အခန်း (၄၂၇-၄၂၈)

အခန်း (၄၂၇) ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သတင်းအချက်အလက် ကွာဟမှု၊ ကျောရိုးကျိုးသွားသော ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ သတို့သား၏ ဟန်ဆောင်မှု

အနီရောင်စက္ကူတစ်ရွက်၊ မင်္ဂလာဖိတ်စာတစ်စောင်ပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသော လှပသည့် မိန်းကလေး၏ ဘဲဥပုံမျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော ပါးချိုင့်နှစ်ခုရှိနေပြီး ပြုံးရွှင်နေ၏။

သူမ၏ ပါးချိုင့်လေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုအရောင်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

သူမသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

သူမသည် အိမ်ထောင်ပြု၍ ဇနီးတစ်ဦးဖြစ်လာကာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင် မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုကို စတင်တည်ထောင်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဤမျှဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

သို့သော် လီလန်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်မှာမူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားကာ အနီရောင်စက္ကူကို ယူ၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်ရှုရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အာ... ရှောင်ဝေ... သမီးက အိမ်ထောင်ပြုတော့မလို့လား..."

"အိမ်ထောင်ပြုတာ ကောင်းပါတယ်... ဘဝရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ပြီးမြောက်သွားတာပေါ့..."

သို့ရာတွင် လီလန်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် အနီရောင်စက္ကူကို ငေးမောကြည့်နေတော့သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ပြပါဦး..."

လီလန်သည် အနီရောင်စက္ကူကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

လီတာ့ဟိုင်သည် အနီရောင်စက္ကူကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

အနီရောင်စက္ကူပေါ်တွင် အမည်နှစ်ခု ရှိနေ၏။

သတို့သမီး - ကျန်းဝေ။

သတို့သား - ကျူးဟောက်။

ကျူးဟောက်ပင်ဖြစ်၏။

ထိုကျူးဟောက်ပင်ဖြစ်၏။

အိမ်ထောင်ကျပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေ၏ ကျောရိုးကို ရိုက်ချိုးကာ သူမနှင့်တကွ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကိုပါ သေဆုံးစေခဲ့သော တိရစ္ဆာန်ကောင် ကျူးဟောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသူပင်ဖြစ်တော့သည်။

လီလန်သည် အနီရောင်စက္ကူကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လာကာ အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

"လီလန်... လီလန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းဝေသည် လီလန်၏ ထူးခြားနေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

"သား... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်လည်း ရုတ်တရက် ထူးဆန်းနေမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အစ်မက အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာကို နင်က မပျော်ဘူးလား..."

ကျန်းဝေသည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော် မပျော်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူသည် ထပ်မံ၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့…”

သူသည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

အိမ်ထောင်ရေး၏ လှပသော မျှော်လင့်ချက်များထဲတွင် နစ်မြောနေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် အခြားမည်သူ၏ အကြံဉာဏ်ကိုမျှ နားထောင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမ ရွေးချယ်ထားသော အမျိုးသားသည် အပြစ်ကင်းစင်သည့် ပြီးပြည့်စုံသော ချစ်သူသာ ဖြစ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ချစ်သူနှင့် လက်မထပ်ရန် ဖျောင်းဖျပြောဆိုမည်ဆိုပါက ပြဿနာရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ ဘာမှပြောလို့မရဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပြောနေလည်း အလကားပဲ... အစ်မကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခွင့်ပေးမှရမယ်... ကျူးဟောက်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကို မြင်အောင် လုပ်ရမယ်..."

လီလန်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

ကျူးဟောက်သည် ပုံမှန် အကြမ်းဖက်တတ်သော၊ ယောက်ျားကြီးဝါဒ ကိုင်စွဲထားသူဖြစ်ပြီး အရက်အလွန်အကျွံသောက်ကာ မိသားစုတွင်း အကြမ်းဖက်မှုများကို ကျူးလွန်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် လက်မထပ်မီအချိန်တွင်မူ ထိုအရာများကို သေချာစွာ ဖုံးကွယ်ထားကာ သူမ၏စကားကို နားထောင်ပြီး အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အကဲကြည့်၍ အလွန်ကောင်းမွန်အောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဤအရာအားလုံးမှာ ဟန်ဆောင်မှုများသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မသာ ၎င်းနှင့် လက်ထပ်ပြီး ကလေးရသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျူးဟောက်ဆိုသော ထိုတိရစ္ဆာန်ကောင်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို ခွာချကာ သူ၏စစ်မှန်သော အရိုင်းအစိုင်းသရုပ်ကို ပြသတော့မည်ဖြစ်၏။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ဤတိရစ္ဆာန်ကောင်သည် တတိယလူနှင့် ဖောက်ပြန်ကာ တရားမဝင် ဆက်ဆံရေးများပင် ရှိခဲ့သေးသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူက သူ ဖောက်ပြန်နေသည်ကို မိသွားပြီး တတိယလူနှင့် သွားရောက်ရှင်းလင်းရာမှ ၎င်းက သူမ၏ ကျောရိုးကို ရိုက်ချိုးကာ သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

ဝမ်းကွဲအစ်မသည် ထိုကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်ကောင်နှင့် လုံးဝ လက်ထပ်၍ မဖြစ်ပေ။

သို့သော် လီလန်က ထုတ်ပြောလိုက်မည်ဆိုပါက သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်လျှင် သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဆိုသည့် အဖြစ်မှန်မှာ ပေါ်ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။

စမ်းပြီး တွေးကြည့်လိုက်ပါ။

အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့်ကိစ္စများ၊ တစ်နှစ်အကြာမှ ဖြစ်ပေါ်မည့် အဖြစ်အပျက်များကို လီလန်တစ်ယောက် မည်သို့လုပ်၍ ကြိုသိနေမည်နည်း။

သူက ထုတ်ပြောလိုက်ပြီး ဝမ်းကွဲအစ်မ လက်ထပ်ပြီးနောက် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို ပြောပြလျှင်တောင်မှ ဝမ်းကွဲအစ်မက ယုံပါမည်လား။ အဒေါ်နှင့် ဦးလေးကရော သူ့ကို ယုံကြည်ပါမည်လား။

သူတို့အားလုံးက လီလန် ရူးသွားပြီဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲကို နှောင့်ယှက်နေသည်ဟုသာ ယူဆကြပေမည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မသည် လက်ရှိအချိန်တွင် ကျူးဟောက် ဖန်တီးထားသည့် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ရုန်းထွက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း လီလန် သိထားသည်။

သူမ အသိစိတ်ဝင်လာစေရန် ကျူးဟောက်၏ စစ်မှန်သော သရုပ်မှန်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရမှသာ ဖြစ်ပေမည်။

"ငါ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်ထင်တယ်..."

လီလန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပြီး ဝမ်းကွဲအစ်မတစ်ယောက်ထက် အစ်မအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မိသားစုဝင်အစစ်အမှန်သဖွယ် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ မိသားစုဝင်တစ်ယောက် အဆိပ်ပြင်းသော ပင့်ကူအိမ်ထဲသို့ တစ်ဆင့်ချင်း ကျဆင်းသွားကာ သွေးစုပ်ခံရမည့်အဖြစ်ကို လီလန်က ထိုင်ကြည့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူ လှုပ်ရှားရပေမည်။

သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေ၏ အသက်ကို သူ ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့မည်ပုံ ကယ်တင်ရမည်ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ လီလန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ အနီရောင်စက္ကူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်မ ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"စောပါသေးတယ်... ငါတို့မှတ်ပုံမတင်ရသေးဘူးလေ... နောက်ထပ် နှစ်လ သုံးလလောက်တော့ ကြာဦးမယ်..."

ကျန်းဝေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမစကားထဲမှ အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သော မှတ်ပုံမတင်ရသေးဘူးဆိုသည့် စကားလုံးကို လီလန် ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

"မှတ်ပုံမတင်ရသေးဘူးလား..."

"အင်း... ထောက်ခံစာ မကျလာသေးလို့... မနက်ဖြန်လောက်တော့ ရမယ်ထင်တယ်... ထောက်ခံစာရရင် သန်ဘက်ခါလောက် မှတ်ပုံသွားတင်ကြမလို့..."

ထိုခေတ်အခါက အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုပါက မိမိ၏ လုပ်ငန်းခွင်မှ ထောက်ခံစာ လိုအပ်ပြီး ယင်းမရှိပါက မင်္ဂလာမှတ်ပုံတင်၍ မရပေ။

ကျန်းဝေသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသူဖြစ်ရာ သူမ၏ မင်္ဂလာကိစ္စအတွက် စက်ရုံမှ ထောက်ခံစာ လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေသည် စက်ရုံသို့ ကြိုတင်လျှောက်ထားခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက စက်ရုံတွင် အလုပ်များနေသဖြင့် သူမကိစ္စကို အာရုံမစိုက်နိုင်သောကြောင့် ထောက်ခံစာ ထုတ်ပေးရန် နှောင့်နှေးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်များ မပြီးပြတ်သေးသောကြောင့် အနည်းငယ် ကြန့်ကြာနေခဲ့သည်။

သို့သော် လဝက်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် မနက်ဖြန် သို့မဟုတ် သန်ဘက်ခါတွင် ကျလာတော့မည် ဖြစ်၏။

"သန်ဘက်ခါပေါ့..."

"ဒါဆိုလည်း ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်မ..."

လီလန်သည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် ခုနက ငါ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သိပ်ပျော်ပုံမရဘဲနဲ့ အခုမှ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဂုဏ်ပြုနေရတာလဲ ကောင်စုတ်လေးရဲ့..."

ကျန်းဝေက ပြုံးလျက် စနောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လန့်သွားလို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရတာ နှစ်တွေအများကြီး ကြာနေပြီကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တွေ့ချင်းပဲ သတင်းကြီးကို ဗုံးလာခွဲနေတော့ ဘယ်သူက ခံနိုင်မှာလဲ..."

လီလန်သည် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူ၏ မိသားစုသည် ကျန်းဝေကို မတွေ့ရသည်မှာ ငါးနှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အရင်က သူ့အဒေါ်သည် နှစ်သစ်ကူးနှုတ်ဆက်ရန် သူတို့အိမ်သို့ လာလေ့ရှိသော်လည်း ကျန်းဝေမှာမူ အခြားသော အလုပ်များကြောင့် လိုက်မလာခဲ့ပေ။

သို့မဟုတ် လီလန်က သူ၏အဖေကို ခေါ်ကာ အဒေါ်တို့အိမ်သို့ နှစ်သစ်ကူး လည်ပတ်ချိန်တွင်လည်း ကျန်းဝေသည် သူမ၏ ချစ်သူအိမ်ဘက်သို့ ဆွေမျိုးသွားလည်နေသဖြင့် အပြင်ရောက်နေတတ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့ အမြဲတမ်း လွဲချော်နေခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တွင်မူ ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူက ကိုယ်တိုင် အလည်လာခဲ့သဖြင့် ငါးနှစ်အကြာမှ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

"နင့်ပါးစပ်က သိပ်ပြောတတ်တာပဲ... စကားပြော ဒီလောက်ကောင်းနေတာ ဘာလို့ ငါ့အတွက် ယောင်းမတစ်ယောက်လောက် ချွဲနှပ်ပြီး ခေါ်မလာခဲ့ရတာလဲ..."

ကျန်းဝေက ပြုံးလျက် စနောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ယောင်းမ..."

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသုံးယောက်ကို ပြေးသတိရလိုက်သည်။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်က ကြားဝင်ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

"လီလန်က မကြာသေးခင်ကမှ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ပညာတတ်လူငယ်မလေး တစ်ယောက်နဲ့..."

"အဖေ..."

"ဘာ... ပညာတတ်လူငယ်မလေး... လီလန်က ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ပညာတတ်လူငယ်မလေးနဲ့ တွဲနေတာလား..."

"ဦးလေး... အဲဒါ အမှန်ပဲလား... ကျွန်မကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ကျန်းဝေက အလွန်အံ့သြသွားပြီး ထပ်တလဲလဲ မေးနေတော့သည်။

"ငါ မပြောရဲတော့ဘူး... မပြောရဲတော့ဘူး..."

လီတာ့ဟိုင်က အမြန်လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဆက်ပြောကြဦး... ငါ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး အလုပ်လုပ်လိုက်ဦးမယ်... ညစာ မကြာခင် ရတော့မှာ..."

လီလန်၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော လီတာ့ဟိုင်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ကာပြ၍ ခေါင်းခါကာ အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

"ဘာလို့ ဦးလေးက စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ထွက်သွားရတာလဲ..."

"လီလန်... ငါ့ကို ပြောစမ်း... နင်နဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ရဲဘော် ပညာတတ်လူငယ်မလေးနဲ့က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သေချာပေါက် တစ်ခုခုဖြစ်နေတာပဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်း... ဘယ်က ရဲဘော် ပညာတတ်လူငယ်မလေးလဲ... သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ... သူက ဘယ်ကလာတာလဲ..."

"အစ်မကို ပြောပြလေ... အစ်မ နင့်အတွက် သေချာစစ်ဆေးပေးမယ်..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။ အစ်မကိုယ်တိုင်က အခု လုံးဝ အလိမ်ခံနေရတာကိုများ ကျွန်တော့်အတွက် စစ်ဆေးပေးချင်သေးတယ်တဲ့လားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

လီလန်သည် အကြောင်းအရာကို တမင်ပြောင်းလိုက်သည်။

"အစ်မ... အစ်မချစ်သူ ကျူးဟောက်ဆိုတာက ဘယ်ကလဲ..."

"ဟဲပေကလေ..."

"ဟဲပေ... အိုး... နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်နော်..."

အကယ်၍ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုမှ မဟုတ်ပါက ယေဘုယျအားဖြင့် ဝေးသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဟဲပေနှင့် လျောင်နင်မှာ ထျန်းကျင်းနှင့် ပေကျင်းတို့က ကြားခံခြားထားသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အလှမ်းဝေးကွာလှပေသည်။

"သူ့ဇာတိက ဟဲပေကလေ... ဖူဆုန့်ခရိုင်ကို အလုပ်လာလုပ်တာ... သူလည်း ငါတို့စက်ရုံက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ..."

"အော်... သူ အစ်မ့အပေါ် ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲ..."

"သူ ငါ့အပေါ် သေချာပေါက် ကောင်းတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါ သူ့ကို သဘောကျပါ့မလား..."

"အဲဒီလိုလား..."

အခန်း (၄၂၈) အချစ်ရူး ဝမ်းကွဲအစ်မ

"သူ့ဇာတိက ဟဲပေကလေ သူက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ..."

လီလန်သည် ကျူးဟောက်၏ နောက်ခံကို သိနေသော်လည်း တမင်သက်သက် ထပ်မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ထိုလူယုတ်မာ ဟုတ်မဟုတ် သူ အတည်ပြုရန် လိုအပ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤလောကတွင် နာမည်တူများလွန်းလှသည်။ လီလန်ဟူသော နာမည်မျိုးပင်လျှင် တစ်ဖက်မြို့နယ်၌ အများအပြား ရှိနေလေသည်။

"သူကလည်း ငါတို့ သံမဏိစက်ရုံကပဲ တတိယအလုပ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လေ သူ့အဖေက သံမဏိစက်ရုံရဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဆိုတော့ အရာရှိပေါ့..."

ကျန်းဝေက ရှင်းပြလေ၏။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော လီတာ့ဟိုင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလာသည်။

"အိုး... ဒုတိယစက်ရုံမှူးရဲ့ သားတဲ့လား ရှောင်ဝေ... သမီးရွေးထားတဲ့သူက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ နောက်ဆိုရင် သမီး ဘဝက သက်တောင့်သက်သာ ရှိတော့မှာပေါ့..."

ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်သော ယောက္ခမ၊ ထိုအထဲတွင်မှ ခရိုင်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဆိုသည်မှာ ဩဇာတိက္ကမ၊ ရာထူးဂုဏ်သိမ်နှင့် ငွေကြေးပြည့်စုံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုမျိုးသို့ အိမ်ထောင်ကျပါက ကျန်းဝေအနေဖြင့် စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရရှိခံစားရမည်ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေ၏ မိသားစုမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ လယ်သမားနှင့် မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ သာမန်အိမ်ရှင်မတစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့မိသားစုမှာ အလွန်သာမန်ဆန်ပြီး အောက်ခြေလူတန်းစားတွင် ပါဝင်ကာ အနည်းငယ်ပင် ဆင်းရဲကြသေးသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းဝေက ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းတွင် သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမတို့ မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့၏။ လီတာ့ဟိုင်၏ အမြင်တွင် သူ၏ တူမဖြစ်သူ ကျူးမိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ကျခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘဝဆက်တိုက် ဆုတောင်းခဲ့ရသော ကောင်းချီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျန်းဝေသည် ခေါင်းငုံ့သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလျက်

"ဦးလေးကလည်း မဟုတ်တာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ... အဲဒါတွေက ကျူးဟောက်ဟာတွေပါ သမီးဟာတွေ မဟုတ်ပါဘူး ပြီးတော့ ကျူးဟောက်မှာ အစ်မတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်လေ..."

"ကြက်နဲ့ညားတော့ ကြက်နောက်လိုက် ခွေးနဲ့ညားတော့ ခွေးနောက်လိုက်ပေါ့ကွယ် သမီးယောကျ်ားပိုင်တာတွေက သမီးပိုင်တာတွေပဲပေါ့..."

လီတာ့ဟိုင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်နှာထား အေးစက်လျက် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် အဖေဖြစ်သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်နေလိုက်၏။

ကျူးဟောက်၏ မိသားစုနောက်ခံမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်ပေသည်။ ခရိုင်အတွင်းတွင် ရာထူးကြီးမားသော အရာရှိမိသားစုဟုပင် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ကျူးဟောက်၏ စရိုက်မှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ မင်္ဂလာမဆောင်မီက သူသည် ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းခဲ့သော်လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်တွင်မူ အရက်သမား၊ ဖောက်ပြန်တတ်သူနှင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ငွေကြေးချမ်းသာပါစေဦးတော့ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် အိမ်ထောင်ကျပါက မည်သူက ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ထိုလူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မတည်ငြိမ်ဘဲ မြေမြှုပ်မိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အနှေးနှင့်အမြန် ပေါက်ကွဲလာမည်သာ ဖြစ်၏။ မိုင်းပေါက်ကွဲ၍ သူမသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူတို့မိသားစု၏ ငွေများကို သုံးစွဲရန် အသက်ရှင်နေပါဦးမည်လား။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည့် လီလန်သည် အပြုံးနောက်ကွယ်မှ ကျားတစ်ကောင်ဖြစ်သော ကျူးဟောက်အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ကျန်းဝေ အိမ်ထောင်ကျပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အဖြစ်ဆိုးများကိုလည်း အလွန်သတိပြုမိပေသည်။

သူမသည် ကျောရိုးကျိုးသွားသည်အထိ ရိုက်သတ်ခံခဲ့ရ၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖူးရောင်နေကာ လက်မောင်းမှာလည်း ကျိုးပဲ့နေခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ သူမတွင် လေးလအရွယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းတွင် အသက်နှစ်ချောင်း။

ထိုလူယုတ်မာ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းရှိ အသက်နှစ်ချောင်းလုံး သေဆုံးခဲ့ရ၏။

သူ့ယခင်ဘဝက အဒေါ်ဖြစ်သူသည် သူမ၏သမီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရိုက်သတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း သိရှိသွားချိန်မှစ၍ နေ့ရောညပါ ငိုကြွေးကာ မကြာမီမှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဝမ်းကွဲအစ်မအတွက် တရားမျှတမှုရရန် လူစု၍ ကျူးဟောက်၏ မိဘများထံ သွားရောက်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ကျူးဟောက်၏ မိသားစုက လူမိုက်များကို ခေါ်ယူခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရ၏။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ဖိစီးလာပြီး တူမဖြစ်သူအတွက် တရားမျှတမှုကို မရှာဖွေပေးနိုင်သောအခါ သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ပိုးသတ်ဆေးသောက်၍ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းမွန်လှသော သုံးယောက်ပါ မိသားစုလေးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ အပေါ်ယံတွင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ကပ်ဆိုးကြီးတစ်ခုဖြစ်သော ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"လီလန်... ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ ကြောက်သွားတာလား..."

ကျန်းဝေက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အစ်မက အရမ်းတော်တာပဲ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားကို ရှာတွေ့တာလေ အစ်မ ဘဝမှာ စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ ပြီးတော့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်လည်း အစ်မကြောင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ သက်တောင့်သက်သာ နေရတော့မှာ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားပြီး လီလန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက်

"စိတ်မပူပါနဲ့ မောင်လေးရယ်... အစ်မရဲ့ ယောကျ်ားကို ပြောပြီး သံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်သမားအဖြစ် အလုပ်ဝင်နိုင်အောင် ထောက်ခံစာလေးတစ်စောင် ရေးပေးဖို့ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"အခုခေတ်မှာ အလုပ်သမားတွေက ဘယ်လောက်တောင် မျက်နှာပန်းလှတယ်ဆိုတာ မင်းမသိပါဘူး သူတို့က ဂုဏ်သိမ်ရှိတယ် ခံစားခွင့်တွေ ကောင်းတယ် အိမ်ရာတောင် ရနိုင်သေးတာလေ ရွာမှာ အမဲလိုက်နေရတာထက် အများကြီး သာပါတယ်..."

လူတစ်ယောက် အောင်မြင်သွားလျှင် သူ၏ တစ်မိသားစုလုံး အကျိုးခံစားရပေသည်။ ကျန်းဝေသည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ကျသွားသော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်ဖြစ်သူ လီလန်ကို ကူညီပေးရန် မေ့မနေခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"စားကြစို့... စားကြစို့... ညစာရပြီဟေ့..."

လီတာ့ဟိုင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှနေ၍ သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အစ်မ... အရင်သွားစားကြရအောင် ဒီနေ့ ဟင်းတွေက ကောင်းတယ်ဗျ သမင်သားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ ရထားတာ..."

"ကောင်းပြီ..."

ကျန်းဝေသည် လီလန်နောက်မှ လိုက်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားရာ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။

"ဒါက လီထျန်းလေ အစ်မ မှတ်မိမှာပါ..."

"ဒါက လီရွှယ်လေ အစ်မ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းကတောင် ချီဖူးသေးတယ်မဟုတ်လား..."

ကျန်းဝေ လာမလည်သည်မှာ လေးငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီဖြစ်သည်။ လီလန် အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို သူမအား တက်ကြွစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"အိုး... မင်း ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး ငါ့မှတ်ဉာဏ်က ကောင်းပါတယ် သူတို့ကို မှတ်မိပါတယ်..."

ကျန်းဝေက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"လီထျန်း လီရွှယ်... အစ်မက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး..."

"အဖြေမှန်ရင် သကြားလုံး ကျွေးမယ်နော်..."

ကျန်းဝေသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီထျန်းနှင့် လီရွှယ်တို့၏ ခေါင်းလေးများကို အယုအယ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော လီလန်သည် ကျန်းဝေ၏ ပါးချိုင့်နှစ်ဖက်ကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

မည်မျှကြင်နာတတ်ပြီး သဘောကောင်းသည့် ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်လိုက်သနည်း။ သူ၏ ယခင်ဘဝက ဘာကြောင့်များ ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပါသနည်း။

သူမ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး မသေဆုံးမီအချိန်အထိ မည်မျှနာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရမည်နည်း။

ထိုနာကျင်မှုက မည်မျှတောင် ပြင်းထန်ခဲ့လိုက်မည်နည်း။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ လက်သီးများ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်မိသွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် အမည်မသိ ဒေါသမီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

"ညစာစားပြီးရင် ဒါကိုဖြေရှင်းရမယ်..."

"စောစော ဖြေရှင်းနိုင်လေ ဝမ်းကွဲအစ်မအတွက် အန္တရာယ်ကင်းလေပဲ..."

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် လီလန်က အကြံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သော်လည်း သူ အလောတကြီး မလုပ်သေးပေ။ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် အရင် ညစာစားမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထောက်ခံစာကလည်း မရသေးသကဲ့သို့ သူတို့၏ မင်္ဂလာမှတ်ပုံတင်လည်း မတင်ရသေးပေ။ မှတ်ပုံမတင်ရသေးသရွေ့ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် ကျူးဟောက်တို့မှာ ချစ်သူရည်းစား အဆင့်သာရှိပြီး စေ့စပ်ထားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အရာအားလုံးကို ကယ်တင်၍ ရနိုင်သေး၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဖိတ်စာက ဘာလဲ မှတ်ပုံလည်း မတင်ရသေးဘဲ ဖိတ်စာက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..."

"ညီမ သိတယ်... အစ်မက အစ်မရှောင်ဝေ မဟုတ်လား၊ ညီမ ငယ်ငယ်တုန်းက အစ်မကို မြင်ဖူးတယ်..."

လီထျန်းက ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းပေသည်။ သူမသည် ကျန်းဝေ၏ ပါးချိုင့်များကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှတ်မိသွား၏။

"လီထျန်း... မှန်တာပေါ့..."

"ရော့... သကြားလုံးစားနော်..."

ကျန်းဝေသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံး ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ယုန်ဖြူပုံပါသော စက္ကူဖြူဖြင့် ထုပ်ထားသည့် နို့သကြားလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှားပါးသော ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးများပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်မရှောင်ဝေ... ညီမရော ညီမရော ညီမလည်း စားချင်တယ်..."

လီရွှယ်က ဘေးမှနေ၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မလောနဲ့... မလောနဲ့... အားလုံးအတွက် လောက်ပါတယ်..."

ကျန်းဝေက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး ရှစ်လုံးတွင် ဒုတိယညီမ လီထျန်းအတွက် သုံးလုံး၊ အငယ်ဆုံးညီမ လီရွှယ်အတွက် သုံးလုံး ပေးလိုက်သည်။

"မောင်လေးတို့နှစ်ယောက်လည်း စားဦးလေ..."

ကျန်းဝေသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး နောက်ထပ် နှစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဝမ်းကွဲမောင်အတွက် တစ်လုံး၊ ဦးလေးအတွက် တစ်လုံး ဖြစ်သဖြင့် ကွက်တိပင်။

လီတာ့ဟိုင်က ပြုံးလျက်

"ဦးလေး မစားတော့ပါဘူးကွယ်... လီလန်တို့ကိုသာ ပေးလိုက်ပါ..."

လီလန်ကလည်း ပြောလာသည်။

"လီထျန်းတို့ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ... ကျွန်တော် မစားချင်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း ညီမလေး နှစ်ယောက်ကိုပဲ အကုန်ပေးလိုက်တော့မယ်..."

ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်သည် နောက်ထပ် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးများ ထပ်ရလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာလွန်း၍ ကခုန်နေကြပြီး ပို၍ပင် တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်နေကြတော့သည်။

"ဦးလေး... ဒီတစ်ခေါက် သမီး ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မယူလာခဲ့ရဘူး သမီး မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ့်အကြောင်း အဓိက လာပြောတာပါ နောက်နှစ်လနေရင် သမီးအိမ်မှာ မင်္ဂလာစားသောက်ပွဲအတွက် ဦးလေး လာခဲ့လို့ရပါပြီ..."

ဤခေတ်ကာလတွင် ကောက်နှံရိက္ခာမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ မင်္ဂလာဆောင်များတွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပြင်ဆင်မှုများ သို့မဟုတ် အိမ်နီးနားချင်းများအားလုံးကို ဖိတ်ကြားသော ဧည့်ခံပွဲကြီးများ မရှိပေ။ ထိုအစား စားပွဲတစ်လုံးတည်းသာ ပြင်ဆင်ထားပြီး နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများကိုသာ ထမင်းစားရန် ဖိတ်ကြားလေ့ရှိကြသည်။

အကယ်၍ လူများလာပါက ပန်းကန်တစ်လုံး၊ တူတစ်စုံ ထပ်ထည့်ကာ ထိုင်ခုံတစ်လုံးဆွဲ၍ တိုးဝှေ့ထိုင်ကြရုံသာဖြစ်၏။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လျက်

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကျန်းဝေ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဖိတ်စာက ဘာအကြောင်းလဲဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သူမကိုယ်တိုင် ရေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမ မကြာမီ မင်္ဂလာဆောင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ချစ်ရသူနှင့် မိသားစုဘဝတစ်ခုကို စတင်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ ချမ်းမြေ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝဖြင့်…

ဤဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေမှာလည်း အချစ်ရူးလေး တစ်ယောက်ပါပဲလား။