အခန်း ၄၁၄

🍋 Chapter 414

ထိုင်ရန် ဖိအားပေးခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် နေရခက်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိသော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြချေ။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ရဲကြပေ။

“ရှောင်ကျိုး မင်း ဘာမှ မစိုးရိမ်နဲ့၊ ဒီဝိုင်းမှာရှိတဲ့လူတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ဆွေမျိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့တပည့်တွေချည်းပဲမို့လို့ မိသားစုဝင်တွေလို့ ပြောလို့ရတယ်၊ အပြင်လူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး”

“စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့ဦး များများစား.. ငါက မင်းနဲ့ သေချာ စကားစမြည် ပြောချင်သေးတယ်”

“အော် အဘိုးစွင်းရယ်၊ ကျွန်တော်က ဒီထမင်းဝိုင်းကို ကောင်းကောင်းစားရအောင် မနက်ကတည်းက ဗိုက်အဆာခံလာတာပါ”

“ဟားဟား ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်”

ထိုအဘိုးအိုသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ကျိုးထျန်း ပြောသမျှကို သဘောကျနေတော့သည်။

“ဒါနဲ့ မင်းနဲ့ ချောင်မိသားစုက ဝတုတ်လေးနဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ငါကြားမိတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှန်ဟိုင်းမှာ သိခဲ့တာပါ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကူညီပေးဖူးသလို ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကူညီပေးဖူးပါတယ်”

ကျိုးထျန်းက အမှန်အတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ ပါးနပ်လှသောအဘိုးအိုရှေ့တွင် အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေရန် မလိုဘဲ စကားလုံး အနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“အော် အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့၊ အဲ့ဒီဝတုတ်လေးက အားကိုးလို့မရဘူး ထင်ရပေမဲ့ လူချစ်လူခင်တော့ တော်တော်ပေါတယ်”

ထိုအဘိုးအို၏ စကားလုံးများက ချောင်ကျွင်းကျဲ့၏ စရိုက်ကို ကွက်တိ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

“ဒီနေ့ အဘိုးကြီးချောင် မလာနိုင်တာ နှမြောစရာပဲ၊ အဲဒီအဘိုးကြီးက အိမ်မှာပဲ အောင်းနေပြီး အပြင်မထွက်ချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်”

ကျိုးထျန်းသည် မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်လူကို “အဘိုးကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ၎င်းတို့မိသားစုအကြား ရင်းနှီးမှုကို ပြသနေခြင်းဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင်လည်း ဤအဘိုးအိုက အဘိုးအိုချောင်ထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ပို၍ ကြီးရင့်ပေသည်။

ထို့ပြင် အဘိုးအိုချောင် ယနေ့ ပျက်ကွက်ရခြင်းမှာ အထင်လွဲခံရမည့် ကိစ္စရပ်များကို ရှောင်လွှဲလို၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် မိသားစုရေးကိစ္စရပ်များ၊ အထူးသဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော မြေးဖြစ်သူအကြောင်းကို သေချာပေါက် ပြောဆိုမိမည်ဖြစ်ရာ ထိုအဘိုးအိုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မလာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဒါနဲ့ နောက်မှ ငါ့ကို အဲဒီကိစ္စအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြဦးနော်”

အဘိုးအို၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် တည်ကြည်အလေးအနက် ဖြစ်သွားရာ သူ မည်သည့်အရာကို ကြားသိလိုသည်ကို ကျိုးထျန်း သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် လျိုမုယန်၏ အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ထံမှ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကာယကံရှင်ဖြစ်သည့် ကျိုးထျန်း၏ နှုတ်ဖျားမှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောပြသည်ကို ကြားချင်နေဆဲပင်။

“ကောင်းပါပြီ အဘိုးစွင်း၊ ခဏနေရင် ကျွန်တော် အဘိုးကို သီးသန့် ပြောပြပါ့မယ်”

ထိုအဘိုးအိုက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “သီးသန့်” ဟူသော စကားလုံးအပေါ် အလွန်ကျေနပ်သွားပုံရသည်။

ကျိုးထျန်းသည်လည်း လူအများအပြားရှေ့တွင် ဤကိစ္စကို ထုတ်ပြောရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုခြင်းက သူ့အတွက် နာမည်ဂုဏ်သတင်း ရရှိစေမည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို မထင်မရှားသာ ထားရှိခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

ထိုစဉ် အဘိုးအိုသည် ကျိုးထျန်း၏ ကော်လာစကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးဖြူကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် ကျိုးထျန်းအပေါ် ပိုမို အသိအမှတ်ပြုသည့် သဘောဖြင့် ထပ်မံ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျိုးထျန်းက ယနေ့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အထူးတလည် ဝယ်ယူ ယူဆောင်လာခဲ့သော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းကွင်း ဆိုသည်မှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် အပိုင်းအစတစ်ခု လိုအပ်နေသော ကျောက်စိမ်းကွင်း ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ကျောက်စိမ်းကွင်းနှင့် အလွန် ဆင်တူသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင် ၎င်းတို့ကို အမျိုးသားများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုး ဆောင်လေသည်။

ပထမအဓိပ္ပာယ်မှာ စာသားအတိုင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကွင်း၏ ‘ကွင်း’ ဟူသော စာလုံးသည် ‘ပြတ်သားခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်း’ (Jue - 决) ဟူသောအဓိပ္ပာယ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

ဟုန်မန်ထမင်းဝိုင်း အတွင်း၌ စစ်ဗျူဟာမှူး ဖန်ဇင်သည် လျူပန်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးစီရင်ရန် စံပြအဖြစ် စစ်သူကြီး ရှန့်ယွီအား သတိပေးရန်အတွက် သူ၏ ကျောက်စိမ်းကွင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မြှောက်ပြခဲ့ဖူးသည်။

ဒုတိယအဓိပ္ပာယ်မှာ တင်စားချက်ဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကွင်း၌ လိုအပ်နေသော ထိုအပိုင်းအစက ဝတ်ဆင်သူအား မိမိကိုယ်ကိုယ် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ခြင်းမရှိရန်နှင့် အရာရာ ပြည့်စုံလွန်းခြင်းသည် အဆိုးဝါးဆုံး ရန်သူဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပေးချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ကျိုးထျန်းသည် သူ ယခုမှ စတင်တွေ့ဆုံရသည့် စွင်းမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို နှိမ့်ချမှုအသွင်ဖြင့် ပြသလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုသည် အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး သူ၏ အပြုအမူနှင့် အမူအရာကို အလွန်အမင်း ချီးကျူး အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

“အဘိုးစွင်း ကျွန်တော် အဘိုးအတွက် တခြားအရာတစ်ခုလည်း ယူလာသေးတယ်”

“အေး ဘာလဲဟ” အဘိုးအိုက သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အဘိုးကို နောက်မှ တိတ်တဆိတ် ပေးပါ့မယ်”

“ဟားဟား မင်းက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ”

အဘိုးအိုမှာ အိမ်ရှင်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူ ထိုင်လိုက်ပြီးသည့် နောက်မှသာ အခြားလူများမှာလည်း ထိုင်ရဲကြတော့သည်။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူမှာက အဘိုးအို၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ပြီး အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ အကြီးအကဲကမူ ကျိုးထျန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အဘိုးအို၏ အခြားသော သားသမီးများသည် သီးခြားဝိုင်းများတွင်သာ ထိုင်ကြရသဖြင့် ဤအစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ အကြီးအကဲသည် အဘိုးအို၏ နှလုံးသားတွင် မည်မျှ အရေးပါသော နေရာ၌ ရှိနေသည်ကို သိသာစေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ထိုင်နေရခြင်းက ကျိုးထျန်းကို အလွန် ဖိအားများစေခဲ့သည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေသော အရာရှိကြီးများ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ့နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူများသည် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အာဏာစက် အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးနေပြီး ၎င်းတို့၏ စကားလုံးများမှာလည်း ပို၍ပင် လေးနက်လှသည်။

ကျိုးထျန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် အမူအရာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေစေရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရသည်။

ဤအချက်မှာ အခြားသူများ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ အလွန် ထူးခြားအံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ဤနေရာတွင် ထိုင်နေရသော်လည်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေနိုင်သဖြင့် လူတိုင်းက သူ့ကို အထင်ကြီး လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

လူတိုင်း ထိုင်ပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မည်သူမျှ ထ၍ တံခါးမဖွင့်ရသေးမီမှာပင် တံခါးက အပြင်ဘက်မှ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

“အဖေ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ”

ရှောင်ယွမ်လျန်နှင့် အလွန်တူသော အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခရီးပန်းလာသည့် ပုံစံဖြင့် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးတွင်မူ ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာ ရှိသော်လည်း ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။

“ဟူး ထမင်းစားချိန် ကွက်တိပဲ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် တမင်သက်သက် လုပ်တာလို့ ငါ သံသယဝင်တယ်”

ရှောင်ယွမ်လျန်သည် ချက်ချင်း ထရပ်၍ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

သူ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထမင်းဝိုင်းရှိ လူများက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ လူနှစ်ဦးသည် အသစ်ရောက်ရှိလာသူ နှစ်ဦးအတွက် နေရာဖယ်ပေးရန် ပင်မထမင်းဝိုင်းမှ ဆန္ဒအလျောက် ထွက်ခွာပေးခဲ့ကြသည်။

ယခုမူ လူတိုင်း နေရာတကျ ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

အသက် ၉၀ ကျော် အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ရာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေလျှင်ပင် သူ့ကို အရက်သောက်ရန် ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

“အားလုံးပဲ ဒီနေ့က မိသားစု ထမင်းဝိုင်းပဲ၊ ကောင်းကောင်း စားကြ သောက်ကြပါ၊ အစားအစာတွေကို မဖြုန်းတီးကြနဲ့”

“ကျန်တာရှိရင် အိမ်ပြန်သယ်ဖို့ ထုပ်ပိုးလိုက်ကြ။ ငါတို့ ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာရမယ်”

အဘိုးအိုက နောက်ပြောင်၍ ပြောနေခြင်းဖြစ်မှန်း သိသဖြင့် လူတိုင်းက ပြုံး၍ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြသည်။

“ဒီနေ့မှာ အရေးအကြီးဆုံး ဧည့်သည်ကတော့ အမြဲတမ်း အလကားလာစားနေကျ ဝေကုန်း မဟုတ်ပါဘူး”

အစိုးရသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ အကြီးအကဲသည် မျက်နှာကို တည်ထားလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့လို အတွေးအမြင် သေးသိမ်တဲ့ ကုန်သည်အသေးအဖွဲတွေလည်း မဟုတ်ဘူး”

နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်း အမှုဆောင် အချို့လည်း ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှ မပြောရဲဘဲ နှာခေါင်းကိုသာ ပွတ်သပ်နေကြတော့သည်။

“ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည်ကတော့ ငါ့ဘေးက လူငယ်လေးပဲ”

အဘိုးအိုက ကျိုးထျန်းကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အဘိုးအိုသည် ဤလူငယ်လေးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးထားနေရသနည်းဟု သူတို့ တွေးတောနေခဲ့ကြရာ ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို ခံရသူမျိုး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ဆန်းကြယ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ငါတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို သိကြမှာပါ၊ ဒါကြောင့် ငါ အသေးစိတ် မပြောတော့ဘူး။ ဒီကျိုးထျန်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ အဲဒီကိစ္စကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့တဲ့လူပဲ”

အော်

အစည်းအဝေးတွင် ရှိနေသူအားလုံးက ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ၎င်းတို့အားလုံး သိရှိထားကြသည်။

စွင်းမိသားစု၏ ပျောက်ဆုံးပြီး အသတ်ခံခဲ့ရသော မြေးဖြစ်သူအကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိထားကြသလို လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ မြုပ်နှံထားခဲ့သော ဤကိစ္စရပ်က ရုတ်တရက် ပြေလည်သွားခဲ့သည်ကိုလည်း သိရှိထားကြသည်။

အတန်ကြာ ခုတင်ပေါ်လဲနေပြီး အလွန် အားနည်းနေခဲ့သော အဘိုးအိုပင်လျှင် ရုတ်တရက် အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။

သူ့ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော သောကကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်းက မည်သည့်ဆေးဝါးထက်မဆို ပိုမို ထိရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် စွင်းမိသားစုသည် ၎င်းတို့၏မြေးဖြစ်သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေကတည်းက ကြိုတင် သိရှိထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟူသော အချက်ကို လက်ခံထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့ ချစ်လှစွာသော မြေးဖြစ်သူ၏ အေးစက်နေသော ရုပ်အလောင်းကိုပင် ဖြစ်စေ အိမ်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာချင်ခဲ့ကြဆဲပင်။

ယခုမူ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော လူငယ်လေးသည် ယခုအခါ မြို့မြောက်ဘက်ရှိ သုသာန်တွင် အေးချမ်းစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် လစဉ် လတိုင်း ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ ဂူဗိမာန်ရှေ့ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပေါင်းပင်မြက်ပင်များကို ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိသည်။

အသက်ကြီးလာသည့်အခါ မိသားစုဝင်များ ဝန်းရံနေခြင်းဖြင့် အမှတ်တရများကိုသာ လိုချင်ကြတော့သည်။

ယခုမူ လေလွင့်နေခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ပင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးအို ပြောကြားနေစဉ်မှာပင် ယခုမှ ဝင်ထိုင်လိုက်သော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကျိုးထျန်းကို ကျေးဇူးတင်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးထျန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဤနှစ်ဦးမှာ ကာယကံရှင်၏ မိဘများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

“ကဲ တော်ပြီ၊ အားလုံးပဲ စားကြစို့၊ ဒီအဘိုးကြီးလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို ကူညီရန် အလျင်အမြန် ထလိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုက ခေါင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။