန့်လူတစ်ဦးဖြင့်သာ စီစဉ်စေပြီး ရုပ်သံဝန်ထမ်းများကိုမူ အနားသို့ လုံးဝအကပ်မခံချေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပလတ်စတစ်ရေသန့်ဘူးများကို ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် ဖောက်၍ တစ်ခုခုလုပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သောက်ရေကိုပင် ဘူးပိတ်ရေသန့်ကိုသာ အသုံးပြုစေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကျင်းနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများမှာ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နှစ်ဦးသား အတူထိုင်၍ အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် မတူညီသော ကဏ္ဍနယ်ပယ်များတွင် ရှိနေကြသဖြင့် စီးပွားရေးအရ ဆုံစည်းမှုမျိုး မရှိသေးချေ။

စကားပြောရင်းနှင့် လေစီးကြောင်းက ရန်ကျိနှင့် သူ၏အဖွဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုကောင်က အဓိကလက်သည်ဖြစ်ပြီး ချင်းယွမ်ကမူ အားပေးအားမြှောက်ပြုသူ ဖြစ်သည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သော ကောင်မလေးမှာလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို သေချာပေါက် ခံရပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုမှာ အလွန်တိုက်ရိုက်ကျပြီး ရှင်းလင်းလှသည်။

တစ်ချိန်က အရှိန်အဝါကြီးမားခဲ့သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရန်ကျိအတွက် ရှေ့နေလိုက်ပေးမည့်သူ သို့မဟုတ် အသနားခံပေးမည့်သူ အမြောက်အမြား ရှိနေသင့်သည်။

အထူးသဖြင့် မည်သူမျှ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိသူလည်း မရှိသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ အမှန်တကယ်တော့ ထိုမျှအထိ ကြီးမားလှသည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ပါသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့အား ကယ်တင်ရန် ပေါ်မလာခဲ့ကြဘဲ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။

ကျိုးထျန်းသည် ထိုအချက်ကို သိရသည်နှင့် အဘိုးအိုချောင်က နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ရန်မိသားစုနှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်သော ဤပုဂ္ဂိုလ်ကသာ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြောင်း သူ၏အတွေးနှင့် လုပ်ရပ်များကို သိသာစေရန် သို့မဟုတ် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဖော်ပြလိုက်မှသာ အခြားလူများက လိုလိုလားလားဖြင့် ဘေးဖယ်နေကြမည်ဖြစ်သည်။

မည်သူက ဤလူမိုက်ကောင်ကို အကြောင်းမဲ့ ကူညီပါမည်နည်း။

သူတို့ ကူညီခဲ့လျှင်ပင် အဓိကအားဖြင့် အဘိုးအိုချောင် မျက်နှာထောက်ထား၍သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ကိစ္စရပ်များကို အရင်ဆုံး အချောသတ်ပြီးနောက် အဘိုးအိုအား မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန်သော်လည်းကောင်း ရည်ရွယ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းပြချက်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဘိုးအိုက ရန်ကျိအား နောက်ထပ် ထောက်ပံ့ကူညီခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်းမပြုတော့ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်နှင့် ထိုကောင်၏ လူမှုကွန်ရက် အဆက်အသွယ်များမှာ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း အဘိုးအိုကိုယ်တိုင် သူ၏ရဲဘော်ဟောင်း၏ အုတ်ဂူထံသို့ သွားရောက်ကာ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင်။

၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အကျွံဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အဘိုးအို၏ နောက်ဆုံးစည်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ရဲဘော်ဟောင်း၏ မျိုးဆက်များကို စောင့်ရှောက်ပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့လျှင်ပင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ ဝင်ရောက်မကူညီကြသဖြင့် ကိစ္စရပ်များမှာ ကိုင်တွယ်ရ ပိုမိုလွယ်ကူသွားခဲ့သည်။

ဘော့စ်ကျင်းကမူ ၎င်းတို့အား လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ဘဲ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို အသုံးချကာ အင်တိုက်အားတိုက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခြင်းကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိသည်။

မတော်တဆ ဒဏ်ရာရရှိစေမှုမှသည် လူသတ်ရန် ကြံစည်မှု၊ ထို့နောက် လူသတ်မှုအထိ ဤစွပ်စွဲချက် ခေါင်းစဉ်များ၏ သက်ရောက်မှုက သဘာဝကျစွာပင် အလွန် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

သို့သော် သူတို့သည် မပြစ်မှားသင့်သော လူများကို ပြစ်မှားမိခဲ့ကြသဖြင့် အပြင်းထန်ဆုံးသော စွပ်စွဲချက်ခေါင်းစဉ်ကို သေချာပေါက် တပ်ဆင်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာကလည်း ကောင်းသောအချက်ပင်၊ ရန်ကျိအနေဖြင့် သူ၏ဖခင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ပြီဖြစ်ရာ နေရာက အဆင်မပြေလှလျှင်ပင် မည်သည့်နေရာ၌ ဆုံစည်းသည်က အရေးမကြီးတော့ချေ။

သူသည် ထိုနေ့ညနေတွင် မုယန်နှင့်အတူ ညစာစားခဲ့သည်။

ကျောက်ရှင်းမှာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမတွင် အခြားအလုပ်များ ရှိနေ၍ ဖြစ်ရမည်။

၎င်းက အလွန်ပြီးပြည့်စုံလှသည်၊ သူတို့ကြားတွင် ကြားလူမရှိတော့သလို မုယန်အနေဖြင့်လည်း သီးသန့်အခန်း ခွဲအိပ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ချေ။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မုယန်သည် ရေချိုးခန်းတံခါးကို ချက်ချင်း လော့ချလိုက်ပြီး ရေမိုးချိုးရန် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ပင်ပန်းမှုများနှင့် စိတ်ဖိစီးမှုများကို နောက်ဆုံး၌ ပြေလျော့စေရန် ရေချိုးကန်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေလိုက်မိသည်။

ကျိုးထျန်းမှာမူ ဧည့်ခန်းထဲတွင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တီဗီလိုင်းများကို လျှောက်ဖွင့်နေသော်လည်း ကြည့်ချင်စရာကောင်းသောအရာကို တစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် တံခါးလော့ ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးထျန်းက အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ တံခါးနားတွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

‘သူမ ရေချိုးပြီးရင် သေချာပေါက် ရေချိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ထားမှာပဲ’

‘ငါက ရုတ်တရက် ထွက်လာရင် အံ့ဩပြီး ထိတ်လန့်သွားလိမ့်မယ်’

‘သူ လန့်သွားရင် ရေချိုးဝတ်စုံက ကျွတ်ကျသွားမှာ၊ အင်း တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေနဲ့ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်နေကြ အတိုင်းပဲ’

‘ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို စလိုက်ရအောင်’

ရေချိုးခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်နှင့် ကျိုးထျန်းက လှည့်၍ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်လိုက်သည်။

"အံ့ဩသွားပြီမလား"

"အမလေး"

ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်အံဩသွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ ရေချိုးဝတ်စုံကမူ ကျွတ်မကျသွားခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ရေချိုးဝတ်စုံကို လုံးဝဝတ်ဆင်မထားဘဲ တီရှပ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကိုသာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုယန်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် ကျိုးထျန်း၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုက ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီး သူ အလွန် ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။

"နင်က တမင်တကာ ငါ့ကို လာလန့်နေတာလား"

မုယန်က သူ၏လက်မောင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

"နင်က ရေချိုးပြီးတာတောင် အင်္ကျီတွေ ချက်ချင်း ဝတ်ထားတာပဲလား"

"ငါက တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့လေ၊ တစ်ချို့လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါက ဒီလိုလုပ်ရတာ"

မုယန်က မျက်စောင်းထိုးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

မတတ်နိုင်တော့ချေ။

သူမက ကြိုတင်ကာကွယ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လမ်းလျှောက်လျက် ရေချိုးရန်အတွက် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ မုယန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မျက်လုံးပိတ်ပုဝါနှင့် နားကြပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက်ရှူသံက မှန်မှန်ရှိနေကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟဲဟဲ ငါနဲ့ ဒီလို ကစားချင်သေးတယ်ပေါ့၊ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာပဲ"

ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ မုယန်၏ ဆံနွယ်များကို သာသာယာယာ သပ်တင်ပေးရင်း တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နင် အရင်အိပ်နှင့်တော့၊ ဝတုတ်က ငါ့ကို ဘားတစ်ခု သွားဖို့ ခေါ်နေတယ်၊ ဒီည ပြန်လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"

"ငါ ကြားတာတော့ မြို့တော်က ဘားတွေမှာရှိတဲ့ ကောင်မလေးတွေက အားလုံး လှကြတယ်၊ အသံလည်း ကောင်းကြပြီး ဘယ်လို ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာ သိကြတယ်တဲ့၊ သွားဖူးတဲ့သူတိုင်းက သဘောကျကြတာပဲ"

မုယန်၏ မျက်ခုံးများက သိသိသာသာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အောင့်အီးသည်းခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

"ပြီးတော့ ဝတုတ်က ပြောသေးတယ်၊ သူက မြို့တော်က အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေက ကောင်မလေး အတော်များများကို သိတယ်တဲ့၊ အားလုံးက အိမ်ထောင်မရှိကြသေးဘူး”

“မိသားစု နောက်ခံကလည်း အပြစ်ပြောစရာမရှိဘူးလေ၊ တကယ်လို့ ငါက သူတို့နဲ့ နီးစပ်ခွင့်ရရင် တစ်သက်လုံး စည်းစိမ်ခံလို့ ရပြီ"

စောင်ခြုံက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်းမှာ သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

"ငါ သွားတော့မယ်၊ နင် ကောင်းကောင်း နားနားနေနေ နေခဲ့နော်"

ကျိုးထျန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး"

"ကျိုးထျန်း"

"အင်း ကွက်တိပဲ"

သူက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာအမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အာ နင် မအိပ်သေးဘူးလား၊ ငါက အိပ်နေပြီ ထင်လို့"

"နင် ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ပြီး နှိုးလိုက်တာ"

"အော် အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ပြန်လာခဲ့၊ အိပ်တော့"

"ငါက ဘယ်လို အိပ်ရမှာလဲ"

"မုယန်၊ နင် စကားပုံတစ်ခု ကြားဖူးလား၊ 'စစ်တပ်ထဲမှာ ကျွမ်းကျင်းတဲ့ အသံတုပညာရှင်တွေ ရှိတယ်' ဆိုတာလေ"

မုယန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ သူမသည် ထိုရှေးဟောင်းစာသားကို ဖတ်ဖူးသည်။

"နောက်စာကြောင်းကိုရော သိလား"

မုယန်က ခေါင်းကို စောင်းကာ ခဏမျှ စဉ်းစားနေသော်လည်း မမှတ်မိတော့ချေ။

"ဟူး နောက်စာကြောင်းကတော့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မနက်ခင်း ညီလာခံကို မတက်ရောက်တော့ဘူး တဲ့"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး အိပ်ရာမှ မထနိုင်ကြတော့ချေ။

မွန်းလွဲပိုင်း ၂ နာရီ နီးပါး ရောက်ရှိကာ မွန်းတည့်ချိန်ကို ကျော်လွန်သွားမှသာ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံး၌ အစာစားရန် အိပ်ရာမှ ထလာခဲ့ကြသည်။

ဟိုတယ်တွင် အခန်းတွင်း အစားအသောက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးထားသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ရန် မလိုအပ်ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယနေ့တွင် သူ ဘာအလုပ်မျှ လုပ်စရာမရှိသဖြင့် အခန်းထဲတွင်သာ အနားယူနေလိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် "မနှောင့်ယှက်ရ" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် မုယန်က ပန်းသီးတစ်ပွင့်ကို အားစိုက်၍ ဝါးစားနေသည်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ဖို့ လိုနေသေးတယ်"

မြို့တော်၊ ဟိုတယ်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်။

တီရှပ်နှင့် စနီကာ ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော နိုင်ငံခြားသား အနည်းငယ်မှာ လမ်းလျှောက်လျက် ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးနေကြသည်။

အကယ်၍ မြို့တော်သားဟောင်းကြီးတစ်ဦးက ဤသည်ကို မြင်တွေ့ပါက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သေချာပေါက် ပြောဆိုပေလိမ့်မည်။

"ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေက ကမ္ဘာကြီးကို မမြင်ဖူးကြဘူး၊ ဒီလို ပျက်စီးနေတဲ့ လမ်းအိုလမ်းကြားတွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာ ဘာစိတ်ဝင်စားစရာ ရှိလို့လဲ"

၎င်းတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အပြုအမူများမှာ သာမန် ခရီးသွားများနှင့် မခြားနားလှဘဲ ဤရှေးဟောင်း မြို့တော်ကြီး၏ ဆွဲဆောင်မှုတွင် နစ်မြောနေပုံရသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးနေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့သည် ဘေးနားရှိ ဟိုတယ်ထံသို့ တမင်တကာသော်လည်းကောင်း၊ မရည်ရွယ်ဘဲသော်လည်းကောင်း မကြာခဏ လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟိုတယ်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်၌ နိုရယ်သည် သူမ၏ ဖုန်းဖြင့် တရုတ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီသို့ စာပို့နေသည်။