အခန်း (၄၂၁-၄၂၂)

အခန်း (၄၂၁) မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း... လီလန် ဆီကာသမင်ရိုင်းတစ်ကောင်ရခြင်း

ကျားသစ်ပေါက်စသည် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဦးတည်နေသော ၎င်း၏ အဖေကျားသစ်နှင့် အမေကျားသစ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း လမ်းခွဲရန် နှမြောတသဖြစ်နေရှာသဖြင့် နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းလျှောက်တိုင်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေရှာသည် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် လျှပ်စီးမိသားစုဝင် သုံးကောင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုနေရာ၌ပင် မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။

စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်မိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။ ကျားသစ်ပေါက်စ လျှပ်စီးသည် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စထက် ပိုမိုလိမ္မာပါးနပ်ပြီး အလိုက်သိတတ်သော်လည်း လျှပ်စီးသည် အသက်တစ်လမျှသာ ရှိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ကောင်သာဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းစွာနားလည်ထားသည်။

အကယ်၍ ၎င်းကို သူနှင့်အတူ ထားရှိပြီး ဘေးကင်းစွာ ကြီးပြင်းလာစေဦးတော့ ၎င်း၏ မွေးရာပါ ရိုင်းစိုင်းသော သဘာဝဗီဇများ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

လျပ်စီးသည် ၎င်း၏ မိဘများနှင့်အတူရှိနေပြီး အမဲလိုက်ခြင်း အတတ်ပညာနှင့် သားရဲဘုရင်တစ်ကောင် ဖြစ်လာစေရန် သင်ယူသင့်သည်သာဖြစ်၏။

ကျားသစ်အမသည် မထွက်ခွာမီ လီလန်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျားသစ်အထီးကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုမိသားစု သုံးကောင်သည် သက်ကယ်မြက်တောအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။

"ဟူး..."

"ဒီကျားသစ်နှစ်ကောင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီပဲ... တကယ့်ကို ရင်တလှပ်လှပ်ပဲဗျာ..."

"မျက်နှာအမာရွတ်နဲ့ ကျားသစ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်... သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ သွားတွေက အရမ်းရက်စက်တာ..."

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်လာတာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကြောင့်ပဲ... အကယ်၍ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသာ ဒီကျားသစ်နှစ်ကောင်နဲ့ မသိကျွမ်းဘူးဆိုရင်တော့..."

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့သားများသည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် အကြာကြီး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... လျှပ်စီးနဲ့ သူ့မိသားစု တောင်ပေါ်ကို ပြန်သွားကြပြီလေ..."

ချန်ဆန်းသည် လှမ်းလျှောက်လာပြီး လီလန်၏ ပုခုံးကို လှုပ်ခါ၍ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း ပြန်ကြစို့..."

လီလန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မက်းမွေးထားတဲ့ ကျားသစ်ပေါက်စက တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတယ်ဗျာ... အကယ်၍ အင်းသာ ဆက်မွေးထားမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် အမဲလိုက်တဲ့အခါ တကယ့်ကို အားကိုးရမယ့် အဖော်မွန်ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်... မင်းက တကယ်ပဲ တောင်ပေါ်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ဖို့ ရက်စက်နိုင်တယ်ပေါ့..."

ချန်ဆန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လွှတ်ပေးရမှာပေါ့..."

လီလန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"မောင်းအာတောင်ကို ပြန်သွားတာက လျှပ်စီးအတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပဲလေ..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမျှထပ်မပြောတော့ပေ။

"မင်းတို့တွေ အရင်ပြန်နှင့်ကြပါ... ငါ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့..."

လီလန်သည် သက်ကယ်မြက်တောဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အိမ်ခေါင်မိုးကို ပြုပြင်ရန်အတွက် သက်ကယ်မြက်အချို့ဖြတ်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်ကို သတိရမိသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းဘာလုပ်ဖို့ လိုသေးလို့လဲ... အကူအညီလိုရင်သာ ပြောပါ... ညီအစ်ကိုတွေ အကုန်လုံး ဝိုင်းကူပေးကြမှာပေါ့..."

ချန်ဆန်းသည်လည်း ပွင့်လင်းရိုးသားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းက မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်စဉ်က လီလန်သည် ထိုသားရဲကြီးကို တားဆီးပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့သား ငါးယောက်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ချန်ဆန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများသည် လီလန်ကို ကျေးဇူးကြွေး တင်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားများသည် သစ္စာရှိပြီး ရက်ရောကြသူများဖြစ်ကြရာ အကြွေးရှိလျှင် မဖြစ်မနေ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ဟု ခံယူထားကြ၏။

"ကျွန်တော့်အိမ်ခေါင်မိုးက မိုးယိုနေလို့ သက်ကယ်အချို့ ဖြတ်မလို့..."

လီလန် စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ချန်ဆန်းသည် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့မှ အခြားညီအစ်ကိုများကို လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီအတွက် သက်ကယ်တွေသွားဖြတ်ပြီး သူ့အိမ်ကို ပို့ပေးကြစမ်း..."

ချန်ဆန်း အော်ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် သက်ကယ်တောအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်သွားကြပြီး သက်ကယ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်ဖြတ်တောက်ကြတော့၏။

သူတို့အားလုံးသည် ဓားများ ယူဆောင်လာကြသဖြင့် ကောက်စိုက်ဓားကဲ့သို့ အဆင်မပြေသော်လည်း မြက်ဖြတ်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက်မူ လွယ်ကူလှပေသည်။

ခဏမျှအတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်လျှင် သက်ကယ် ဆယ်ကျင်းကျော်ခန့် ဖြတ်တောက်ပြီးစီးသွားကြပြီး နွယ်ကြိုးများဖြင့် စနစ်တကျ ချည်နှောင်ကာ လီလန်၏ အိမ်ဆီသို့ ပိုးပိုးချီချီဖြင့် သယ်ဆောင်လာကြတော့၏။

လီလန်က ဆွံ့အသွားပြီး...

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ဒါက များလွန်းပါတယ်... ဒီလောက်အများကြီး မလိုပါဘူး..."

လူတစ်ယောက်လျှင် တစ်ဆယ့်ငါးကျင်းခန့် ရှိရာ စုစုပေါင်း ကျင်း ရှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေချေသည်။ လီလန်သည် မီးဖိုချောင်ရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုကိုသာ ဖာထေးရန် လိုအပ်သဖြင့် ဤမျှအထိ မြက်အမြောက်အမြား မလိုအပ်ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ငါတို့နဲ့ အားနာမနေပါနဲ့..."

ချန်ဆန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီသက်ကယ်တွေကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အိမ်ကို သယ်သွားကြမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ထိုပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် အလွန်တက်ကြွ ထက်သန်နေကြသဖြင့် လီလန်သည်လည်း သူတို့၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုအတိုင်းသာ ခွင့်ပြုလိုက်ရတော့၏။

လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ ရွာရှိလူအားလုံးသည် သူ၏အိမ် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြပြီး ဤပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ထိုလူစုသည် သက်ကယ်မြက်များကို ကျောပိုး၍ လှမ်းလျှောက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ အနောက်ဘက်ဆီမှ ကျယ်လောင်လှသော သားရဲဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လူတိုင်း ကြက်သေ သေသွားကြပြီး…

"မဖြစ်နိုင်တာ... နောက်ထပ်တစ်ခေါက် ပြန်လာပြန်ပြီလား..."

"နောက်ထပ် သားရဲရိုင်းတစ်ကောင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာလား..."

လီလန်သည်လည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်မိသွား၏။ သူသည် ထိုဟိန်းဟောက်သံကို ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့၏။

၎င်းသည် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ဝါကျင်ကျင်အမွှေးအမျှင်များနှင့် ထူထပ်လှသော အမည်းရောင် ဒင်္ဂါးပြားပုံစံ အစင်းအပြောက်များရှိပြီး တုတ်ခိုင်သန်မာသော အမြီးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကြီးပင် ဖြစ်၏။

"မျက်နှာအမာရွတ်နဲ့ ကျားသစ်လား... သူ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..."

လီလန်မှာ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ထိုအခါမှသာ လီလန်သည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ ပါးစပ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုက်ချီထားသည်ကို သတိပြုမိတော့၏။

၎င်းသည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်နှင့် အရွယ်အစားချင်း နီးပါးတူညီသော သားရဲရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

"ဆီကာသမင်လား..."

လီလန်က အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားမိ၏။

ဤမျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် တောင်ပေါ်မှ ဆီကာသမင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် ကိုက်ချီ၍ ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဟိုမျက်နှာအမာရွတ်နဲ့ ကျားသစ်ပဲ... သူ ပြန်လာပြန်ပြီ..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ကြည့်ပါဦး... ဟိုကောင်ကြီးပဲ..."

"သူ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ... သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်တက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"..."

ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ချက်ချင်းပင် တစ်ဖန်ပြန်၍ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကြတော့၏။

သူတို့၏ ကျောပေါ်တွင် သက်ကယ်များ ရှိနေသဖြင့် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် သူတို့နှင့် နီးကပ်လွန်းလှသောကြောင့် အမဲလိုက်သေနတ်များကို အချိန်မီ ထုတ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ချန်ဆန်း၏ မျက်နှာသည်လည်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ထိုမျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"သူက လက်မလျှော့သေးဘဲ ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား..."

ချန်ဆန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒီကျားသစ်က တစ်ခုခုကို ကိုက်ချီလာတာပဲ..."

ချန်ဆန်းသည် သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရာတွင် ရှည်လျားသော ဂျိုတစ်စုံ၊ သွယ်လျသော ခြေလက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသော အစက်အပြောက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆီကာသမင်တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

"သူက ဆီကာသမင်တစ်ကောင်ကို ကိုက်ချီလာတာပဲ..."

လီလန်ကဲ့သို့ပင် ချန်ဆန်းသည်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားမိတော့၏။

ဤမျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် တောင်ပေါ်မှ ဆီကာသမင်တစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် ကိုက်ချီ၍ ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဆန်းသည် အလွန်အမင်းလည်း ထိတ်လန့်မိသွားသည်မှာ ဤမျှတိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် ဆီကာသမင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ဤဆီကာသမင်သည် ကြီးထွားပြီးစ သမင်အထီးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်အရ ဤမျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်၏ အမဲလိုက်စွမ်းရည် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သွယ်ဝိုက်၍ သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဆီကာသမင်များသည် သွယ်လျသော ခြေလက်များရှိပြီး အပြေးနှင့် အခုန် ကျွမ်းကျင်ကြရာ သစ်ပင်ထူထပ်သော တောင်တန်းများအတွင်း အလွန်လျင်မြန်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤမျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ရာ ၎င်း၏ အမဲလိုက်စွမ်းရည်မှာ မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းနေသနည်း။

အကယ်၍ မုဆိုးတစ်ဦးသည် သေနတ်မပါဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ဤမျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်နှင့် ရင်ဆိုင်တိုးမိပါက ထိုဆီကာသမင်ရိုင်းကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးကိုသာ ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..."

ချန်ဆန်းသည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... သူ ငါတို့ကို ရန်ပြုမယ့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူသည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ထံမှ မည်သည့် ရန်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကိုမျှ မခံစားရပေ။

ထို့အပြင် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် သားကောင်ကို ဖမ်းဆီးရမိထားပြီး စားစရာအသား ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို အမဲလိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ကြောင်မျိုးနွယ် သားရဲများသည် စွမ်းအင်ကို ချွေတာရန်နှင့် ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှုများကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချရန် လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ ပထမအချက်မှာ အမဲလိုက်ရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ တောင်ပေါ်ရှိ အခြားသော သားရဲကြီးများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်း၏ အစောင့်အရှောက် သခင်များသည် အရှေ့ဖျားကျားသစ်များသာမက ဝံပုလွေအုပ်၊ ဝက်ဝံများနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများလည်း ရှိနေကြသေးသည်။

ထို့အပြင် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားသစ်များပင် ဖြစ်၏။

တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များသည်လည်း ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်တူချင်း ပြန်လည်အမဲလိုက်ခြင်းကို ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

ထိုလူသားစားကျားသစ်သည် ထိုစဉ်က ကျားသစ်အမကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"မလှုပ်ရှားကြနဲ့..."

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်ကြီး သူတို့ထံသို့ လှမ်းလျှောက်လာသည်ကို ငေးကြည့်နေကြတော့၏။

သို့သော်လည်း မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ၎င်း၏ သန်မာထူထပ်သော ခြေတံကြီးများဖြင့် လီလန်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

"သူ ငါ့ဆီ လာနေတာပဲ..."

လီလန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် "ဝုန်း" ဟူသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် ဆီကာသမင်ကြီးကို သူ၏ ခြေရင်းနားသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ဘေးစောင်း၍ တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မောင်းအာတောင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားတော့၏။

အခန်း (၄၂၂) သမင်ခြေထောက်ဖြင့် လူတို့၏စိတ်ကို သိမ်းသွင်းခြင်း

ဆီကာသမင်အထီးတစ်ကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

၎င်း၏လည်ပင်းတွင် သွေးများ အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သွားရာနှစ်ခုရှိနေပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးနီများက ၎င်း၏အမွှေးများကို စွန်းထင်းသွားစေကာ အဖြူရောင်အစက်အပြောက်များကိုပင် အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

ဤသည်မှာ အရှေ့ဖျားကျားသစ်တစ်ကောင်၏ အမဲလိုက်ခံထားရသော ဆီကာသမင်ရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟိုကျားသစ်က... ဒီအတိုင်း... ထွက်သွားတာလား..."

ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်တစ်ဦးသည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ဆီကာသမင်၏ ရုပ်အလောင်းကို လောဘတကြီး အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤဆီကာသမင်သည် အလွန်တုတ်ခိုင်ပြီး အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာခန့် ရှိပေမည်။

အသားသီးသန့်ကိုပင် ကျင်းတစ်ရာလောက် ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် သမင်သားရေ၊ သမင်သွေး၊ သမင်လိင်အင်္ဂါ... ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရတနာများသာ ဖြစ်တော့သည်။

ဤပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်သာမက လောင်လျူ၊ ချန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ဤအသားတုံးကြီးကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် ဤဆီကာသမင်ကို လီလန်၏ ခြေရင်းသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်သို့ မပြန်မီ ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များကို အစွယ်ထုတ်ပြသွားခဲ့သည်ကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ သိထားကြသည်။

ဆိုလိုရင်းမှာ အထူးပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

ဤကျင်းတစ်ရာရှိသော သားကောင်သည် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်က လီလန်အား ပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းသည် လီလန်အတွက် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ မနာလိုဖြစ်ပြီး လောဘတက်နေကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ သွားရောက် မထိရဲကြချေ။

ချန်ဆန်းကလည်း မထိရဲသလို ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များကမူ သာ၍ပင် မထိရဲကြပေ။

သူတို့အားလုံးသည် လီလန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ကာ ထို့အပြင် လီလန်သည် ယခုအခါ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းပင်လျှင် သူ့ကို အားကိုးနေရသည်ဖြစ်ရာ ချန်ဆန်းနှင့် အခြားသူများက မည်သို့လျှင် သူ့ကို ရန်စဝံ့မည်နည်း။

ဤကျင်းတစ်ရာရှိသော သားကောင်ကို ခိုးယူမည်လော။

ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ နာရီဝက်အတွင်း တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီသမင်က..."

ချန်ဆန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဆီကာသမင်ရိုင်း၏ ရုပ်အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လီလန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီလန်က အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပေသည်။

"ဪ... ဒါလား... လျှပ်စီးရဲ့ မိဘတွေဆီက ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ လက်ဆောင်ဖြစ်ရမယ်..."

"လျှပ်စီးက အပြင်းအထန် နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ ကုသပေးဖို့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကို ရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကနေ ကျွန်တော် ခေါ်လာခဲ့တာ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဆန်းသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး အာ... ဪ... ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟမ်.. အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျားသစ်တစ်ကောင်က ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လက်ဆောင်ပေးတတ်တယ်ဆိုတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ..."

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ချန်ဆန်းက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်က ဘာမျှမပြောဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ကျေးဇူးဆပ်သည်ကို ယခင်က သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးပေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းများနှင့် ကျားသစ်များကဲ့သို့ သဘာဝအသိဉာဏ်ကြွယ်ဝသော သားရဲများသည် သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင်များကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရန်အတွက် သားကောင်များကို တောင်ပေါ်မှ သယ်ဆောင်လာတတ်ကြသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ ပြန်တော့မယ်..."

"အာ... ကောင်းပါပြီ..."

လီလန် ပြန်တော့မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ဆန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလိုသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ချန်ဆန်း၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားပုံရသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ဒီသားကောင်ကို သယ်ဖို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လောက် ခေါ်ပေးပါ... ဆုလာဘ်အနေနဲ့ မင်းတို့ကို သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပေးမယ်..."

ချန်ဆန်းနှင့် ဤလူများအားလုံးသည် ရွာ၏ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့မှ ဖြစ်ကြသည်။ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းက အကယ်၍ သူ အိမ်တွင်မရှိချိန်၌ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ဤပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များက ကူညီစောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မိသားစုဝင်လေးဦး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရန်နှင့် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ကို သိမ်းသွင်းရန်အတွက် သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပေးရခြင်းမှာ တန်ကြေးရှိသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဆန်းသည် လီလန်က သူတို့ကို သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ဤဆီကာသမင်ရိုင်း၏ အရသာကို စဉ်းစားကာ သွားရည်ကျနေပြီဖြစ်သော သူက ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်နှစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် ခေါ်လိုက်သည်။

"လောင်လျူ... ဒီဘက်ကို လာခဲ့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အိမ်ကို သားကောင်သယ်သွားဖို့ ငါနဲ့အတူ ကူညီပေးကြစမ်း..."

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် အိမ်တံခါးဝအထိ သားကောင်ကို သယ်ဆောင်ပေးခြင်းမျိုးကား ရွှမ်းရွှေရွာတွင် မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို ခံစားခွင့် မရရှိခဲ့ဖူးပေ။

လောင်လျူသည် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာပြီး သမင်ခြေထောက်ကို လျင်မြန်စွာ မလိုက်ကာ ချန်ဆန်းကမူ သမင်ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်း၍ သားကောင်ကို လီလန်၏ အိမ်ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

အခြား ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည်လည်း တစ်ယောက်လျှင် သက်ကယ် ဆယ်ကျင်းကျော်ခန့်စီကို သယ်ဆောင်ကာ ချန်ဆန်း၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်းသည် ဆယ်ကျင်းကျော်ခန့်ရှိရာ သူတို့ငါးဦးလုံး စားသုံးရန် လုံလောက်ပြီး တစ်ယောက်လျှင် အနည်းဆုံး အသား နှစ်ကျင်းစီရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အသားစားရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဤပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် သဘာဝကျစွာပင် ပျော်ရွှင်နေကြတော့သည်။

ပြန်ရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့က အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အကယ်၍ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် စကားသာ ပြောလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ မီးထဲရေထဲ ဆင်းပေးပါ့မယ်..."

လီလန်မှာမူ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"နောက်ဆိုရင် ရွာထဲက ငါ့အိမ်နားကို ပိုပြီး ကင်းလှည့်ပေးကြပါ... ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြည့်ပေးကြရင် ရပါပြီ..."

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့တွင် နေ့စဉ်တာဝန်များရှိသည်။ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရွာအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်စေရန်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားပါက ချက်ချင်း သတင်းပို့နိုင်ရန်အတွက် မနက်၊ နေ့လည်နှင့် ညဟူ၍ တစ်ရွာလုံးကို တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ကင်းလှည့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲ့လိုကိစ္စလေးကို ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ..."

ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များက သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ထပ်တလဲလဲ အာမခံကြသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သမင်သား စားရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဤပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် သက်ကယ်များကို သယ်ဆောင်ရာတွင် အင်ပြည့်အားပြည့်ဖြင့် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။

လီလန်၏ အိမ်သည် မောင်းအာတောင်နှင့် သိပ်မဝေးဘဲ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် အိမ်ကို ရှင်းလင်းနေစဉ် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့က သက်ကယ်များ သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချန်ဆန်းကိုယ်တိုင်က ဆီကာသမင်တစ်ကောင်ကိုပင် သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူက လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ဒါက ဘာတွေလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိထားပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် ရွာတစ်ရွာတည်းမှ ဖြစ်ကြပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ အမြဲတစေ တွေ့မြင်နေရသဖြင့် ဤသည်မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်၏။

"အစ်ကိုတာ့ဟိုင်... နေကောင်းရဲ့လား..."

အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ ချန်ဆန်းသည် လီတာ့ဟိုင်ထက် ငယ်ရွယ်သည်။ အသက်အရွယ်ကြီးစဉ်ငယ်လိုက်အရ သူက လီတာ့ဟိုင်ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်ရပေသည်။

"ငါ နေကောင်းပါတယ်... နေကောင်းပါတယ်... မိုးရွာတဲ့အခါတိုင်း ခါးနာတတ်တဲ့ ရောဂါဟောင်းလေးပဲ ရှိတာပါ..."

လီတာ့ဟိုင်၏ ခါးဒဏ်ရာမှာ ကုသ၍မရနိုင်သော ရူမက်တစ်အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါဖြစ်ပြီး မိုးရွာသော နေ့များတွင် နာကျင်လာတတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် အစ်ကို ပိုပြီး အနားယူသင့်တယ်... အများကြီး မလှုပ်ရှားပါနဲ့..."

"အစ်ကိုတာ့ဟိုင်... အိမ်ဝိုင်းကို ရှင်းလင်းနေတာလား... လောင်လျူ... ဟိုကိုသွားပြီး ဦးလေးဟိုင်ကို သန့်ရှင်းရေး ကူလုပ်ပေးလိုက်စမ်း..."

လီတာ့ဟိုင်က ချက်ချင်းပင် လက်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းရမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မလိုပါဘူး..."

လောင်လျူသည် အနည်းငယ် တုံးအအဖြစ်သော်လည်း ခြေလက်လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်ပေသည်။ သူသည် ပြေးလာပြီး လီတာ့ဟိုင်၏ လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို လုယူကာ ခေါင်းငုံ့၍ အိမ်ဝိုင်းကို စတင် တံမြက်လှည်းတော့သည်။

"ဦးလေး... သွားနားလိုက်ပါ... ကျွန်တော် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

လောင်လျူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ဤပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် တွေဝေသွားတော့သည်။

ပထမဆုံး သက်ကယ်များကို ဖြတ်သည်။ ထို့နောက် သားကောင်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းရေး ကူညီလုပ်ပေးသည်။

ဤအရာက...

ပြီးတော့ ဤကျင်းတစ်ရာကျော်ရှိသော ဆီကာသမင်ကြီးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာသနည်း။

"သား... ဒီဆီကာသမင်ကို မင်း အမဲလိုက်လာတာလား..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ ကျွန်တော် တောင်ပေါ် မတက်ပါဘူး... သက်ကယ်တောမှာပဲ နေတာပါ..."

"ဒီသမင်က လျှပ်စီးရဲ့ အဖေပေးလိုက်တာ…”

"လျှပ်... လျှပ်စီးရဲ့ အဖေ... မင်းပြောတာက ဟိုမျက်နှာအမာရွတ်နဲ့ အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကို ပြောတာလား..."

တောင်ပေါ်တွင် မျက်နှာအမာရွတ်နှင့် ကျားသစ်သည် လူသားစားကျားသစ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း လီလန်ပြောပြသည်ကို လီတာ့ဟိုင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားသိခဲ့ရပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီလန်သည် လျှပ်စီးကို မောင်းအာတောင်မှ ခေါ်ဆောင်လာစဉ်က လျှပ်စီး၏ ဇာစ်မြစ်ကို သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်အား ရှင်းပြခဲ့ရပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... လျှပ်စီးက သူ့မိဘတွေနဲ့အတူ တောင်ပေါ် ပြန်သွားပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး..."

လီတာ့ဟိုင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ် ပြန်သွားတာ ကောင်းပါတယ်... ကောင်းပါတယ်... ကောင်လေးရဲ့ ရောဂါလည်း ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ပြန်ပြီး တက်ကြွလာတာပေါ့... သူ့မိဘတွေနဲ့အတူ တောင်ပေါ် ပြန်သွားတာ အမှန်ပါပဲ..."

"တောင်တန်းတွေဆိုတာ သူတို့လို ကျားသစ်တွေအတွက် အိမ်ပဲလေ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် စိတ်အေးသွားသည့်အလား ပြုံးလိုက်ပြီး လျှပ်စီးတို့ မိသားစု သုံးကောင် ပြန်လည်ဆုံဆည်းခွင့်ရသည့်အတွက် တကယ်ကို ဝမ်းသာနေပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... သက်ကယ်တွေကို သည်နားမှာ ထားလိုက်ပြီနော်..."

အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ပြည်သူ့စစ်ရဲဘော်များသည် သက်ကယ်မြက်များကို နံရံဘေးတွင် ထားလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အဖေ... မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ဓားတစ်ချောင်းလောက် ယူခဲ့ပေးပါဦး..."

လီလန်က သူ့အဖေ လီတာ့ဟိုင်ကို ပြောလိုက်၏။

လီလန် နောက်ထပ် ဘာလုပ်မည်ကို လီတာ့ဟိုင် သိသောကြောင့် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ဓားတစ်ချောင်း ယူလာခဲ့သည်။

လီလန်သည် သမင်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ခုတ်ဖြတ်ကာ ချန်ဆန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ဒါကို ယူသွားလိုက်ပါ..."

ချန်ဆန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသလို ဝမ်းလည်းဝမ်းသာသွားပြီး သမင်ခြေထောက်ကို ယူလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ညီအစ်ကိုတွေကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"နောက်ဆိုရင် ဘာပဲလိုလို စကားသာ ပြောလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့က ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်…”