အခန်း ၄၁၇

🍋 Chapter 417

"မင်္ဂလာပါ ကျိုးထျန်း မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

နိုရယ်က တရုတ်စကားပြောဖြင့် နှုတ်ဆက်လာရာ သူမ၏ လေယူလေသိမ်းမှာ တော်တော်လေး ချောမွေ့လှသည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီအပြင်ကို မင်းရဲ့ တရုတ်စကား ပြောတာက ပိုပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီ"

ကျိုးထျန်း ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် နိုရယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏အနီးတွင် ခက်ထန်သော မျက်လုံးများရှိသည့် ဥရောပတိုက်သား သက်တော်စောင့်အချို့ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ"

နိုရယ်က သွက်လက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း သရေစာတွေ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ သွားကြစို့လေ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီည ငါ မင်း မိဘတွေနဲ့ အတူတူ ညစာစားရမှာလေ၊ အခု အများကြီး စားထားရင် မသင့်တော်ဘူး ဖြစ်နေမလား"

နိုရယ်၏ မိဘများက သူ့ကို ညစာစားပွဲ ဖိတ်ကြားထားသည့် ကိစ္စအား ကျိုးထျန်း သတိရမိသဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်၊ အဲဒီလို ညစာစားပွဲတွေက သိပ်ပြီး အဆင်မပြေဘူး၊ ဟန်ပြသက်သက်ပဲလေ"

နိုရယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

သူမသည် တစ်သက်တာလုံး ထိုကဲ့သို့သော ညစာစားပွဲပေါင်း ထောင်ချီ၍ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးရာ အခမ်းအနားများတွင် တည်ခင်းသည့် အစားအစာများကို လုံးဝ အထင်မကြီးပေ။

လှပသော အပြင်အဆင်၊ ခမ်းနားသော တည်ခင်းပုံနှင့် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းများမှလွဲ၍ ထိုအစားအစာများ၏ အနှစ်သာရမှာ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ 'ဆိုးရွားလှသည်' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နောက်ထပ် စကားလုံး နှစ်လုံး ထပ်ဖြည့်ရမည်ဆိုလျှင်မူ 'မျိုမကျချင်စရာ' ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့သော အခမ်းအနားမျိုးတွင် လူမှုရေးကျင့်ဝတ်များကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ပြုံးပြနေရခြင်းနှင့် အနှစ်သာရမရှိသော အပေါ်ယံ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောရခြင်းမှလွဲ၍ စိတ်ဝင်စားစရာ အခြားအရာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် နိုရယ်သည် ထိုသို့သော ညစာစားပွဲများတွင် စစ်မှန်သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးမျှ မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

သူမတွင် အပေါ်ယံ သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အပြန်အလှန် အကျိုးအမြတ်နှင့် လူမှုအတန်းစားအရသာ အတင်းအကျပ် ပေါင်းသင်းနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာ ငါကတော့ အဲဒီ ညစာစားပွဲက အစားအစာတွေကို တကယ် မျှော်လင့်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောတာ ကြားပြီးမှတော့ မသွားချင်တော့ဘူး"

ကျိုးထျန်းက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မသွားလို့ မရဘူးလေ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့မိဘတွေ ငါ့ကို ဆူကြလိမ့်မယ်"

နိုရယ်မှ နှုတ်ခမ်းကို စူကာ မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး သွားပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားကြတာပေါ့၊ ဒါနဲ့ မင်းနောက်က ကျောက်ရုပ်လို မျက်နှာသေတွေက တစ်ချိန်လုံး လိုက်နေမှာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်လေ"

နိုရယ်က မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ စစ်မှန်တဲ့ ဆိုင်သေးသေးလေးတွေကို သွားလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ဆိုရင် လူတွေက သမ္မတ ရောက်လာတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်"

နိုရယ်က 'သမ္မတ' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အထင်သေးသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းတွင်လည်း သက်တော်စောင့်အချို့ ပါလာသော်လည်း ဒရိုင်ဘာမှလွဲ၍ အခြားလူများမှာ မရိပ်မိအောင် ပုန်းကွယ်နေကြပြီး အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူ၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်း မရှိကြပေ။

မူလက လူမသိသူမသိ သွားလာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ နိုရယ်မှ ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ထိုသရေစာများကို ကောင်းမွန်စွာ မြည်းစမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ နိုရယ်အား မြို့တော်၏ အရသာများဖြစ်သော ဝက်ကလီစာပြုတ်၊ ပဲစိမ်းချဉ်ရည်နှင့် မုံညင်းစိမ်းချဉ်တို့ကို မြည်းစမ်းစေပြီး တရုတ်အစားအစာနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို မေ့မရနိုင်သော အမှတ်တရ (စိတ်ဒဏ်ရာ) တစ်ခု ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်မှ အစာအိမ်ပြုတ်၊ ဘဲကင်နှင့် ပဲနီလေးကိတ်ကဲ့သို့သော ပိုမို အရသာရှိသည့် ဟင်းလျာများကို မိတ်ဆက်ပေးကာ ကွဲပြားခြားနားမှုများမှတစ်ဆင့် တရုတ်ယဉ်ကျေးမှု၏ နက်ရှိုင်းမှုကို နားလည်စေရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ သူသည် ဤမိန်းကလေးငယ်ကို စနောက်ရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု အဓိက တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမမှာ အလွန် ပါးနပ်လွန်းသဖြင့် လှည့်စားခံရသည်ကို မြင်ရရန်မှာ အလွန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ကျိုးထျန်းသည် နိုရယ်အား မျက်နှာပွင့်စေရန်အတွက် သက်တော်စောင့်များကို အရှည်ဆွဲ ဖန်တမ် လင်မူးဆင်းကားတစ်စီး ယူဆောင်လာရန် အထူး စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် နိုရယ်အား ကားထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ သက်တော်စောင့်များက တားဆီးလိုက်ပြီး ကားကို စီးနင်းရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုကြောင်း သိသာလှသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ နိုရယ်သည် သူမ၏ သက်တော်စောင့်များကို စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးထျန်းထံသို့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကားကိုပဲ လိုက်စီးပါလား"

"ကောင်းပြီလေ၊ ရတာပေါ့"

ကျိုးထျန်းလည်း မတတ်သာဘဲ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ကားထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အရပ်ရှည်၍ သန်မာထွားကျိုင်းသော သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် လက်ကိုင် သတ္တုရှာဖွေစက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးထျန်းအား အကြိမ်အနည်းငယ် စကင်ဖတ်စစ်ဆေးပြီး မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံရလိုက်သည်။

ဤနိုရယ်သည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သမီးတစ်ဦးထက်မက ပိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူမအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိခဲ့သဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် ဂျက်ဆီအား သူမ၏ မိသားစု နောက်ခံကို စုံစမ်းခိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

'အခွင့်အရေးရရင် ထပ်ပြီး စုံစမ်းရမယ်၊ ငါ သူမကို အထင်သေးမိသွားပုံရတယ်'

သာမန် ချမ်းသာသူများသည် ဤမျှအထိ ဆူဆူပူပူ မလုပ်ကြချေ။

နိုင်ငံခြားမှ သူဌေးကြီးများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများ တရုတ်နိုင်ငံသို့ လာရောက်လည်ပတ်စဉ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှအထိ သေချာစေ့စပ်သူမျိုးကိုမူ သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ကားထဲသို့ ဝင်ကာ နိုရယ်အား အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ဟိုတယ်၏ မြေအောက်ခန်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

…

ဤကဲ့သို့ တင်းကျပ်သော လုံခြုံရေးနှင့်အတူ နိုရယ်နှင့်အတူ အစားအစာတစ်ခုခု စားသောက်ရန်မှာ တကယ့်ကို အခက်အခဲတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပဲစိမ်းချဉ်ရည်နှင့် ဝက်ကလီစာပြုတ်တို့ကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့သည် နာမည်ကြီး ရှေးဟောင်း ဟော့ပေါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေကာ ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို အပိုင်ငှားလိုက်ရသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် မူလက လက်မခံလိုပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သက်ကြီးရွယ်အို မျိုးဆက်များသည် ပြင်းထန်သော မူဝါဒများ ရှိကြပြီး ကျိုးထျန်းကဲ့သို့သော သူဌေးသားများအား ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို အပိုင်ငှားရန် ခွင့်ပြုခြင်းကို သဘောမတူရန် သွန်သင်ခြင်း ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်း ကမ်းလှမ်းသည့် ငွေကြေးပမာဏကမူ အလွန်ပင် များပြားလွန်းလှသည်။

အစာအိမ်ပြုတ်၊ ဟော့ပေါ့၊ နှမ်းမုန့်ပြားနှင့် ကြက်သွန်ဖြူချဉ် စသည်တို့ကို တစ်နေရာတည်းတွင် အားလုံး မြည်းစမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

“ဝါး တရုတ်အစားအစာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရသာက တော်တော်ကောင်းတယ်”

“မနေ့က ဧည့်ခံပွဲမှာ စားခဲ့ရတာထက် အများကြီး ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်”

နိုရယ်က သူမ၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မုန့်ပြားကို ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ဘေးရှိ သက်တော်စောင့်က ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူမကို သတိပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် နိုရယ်မှ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူသည် မတတ်သာဘဲ နှာခေါင်းကိုသာ ပွတ်နေရတော့သည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကျိုးထျန်းက သက်တော်စောင့်အချို့အား အတူတူ စားသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့ မည်မျှအထိ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်၊ အထူးသဖြင့် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တို့ကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သိသိသာသာပင် အလွန်အမင်း တင်းမာနေကြသည်။

"နိုရယ် အဲဒီအချိန်ကစပြီး ပီယဲ မင်းကို လာပြီး နှောင့်ယှက်သေးလား"

နိုရယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် မျိုချကာ တစ်ရှူးဖြင့် မုတ်ဆိတ်ကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း ဖဲလ်က ပြင်သစ်မှာ မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ပီယဲက သူ့အဖေနဲ့အတူ ထွက်သွားကြပြီ၊ သူတို့ ဘယ်ကို သွားကြလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး"

ကျိုးထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသားအဖသည် ၎င်းတို့၏ ကြွေးမြီများမှ ပုန်းကွယ်ရန် ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

စကူရိုင်းစတီးလ် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရန်ပုံငွေများ အပါအဝင် ဖောက်သည်များ၏ ရန်ပုံငွေ အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်မှာ သေချာသည်။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင် စွန့်စားရမှုများ ရှိပြီး ဆုံးရှုံးမှုများကို မျှော်လင့်ထားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုဖောက်သည်များသည် ဤကဲ့သို့ တွေးတောကြမည် မဟုတ်ဘဲ ဖဲလ်အား အပြစ်တင် ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးထျန်း ပြုံးလိုက်သည်။

ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုမှာ မိမိ၏ ရန်သူ ပျက်စီးသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နိုရယ်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း တွန့်ကွေးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ရယ်တာလဲ"

"နင် ရယ်တဲ့ပုံက လူအလိုလို ဖြစ်နေလို့"

"ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က မင်းနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တယ်လို့ အမြဲ တွေးထားတာ၊ ဒါကြောင့်"

နိုရယ်က ပြန်မဖြေတော့ဘဲ စားသောက်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ မိခင်ဘာသာစကား ဖြစ်နေတာပဲ၊ ငါ ဒီလို အငြင်းအခုံမျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိမ့်နိုင်ပါ့မလဲ"

ကျိုးထျန်းက သူ့ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်တွင် သူတို့တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့် ဝန်ဆောင်မှုမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ရေကို အမြဲတမ်း ဖြည့်ပေးနေပြီး၊ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်မှ အသားများကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ချက်ပြုတ်ပေးရန်အတွက် ကူညီပေးနေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ထိုသက်တော်စောင့်များကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့က နိုရယ်အား သူ၏ကားကို စီးခွင့်မပြုခဲ့သည့်အပြင် သူ့ကို စက်ဖြင့်ပင် စကင်ဖတ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဦးဆောင်သည့် သက်တော်စောင့်ထံသို့ တမင်တကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြကာ အသားတစ်ဖတ်ကို ရှေ့နောက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သက်တော်စောင့်မှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ မျက်နှာကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းခလုတ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မမြင်ခဲ့ရလျှင် ဤမျက်နှာသေကြီးသည် အသားကို မကြိုက်ဟု တကယ် ထင်မိပေလိမ့်မည်။

ဂွမ်း ဝုန်း

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုက သူတို့၏ စားသောက်မှုကို ကြားဖြတ် နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

သက်တော်စောင့်အချို့သည် စစ်ဆေးရန်အတွက် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ကြသည်။

ကျိုးထျန်းလည်း မျက်မှောင်ကုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မှန်ကွဲသွားတာလား"

ဤဆိုင်ဟောင်းကြီးကို ခါးအမြင့်ရှိသော မှန်များဖြင့် ဝန်းရံထားသောကြောင့် ဝယ်သူများသည် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အခိုးအငွေ့များကို မြင်တွေ့နိုင်ရာ အလွန် သွားရည်ကျစရာ ကောင်းလှသည်။

ယခုမူ မှန်တစ်ချပ် ကွဲကြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်းဆိုင်များသည် ယနေ့ခေတ် သာမန် မှန်များကို မသုံးကြသဖြင့် ၎င်းသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေတွက်မရနိုင်သော အစအနများအဖြစ် လွင့်စင်သွားသည်။