အခန်း ၄၁၈

🍋 Chapter 418

မှန်ကွဲစများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွဲကြေသွားပြီးနောက် သက်တော်စောင့်များသည် သွားရောက်စစ်ဆေးကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးမှာ နိုရယ်၏ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမအား လုံးဝ ကာထားကြ၏။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကျိုးထျန်းကိုမူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြပြီး မည်သည့်အကူအညီမျှ ပေးခြင်းမရှိချေ။

'ငါ့လူတွေမဟုတ်တော့ အားကိုးလို့မရဘူးပဲ'

ကျိုးထျန်းသည် ဗီဇအရ တွေးလိုက်မိပြီး တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပွားပါက ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန်အတွက် နိုရယ်၏အနီးသို့ ပို၍ တိုးကပ်လိုက်သည်။

သက်တော်စောင့်များသည် ကွဲအက်နေသော မှန်စများကို နင်းမိသဖြင့် နားမခံသာသော တဂျွတ်ဂျွတ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုူထွက်၍ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နိုရယ်နှင့် အခြားသက်တော်စောင့်များကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မြေပေါ်မှ အုတ်ခဲကျိုးတစ်ဝက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအရာသည် မှန်ကို ခွဲလိုက်သည့် အရာဖြစ်ရပေမည်။

သက်တော်စောင့်များသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်မှ သတိ လျှော့ချလိုက်ကြတော့သည်။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းများသည်လည်း မှန်လဲလှယ်ရန်အတွက် အလျင်အမြန် လာရောက်ရှင်းလင်းကြတော့၏။

ဤရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ စားသောက်မှုနှင့် စိတ်ခံစားချက်တို့မှာ ပျက်စီးသွားရသည်။

နှစ်ဦးသား ထိုင်ရာမှထလိုက်ကြပြီး ကျိုးထျန်းသည် နိုရယ်အား နန်းမြို့တော်ဟောင်း သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသေးချေ။

၎င်းသည် လူစည်ကားသော ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားနေရာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အထင်ကရနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ လက်လွှတ်ခံလိုက်ပါက နှမြောစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ကျိုးထျန်း ငါ ရှာကြည့်ဖူးတယ်၊ နင်တို့ရဲ့ ရှေးဧကရာဇ်တွေက ကြမ်းခင်းအုတ်ချပ်တွေအတွက် ရွှေကို သုံးခဲ့ကြတာလား"

နိုရယ်က သံသယဖြင့် မေးလာသည်။

သူမအနေဖြင့် သိပ်မယုံကြည်ဘဲ အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"အဲဒီအရာတွေကို ရွှေအုတ်လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ ရွှေနဲ့လုပ်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို တွက်ချက်မယ်ဆိုရင်တော့ အုတ်တစ်ချပ်ရဲ့တန်ဖိုးက ရွှေတုံးတစ်တုံးထက် မလျော့ဘူး"

နှစ်ဦးသား ဆိုင်ပြင်သို့ လျှောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဒီလို တန်ဖိုးကြီးတဲ့အုတ်တွေကို ရောင်းသေးလား၊ ငါ အမှတ်တရပစ္စည်းအနေနဲ့ အိမ်ကို ယူသွားချင်လို့"

ဤမိန်းကလေး၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ သာမန်လူများနှင့် တော်တော်လေး ကွဲပြားလှသည်။

မိန်းကလေးအများစုမှာ တရုတ်ရိုးရာကြိုးထုံးများ၊ ဟန်ဖုဝတ်စုံများ၊ ကဗျာလင်္ကာနှင့် ပန်းချီကားများ၊ ရတနာများ၊ ကျောက်စိမ်း စသည်တို့ကိုသာ လိုချင်ကြသော်လည်း ရွှေအုတ်ကို လိုချင်သည့်လူမျိုးကိုမူ တွေ့ရခဲလှသည်။

ဤအရာများသည် စုဆောင်းမှုသာသာ တန်ဖိုးရှိပြီး ဈေးလည်း မနည်းလှပေ။

"ဒါတွေက ရောင်းဖို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လေလံပွဲတွေမှာတော့ ရှိတတ်တယ်၊ အခွင့်အရေးရရင် မင်းအတွက် အုပ်တစ်ချပ်လောက် လက်ဆောင်အဖြစ် ငါ ရအောင်ယူပေးမယ်"

"ကောင်းတာပေါ့၊ ငါလည်း အိမ်က ပန်းချီကားတွေနဲ့ ရုပ်တုတွေကို ငြီးငွေ့နေပြီဆိုတော့ အလှဆင်ဖို့ အသစ်အဆန်းလေးတွေ ရတာပေါ့"

ကဲ မင်းကတော့ တကယ်ကို ချမ်းသာတာပဲ။

နှစ်ဦးသားသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

ကျိုးထျန်းသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပီသစွာဖြင့် နိုရယ်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးရန် ကြံလိုက်သော်လည်း သူမ၏သက်တော်စောင့်က သူ၏သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ကာ သူ၏အလုပ်ရှင်အတွက် တံခါးကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ကားမှာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သိပ်မဝေးလှသောနေရာတွင် ရှိနေသည်။

မြို့တော်၏ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုမှာ ခေါင်းခဲစရာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် မြို့ဟောင်း၏ လမ်းကျဉ်းလေးများတွင် တည်ရှိသော ဤကဲ့သို့သော ဆိုင်ဟောင်းများတွင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။

ဓါတ်လှေကားစီးပြီးသည်နှင့် ကားပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်နိုင်ကာ လမ်းလျှောက်ရန် မလိုသလောက်ဖြစ်သော ဈေးဝယ်စင်တာများနှင့် ဟိုတယ်များနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင်မူ လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကားဆီသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီး အထူးသဖြင့် သက်တော်စောင့်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသံမှန်သမျှကို နားစွင့်နေကြသကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။

"နိုရယ် မင်း ဗိုက်ဝရဲ့လား"

"မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိုလာရတဲ့ အခွင့်အရေးက ရှားတာဆိုတော့ အခြားအရာတွေကိုလည်း ထပ်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ သွားကြ"

ကျိုးထျန်း စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ကားဘီးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျိ

ဗန်ကားတစ်စီးသည် ဘေးလမ်းကြားမှ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

သက်တော်စောင့်အချို့သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး နိုရယ်ကို ချက်ချင်း ကာကွယ်လိုက်ကာ ၎င်းတို့၏ခါးမှ ပစ္စတိုတစ်လက်စီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ယခင်အတိုင်းပင် ကျိုးထျန်းမှာမူ ထပ်မံ၍ အထီးကျန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

တောက် သောက်ကျိုးနည်းပဲ

သူသည် သက်တော်စောင့်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ဆုတ်ခွာရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဗင်ကားသည် ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ၎င်းတို့ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

'ဒီမြင်ကွင်းက တော်တော်လေး ရိုးအီနေပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ကံဇာတာကတော့ တကယ့်ကို အဆိုးဆုံးပဲ ဖြစ်ရမယ်'

သက်တော်စောင့်များတွင် သေနတ်ပါလာခြင်းကိုပင် သူ အံ့အားသင့်နေမိပြီဖြစ်သည်။

ဤနေရာက တရုတ်နိုင်ငံဖြစ်ပြီး မြို့တော်လည်း ဖြစ်နေပြန်ရာ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေသည့်အချက်မှာ သက်တော်စောင့်များသည် ပြေးဝင်လာသော ဗင်ကားထံသို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နားကွဲလုမတတ် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလွန်နီးကပ်သောနေရာတွင် ရှိနေသည့် ကျိုးထျန်းသည် သူ၏နားထဲတွင် တစီစီမြည်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သက်တော်စောင့်များ ဝန်းရံထားသော နိုရယ်မှာမူ ဒေါသအနည်းငယ်ထွက်ရုံသာ ပြသခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏နားများကို ပါးနပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ဤအမူအရာက သူမ၏လူများ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို သူမ ကြိုတင်သိရှိထားကြောင်း ပြသနေသည်။

'သူမက လုံးဝ အံ့သြမနေဘဲ ဒေါသပဲ ထွက်နေတာဆိုတော့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ သေချာပေါက် သိနေတာပဲ'

သက်တော်စောင့်များသည် ကျည်ကတ်များကို ကုန်စင်အောင် ပစ်ခတ်ခဲ့ကြပြီး ကျည်ပြန်ဖြည့်ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရပ်ဝတ်လဲထားသော လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ကျိုးထျန်းထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသဖြင့် သက်တော်စောင့်များကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

"မလုပ်နဲ့ သူတို့က ငါ့လူတွေ"

အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ၎င်းတို့၏သေနတ်များကို နှိမ့်ချခိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏လူများသည် မျက်နှာပျက်နေကြပြီး ၎င်းတို့ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

အမှန်တော့ ၎င်းမှာ သူတို့၏အပြစ် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးထျန်းက သူ၏လူနေမှုဘဝကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန်အတွက် သူ့အနားသို့ အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ မနေရန် ပြောကြားထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှ သက်တော်စောင့်များသည် ကျည်ဆန်ရာများဖြင့် ဗြုန်းဗြင်းပေါက်နေသော ဗင်ကားကို သွားရောက်စစ်ဆေးကြသည်။

"အထဲမှာ လူမရှိဘူးလား"

ကျိုးထျန်းသည် သူ၏လူများ လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကို ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။

ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲကို ဖန်တီးပြီး မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ရှိရခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤအရာအားလုံးမှာ အာရုံလွှဲသည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်သာ ဖြစ်သည်။

'ဟုတ်တယ် အကယ်၍ တကယ့် အန္တရာယ်ရှိနေရင် စနစ်က ငါ့ကို အချဉ်ဓာတ်နဲ့ သတိပေးရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကား ပြေးဝင်လာတုန်းက ငါ့ရဲ့ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းထဲမှာ ဘာမသက်မသာဖြစ်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး'

ကျိုးထျန်း သူ၏နောက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အလကားပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ လမ်းပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာအချို့ ရှိနေသော်လည်း နိုရယ်၏သက်တော်စောင့်များ သေနတ်ပစ်ခတ်ပြီးနောက် အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တရုတ်လူမျိုးများ၏ ပွဲကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော ဗီဇမှာ အမြစ်တွယ်နေသော်လည်း တကယ့် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါတွင်မူ အားလုံး ယုန်များထက်ပင် မြန်အောင် ပြေးကြပေလိမ့်မည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကျိုးထျန်းသည် ဤအရာအားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ဟု မယုံကြည်ပေ။

သူသည် သေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်များကို ကြုံတွေ့ဖူးပြီးဖြစ်ရာ သူ ထရပ်ကားဖြင့် တိုက်သတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးချေ။

ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိုက်ဆိုင်မှုဟူ၍ မရှိဘဲ တွက်ချက်မှုများသာ ရှိကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ထို့ပြင် နိုရယ်၏ ယခုလေးတင် မျက်မှောင်ကုတ်သွားသော အမူအရာကလည်း သူ၏အတွေးများကို အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ အတည်ပြုပေးနေသည်။

အကယ်၍ အတွင်းသတင်းအချို့ကို မသိရှိထားပါက သူနှင့် အသက်အရွယ်တူမျှသာ ရှိသေးသော ဤမိန်းကလေးသည် ရွံရှာခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းထက် အံ့အားသင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ကို ပြသရမည် ဖြစ်သည်။

ယင်းကို တွေးမိရင်း သူသည် နိုရယ်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုကာ သူမ၏မျက်နှာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖတ်ရှုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် မိန်းကလေး၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'ငါတို့ ဆိုင်ထဲမှာ စားသောက်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က အုတ်ခဲနဲ့ မှန်ကို လာခွဲတယ်'

'သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ကို လမ်းပေါ်ထွက်လာအောင် မျှားခေါ်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ အောင်မြင်သွားခဲ့တယ်'

'အဲဒီနောက် သူတို့က လူမပါတဲ့ ဗင်ကားနဲ့ တိုက်ခိုက်တယ်၊ သံတုတ် ဒါမှမဟုတ် အခြား မာကျောတဲ့အရာတစ်ခုခုနဲ့ လီဗာကို ဖိထားပြီး ဗင်ကားကို ငါတို့ဆီ ပြေးဝင်လာအောင် လုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်'

'ဒါပေမဲ့ လူမပါတဲ့အတွက် သူတို့ လမ်းကြောင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ကို တိုက်မိဖို့ အခွင့်အလမ်းက အများကြီး လျော့နည်းသွားတယ်၊ ဒီလိုလုပ်တာက ကျရှုံးဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်း များတယ်'

'ဒါဆိုရင် ဤကားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ သက်တော်စောင့်တွေရဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို ကုန်အောင် လုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်'

ကျိုးထျန်းသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ၏ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော မျက်ရည်ကျလုမတတ် အချဉ်ဓာတ်တစ်ခုမှာ သူ၏နှာခေါင်းနှင့် လည်ချောင်းအတွင်းသို့ လျှံတက်လာခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ တဝီဝီမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။