အခန်း ၂၁၂

212 01

အပိုင်း (၂၁၂)

သူက ကျိန်ဆဲ လိုက်ချင်သည်။

နန်ကောသည် နန်ကျဲ့ကို မလှုံ့ဆော်ချင်သော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ ထေ့ငေါ့ခြင်း မရှိပေ။

ပြီးခဲ့သော အချိန်အတွင်း သူမသည် သူတို့ကို တကယ်ပင် အပြစ် မတင်ခဲ့ပေ။

အစကတော့ နန်မိသားစု၏ နေရာဟောင်းတွင် တစ်ခဏတာအတွင်း သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လူတိုင်းက ချနင်းခဲ့သည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ဒါဇင် သို့မဟုတ် လက်ရှိလူများ အားလုံးသည် နန်မိသားစုမှ ဖြစ်သော်လည်း သူမက အထီးကျန်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမက တကယ်ကို အသုံးမကျခဲ့ပေ။

နှစ်များအတွင်း သူမ စုဆောင်းခဲ့သော မကျေနပ်ချက်များက သူမကို လွှမ်းခြံနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခုတော့ သူမ တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ သူမ မလိုချင်ဘူး ပြီးတော့ ထိုကိစ္စကို ဘယ်လို ပြောရမလဲဆိုတာ မသိသောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုနှင့် မဆက်သွယ်ခဲ့ပေ။ သူမက ၎င်းကို ရှောင်ကြည်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ပြဿနာ အများကြီး ရှိနေသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ သူမသာ အရင်က သတ္တိရှိခဲ့လျှင် အခု ထိုအကြောင်းကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုပေ။

သူမကို ဘယ်လို ထိခိုက်နိုင်မှာလဲ။

သူမသည် အနာဂတ်တွင် နန်ကျဲ့မပေါ် ဆက်၍ အားမကိုးချင်တော့သောကြောင့် နန်ကျဲ့ကို မပြောပြချင်ခဲ့ပေ။

နန်ကျဲ့သည် ဆေးလိပ်ပြာကို ခါချကာ ပြန်မချခင်မှာပင် သူ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် စီးကရက် အများစုကို ချေလိုက်ပြီး ပြာခွက်ထဲသို့ ပစ်လိုက်သည်။

နန်ကော ဘာကို ဆိုလိုလည်း ဆိုတာကို သူ နားလည်သွားသည်။

အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် ကလေးက ကြီးပြင်းလာပြီး လွတ်လပ်မှုကို လိုချင်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ပျံသန်းချင်သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ နားလည်ပြီ”

ထိုအချိန်တွင် သူပြောရမည့် အကြောင်းအရာ တစ်ချို့ ရှိသည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေက မကြာသေးခင်ကမှ ဖိုးဖိုးရဲ့ ဆန္ဒကို ဆွေးနွေးနေကြတာ”

ထိုသို့ ကြားပြီး နန်ကော၏ ပခုံးများ ကျုံ့သွားကာ တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေက မင်းကို စာပို့တဲ့ အခါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အဲဒါတွေကို ဖတ်ဖို့ မလိုဘူး။ ငါအခု ပြောမဲ့ ဟာကိုပဲ နားထောင်လိုက်”

နန်ကောက ဘာမှ မပြောပေ။ ထို့နောက် နန်ကျဲ့ အသံတိုးတိုးလေးနှင့် ပြောတာကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

“အဖွားက အသက်ကြီးနေပြီမို့ အိမ်ဟောင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ သူမအတွက် အဆင်မပြေဘူး။ ဖေဖေက သူ့ရဲ့ အမွေ ရပိုင်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒုတိယ ဦးလေးနဲ့ တတိယ ဦးလေးကို ပေးလိုက်တယ်။ မိသားစု နှစ်ခုက သူမကို တာဝန်ယူပြီး ပြုစုပေးလိမ့်မယ်။ အိမ်ဟောင်းကိုပဲ သူတို့ရွှေ့ရွှေ့ အဖွားက သူတို့နဲ့ပဲ နေနေ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး”

“ဒုတိယ တစ်ခုက ငါ့ရဲ့ ဝေစုကို မင်းကို လွှဲပေးမယ်။ စာချုပ် ရေးဆွဲပြီးသွားပြီ”

“အဲဒီနောက်မှာ အဖေက ကော်ပိုရေးရှင်းကနေ အနားယူပြီး ဥက္ကဌနေရာကို ငါက တာဝန်ယူပေးမယ်”

အရင်ကတည်းက သူ ပြင်ဆင်ထားသော စာချုပ်ကို လွှဲပေးလိုက်သည်။

“အရင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်။ ခံနိုင်ရည် အများကြီး ရှိဖို့ မလိုပါဘူး”

“မင်း လိုချင်ရင် ပျံသန်းလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထွက်ပေါက်တော့ ရှိရမယ်”

“ငါ မင်းကို ဒါပေးမယ်။ အဖိုးနဲ့ တစ်ခြားလူတွေနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး”

ထိုစကားလုံးများက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ခံစားလာရသလို နန်ကျဲ့က ခေါင်းစဉ်ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“မင်းအနေနဲ့ ငါက မင်းအစ်ကိုလို့ စဉ်းစားသေးရင် ပြီးတော့ ငါတို့ မိသားစုအဖြစ် ရှိနေသေးရင် ဒါကို လက်ခံလိုက်ပါ”

ထိုအခြေအနေတွင် နန်ကျဲ့က သူ၏ စိတ်ရင်း အမှန်ကို ထုတ်ပြနေပုံ ပေါ်သည်။

နန်ကောက သဘောမတူဘဲ ဖွင့်ပြီး အနီးကပ် ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

212 02

သူမသည် ရှယ်ယာများကို တွက်ချက်ပြီး သူမ ပေးထားသည့် အပိုင်းကို ပေါင်းထည့် လိုက်သည်။ နန်ကျဲ့သည် ကော်ပိုရေးရှင်းတွင် ချုပ်ကိုင်ထားသော ရှယ်ရာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ ရှယ်ရာများမှာ ၆၇ရာခိုင်နှုန်း ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ပြောပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူမကို ပေးထားသည့် အပိုင်းကို နှုတ်ယူပြီးနောက် နန်ကျဲ့က အနာဂတ်တွင် ကုမ္ပဏီ၏ အချို့သော အရာများကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် သူ၏ ဒုတိယ ဦးလေးနှင့် တတိယ ဦးလေးက မလွှဲသာ မရှောင်သာ နားထောင် ရလိမ့်မည်။

အဖိုးကြီးနန်က နန်ကျဲ့ကို ဘယ်လောက်ပေးလဲ ဆိုတာကို နန်ကော မသိသော်လည်း ကော်ပိုရေးရှင်းနှင့် နန်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို နန်ကျဲ့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံ ပေါ်သည်။ သူသည် လူတိုင်း၏ ကန့်ကွက်မှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး နန်ကျဲ့အတွက် ယုံကြည်မှု လုံလုံလောက်လောက် ပေးခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ပြပွဲအတွက်ပင် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ၎င်းကို မဖွင့်ခင် နန်ကျဲ့က သူမအတွက် အိမ်ခြံမြေ အချို့ကို ပေးလိမ့်မည်ဟု ‌တွေးထားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အဖိုးကြီးနန်သာ သိလျှင် သူ၏ အခေါင်းဖုံး ပေါ်လာလျှင်တောင် ကန့်ကွက်လိမ့်မည်။

အတွေးတချို့ တွေးပြီးနောက် နန်ကောက လက်မခံချင်သေးပေ။

ထိုအစု ရှယ်ယာများသည် အဖိုးကြီးနန်က ဒုတိယ အစ်ကိုနှင့် တတိယ အစ်ကိုကြီးကို ပေးခဲ့သော တစ်ကြိမ်ထက် အများကြီး ပိုသည်။

“အဲဒီ အစား တစ်ခြား နှစ်ခု ပေးလို့ရပါတယ်”

နန်ကောသည် စာချုပ်ကို ပြန်ချပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

နန်ကျဲ့က အသက်မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

“အဲဒါကို ယူလိုက်။ ပစ္စည်းလေး နှစ်ပိုင်းကို မပြောနဲ့ မြို့တော်က ဂန္တဝင် ဒြပ်ပေါင်း နှစ်ခုတောင် နင့်ကို ပေးနိုင်တယ်”

ဒါကို နန်ကော သိသည်။ သူမက ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာချင်နေသည်။

“ငါအဲဒါကို မလိုချင်ဘူး”

သူမက ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ နန်ကျဲ့က တစ်ခုခု ပြောတော့မည့် အချိန်တွင် သူမ ပြောတာကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

“နင် ငါ့ကို တစ်နှစ် ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါသာ မြို့တော်မှာ ထပ်ပြီးတော့ မနေချင်တော့ဘူး ဆိုရင် ငါ့ကို ပေးဖို့ မင်းအတွက် သိပ်နောက်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အချိန်ရောက်လို့ မင်းသာ ငါ့အစ်ကိုဆိုရင် အကောင့်ထဲက ပိုက်ဆံ နည်းနည်းအတွက် တောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

နန်ကောသည် သူ၏ လက်ဆောင်နှင့် သူမ၏ အိတ်ကို သယ်ကာ ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့် လိုက်သည်။

တံခါးမပိတ်ခင် အချိန်တွင် သူမက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကျဲ့၏ အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားသည်။

“ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက် အတွင်း ငါပြန်လာခဲ့မယ်။ ဒီကာလအတွင်း ငါ တကယ်ကို ကြိုးစား လေ့လာပါတယ်။ မေမေနဲ့ ဖေဖေကို နောက်မှ ခေါ်လိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို ရှာမယ် ဆိုရင် ဖုန်းခေါ်ဖို့ သတိရနော်”

တစ်နည်းဆိုသော် နောက်တစ်ခါ သူဖုန်းခေါ်လျှင် အဖြေပေးလိမ့်မည်။

ကားတံခါး ပိတ်သွားသည်။ နန်ကျဲ့ သတိ ပြန်ဝင်လာသော အချိန်တွင် နန်ကောက ဧည့်ခန်းဆီသို့ ရွရွလေး ပြေးသွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ့ င့ါ‌မြည်းလေး”

ရှန်ရန်ချင်းက ‌နည်းနည်း နောက်ကျမှ ပြန်လာသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူက နန်ကျဲ့နှင့်အတူ ညစာ စားခဲ့သော အကြောင်းကို သူမအား မမေးခဲ့ပေ။

သူမသာ တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလျှင်နန်ကော၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိသည်။

ရုပ်မြင်သံကြား ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက်တွင် နန်ကောက သူ့ကို မှီပြီး ဒီည ဖြစ်ပျက် ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။

“မင်းက ဒါကို ဘာလို့ လက်မခံတာလဲ”

သူက မေးလိုက်သည်။

အရင်ကသာဆိုလျှင် နန်ကောသည် နန်ကျဲ့ကို သေချာပေါက် ငြင်းပယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

212 03

သို့သော် အခုတော့…

“ကျွန်မ အစ်ကို ဆိုလိုတာကို ကျွန်မ သိတယ်။ တစ်ခြားလူတွေရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရပြီး ကျွန်မကို အနိုင်ရအောင် ကူညီဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန် တစ်ခြားလူတွေ ပြောတာကို သူ့ကို နားမထောင် စေချင်တော့ဘူး”

“အဲဒါတွေက ကျွန်မ အမြင်မှာတော့ ရှယ်ယာ တစ်ခုပဲ။ အဲဒီ အရာတွေကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တာကြောင့် အဲဒါတွေကို လက်ခံလို့လည်း သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး။ အခုအချိန်မှာ အဖိုးသာ ထွက်သွားရင် အကြီးမားဆုံး အကျိုးခံစားခွင့်ကို ရမှာက ကျွန်မ အစ်ကိုပဲ။ ဒုတိယ ဦးလေးနဲ့ တတိယ ဦးလေးက မကူညီနိုင်ပေမဲ့ ဒေါသထွက်နေမှာ။ အပေါ်ယံမှာတော့ ဘာမှ မပြောတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့အတွက် အခက်အခဲ ဖြစ်အောင်တော့ သီးသန့် လုပ်ကြမှာ သေချာတယ်”

“အဲဒါကြောင့် ယှဉ်ကြည့်ရင် အဲဒါကို ကျွန်မထက် ကျွန်မ အစ်ကိုက ပိုလိုအပ်တယ်”

နန်ကောက နည်းနည်းတော့ နုံချာသည်ဟု လူအများက ပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ကြုံလာသော အခါ ထိုနောက်ကွယ်ရှိ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုကို သူမ အမြဲ နားလည်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မောင်နှမများ သင့်မြတ်နေသည်ကို မြင်ရကာ ရှန်ရန်ချင်းက သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ထိုညတွင် နန်ကျဲ့သည် နန်ကော၏ WeChat moment တွင် ပို့စ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဓာတ်ပုံမှာ စာတန်းဖြင့် လက်မျတ် ရေးထိုး‌ထားသော အယ်လ်ဘမ် ဖြစ်သည်။

[ငါ့အစ်ကို မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ။ သူကတော့ ချက်ချင်း ရသွားပြီ။ ဟားဟားဟား]

နန်ကျဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ အသုံးမကျသောကြောင့် သူမကို ရယ်မောနေသည်။ ဂီတ အယ်လ်ဘမ် တစ်ခုဖြင့် သူမကို ချော့နိုင်သည်။

အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားသလို ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားသော်လည်း သိလိုက်သော သူမှာ ချီယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

နန်ကျဲ့က သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခို‌ဝင်ပြီး ထိုသို့ ဖော်ပြသော အချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုရွှဲနေသည်။

ချီယန် သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ သူမသည် မိခင် တစ်ယောက် ကြုံတွေ့ရသော ခံစားချက်များကို အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။

ထိုမိုက်မဲသော သားက တကယ်ကို အဆုံးမရှိ ငိုနေသည်။

“အစ်ကိုနန် ခဏလောက် ရပ်နိုင်မလား။ ငါ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ စိုကုန်ပြီ။ ဆက်မငိုခင် ဘက်ပြောင်းလို့ ရမလား”

“ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖိထားပြီး အခု ငါ့လက်လဲ ကြွက်တက်ချင်နေပြီ”

နန်ကျဲ့…..

သူက ကျိန်ဆဲချင်နေသည်။

နန်ကောသာ သိသွားလျှင် သူမက သူ့ကို ရယ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် နန်ကောတွင် အေးချမ်းသော ညတစ်ည မရှိခဲ့ပေ။

မအိပ်ခင် ရှန်ရန်ချင်းနှင့် သူမ၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်များကို လေးလေးနက်နက် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ရှန်ရန်ချင်းက သူမကို အရာအားလုံးတွင် ထောက်ပံ့ပေးသော်လည်း သူမသည် အဆက်အသွယ် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားရှိ ပြဿနာက ကွာဝေးသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်”

ရှန်ရန်ချင်းက သူမကို စိတ်မပူဖို့ ပြောသည်။

“တကယ်တော့ မင်း ကျောင်းတက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက အဲဒီမှာ နေမယ်ဆိုတာ ကိုယ် ထင်ပြီးသားပါ”

******