အခန်း (၄၂၅-၄၂၆)

အခန်း (၄၂၅) ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝ

"အဖေ သား ခဏလောက် အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်...

"ဘယ်သွားမလို့လဲ ထမင်းစားချိန်တောင် နီးနေပြီကို စားပြီးမှ သွားလေ..."

လီတာ့ဟိုင်၏ အသံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သား သမင်သွေးနဲ့ သမင်ဂျိုကို မာလောင်တဆီ ယူသွားမလို့ သမင်သွေးအရက်နဲ့ သမင်လိင်အင်္ဂါအရက် လုပ်ခိုင်းမလို့လေ..."

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လတ်ဆတ်သော သမင်သွေးနှင့် သမင်ဂျိုတို့ကို အရက်စိမ်ရာတွင် အသုံးပြုပါက ကျောက်ကပ်ကို အားကောင်းစေပြီး ယန်စွမ်းအင်ကို တိုးပွားစေရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အားဆေးတစ်ခွက်ပင်ဖြစ်၏။

အနီးအနားရှိ ရွာများအကြားတွင် မာလောင်တ၏ အရက်ချက်သည့် ပညာရပ်မှာ အလွန်ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို သူ့ထံ အပ်နှံရခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

သမင်သွေးနှင့် သမင်ဂျိုတို့ကို တိုက်ရိုက်စားသုံးခြင်းမှာ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူနိုင်မှု နည်းပါးသောကြောင့် အလဟဿဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးမြစ်အချို့ ထည့်သွင်းကာ အရက်စိမ်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်လှသည်။

အရက်စိမ်ပြီးသွားပါက ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ရံဖန်ရံခါ တစ်ခွက် သို့မဟုတ် နှစ်ခွက်ခန့် သောက်သုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် အရက်ချက်ရန်အတွက် မာလောင်တကို ရှာဖွေရန် ချောင်တျန်းကျီရွာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မူလက သူသည် လုပ်အားခစရိတ် ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း မာလောင်တက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆန်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် သူက လီလန်အား ခွန်အားဖြည့် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးမြစ် တစ်ပုံတစ်ပင်ကိုပင် ပေးလိုက်သေးသည်။

မာလောင်တသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအဖြစ် ချောင်တျန်းကျီရွာမှ ဆေးမြစ်များ ဝယ်ယူရန် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက လီလန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရယူလိုခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိရှိထားသောကြောင့် အားနာခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်ပြီး နောင်တွင် ပိုမိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စရာများ ရှိလာမည်ဖြစ်၍ အခြေအနေအရသာ လိုက်လျောလိုက်၏။

မာလောင်တကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး နေ့လယ်စာစားရန် ပြင်ဆင်ရင်း အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး အရပ် ၁ ဒသမ ၆၅ မီတာခန့်ရှိကာ ပုံမှန် မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဘဲဥပုံမျက်နှာကျ ရှိလေသည်။

သူမသည် ထင်ပေါ်လောက်အောင် လှပမနေသော်လည်း အရုပ်ဆိုးခြင်းလည်း မရှိဘဲ ကြည့်လေလှလေဟူသော အလှမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းနေပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတို့မှာ အစွန်းအထင်းကင်းစင်ကာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။

သူမ၏ အသွင်အပြင်နှင့် အပြုအမူကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အိမ်ထောင်မှုနိုင်နင်းသော ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူအများကို သဘောကျသွားစေပြီး ရင်ထဲအသည်းထဲမှ ရင်းနှီးချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

လီလန်သည် ထိုသူကို အဝေးမှနေ၍ ကြည့်လိုက်ရာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်မ ကျန်းဝေလား..."

ကျန်းဝေမှာ လီလန်၏ အဒေါ်ဘက်မှ တော်စပ်သော ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်းက သူ၏အဒေါ်သည် လီလန်ကို နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းပေးရန် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ကျန်းဝေမှာမူ ပါမလာခဲ့ပေ။

သူမ၏ အဒေါ်က ကျန်းဝေသည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူအိမ်သို့ သွားသည်ဟု ပြောခဲ့လေသည်။

"ဟင်..."

မျှော်လင့်မထားဘဲ လီလန်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းလှည့်လာခဲ့သည်။

တကယ်ပင် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေ ဖြစ်နေလေသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ပိုပိန်သွားပြီး ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပေါ်သော်လည်း သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ယခင်ကနှင့် ခြားနားမှု မရှိပေ။

လီလန်က သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားတော့သည်။

"လီလန်..."

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်ဖြစ်သူ လီလန်ကိုလည်း မှတ်မိသွားသည်။

"အစ်မ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

လီလန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဖြူဖွေးနေသော သွားနှစ်တန်း ပေါ်လာသည်။

"နင် တကယ်ပဲလား... နင်က အများကြီး ကြီးလာတာပဲ အစ်မတောင် နင့်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး..."

ကျန်းဝေက ပြုံးလိုက်ရာ ပါးချိုင့်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပါးချိုင့်လေးနှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ အတွေးထဲ နစ်မျောသွားတော့သည်။

သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော မှတ်ဉာဏ်များသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဒီရေအလား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ကြီးမားလှသော မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများသည် ပါးပြင်ပေါ်တွင် လှပသော ပါးချိုင့်လေးများရှိသည့် ဤဝမ်းကွဲအစ်မအကြောင်းများချည်းသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"လီလန် နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ ဆုံးသွားပြီ..."

"သူမ ရိုက်သတ်ခံလိုက်ရတာ..."

"ကျူးဟောက်က လူသတ်သမားပဲ..."

"သူမမှာ ကိုယ်ဝန်လေးလရှိနေတာကို အဲဒီအရက်မူးနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်က ရိုက်သတ်လိုက်တာ... သူမရဲ့ ကျောရိုးတောင် ကျိုးသွားတယ်..."

"သူမ လက်ထပ်တာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ အခုတော့ သူမ မရှိတော့ဘူး... သူမ ဘယ်လိုလုပ် မရှိတော့တာလဲ..."

"..."

"လီလန်…”

"လီလန် နင် ဘာတွေ တွေးပြီး ငေးနေတာလဲ..."

နူးညံ့သော ခေါ်သံတစ်ခုက လီလန်ကို သူ၏တွေဝေမှုထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေသည် လီလန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ..."

ကျန်းဝေ၏ လှပသော မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး တွေးတောနေဟန်ရှိသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အစ်မ အစ်မ ရှိနေသေးတာ တကယ့်ကို ကောင်းတယ်…

လီလန်က ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကို ပြောလိုက်သောကြောင့် ကျန်းဝေမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေသည်။

"ကလေး နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ငါတို့ ခွဲနေရတာ လေးငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို နင့်အသံက ထာဝရ နှုတ်ဆက်နေတဲ့အတိုင်းပဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသဖြင့် သူမသည် လီလန်၏ စကားများထဲမှ ထူးခြားနေသော လေသံကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အစ်မကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ လွမ်းလို့ပါ..."

လီလန်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖုံးဖိလိုက်သည်။

"အို... နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ နင့်ပါးစပ်က သိပ်ချိုလာပါလား..."

ကျန်းဝေက ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်မ အဒေါ်ရော... အစ်မနဲ့အတူ ပါမလာဘူးလား..."

လီလန်က ရွာထိပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျန်းဝေမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"အိမ်မှာ အလုပ်တွေများလို့ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာ... အစ်မလည်း ခွင့်ရက်ဖြစ်နေတာနဲ့ နင့်ကို လာကြည့်မယ်ဆိုပြီး တွေးလိုက်တာ..."

ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေသည် ခရိုင်၏ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ ဆေးခန်းတစ်ခုတွင် သူနာပြုအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်ပြီး ကောင်းမွန်သော ခံစားခွင့်များရှိသည့် သံမဏိထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

"လာ... အိမ်ပြန်ပြီးမှ စကားပြောကြမယ် အဖေက အစ်မကို မြင်ရင် အရမ်းဝမ်းသာနေမှာ..."

လီလန်က ကျန်းဝေ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အစ်မလည်း ဦးလေးကို မတွေ့ရတာကြာပြီ..."

ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွာထိပ်မှတစ်ဆင့် အိမ်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဝေသည် လီလန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လီလန် နင်က အခု အရမ်းတော်နေပြီဆိုပြီး အမေက ပြောတယ် ပြီးတော့ နင်က မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီဆို..."

"ကံကောင်းလို့ပါ ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."

လီလန်က အလွန်နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... နင်က တကယ်ပဲ နှိမ့်ချနေပါလား... အရင်တုန်းက နင်က ခုလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်းလေး ဟုတ်တာရှိရင်ကို ကြွားလုံးထုတ်တတ်တာ..."

ကျန်းဝေက ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငယ်ရွယ်ပြီး နားမလည်သေးလို့ပါ အဲ့တုန်းက ကျွန်တော်က ငယ်သေးတော့ ဘာမှ သေချာမသိသေးဘူးလေ..."

လီလန်က ရယ်မော၍ ဖြေလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုက တော်တော်မြန်တာပဲ... နင်က အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာကို အသက်သုံးလေးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတယ်... ဒါက နည်းနည်းတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးနော်..."

လီလန်မှာ တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားရလေသည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မမှာ တကယ်ပင် သေချာစေ့စပ်ပြီး အကဲခတ်ကောင်းကာ ဉာဏ်ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုအရာက ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။

ခရိုင်၏ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတွင် လူအများအပြားရှိပြီး ကျန်းဝေမှာလည်း ဆေးခန်းတွင် ရှိနေသဖြင့် နေ့စဉ် လူအများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရသည်။

သူမ၏ ခွဲခြားဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အခြားသူများထက် အနည်းငယ် ပို၍အားကောင်းနေသည်မှာ သေချာလှသည်။

လီလန်လည်း စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

"နင့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာလို့ သွေးနံ့တွေ အရမ်းပြင်းနေရတာလဲ..."

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းဝေက သူမ၏ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်လို့လား..."

လီလန်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို နမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သွေးနံ့ တကယ်ပင် ရနေသည်။

ချောင်တျန်းကျီရွာရှိ မာလောင်တဆီသို့ သမင်သွေး သွားပို့စဉ်က သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သမင်သွေးအချို့ ပေကျံသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဪ... ဒါက သမင်သွေးတွေပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သမင်သွေး... နင်က တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ပြီး သမင်တစ်ကောင် ဖမ်းမိလာတာလား..."

ကျန်းဝေက ပါးစပ်ကိုအုပ်လျက် အလွန်အံ့သြသွားသည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်ဖြစ်သူသည် အမဲလိုက်ရာတွင် တော်သည်ကို သူမ သိသော်လည်း ဤမျှလောက် တော်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အခုဆိုလျှင် သူက သမင်တစ်ကောင်ကိုပင် ဖမ်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ် အဲ့လိုပြောလို့ရတာပေါ့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သမင်သားကို ခွဲဝေပြီးသွားပြီ... အစ်မ ပြန်ရင် အဒေါ်နဲ့ ဦးလေး မြည်းကြည့်ဖို့ အိမ်ကို နည်းနည်း ယူသွားလိုက်လေ..."

သူ၏အဒေါ်သည် သူ့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း အစားအသောက်ကောင်းများ ချန်ထားပေးလေ့ရှိသည်။

ယခု လီလန် အောင်မြင်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အဒေါ်မိသားစုကို သမင်သားအချို့ မျှဝေပေးလိုပြီး သူ၏ဝမ်းကွဲအစ်မကို ပြန်သယ်သွားစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အစ်မ နင့်ကို အားနာနေတော့ဘူးနော်... အစ်မက အရင်က သမင်သား တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး..."

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပိုယူသွားပေါ့... အိမ်မှာ သမင်သားတွေ အများကြီးရှိတယ် သမင်ပေါင်တစ်ချောင်းလည်း ပေးလိုက်မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏စိတ်မှာ ကျန်းဝေထံတွင်သာ အမြဲအာရုံစိုက်နေပြီး အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို တွေးတောနေမိလေသည်။

ရုတ်တရက် သူက မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... အစ်မ အခုနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

"နင်က ဘာလို့မေးနေတာလဲ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ဆိုတာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ နင် မသိဘူးလား..."

ကျန်းဝေက ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"၂၅ လား..."

လီလန်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မက အဲ့လောက် မကြီးသေးပါဘူး... ၂၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ ၂၅ ပြည့်ဖို့ တစ်နှစ်လိုသေးတယ်..."

ကျန်းဝေက ခေါင်းခါပြကာ သူ့ကို အမှားပြင်ပေးလိုက်သည်။

"၂၅ ပေါ့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မျောသွားလေသည်။

"သူမက အခုနှစ်မှာ အသက် ၂၄ နှစ်ပဲ... ၁၉၆၂ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၇ ရက်နေ့ဆိုတာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်..."

"ဆိုလိုတာက အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်နှစ် လိုသေးတယ်ပေါ့..."

အခန်း (၄၂၆) လက်ထပ်ခြင်း

သူတို့နှစ်ယောက်က အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

"အဖေ... ဘယ်သူရောက်နေလဲ ကြည့်ပါဦး..."

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်ကို လီလန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ခွေးအိမ်ထဲမှ သားရဲငယ်လေးအချို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာကြတော့သည်။

"မြောင်..."

"ဝုတ် ဝုတ်..."

အထူးသဖြင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စသည် ၎င်း၏ ခွန်အားအားလုံးနှင့် အစောင့်ခွေးစွမ်းရည်အားလုံးကို အသုံးချကာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဟောင်နေလေသည်။

ကော့ကေးရှန်းသည် တံခါးစောင့်ရာတွင် တော်သည်။ ၎င်းသည် သူစိမ်းအနံ့ရသဖြင့် သတိပေးရန် ပြေးထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘာတွေ ဟောင်နေတာလဲ... သူတို့က မိသားစုပဲလေ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေအား ဟောင်နေသော ကော့ကေးရှန်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ပွဲကြည့်နေသော ထိုလူလည်လေး တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စကိုလည်း ကန်လိုက်ပြန်သည်။

တစ်ကောင်ကို တစ်ချက်စီ ကန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခွေးကြောက်တတ်သူဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသော သားရဲငယ်နှစ်ကောင်ကြောင့် လန့်သွားပြီး မလှုပ်ရဲဘဲ ရပ်နေမိတော့သည်။

"အစ်မ... အဆင်ပြေပါတယ်... သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့..."

လီလန်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နင်မွေးထားတဲ့ ခွေးတွေက တကယ် ကြမ်းတာပဲ... ငယ်ပုံရပေမယ့် အကောင်တွေက အကြီးကြီးတွေနော်..."

ထိုအခါ လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ရုရှားကလာတဲ့ ခွေးအမျိုးအစား... ကော့ကေးရှန်းလို့ ခေါ်တယ်... သူ့ရဲ့ထူးခြားချက်က အရွယ်အစားကြီးမားတာပဲ... သူက ခွေးဘီလူးကြီးလေ..."

"နောက်တစ်ကောင်ကရော..."

"နောက်တစ်ကောင်က ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ တွေ့လာတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ... သူက အစားမက်တယ်... ပျင်းလည်းပျင်းတယ်... အကျင့်လည်း မကောင်းဘူး..."

"မြောင်..."

လီလန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းစကားများကြောင့် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် နှစ်ချက်ခန့် အော်ဟစ်ကာ ကန့်ကွက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အမြီးကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းခါနေလေသည်။

"သူ့အကျင့်က တကယ်ပဲ ထူးခြားတာကိုး..."

ကျန်းဝေက သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံဆိုတဲ့ အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်လည်း ရှိသေးတယ်... ဒီကိုလာခဲ့ကြ..."

လီလန်က ခွေးအိမ်ဘက်သို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင် ပြေးထွက်လာကြသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး အနံ့ခံကောင်းကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းဝေထံမှ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၏ အနံ့ကို ကြိုတင်ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူမရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် လှဲချလိုက်ပြီး မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် အညံ့ခံလိုက်ကြသည်။

"လီလန်... နင်မွေးထားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်က လိမ္မာလိုက်တာ..."

ကျန်းဝေက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ သူတို့ကို ပွတ်သပ်ပေးလို့ရမလား..."

"ရတာပေါ့... အစ်မ သဘောကျသလောက် ပွတ်သပ်ပေးလို့ရတယ်..."

ထို့နောက် ကျန်းဝေသည် ရဲရင့်စွာဖြင့် ဟေးလုံကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ဟေးလုံမှာ ငြိမ်သက်နေပြီး သူမ ပွတ်သပ်နိုင်စေရန် ခေါင်းကိုပင် တက်ကြွစွာ မော့ပေးထားလေသည်။

"လိမ္မာလိုက်တာ ဟေးလုံရယ်..."

လီလန်က ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟေးလုံက အရမ်းစွမ်းတယ်... သူက ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ ခွေးခေါင်းဆောင်ပဲ... ခွေးလက်အောက်ငယ်သား အုပ်စုကြီးကို အုပ်ချုပ်ရတာ..."

"သူ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ ခွေးလက်အောက်ငယ်သားတွေ အကုန် ပြေးလာကြတာပဲ..."

"အဲ့လောက်တောင် စွမ်းတာလား..."

ကျန်းဝေမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေတစ်ယောက် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို မျက်လုံးများ အရောင်တလက်လက်ဖြင့် မရပ်မနား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အစ်မ ခွေးမွေးချင်လို့လား..."

"ဟင့်အင်း... ငါ ခွေးကြောက်တယ်... ငယ်ငယ်တုန်းက ခွေးလိုက်ကိုက်ခံရဖူးလို့ အကြောက်လွန်ရောဂါ ရှိနေတာ..."

"ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ... အစ်မသာ ခွေးတစ်ကောင်မွေးထားရင် ကြီးလာတဲ့အခါ သူက အစ်မကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လေ... တခြားခွေးတွေ အစ်မကို လိုက်တဲ့အခါ သူက အစ်မရှေ့ကနေ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး အဲ့ဒီလမ်းဘေးခွေးတွေကို မောင်းထုတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... သက်တော်စောင့်တစ်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့..."

"ဘယ်လိုလဲ... စိတ်ဝင်စားသွားပြီလား... စိတ်ဝင်စားရင် အစ်မအတွက် ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင် ရှာပေးမယ်... ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံလိုမျိုး ကြီးလာရင် ခန့်ညားပြီး ရဲရင့်လာစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

မိတ်လိုက်ပေးရန် မိမိအား မာလောင်တ တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို လီလန် သတိရလိုက်ပြီး ဆုလာဘ်မှာ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။

သူမကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေထံသို့ ပေးလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ တစ်ကောင် မွေးမယ်..."

ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ခွေးပေါက်လေး ရလာရင် အစ်မဆီ ပို့ပေးမယ်..."

"အိုး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဘာသာ လာယူမယ်..."

ကျန်းဝေက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာပဲ... ဘာတွေ အားနာနေတာလဲ... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်မှာ စက်ဘီးရှိတော့ အစ်မအိမ်ကို သွားရတာ ပိုအဆင်ပြေတယ်လေ..."

လီလန်သည် နံရံတွင် မှီထားသော စက်ဘီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

"ဟယ်... နင်က စက်ဘီးတောင် ဝယ်လိုက်ပြီလား..."

"မိုက်လှချည်လား... နင်က သူဌေးဖြစ်သွားပြီလား ကောင်လေး..."

ကျန်းဝေသည် စက်ဘီးဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားပြီး စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူမ စီးချင်နေမှန်း လီလန် သိလိုက်ပြီး

"အစ်မ... စီးကြည့်ပါလား..."

"ရလို့လား..."

"ရတာပေါ့... ဒါကျွန်တော့်စက်ဘီးပဲ..."

"ငါ မတော်တဆ ပျက်အောင် လုပ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါက စက်ဘီးစီး သင်ခါစပဲ ရှိသေးတာ..."

"ပျက်သွားလည်း ပြင်လိုက်ရုံပေါ့..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ ရှောင်နျူး၏ဆိုင်မှာ စက်ဘီးပြင်ဆိုင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စက်ဘီး တကယ်ပျက်သွားပါက ပြင်ဆင်ရန် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေမှာ တွေဝေမနေတော့ချေ။ သူမသည် ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးဖြင့် စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်ကာ ခြံဝင်းအတွင်း တစ်ပတ် စီးလိုက်သည်။

သူမသည် စက်ဘီးစီး သင်ခါစလူတစ်ယောက်နှင့် တကယ်ကို တူလှပြီး သူမ၏ စက်ဘီးစီးကျွမ်းကျင်မှုမှာ အနည်းငယ် ချို့ယွင်းနေလေသည်။

"ဝှစ်..."

"ငါ မပြုတ်ကျတာ ကံကောင်းသွားတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ လျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စီးပြီးနောက် ကျန်းဝေက စက်ဘီးကို နံရံတွင် သေချာစွာ မှီထားလိုက်သည်။

"အစ်မ စီးချင်ရင် ကျွန်တော် ခဏ ငှားထားပေးလို့ ရတယ်... အစ်မ အလုပ်သွားရတာ နည်းနည်းဝေးတယ်လို့ အဒေါ်ပြောတာ ကြားတယ်... အဲ့ဒီစက်ဘီးနဲ့ဆို ပိုအဆင်ပြေသွားမှာပေါ့..."

လီလန်က ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း သူသည် နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲအတွက် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေမည်ဖြစ်ရာ စက်ဘီးကို လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ စက်ဘီးမှာ အိမ်တွင် အလွတ်ထားထားရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်တွင် ဖုန်တက်ခံနေမည့်အစား ဝမ်းကွဲအစ်မအား ငှားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ကို တကယ် ငှားမှာလား..."

ကျန်းဝေက သူမကိုယ်သူမ လက်ညှိုးထိုးရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက အစ်မကို လိမ်ဖူးလို့လဲ..."

လီလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လီလန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် စက်ဘီး ငှားမယ်ဆိုရင်တော့ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုရှိတယ်... အဲ့ဒီစည်းကမ်းချက်က..."

လီလန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသော သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝေလား..."

"အိုး... သမီး ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ..."

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီ... ဒီကို လာပါဦး... ဦးလေး သေချာကြည့်ပါရစေ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏လက်မှ ရေများကို ခါးပတ်စဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဝေအား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေး..."

ကျန်းဝေက ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ကာ လီတာ့ဟိုင်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ကျန်းဝေအား အထက်အောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အိုး... မိန်းကလေးတွေက တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ... နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... သမီးက အရမ်းလှလာတာပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ပညာတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် လူများကို ချီးမွမ်းရန် ဆန်းပြားသော စကားလုံးများကို သိပ်မသိပေ။

လှပသည်ဆိုသော စကားလုံးက အကောင်းဆုံးနှင့် နားထောင်ရ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေမှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားကာ

"မလှပါဘူး... သမီးက ဒီရုပ်လေးပဲ ရှိတာပါ... အဲ့လောက်ထိ မလှပါဘူး..."

"အစ်မက လှပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်းရွှေရွာရဲ့ ရွာအလှပဂေးထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်..."

လီလန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဦးလေးနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို စနောက်နေပြန်ပြီလား... ဟွန်း... နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး..."

ကျန်းဝေသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ဘယ်ညာ ကြည့်နေသည်။

"ဦးလေးအိမ်ကို မလာတာ ကြာပြီပဲ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ငါးနှစ်တောင် ကုန်သွားပြီ..."

"သမီးလာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... ဦးလေး သမင်ပေါင် ကင်ထားတယ်... ပြီးတော့ ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်း လုပ်ထားတယ်... ခဏနေရင် များများစားသွားနော်..."

လီတာ့ဟိုင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေသည် သူ ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့သမီးအရင်းကဲ့သို့ပင် ချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်သည်။

အိမ်တွင် အစားအသောက်ကောင်းများ ရှိနေသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူသည် သူမအပေါ် ကပ်စေးမနဲပေ။

"အိုး... သမင်ပေါင်ကင် ရှိတာလား..."

"ဦးလေးတို့ရဲ့ အစားအသောက်တွေ ကောင်းလာပြီလို့ အမေ ပြောတယ်... နှစ်သစ်ကူးတုန်းက အသားတွေ၊ ငါးတွေ၊ ငါးအကြီးကြီးတွေနဲ့ အသားအများကြီး စားခဲ့ရတယ်ဆိုလို့ သမီးက အစတုန်းက မယုံခဲ့ဘူး..."

"ဒီနေ့ သမီး လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... ကွက်တိပဲ... ခဏနေရင် သမီး အသားတွေ အများကြီး စားပစ်မယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"သမင်ပေါင် သုံးခုတောင် ရှိတာမို့ သမီးအတွက် လောက်ပါတယ်... မလောက်သေးရင် ဦးလေး ထပ်ကင်ပေးမယ်..."

ကျန်းဝေမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် သူမ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံရသည်။

"အိုး... ဦးလေးတို့နဲ့ စကားပြောရတာ အလုပ်ရှုပ်သွားလို့ အဓိကကိစ္စကိုတောင် မေ့တော့မလို့..."

ကျန်းဝေသည် စကားပြောရင်း သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အနီရောင် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ဘာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

အနီရောင်စက္ကူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဦးလေး... လီလန်... သမီးမှာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်... သမီး လက်ထပ်တော့မယ်..."