အခန်း ၄၁၉

🍋 Chapter 419

လေထုထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသော တဝီဝီမြည်သံသည် လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆိုင်းငံ့နေပြီး တရွေ့ရွေ့ နိမ့်ဆင်းလာနေသည့် ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကျိုးထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စနစ်၏ မြှင့်တင်ပေးမှုကို ခံထားရသည့်အပြင် သံပရာအာရုံခံနိုင်စွမ်း၏ သတိပေးချက်ကြောင့်လည်း ရှိနေသဖြင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးထဲတွင် အန္တရာယ်၏ အရင်းအမြစ်ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိလိုက်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် လည်ပင်းကို တောင့်တောင့်ကြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်နေသော နေလုံးကြီးကြောင့် အနည်းငယ် မျက်စိကျိန်းစရာ ဖြစ်နေပြီး အဖြူရောင် အလင်းကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

သူသည် မျက်လုံးကို မနည်း ဖွင့်ကြည့်ရန်အတွက် လက်ဖဝါးဖြင့် ကာကွယ်ထားရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏အထက် မီတာအနည်းငယ်အကွာ၌ အဖြူရောင် အစက်အပြောက်ကဲ့သို့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအစက်အပြောက်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာခဲ့သည်။

"ဒါက... ဒရုန်းပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် ထိုအရာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ အဖြူရောင် ဒရုန်းတစ်စင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"အပေါ်ကို ကြည့်စမ်း၊ အပေါ်ကို ကြည့်ကြ"

ကျိုးထျန်းသည် သက်တော်စောင့်များကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ရင်း နိုရယ်၏ လက်ကလေးကို အတင်းဆွဲကာ သူတို့ သွားခဲ့ဖူးသည့် ဟော့ပေါ့ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထိုဆိုင်မှာ သူတို့နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေပြီး အစွမ်းကုန် ပြေးလျှင် ၁၀ စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

သူတို့ခေါင်းပေါ်ရှိ ဒရုန်းမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သက်ဆင်းလာနေရာ သူတို့ထံ ရောက်ရှိရန် စက္ကန့် မည်မျှ လိုတော့သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

နိုရယ်သည် မိမိလက်ကို ရုတ်တရက် အဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အခြားသူ သို့မဟုတ် အခြားအချိန်မျိုးတွင် မိမိလက်ကို ယခုကဲ့သို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် အတင်းအဓမ္မ လာရောက်ဆွဲကိုင်ပါက သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သေချာပေါက် ရုန်းထွက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက် တုံ့ပြန်မိမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ ဘာမျှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်း ကျိုးထျန်းနောက်သို့ လိုက်၍ ပြေးတော့သည်။

မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မလိုသကဲ့သို့ မည်သည့် ရှင်းလင်းချက်မျှလည်း မလိုအပ်ပေ။

ကျိုးထျန်း ပြေးသည်နှင့် သူမသည် သူ့ကို ခြွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်ကာ လိုက်ပါပြေးလွှားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်တော်စောင့်များသည် အစပိုင်းတွင် ကျိုးထျန်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အာရုံစိုက်မိသွားပြီး အားလုံး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း တင်းမာသွားကြသည်။

နိုရယ်၏ လူများသည် ကျည်အိမ်များကို လျင်မြန်စွာ လဲလှယ်လိုက်ကြပြီး ကျိုးထျန်း၏ သက်တော်စောင့်များကမူ ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ကျိုးထျန်း စတင်ပြေးသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း လိုက်ပါလာကြပြီး ထိုသူနှစ်ဦးကို ကာကွယ်သည့် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ဝန်းရံပေးခဲ့ကြသည်။

ဒရုန်းမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး မယုံနိုင်စရာ အရှိန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်။

လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံသည် ကျောချမ်းစေပြီး လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့သည်။

တဝီဝီမြည်သံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် သွားခဲကြိတ်ကာ ဆဲရေးလိုက်မိသည်။

"တောက်... ဒါ ငါတို့ဆီကို လာတာပဲ၊ နိုရယ်ဆီကို လာတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ဒရုန်းက မိမိတို့နောက်သို့ လိုက်ပါနေခြင်းကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားရပြီး အနည်းငယ် စဉ်းစားရုံဖြင့် ဤကောက်ချက်ကို ဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့တွက်ချက်မှုအရ ပစ်မှတ်မှာ နိုရယ် ဖြစ်နေသဖြင့် အခြေအနေတစ်ခုလုံးက ပို၍ပင် ကြီးလေးသွားခဲ့သည်။

ပြည်ပတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက်များစွာသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖျတ်ကနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် သူ သွားခဲကြိတ်လိုက်မိသည်။

ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် နိုရယ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ပြေးပါက ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို သိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။

သူ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေ၍ မဟုတ်သကဲ့သို့ သူရဲကောင်းဆန်ချင်၍ သို့မဟုတ် လူကြီးလူကောင်း ပုံစံဖမ်းချင်၍လည်း မဟုတ်ချေ။

သူသည် မိမိ၏ နယ်မြေပေါ်တွင် နိုရယ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားခြင်းကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို အသည်းအသန် ထုတ်ယူကာ နံပါတ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

နိုရယ်၏ သက်တော်စောင့်များသည်လည်း စတင်တုံ့ပြန်လာကြပြီး သူတို့ထံသို့ ပြေးလာကြသည်။

ကျိုးထျန်း၏ ရွေးချယ်မှုမှာ မှန်ကန်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဦးစားပေးရမည့်အရာမှာ မိမိတို့၏ အသက်ကို အရင်ဆုံး ကာကွယ်ရန်အတွက် ပိုမိုခိုင်ခံ့သော အမိုးအကာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

ဤလူများ ရောက်ရှိလာမှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးခဲ့သည်။

သူတို့ စတင်ပြေးလွှားချိန်တွင် ဒရုန်းမှာ သူတို့နှင့် မီတာ ၁၀ အကွာအဝေးအတွင်းသို့ သက်ဆင်းလာပြီး နိုရယ်နှင့် အဖွဲ့ကို အမီလိုက်ရန်အတွက် အလျားလိုက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

နိမ့်ပါးသော အမြင့်ပေကြောင့် သက်တော်စောင့်များသည် ဒရုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ဒရုန်း၏ အောက်ခြေတွင် ရှည်လျားသော စတုဂံပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တိပ်များဖြင့် မသေမသပ်ပတ်ထားသည်။

ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

မသေမသပ် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ဤကျွမ်းကျင်သော သက်တော်စောင့်များသည် ၎င်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ကြသည်။

ယင်းမှာ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အနည်းဆုံး ၃ ကီလိုဂရမ်ခန့် လေးလံပေလိမ့်မည်။

တီအန်တီ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်း တစ်ကီလိုဂရမ်သည် ဂျိုးစွမ်းအင် ၄.၂ သန်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။

သာမန် လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံးတွင် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်း ၅၀ ဂရမ်ခန့်သာ ပါရှိပြီး မီတာ ၁၀ ပတ်လည်အတွင်းရှိ မည်သည့်အရာကိုမဆို သေကြေပျက်စီးစေနိုင်သည်။

အကယ်၍ ဤ ၃ ကီလိုဂရမ်ရှိသော ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းသာ ပေါက်ကွဲသွားပါက တစ်ရပ်ကွက်လုံး ပြာကျသွားပေလိမ့်မည်။

မည်သည့် ဟော့ပေါ့ဆိုင်ငယ်လေးမျှ ယင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

နိုရယ်၏ သက်တော်စောင့်များသည် ဆဲရေးတိုင်းထွာကာ ပြေးလွှားရင်း ဒရုန်းကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ကြသည်။

ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ရန် ခက်ခဲလှသည့်အပြင် သူတို့သည် ပြေးလွှားရင်း ပစ်ခတ်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပစ်ခတ်သူ ကိုယ်တိုင် ရွေ့လျားနေစဉ် ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး ဒရုန်း၏ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သော အရှိန်နှင့် သေးငယ်သော အရွယ်အစားကြောင့် ပို၍ပင် ခက်ခဲစေသည်။

သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခြင်းသည်ပင် အချိန်ဖြုန်းတီးခြင်း ဖြစ်လာပြီး အသံတစ်ချက်ပင် မြည်အောင်ပင် မလုပ်နိုင်ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးထျန်းသည် နိုရယ်ကို ဆိုင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးဖြစ်ကာ စားပွဲအားလုံးကို ကန်ကျောက် လှဲချပစ်လိုက်သည်။

သက်တော်စောင့်များသည် စားပွဲများကို ချက်ချင်းပင် ဆင့်စီလိုက်ကြပြီး အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ခုခံကာကွယ်သည့် အနေအထားကို ယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ဒရုန်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒရုန်း၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် ရှိသော တောက်ပသည့် အနီရောင် အစက်အပြောက်သည် မိမိတို့ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသော အနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံးနှင့် တူလှသည်။

"ဘော့စ်၊ ပြေးတော့၊ မီးဖိုချောင်ထဲကို ပြေး၊ မီးဖိုချောင်ကို ဖြတ်၊ နောက်ပေါက်ကနေ ထွက်ပြီး အနီးဆုံး မြေအောက်ရထား လမ်းပေါက်ကို သွားတော့"

ခေါင်းဆောင် သက်တော်စောင့်သည်လည်း ဒရုန်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော ကီလိုဂရမ်များစွာ လေးသည့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စက္ကန့်၏ အပိုင်းအစအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် တစ်ခုတည်းသော လွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို တွက်ချက်လိုက်ကြသည်။

မည်သည့် သာမန်အဆောက်အအုံမျှ ယင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သူတို့ ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်းမရှိလျှင်ပင် ပြိုကျလာသော အဆောက်အအုံက သူတို့အား ဖိမိသွားပေလိမ့်မည်။

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်စင်လာမည့် ဘိလပ်မြေနှင့် အပျက်အစီးများကြောင့် ထိုသူနှစ်ဦး အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းမှာ ပိုမိုနည်းပါးသွားပြီး သုည ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ရှိပေသည်။

ခိုင်ခံ့သော မြေအောက်ရထား စနစ်တစ်ခုသာလျှင် ယင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် မြေအောက်ရထားအတွင်း လိုင်းဆွဲအား မကောင်းခြင်းနှင့် အပြင်ဘက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပိုမိုရှုပ်ထွေး၍ ကွေ့ကောက်သော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တို့သည် သူတို့၏ အလုပ်ရှင်များ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။

သက်တော်စောင့်၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် မဆိုင်းမတွပင် လိုက်နာလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ လူများကို လုံးဝ ယုံကြည်ပြီး ယုံကြည်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။

ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ရသော အချိန်မျိုးတွင် တုံ့ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။

"နိုရယ်၊ သွားစို့၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့"

"ကောင်းပြီ"

နိုရယ်သည် ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဝုန်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူတို့သည် မီးဖိုချောင်တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သက်တော်စောင့် အနည်းငယ်သည် ဒရုန်း၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို လေထဲသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မြှောက်တင်လိုက်ကြသည်။

ဆီဦးချော်နေသော မီးဖိုချောင် ကြမ်းပြင်သည် သူတို့၏ လွတ်မြောက်မှု အရှိန်ကို မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် အားပြင်းသော ကန်ချက်တစ်ခုက သစ်သား နောက်တံခါးကို ပွင့်ထွက်သွားစေပြီး အညံစား မင်းတုန်းကို ကျိုးပဲ့သွားစေသည်။

အနီးဆုံး မြေအောက်ရထားလိုင်းမှာ လိုင်း ၆ ဖြစ်ပြီး မီတာ ၅၅၀ ခန့် ကွာဝေးသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် သူ့ဖုန်းရှိ မြေပုံကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

'ဒီစုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ မြေပုံက ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ'

သူသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း ဖုန်း၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း မြေအောက်ရထား ဘူတာရုံဆီသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်လိုက်သည်။

ဆိုင်အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော သက်တော်စောင့်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဆိုင်ရှေ့ဘက်မှ ပြေးထွက်ကာ ကုလားထိုင်များကို ဒရုန်းဆီသို့ ပစ်ပေါက်ကြသည်။

အန္တရာယ်ကို သိရှိသွားသဖြင့် ဒရုန်းသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

နှစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ၎င်းသည် လှည့်ပြန်ကာ ကျိုးထျန်းနှင့် သူ့အဖော်နောက်သို့ လိုက်လံ မောင်းနှင်တော့သည်။

"တောက်... ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ တခြားလူတွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘော့စ်ရဲ့ တည်နေရာကို ဒီလောက် မြန်မြန် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”