အခန်း ၄၂၀

🍋 Chapter 420

သက်တော်စောင့်များသည် ဒရုန်း၏ ပျံသန်းမှု ပတ်လမ်းကြောင်းအရ တစ်ဖက်လူတွင် အခြားသော စောင့်ကြည့်ရေး နည်းလမ်းများ ရှိနေရမည်ကို အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

ကျိုးထျန်းနှင့် သူ့အဖော်၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုများကို ခြေရာခံရန်အတွက် ဒရုန်း၏ ကင်မရာ တစ်ခုတည်းအပေါ်၌သာ အားကိုးရပါက ပစ်မှတ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ဖက်လူ သွားရာ အရပ်မျက်နှာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး တစ်ကျော့ပြန် ပျံတက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းများနှင့် လမ်းဆုံလမ်းခွများကို ၃၆၀ ဒီဂရီ ဝှေ့ယမ်း စကန်ဖတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဒရုန်းမှာမူ ထိုသူနှစ်ဦး ထွက်ပြေးသွားသည့် ဘက်သို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း တည့်တည့်မတ်မတ် လိုက်လံ မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ တစ်ဖက်လူတွင် အခြားသော စောင့်ကြည့်ရေး နည်းလမ်းများ ရှိနေရုံမျှမက ၎င်းတို့သည် အနီးအနား၌ပင် ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

"တောက်... လိုက်ကြဟေ့"

သက်တော်စောင့်များသည် အံကြိတ်လိုက်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

သူတို့ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့၏ ဘော့စ် မသေဆုံးစေရန် အရင် သေချာပေါက် သေချာအောင် လုပ်လိုကြသည်။

ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အဓိကသော့ချက်မှာ အကယ်၍ ကျိုးထျန်း သေဆုံးသွားပါက ဆန်းတို့စ်သည် သူတို့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သေချာပေါက် သေရန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုလူမည်းကြီးတွင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမည့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ တစ်ဖက်လူသည် ကြိုတင် ကြံစည်ထားရုံမျှမက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းပါ သူတို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယခုကဲ့သို့ ပမာဏအမြောက်အမြားရှိသော ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခြင်းက တစ်ဖက်လူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ပြတ်သားမှုကို သက်သေပြနေသည်။

...

ကျိုးထျန်းသည် နိုရယ်ကို ဆွဲခေါ်ကာ မီတာ နှစ်ရာကျော်ခန့် ပြေးခဲ့သည်။

သူ့ခြေထောက်များသည် အလွန်အမင်း သန်မာလှသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် လက္ခဏာစိုးစဉ်းမျှ မရှိဘဲ ဝင်သက်ထွက်သက်မှာပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နိုရယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မည်သည့် စနစ်၏ မြှင့်တင်ပေးမှုကိုမျှ မခံထားရသည့်အပြင် သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လမ်းပင်လျှောက်ခဲသော အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု သာမန်မျှသာ ရှိသည့်အပြင် ယခုအခါ လန့်ဖျန့်ကာ အမောတကော ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ရင်အစုံမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"ကျိုး... ကျိုးထျန်း၊ ငါ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး၊ နင် အရင် ပြေးနှင့်ပါလား၊ ငါ ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့မယ်"

နိုရယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထိုးသွားပြီး ဗိုက်ကို ဖိထားမိသည်။

သူမ အသက်ရှူ လုံးဝ မဝတော့ဟန် တူပေသည်။

"အခု ရပ်လိုက်ရင် သေမှာပဲ"

ကျိုးထျန်းက ငေါက်ငမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဆက်လက် ပြေးလွှား၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

နိုရယ်သည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

သူမ တကယ်ပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ခြင်း မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ချေ။

"တက်"

ကျိုးထျန်း စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကူပေးလိုက်သည်။

နိုရယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၊ မျက်လုံးကို မှိတ်လျက် သူ့ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

သူမကို လိုက်လံ ခြေရာခံနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် သူမကို စွန့်ပစ်ပါက အသက်ရှင်နိုင်သည်ကို သူမ သိသည်။

သို့သော် သူမ မသေချင်သဖြင့် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ထိုမျှော်လင့်ချက်မှာ ကျိုးထျန်းထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဉာဏ်များပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ကောင်လေးသည် သူမအတွက် အံ့ဖွယ်များစွာကို ဖန်တီးပေးခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က ပီယဲ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ရတနာကို တိတ်တဆိတ် ခိုးယူသွားခဲ့ခြင်းမှစ၍ ဖဲလ်နှင့် ပီယဲတို့ကို လှည့်စားကာ သူတို့အား ထောင်ချောက်ထဲ သက်ဆင်းစေပြီး အရှက်ရစေခဲ့သည့်အထိ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စတော့စျေးကွက်ကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ ဖဲလ်မိသားစုကို တိုက်ရိုက် ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဤကောင်လေးသည် သူမ၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင်ပင် မိတ်ဖွဲ့ရန် လိုအပ်သော ချမ်းသာစပြုလာသည့် မိသားစုတစ်ခုကို ပြိုလဲစေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူသည် သူမ ဖခင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုပင် ရရှိခဲ့ပြီး ကျိုးထျန်းနှင့်အတူ ညစာစားချင်သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရာ ယင်းမှာ ဖြစ်ခဲလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ အလွန် မာနကြီးသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက ဤအာရှသားကောင်လေးအပေါ် အလွန် သဘောကျနေကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်များစွာမှတစ်ဆင့် နိုရယ်သည် ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

ယင်းမှာ ဤကောင်လေးသည် အမြဲတမ်း အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးနိုင်သည်ဟူသော အချက်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ လိုအပ်သည်မှာလည်း အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိ သိကျွမ်းသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော ဤလူအပေါ်၌သာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ပုံအောထားလိုက်တော့သည်။

"မြဲမြဲဖက်ထား၊ ပြုတ်မကျစေနဲ့"

ကျိုးထျန်းက သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

နိုရယ်တွင် အလွန် လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ရှိသည်။

အရပ် ၁၇၀ စင်တီမီတာခန့် ရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၁၀၀ မပြည့်ရုံမျှသာ ရှိရာ လူဖြူအမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် အလွန် ပေါ့ပါးသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

သူမကို ချီထားရသဖြင့် ကျိုးထျန်း၏ လက်များသည် မသိစိတ်မှ နိုရယ်၏ ပေါင်လုံးများကို ပင့်မလိုက်မိသည်။

နိုရယ်၏ကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားသော်လည်း အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ရဲသည့်အပြင် ကျိုးထျန်းအား ပိုမို မြဲမြံစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရကြောင်း သူမ သိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိ၏ မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်ကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို မိမိခြေထောက်များကို ကိုင်ထားခွင့် ပြုလိုက်သည်။

ကျောပေါ်တွင် ပေါင် ၁၀၀ ခန့် ကိုယ်အလေးချိန် ထပ်တိုးလာသော်လည်း ကျိုးထျန်းသည် အားပြင်းသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီး ယခင်ကထက် မနှေးကွေးသော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ထပ်မံ၍ ပြေးလွှားတော့သည်။

ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် တင်းမာနေသော လေထုက အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကြီးမား၍ နူးညံ့သော အိထွေးမှု နှစ်ခုက သူ့ကျောပြင်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

'ဟင်း... မိန်းကလေးတွေက ကံကောင်းတာပဲ၊ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် လေအိတ်တွေတောင် ပါသေးတယ်'

သူသည် ခေါင်းကို အတင်း ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဤအတွေးများကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ ယင်းကဲ့သို့သော အရာများကို စဉ်းစားရမည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။

လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရသော အကျပ်အတည်းကို အရင် ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဝီ... ဝီ...

နောက်ဘက်မှ တုန်ခါသံကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်း ကျောချမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် မလိုသကဲ့သို့ လှည့်လည်း မကြည့်ချင်ပေ။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခြင်းက သူ့အရှိန်ကို နှေးကွေးစေရုံမျှမက ဟန်ချက်ပျက်ရန်လည်း လွယ်ကူစေသည်။

ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထားရသဖြင့် အကယ်၍ လဲကျသွားပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားစစ်စစ်သည် ပေါက်ကွဲမှုကို နောက်လှည့်မကြည့်ရပေ။

သူ့ဖင်သာ အပူလောင်ခံမည်ဖြစ်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မည်မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့မျက်နှာကို အလောင်ခံ၍ မဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင်။

သူ့တွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

ယင်းမှာ ပြေးရန်၊ အသက်လွတ်အောင် ပြေးရန် ဖြစ်သည်။

'ငါ မီတာ ၃၀၀ ကျော်လောက် ပြေးလာခဲ့ပြီးပြီ၊ မြေအောက်ရထား ဘူတာရုံနဲ့ စက္ကန့်သုံးဆယ်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ နောက်ထပ် တစ်မိနစ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ မိနစ်ဝက်လောက်ဆိုရင် ငါ အတွင်းကို ရောက်ပြီ'

မိနစ်ဝက်၊ မိနစ်ဝက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်... ကျေးဇူးပြု၍ ကူညီပေးပါ။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူ့၌ မိနစ်ဝက် မရှိတော့ချေ။

ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ရန်သူသည် ဒရုန်းကို သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ၅ မီတာ အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ပျံသန်းရန်သာ လိုအပ်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့သည် ညှာတာမှုကင်းမဲ့သော မီးတောက်များအတွင်း ပြာကျသွားကြပေလိမ့်မည်။

ယခုမူ အများဆုံး ၁၀ စက္ကန့်အတွင်း ဒရုန်းသည် ထိုအရေးကြီးသော ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာသော အသံကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် ခြေထောက်များကို အသည်းအသန် တွန်းအားပေးရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"နိုရယ်၊ အကယ်လို့ နင် အသက်ရှင်သွားရင် ငါ နင်တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိတယ်"

ကျိုးထျန်းက အမောတကောနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

နိုရယ်သည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း အောင့်အည်း ထားလိုက်သည်။

"နင်ကို သတ်ချင်တဲ့ ဒီကောင်ကို ငါ့လက်ထဲပဲ အပ်လိုက်"

ကျိုးထျန်း၏ စကားလုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင် အဲဒါကို လုပ်လို့မရလို့ပဲ"

နိုရယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ရာ ကျိုးထျန်းသည် သူ့ကျောပြင်နောက်မှ သူမဦးခေါင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ရှင်းပစ်မှာပါ၊ နောက်နောင် ပြဿနာမတက်စေရဘူး"

နိုရယ်၏ စကားလုံးများတွင် ယခုအခါ အေးစက်၍ ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ နင် လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျိုးထျန်းသည် အသံအရ ဒရုန်းမှာ အလွန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး သူ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး အခြေခံအားဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မြေအောက်ရထား ဘူတာရုံကို ရောက်ပြီးမှ အဲဒီကောင် ဒေါသထွက်ပြီး ဖောက်ခွဲလိုက်ရင် လူ ဘယ်လောက်တောင် သေကုန်မလဲ မသိဘူး'

'ငါ့ကိုယ်ငါ အတွက် လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် စွန့်လွှတ်လိုက်တာပဲ...'

ကျိုးထျန်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှောင်တိမ်းကာ နိုရယ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သူသည် ပြင်းထန်သော အားကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် အကြိုအပြင်မရှိသော နိုရယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တလိမ့်ခေါက်ကွေး ဖြစ်သွားပြီးနောက် နာကျင်နေသော နိုရယ်သည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် ကုန်တင်ကားတစ်စီး၏ အောက်သို့ လိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကျိုးထျန်း ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော အလုံခြုံဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်မူ နောက်သို့ လှည့်ပြန်ကာ ဒရုန်းဆီသို့ ဦးတည်၍ ပြေးသွားခဲ့သည်။

‘လာစမ်းပါ၊ လောင်းကြေးထပ်ကြတာပေါ့’

‘ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် မင်းတို့ရဲ့ တာဝန် ကျရှုံးသွားလိမ့်မယ်’

‘တစ်ကယ်လို့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ရင် မင်းတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်’

ထို့နောက် သူသည် ကားတစ်စီး၏ အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လမ်းဘေးတွင် စီတန်းရပ်ထားသော ကားအမိုးများပေါ်မှတစ်ဆင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားတော့သည်။

ဒရုန်းမှာ ယခုအခါ သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်ရန်အတွက် အလွန် နိမ့်ပါးစွာ ပျံသန်းနေပြီး ၎င်းမှာ ကျိုးထျန်း၏ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ပေသည်။