အခန်း ၄၁၆

🍋 Chapter 416

ကတ္တီပါသေတ္တာအတွင်း၌ စာလုံးအလှလိပ်တစ်ခု ပါရှိနေပြီး ထိုစာလုံးအလှလိပ်ထဲတွင် ရိုးရာတရုတ်ပန်းချီတစ်ကား ထည့်သွင်းထားသည်။

၎င်းမှာ လူကြီးသူမများအတွက် အသက်ရာကျော်ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သရာတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် ဂန္ထဝင်မြောက် အဖြူရောင်ကြိုးကြာနှင့် ထင်းရှူးပင်ပန်းချီကား ဖြစ်သည်။

ဤအရာက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ပန်းချီကားထဲမှ ကြိုးကြာငှက်များသည် အသက်ဝင်လှပြီး လှုပ်ရှားမှုအမူအရာများကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ထင်းရှူးပင်များကိုလည်း သေသပ်လှပသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များဖြင့် ပုံဖော်ထားရာ စေ့စပ်သေချာသော်လည်း တောင့်တင်းခက်ထန်ခြင်း မရှိချေ။

“ရှောင်ကျိုး... ဒါက...”

အဘိုးအိုသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ပန်းချီကားကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ့မျိုးဆက်မှ လူကြီးသူမများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးရာတရုတ်ပန်းချီနှင့် စာလုံးအလှပညာရပ်များကို ကောင်းစွာနားလည်တတ်ကြရာ သူသည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသော မိသားစုဝင်အချို့လည်း ရှေ့သို့တိုးကာ အတန်ကြာအောင် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုကြတော့သည်။

“ရှောင်ကျိုး... ဒါက တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်၊ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ”

အဘိုးအိုက ခေါင်းကိုမော့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးစွင်း... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂါရဝပြုတဲ့ လက်ဆောင်မို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့”

“ဆရာကြီးရှဲ့ချန်ရဲ့ လက်ရာပဲ၊ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး”

အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဂျန်ဝေကုန်းသည် ပန်းချီကားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ချန်ဟူသောအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏တန်ဖိုးကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

သန်းဂဏန်း သို့မဟုတ် သောင်းဂဏန်း တန်ကြေးရှိခြင်းက တစ်ကြောင်းဖြစ်သော်လည်း ဤပန်းချီကားက အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှသဖြင့် လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက်မူ အနည်းငယ် မသင့်လျော်လှချေ။

ထို့ပြင် သူသည် ထိုကောင်လေးအား ပစ္စည်းများကို စည်းကမ်းမဲ့စွာ လက်ဆောင်မပေးရန် ကြိုတင်သတိပေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူက ဘာဖြစ်လို့ ယခုထိ ဤသို့လုပ်နေရသနည်း။

ကျိုးထျန်းမှာမူ လူတိုင်း၏သံသယဖြစ်နေမှုကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ငြင်းခုံခြင်း သို့မဟုတ် ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်သည်။

“အဘိုးစွင်း... အန်တီနဲ့ ဦးလေးတို့ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ဤပန်းချီကားကို လက်ဆောင်ပေးတာမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ချင်လို့ပါ”

“လဲလှယ်မယ်ဟုတ်လား”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် သားကြီးဖြစ်သူက ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း ဂျန်ဝေကုန်းကမူ ကျိုးထျန်း၏အကြံကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

‘ဒီကောင်လေးက တကယ့် မြေခွေးအိုကြီး လိုပဲ’

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်က ဒီပန်းချီကားကို သုံးပြီး အဘိုးစွင်းရဲ့ စာလုံးအလှတစ်ချို့နဲ့ လဲလှယ်ချင်တာပါ၊ အဘိုး ဘယ်လိုထင်လဲခင်ဗျာ”

အဘိုးအို၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က ခုတင်ပေါ်လဲနေခဲ့ရကတည်းက သူသည် စုတ်တံနှင့် မင်အိုးကို မကိုင်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဤပစ္စည်းဟောင်းများကို ပြန်လည်ကောက်ကိုင်ကာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏လက်ရာက အနည်းငယ် မချောမွေ့သေးချေ။

အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ စာလုံးအလှ လာရောက်တောင်းခံပါက ၎င်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အငြိမ်းစားမယူမီက ရာထူးအဆင့်အတန်းက မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် သူသည် စာလုံးအလှများကို စည်းကမ်းမဲ့စွာ မချန်ထားခဲ့နိုင်သလို လူများနှင့်လည်း ဓာတ်ပုံတွဲမရိုက်နိုင်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေးငယ်သော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သေးငယ်သောနေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေပါက နျူကလီးယားဗုံးကဲ့သို့ အသုံးချခံရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယခုအခါ သူ အငြိမ်းစားယူထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်စာလုံးအလှကိုမျှ မချန်ထားခဲ့သင့်ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက လူများကို အလွယ်တကူ စိတ်ဆိုးစေနိုင်ပြီး သူ့အား အသုံးချရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းကမူ ကွဲပြားသည်။

အဘိုးအိုသည် ယခုအခါ ကျိုးထျန်းအား ကျေးဇူးဆပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အထူးသဖြင့် ယခုအခါ သူ အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ သူ မကွယ်လွန်မီ ဤကြီးမားလှသော အကြွေးကို ဆပ်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းက ငယ်ရွယ်သေးပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးက ရှည်လျားလှသလို နောက်ထပ် အခက်အခဲများစွာကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ သားနှစ်ဦးသည်လည်း သူ ရရှိခဲ့သော ရာထူးအဆင့်အတန်းမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် စွင်းမိသားစု၏ အရှိန်အဝါက မှေးမှိန်သွားပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ သဘာဝတရားပင် ဖြစ်သည်။

ကြီးမြတ်သော မိသားစုတိုင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သူလည်း လက်ခံနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ကျိုးထျန်း၏ ကျေးဇူးကို မည်သို့ ပြန်ဆပ်ရပါမည်နည်း။

ထိုအချက်က ပြဿနာပင်။

ယခုမူ ကျိုးထျန်းက အလွန်သင့်လျော်သော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို တင်ပြလာခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ စာလုံးအလှတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤစာလုံးအလှသည် သေချာပေါက် သူ၏နောက်ဆုံးလက်ရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးတစ်ဦးက တပည့်ရင်းတစ်ဦးကို လက်ခံလိုက်သကဲ့သို့ ထူးခြားလေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ပေလိမ့်မည်။

ဤစာလုံးအလှတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကျိုးထျန်းသည် အရေးကြီးသော အချိန်အခါများတွင် စွင်းမိသားစု၏ ဆွေမျိုးအားလုံးနှင့် အဘိုးအိုစွင်း၏ တပည့်များထံမှ ကူညီပံ့ပိုးမှုများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအရှိန်အဝါက အဆိုးဝါးဆုံးသော အခြေအနေများတွင်ပင် ကျိုးထျန်း၏ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

ထို့ပြင် ကျိုးထျန်းသည် ယင်းအတွက် အလွန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ကားနှင့် စာလုံးအလှတစ်ခုကို လဲလှယ်ခြင်းပင်။

ပန်းချီကားက တန်ဖိုးကြီးမားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အဘိုးအိုစွင်း၏ စာလုံးအလှက တန်ဖိုးနည်းသည်ဟု မည်သူမျှ မပြောရဲကြပေ။

အကယ်၍ ဤပန်းချီကားနှင့် သူ၏စာလုံးအလှကို ယှဉ်တွဲထားပြီး တစ်ခုတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုပါက လူရာခိုင်နှုန်း ကိုးဆယ့်ကိုးသည် သန်းချီတန်သော ပန်းချီကားထက် သူ၏စာလုံးအလှကိုသာ ရွေးချယ်ကြပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်က သူ့အား ဝေဖန်ခံရမည့် ဘေးမှလည်း ကင်းဝေးစေသည်။

စာလုံးအလှကို ပန်းချီကားတစ်ကားနှင့် လဲလှယ်ခြင်းက အမှား မရှိပေ။

အဘိုးအိုသည် ကျိုးထျန်းကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“လူလည်လေး၊ တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်၊ အငယ်ကောင်... ငါ့အတွက် စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်သွေးတဲ့ ကျောက်တုံးကို သွားယူချေ”

“ဟုတ်ကဲ့ အဖေ၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားယူပါ့မယ်”

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် စာကြည့်ခန်း၏ ရတနာလေးပါးကို စားပွဲပေါ်တွင် နေရာချလိုက်ကြသည်။

အဘိုးအို၏ ကျန်းမာရေးက ထိုမျှမကောင်းလှသော်လည်း စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အရှိန်အဝါက အဆင့်အတန်းများစွာ မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

‘လှိုင်းသစ်တို့သည် လှိုင်းဟောင်းတို့ကို တွန်းထုတ်မြဲဖြစ်သည်’

ကြီးမားသော စာလုံးကြီး ခုနစ်လုံးသည် စက္ကူပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအိုက တံဆိပ်တုံးကို ယူကာ မှင်နီပေါ်တွင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် စက္ကူပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ထုနှိပ်လိုက်တော့သည်။

“ကောင်းတယ်”

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ပြီး စကားနည်းလှသော ဂျန်ဝေကုန်းက တပည့်ကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဦးဆောင်၍ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

“အရှိန်အဝါ ပြည့်စုံပြီး စုတ်ချက်တွေက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ”

“အဘိုးရာ... အဘိုးရဲ့ စာလုံးအလှထဲက ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အဘိုးက အသက် ၁၄၀ အထိ သေချာပေါက် နေရဦးမှာပါ”

“ဒါဆိုရင် ငါက ဘီလူးကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့”

အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် လက်ကာပြကာ စာလုံးအလှကို သိမ်းဆည်းရန် တစ်စုံတစ်ဦးအား ခိုင်းစေလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျိုး... ရှောင်ရှဲ့ကလည်း မင်းအတွက် စာလုံးတစ်ခု အရင်က ရေးပေးခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်”

အဘိုးအို ရည်ညွှန်းနေသည့် ရှောင်ရှဲ့ဆိုသည်မှာ ယခုအခါ အကြီးအကဲ မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသော ရာထူးနေရာသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော အကြီးအကဲရှဲ့ ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးထျန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထို့ပြင် အကြီးအကဲရှဲ့သည် စွင်းမိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး ၎င်းတို့၏ လူယုံတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရကြောင်း ကျိုးထျန်း သိရှိထားသဖြင့် သူက ကျိုးထျန်းအတွက် စာလုံးအလှတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အဘိုးစွင်း၊ ကျွန်တော် ဝတုတ်လေးကို မြို့တော်မှာ ဘောင်သွင်းပေးမယ့် ဆရာကြီးတစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ ပြောထားပါတယ်”

“အော်... အဲဒါ အဆင်ပြေတာပေါ့၊ အတူတူ ဘောင်သွင်းပြီး ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်သယ်သွားလိုက်”

ဝတုတ်လေးအနေဖြင့် ဘောင်သွင်းဆရာကြီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်၊ ၎င်းတို့ အားလပ်ချိန်နှင့် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အဘိုးအိုစွင်းကမူ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့ အလုပ်ရှုပ်နေလျှင်ပင် သူ့အတွက် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပေးကြပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားမှုပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် ကျိုးထျန်း ပေးပို့သော ထင်းရှူးနှင့် ကြိုးကြာပန်းချီကားကို သိမ်းဆည်းထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ၎င်းကို ချိတ်ဆွဲထားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင်သာ သိမ်းဆည်းထားရန် ဖြစ်ပုံရသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤပန်းချီကားကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှာ ဖုံးကွယ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထိုလူစုသည် ခဏမျှ ထပ်မံ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း အဘိုးအိုသည် အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်၍ မောပန်းနေပုံရသဖြင့် ကျိုးထျန်းလည်း အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

မထွက်ခွာမီမှာပင် ထိုအလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးသည် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတန်ကြာအောင် စကားပြောနေခဲ့သည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူသည် ကျိုးထျန်း၏ အသက်အရွယ်ခန့်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးထျန်း နားလည်ထားရာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက သားဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဤအမျိုးသမီးသည် ကျိုးထျန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်နေမိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ရှောင်ကျိုး... ရှန်ဟိုင်းကို ဘယ်တော့ ပြန်မှာလဲ”

“ကျွန်တော် သုံးလေးရက်အတွင်း ပြန်ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်၊ အဲဒီဝန်းကျင်ပါပဲ”

“အာ... မြန်လှချေလား။ ဒါဆိုရင် မပြန်ခင် ငါ့အိမ်ကို ထမင်းလာစားဦးနော်။ ငါ မင်းနဲ့ သေသေချာချာ စကားပြောချင်သေးလို့ပါ”

ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ သဘောတူလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ‘ကျွန်တော့်ကို မိန်းကလေးတွေနဲ့သာ ထပ်ပြီး မိတ်မဆက်ပေးပါနဲ့တော့’ ဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ ကားဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် စွင်းမိသားစု၏ နေအိမ်သည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“အဖေ... အနားယူလိုက်ပါဦး၊ လူကို သိပ်ပြီး ပင်ပန်းမခံပါနဲ့”

“ရပါတယ်၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ခံစားချက် တော်တော်ကောင်းနေတယ်”

အဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် သေသေချာချာ မှတ်ထားနော်၊ အကယ်၍ ဒီကောင်လေး တစ်နေ့နေ့မှာ ဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် မင်းတို့ ဘေးကနေ ဒီတိုင်း ကြည့်မနေကြနဲ့”

“အာ... အဖေကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အနစ်နာခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် သားငယ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နားမလည်ပါဘူး၊ လူတစ်ယောက်က ကံကောင်းလေလေ၊ သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီးတော့ အလှည့်အပြောင်းတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလေလေပဲ”

အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးထျန်းသည် ကတ်ပြားဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မနေ့ကကဲ့သို့ပင် လျိုမုယန်သည် ရေချိုးပြီးနောက် စောင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေဟန် ဆောင်နေခဲ့သည်။

ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရေချိုးရန် ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ညတာသည် ဆူညံလှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်ကျမှသာ ၎င်းတို့ နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

လျိုမုယန်ကို အခန်းထဲတွင် အနားယူရန် ထားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ နိုရယ်နှင့် တွေ့ဆုံကာ မြို့တော်သို့ အတူတူ လည်ပတ်ရန် ကြိုတင် ချိန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကိစ္စကို လျိုမုယန်အား ကြိုတင် ပြောပြထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုဘဲ မည်သည့် ဖိအားမျှလည်း မရှိချေ။

ဟိုတယ်တစ်ခု၏ မြေအောက် ကားပါကင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ လအနည်းငယ်ကြာအောင် မတွေ့ရတော့သည့် နိုရယ်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။