အခန်း (၄၂၃-၄၂၄)

အခန်း (၄၂၃) အမိုးပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ပညာရပ်တိုင်းရှိ ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုများ

ချန်ဆန်းသည် ဆီကာသမင်ခြေထောက်ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး လီလန်အား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်စူးရှလှရာ လီလန်တို့၏ မီးဖိုချောင်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အပေါက်တစ်ပေါက်ကို လှမ်းမြင်သွားလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခဏစောင့်ပါဦး..."

ချန်ဆန်းသည် သမင်ခြေထောက်ကို ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့မှ လူငယ်လေးတစ်ဦးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လောင်လျူ အိမ်ပြန်ပြီး လှေကားတစ်စင်း သွားယူချေ..."

တံမြက်စည်းလှည်းနေသော လောင်လျူသည် ချက်ချင်းပင် တံမြက်စည်းကို ချထားခဲ့ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး လှေကားသွားယူလေတော့သည်။

"မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ..."

ချန်ဆန်းက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လောင်လျူသည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားလေရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီလန်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်က သူ၏တပည့်ကို လှေကားသွားယူခိုင်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြ၏။

သို့သော်လည်း လောင်လျူက လှေကားကို ယူဆောင်လာပြီး မီးဖိုချောင်၏ အပြင်ဘက်နံရံတွင် မှီတင်လိုက်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်သည် သူတို့၏ မီးဖိုချောင်ခေါင်မိုးကို ကူညီပြင်ဆင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန် မလိုပါဘူးကွာ တကယ့်ကို ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး ငါတို့ဘာသာ လုပ်လို့ရပါတယ်..."

ခေါင်မိုးပြင်ရန် လှေကားပေါ်သို့ တက်တော့မည့် ချန်ဆန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်က အလျင်အမြန်ပင် ဖျောင်းဖျတားမြစ်လိုက်သည်။

ချန်ဆန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင် ကျွန်တော် အရင်က ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား ကျွန်တော်က ဒီအလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်ပါတယ် စိတ်မပူပါနဲ့ သေချာပေါက် သဘောကျစေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်..."

"လာ လောင်လျူ ငါ့ကို သက်ငယ်တွေ ကမ်းပေးစမ်း..."

"အဖေ သူ့ကိုသာ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်ရဲ့ စေတနာတွေပါ..."

လီလန်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချန်ဆန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဂရုတစိုက် ရှိနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ တကယ်ပင် နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။

ပထမအချက်မှာ လီလန်သည် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့၏ အသက်ကို ကျားသစ်ရန်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ လီလန်၏ စွမ်းအားက သူတို့အား မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ကာ အလိုလိုက်ချင်လာအောင် ဖန်တီးပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ထဲကို ဝင်ချင်နေတာလား..."

လီလန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ခေါင်မိုးပြင်ရန် အလုပ်များနေသော ချန်ဆန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် ချန်ဆန်းတစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် အသုံးကျပေသည်။ ကျန်လူများမှာမူ လီလန်၏ မျက်စိထဲသို့ပင် မဝင်ကြချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့ သူ့ဘာသာ လုပ်ပါစေ..."

လီလန်က ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ရပ်ကာ ခန့်မှန်းနေမည့်အစား ဆီကာသမင်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ချန်ဆန်းသာ သူ၏ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ချင်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ထံသို့ အလိုအလျောက် လာရောက်ပြောဆိုလာပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် ဆီကာသမင်ကို အသားခုတ်ထစ်ရန် သူ၏ ဓားကို ယူလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အနားသို့ ကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဆီကာသမင်ကို သားရေခွာတော့မလို့လား..."

"ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါ ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ် ကျွန်တော်က အဲဒါမျိုးဆို ကျွမ်းကျင်တယ်..."

ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်က ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို စတင်ခေါက်တင်လိုက်သည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖေတို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး သားရေခွာဓားကို ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရတော့သည်။

ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ အလွန်တက်ကြွနေကြပြီး ဆီကာသမင်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ထိုအဖွဲ့ဝင်နှင့်အတူ ပူးပေါင်းပါဝင်လာကြသည်။

လူသုံးလေးယောက်ခန့်မှာ အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ သားရေခွာခြင်း၊ အရိုးခုတ်ခြင်းနှင့် အသားပိုင်းဖြတ်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာကျော်ရှိသော ဆီကာသမင်ကြီးမှာ အသားပိုင်းဖြတ်ပြီးစီးသွားတော့သည်။

"ရဲဘော် မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တယ်..."

လီလန်က သဘောကျစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်၏ သားရေခွာသည့် နည်းစနစ်မှာ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်ပြီး အလွန်ချောမွေ့လှသည်။ သူသည် အားစိုက်ထုတ်ရခြင်း သိပ်မရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံသော သားရေတစ်ချပ်ကို ခွာချနိုင်ခဲ့သည်။

အသားပိုင်းဖြတ်ခြင်းနှင့် အရိုးခုတ်ခြင်းတို့တွင် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာလည်း ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ သားကောင်ကို အသားပိုင်းဖြတ်ပေးပြီးပါပြီ..."

ဦးဆောင်နေသော ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အသားခုတ်ဓားကို ပြန်လည်ကမ်းပေးလာသည်။

လီလန်သည် အပိုင်းဖြတ်ထားသော သားကောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ပင်ပန်းသွားပါပြီ နောက်ထပ် အသားသုံးကျင်းလောက် ထပ်ယူသွားလိုက်ကြပါဦး..."

အသားသုံးကျင်းကို လူလေးယောက် ခွဲဝေယူမည်ဆိုလျှင် တစ်ယောက်လျှင် အနည်းဆုံး ကျင်းဝက်ကျော်ခန့်စီ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဦးဆောင်နေသော ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရမှုတို့ဖြင့် တောက်ပသွားတော့သည်။

သူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဆန်းက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မလိုပါဘူး ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို သမင်ခြေထောက် ပေးထားပြီးပြီပဲ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်က ဝင်ရောက်ပြောဆိုကာ ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသောကြောင့် ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ လီလန်ထံမှ အသားများကို ထပ်မံလက်ခံယူရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

လီလန်သည် ခေါင်မိုးပြင်နေသော ချန်ဆန်းအား အဓိပ္ပါယ်ပါပါ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ရပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..."

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များက ခေါင်းခါယမ်းကာ တပြိုင်နက်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

လီလန်သည် ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်က သဘောပေါက်သွားပြီး လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ လက်ထဲတွင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒီအထဲမှာ ကန်စွန်းဥများနှင့် အာလူးတချို့ ပါတယ် ယူသွားပြီး ခွဲဝေစားလိုက်ကြပါ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အထုပ်ကို ဦးဆောင်နေသော ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အလျင်အမြန်ပင် လက်ဝှေ့ယမ်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဦးလေးတာ့ဟိုင် ဒါကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

"ယူသွားပါ အိမ်မှာ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က အထုပ်ကို သူ့လက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲကျပ်တည်းနေပုံရပြီး ချန်ဆန်းရှိရာသို့သာ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေတော့သည်။

လီလန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ သူ လက်မခံဘူးဆိုရင်တောင် မင်းတို့ဘာသာ ယူထားလိုက်ကြပါ..."

"အခု ရွာမှာ အသီးအနှံ အထွက်နှုန်းက သိပ်မကောင်းဘူးလေ ဒီအထဲက ကန်စွန်းဥတွေနဲ့ အာလူးတွေက အနည်းဆုံးတော့ တစ်နပ်စာလောက် ဖူလုံစေမှာပါ..."

အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရသည့် အချိန်ကာလတွင် ကောက်နှံကြမ်းဖြစ်စေ၊ ရိက္ခာကောင်းဖြစ်စေ အားလုံးမှာ အသက်ကယ်တင်ပေးနိုင်သည့် အရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကန်စွန်းဥနှင့် အာလူးထုပ်မှာ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များအတွက်တော့ နတ်ပြည်မှ ကျလာသည့် ဆုလာဘ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများနှင့် ကလေးများ ရှိကြရာ သူတို့အနေဖြင့် ဤအရာများကို ကိုယ်တိုင် မစားရက်ဘဲ မိမိတို့၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများအတွက် အိမ်သို့သာ ယူဆောင်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျေးဇူးပါပဲ..."

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များစွာမှာ လီလန်အား အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

အစားအစာများမှာ သိပ်မများလှသော်လည်း အသက်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားပင် ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် သူတို့ကို အစားအစာများ ပေးရုံသာမက သမင်ခြေထောက်ကိုပါ ပေးခဲ့သေးရာ ဤသည်မှာ လိုအပ်နေချိန်တွင် ရွာသွန်းလာသည့် မိုးပေါက်များထက်ပင် ပို၍ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသေးတော့သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက တစ်ရွာတည်းသားတွေချည်းပဲလေ..."

လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ချန်ဆန်းမှာလည်း ခေါင်မိုးပြင်ဆင်ခြင်း အလုပ်ကို ပြီးစီးသွားခဲ့ရာ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင် ခေါင်မိုးကို ပြင်ပြီးသွားပြီ နောက်ပိုင်း မိုးရွာရင်တောင် ယိုစိမ့်မှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ချန်ဆန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီလန်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပြန့်ကျူးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြိုကျနေသော အပေါက်နေရာကို သက်ငယ်အသစ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ အလွန်လုံခြုံစွာ ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

လေပြင်းတိုက်ခတ်လျှင်ပင် လွင့်စဉ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

"လက်ရာက အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန် ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ..."

လီလန်က ချန်ဆန်းအား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ချန်ဆန်းသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ငါက ရွာထဲမှာ လူတွေကို အိမ်ဆောက်ပေးတာတွေ ခေါင်မိုးပြင်ပေးတာတွေ ခဏခဏ ကူညီပေးလေ့ရှိပါတယ် အဲဒါက ငါ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ..."

"အဲဒါကို ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတော့ လောင်လျူ အဲဒါကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ချန်ဆန်းသည် လောင်လျူကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လောင်လျူမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျောင်းတက်ဖူးပြီး ပညာအနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အဲဒါကို ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတော့ ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတော့..."

လောင်လျူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး စကားထစ်နေကာ တစ်ခဏမျှ အမှတ်မရဖြစ်နေသည်။

လီလန်က ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ပညာရပ်တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှု ရှိကြတယ်လို့ ခေါ်တာပါ..."

အခန်း (၄၂၄) စားနပ်ရိက္ခာသည် အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်သည်၊ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်အတွက် ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်း…

"အဲ့တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်က တော်တော်လေး ထူးခြားတဲ့သူပဲ..."

လီလန်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့သည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

"တကယ်ပဲ သူက တော်တော်လေး ထူးခြားတဲ့သူပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်၏ စကားကို သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သား... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်က ဒုက္ခများတဲ့သူပါ သူ့မှာ ကလေးငါးယောက်ရှိတာ သုံးယောက်က သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုလား..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

အငတ်ဘေးကာလများတွင် လူတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို အစာရေစာငတ်မွတ်ကာ သေဆုံးကြရသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ စားနပ်ရိက္ခာမှာ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာရှိပြီး မိသားစုတစ်စုတွင် စားမည့်ပါးစပ်များများနေလျှင် လောက်ငှမည် မဟုတ်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းသူများမှာ သဘာဝအလျောက်ပင် ဒဏ်မခံနိုင်ကြဘဲ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးသွားကြရသည်။

ချန်ဆန်းအတွက် ကလေးငါးယောက်ရှိရာတွင် သုံးယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းမှာ သူ၏ဘဝအတွက် တကယ့်ကို ခါးသီးလှပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေ... အဖေ့သားက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုဖို့ မလွယ်ကူခဲ့ဘူး၊ အဖေ သဘောကောင်းတာကို ကျွန်တော် သိပေမဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို အလကားပေးပစ်တဲ့ သဘောကောင်းလွန်းတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်လို့မရဘူးလေ..."

လီလန်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

ချန်ဆန်းသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့၏ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူသည် လီလန်အား သက်ငယ်မိုးများ သယ်ဆောင်ရန်၊ အမိုးပြင်ဆင်ရန်၊ ကြမ်းပြင်လှည်းကျင်းရန်နှင့် သားကောင်များကို သားရေခွာကာ အသားခုတ်ထစ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာများအားလုံးမှာ အသေးအဖွဲကိစ္စများသာ ဖြစ်သည်။

ဤအသေးအဖွဲကိစ္စများကြောင့် အသက်ကယ်နိုင်သော ရိက္ခာများနှင့် မိသားစု၏ စားနပ်ရိက္ခာများကို အလကား ပေးပစ်ရန်မှာမူ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်လဲ။

*အဖေ... အဖေက ဘုရားသခင် လုပ်ချင်နေတာလား သတ္တဝါတွေအားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား*

ချောင်တျန်းကျီရွာ၊ စန်းဟော့ရွာ၊ ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တစ်ခုလုံးရှိ သောင်းနှင့်ချီသော လူများအားလုံးမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြရာ သူတို့အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ပါ့မလား။

"အဖေ သဘောကောင်းတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့ မြေရှင်တွေမှ မဟုတ်တာ... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ကျွန်တော် အမဲလိုက်တာကို အားကိုးနေရပြီး အခုဆို စုဆောင်းထားတာလေးတွေ ရှိနေပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုလေးယောက်ကလည်း စုဆောင်းထားတာလေးတွေကို အားကိုးပြီး အသက်ရှင်နေရတာပဲ... အဖေက မိသားစုရဲ့ ငွေကြေးတွေကို အလကား ပေးပစ်လိုက်ရင် ဒုတိယညီမနဲ့ အငယ်ဆုံးညီမတို့အတွက် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"အခုအချိန်က အခက်ခဲဆုံးအချိန်ပဲ... တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အငတ်ဘေးဆိုက်နေပြီး အိမ်တိုင်းလိုလို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြလို့ သစ်ခေါက်တွေနဲ့ တောရိုင်းဟင်းရွက်တွေကို ကြိတ်မှိတ်စားနေကြရတာ... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ စားနပ်ရိက္ခာရှိရင် ပထမဆုံး စဉ်းစားရမှာက ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေကိုပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေ လုံခြုံသွားမှသာ တခြားသူတွေအကြောင်း စဉ်းစားလို့ရမယ်... ပြီးတော့ အဲဒီ တခြားသူတွေထဲမှာတောင် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဦးစားပေးရမှာပဲ..."

"အဖေ... နားလည်ရဲ့လား..."

လီလန်သည် သူ၏အဖေကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါတယ်... နားလည်ပါတယ်... အဖေက မကြည့်ရက်လို့ပါ..."

"ဟူး..."

လီတာ့ဟိုင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီလန်က ပြောလိုက်၏။

"အဖေ... ဒီလောကကြီးမှာ အဖေ မကြည့်ရက်နိုင်တဲ့ အရာတွေ အရမ်းများလွန်းပါတယ်..."

"တခြားကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး အဘိုးကျောက်ကိုပဲ ကြည့်ကြည့်... သူက ကိုရီးယားစစ်ပွဲမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်ပြန်အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လေ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့တောင် လျူဇီကို ကျွေးမွေးဖို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်နေရတုန်းပဲ..."

"သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်လို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်... သူ့သားက ဘယ်ရောက်သွားလို့လဲ..."

"အဘိုးကျောက်က အသက်အရမ်းကြီးနေပြီ၊ ဆောင်းတွင်းအေးအေးကြီးမှာတောင် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ထမ်းပြီး တောယုန်တွေ၊ တောကြက်တွေကို လိုက်ဖမ်းနေရတာ... ထမင်းတစ်နပ်အတွက်ရယ်၊ သူနဲ့ လျူဇီတို့ အသက်ရှင်ဖို့နဲ့ ငတ်မသေဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား..."

"သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ်အိုမင်းချိန်မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ သားဖြစ်သူသာ ရှိနေခဲ့ရင် သူ ဒီလောက်အထိ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရပါ့မလား..."

"သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက တိရစ္ဆာန်ပဲ..."

"ကိုရီးယားစစ်ပွဲရဲ့ စစ်ပြန်အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ယာ့လူမြစ်ဘေးမှာ မသေခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်အိမ်မှာကိုယ် ငတ်သေရမယ့်ကိန်း ဆိုက်နေတာ... အဲဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ အစိုးရက စစ်ပြန်အဘိုးကြီးတွေကို ထောက်ပံ့ကြေးပေးပြီး သူတို့ရဲ့ အိုမင်းမစွမ်းအချိန်မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်တယ်... အဲဒါမှ စစ်ပြန်တွေ နိုင်ငံအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ထိုက်တန်မှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ အဖေ သိလား... အဘိုးကျောက်နဲ့ လျူဇီတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးနေရတာ... လျူဇီရဲ့ ဦးလေးဖြစ်တဲ့ သူ့ရဲ့အငယ်ဆုံးသားက တောင်ပိုင်းကို ထွက်ပြေးသွားပြီး သူ့ကို နည်းနည်းလေးမှ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

“ဒါတွေထဲက ဘယ်အရာက လူတွေရဲ့ ဒုက္ခမဟုတ်လို့လဲ... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးသုံးယောက်ထက် ဘယ်အရာက ပိုမဆိုးလို့လဲ..."

"သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က နိုင်ငံကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ်အိုမင်းချိန်မှာ ဇာတိရွာမှာ ငတ်သေရမယ့်အဖြစ်က တကယ်ကို အကြည့်ရက်နိုင်ဆုံး မြင်ကွင်းပဲ..."

လီလန်၏ စကားများကြောင့် လီတာ့ဟိုင်မှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိသည်။

"သား... အဖေ နားလည်ပါတယ်... အဖေ နားလည်ပါတယ်..."

"နားလည်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... လက်တွေ့လုပ်ပြရမယ်..."

လီလန်က တင်းမာစွာဖြင့် သူ့ကို အပြစ်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ ခုနက ပေးလိုက်တဲ့ ကန်စွန်းဥနဲ့ အာလူးအိတ်ကိုပဲ ဥပမာထားကြည့်... အိမ်မှာ ပြောင်းဖူးမှုန့်တွေ ရှိသေးတာပဲ အဖေ ဘာလို့ အဲဒါကို မပေးလိုက်တာလဲ..."

"ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို အထင်မသေးနဲ့... သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦး ဘေးရွာက လူတစ်ယောက်က ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းကို မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်နဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လူတွေ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေကြသည့် ခေတ်ကာလတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းက လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။

အိမ်နီးချင်း စန်းဟော့ရွာရှိ လူပျိုကြီးတစ်ဦးသည် ပြီးခဲ့သည့်ဆောင်းတွင်းက ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းကို အသုံးပြု၍ ဘေးမြို့နယ်မှ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်လှပပြီး အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးကာ အသားအရေဖြူဖွေးလျက် အရပ်အမောင်းလည်း ကောင်းမွန်လေသည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး မောင်နှမများစွာရှိသဖြင့် သူမ၏ မိဘများမှာ စားနပ်ရိက္ခာအတွက် သူမကို ရောင်းချရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ထိုလူပျိုကြီးမှာလည်း တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် တူပေသည်။ သူက အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့၏။ မူလက ပြောင်းဖူးမှုန့် ငါးကျင်းပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း သူမကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမမှာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စကားကို ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့် ငါးကျင်းမှ နှစ်ကျင်းသာ ဖြစ်သွားပြီး သုံးကျင်းတိတိ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

မိသားစုမှာ မလိုလားသော်လည်း သူတို့မှာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေသဖြင့် သည်းမခံနိုင်ကြတော့ပေ။ အိမ်တွင်လည်း စားရန်စောင့်ဆိုင်းနေသော ကလေးငယ်များစွာ ရှိနေပြီး သူတို့ မစားရလျှင် ငတ်မွတ်သေဆုံးကြရပေမည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ရပြီး သူတို့၏ သမီးကို ထိုလူပျိုကြီးထံ ရောင်းချလိုက်ရတော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရွာထဲမှ လူတစ်ယောက်က ထိုကိစ္စကို ကြားသောအခါ မခံစားနိုင်သဖြင့် ညဘက်တွင် ထိုလူပျိုကြီးကို ရိုက်နှက်ကာ သူ့ကို ရက်စက်ပြီး ယုံကြည်ရမှုမရှိသူဟု ခေါ်ဆိုခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် လူပျိုကြီး၏ အိမ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ပြောင်းဖူးမှုန့်များအားလုံးကို ထိုမိန်းကလေးအား ပေးလိုက်ပြီး စားနပ်ရိက္ခာများကို ယူကာ အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြောလိုက်ကြသည်။

လူပျိုကြီးမှာ ထိုသူကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မှားယွင်းနေသဖြင့် သူ၏ မာနကိုမျိုချကာ သည်းခံလိုက်ရတော့သည်။

မိန်းကလေးသည် စားနပ်ရိက္ခာများကို အိမ်သို့ယူဆောင်သွားကာ ဘဝသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ကယ်တင်ခံခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် မထင်မှတ်ဘဲ…

သူမ ယူဆောင်လာသော ပြောင်းဖူးမှုန့် လေးငါးကျင်းနှင့် မူလ နှစ်ကျင်းတို့ကို မိသားစုက စားသုံးခဲ့ကြရာ တစ်လခန့် ခံခဲ့လေသည်။

စားစရာ မရှိတော့ဘဲ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဆာလောင်လာသောအခါ သူတို့သည် မိန်းကလေးကို ထပ်မံ၍ ရောင်းချခဲ့ကြပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမကို စားနပ်ရိက္ခာအတွက်သာမက ငွေကြေးအတွက်ပါ လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဝယ်ယူသူမှာ ဇနီးသေဆုံးသွားသော အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ် အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးမှာ အရှက်ရမှုကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို လက်ထပ်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် သူမသည် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ယူကာ ထုတ်တန်းတွင် ချည်နှောင်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ကာ ထိုင်ခုံကို ကန်ချလိုက်လေသည်။

သူမ သေဆုံးသွားခဲ့၏။

မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်အတွက် ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်း... ထိုသို့သော ဥပမာများသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

စန်းဟော့ရွာ၊ ချောင်တျန်းကျီရွာ၊ စစ်ရှီရွာ…

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၊ ဟေးရွှေမြို့နယ်၊ ချင်းယန်မြို့နယ်…

ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များမှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

စားနပ်ရိက္ခာသည် အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်သည်ဟူသော ဤစကားမှာ စကားသက်သက်မဟုတ်ဘဲ သွေးစွန်းနေသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဖေ... အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီလား..."

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာကို အဖေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကိုသာ ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အဲဒီလို စွမ်းရည်မျိုး မရှိသေးဘူး... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တောင် မကျွေးမွေးနိုင်သေးတာ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်နိုင်မှာလဲ..."

"ပထမဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်... နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ငွေတွေရှိလာပြီး ချမ်းသာလာတဲ့အခါ အဖေက ပရဟိတလုပ်ချင်တယ် သဘောကောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် လုံးဝတားမှာမဟုတ်ဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်က လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့တောင် ထောက်ခံပေးဦးမှာ..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ အသံတိမ်ဝင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... အဖေ နားလည်ပါတယ်..."

"နားလည်ရင် ကောင်းတာပေါ့..."

"မြေပြင်ပေါ်က သမင်သားတွေကို သိမ်းလိုက်ကြရအောင်... အရမ်းများနေတယ်... နောက်ကျရင် အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘိုးကျောက်ဆီကို နည်းနည်းသွားပို့ပေးမယ်... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဂျပန်မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းအိုကြီးတွေပဲ... သူတို့အိမ်မှာ စားစရာမရှိရင် သူတို့ရဲ့ အိုမင်းမစွမ်းအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သမင်သားများကို ရွှေ့ရန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခွေးအိမ်ထဲရှိ သားရဲလေးများသည် အသား၏ သွေးနံ့ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရရှိနေခဲ့သော်လည်း ချန်ဆန်းနှင့် သူ၏လူစုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။ ချန်ဆန်းနှင့် သူ၏လူစု ထွက်ခွာသွားမှသာ သူတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာရဲကြတော့သည်။

“မြောင်…”

“ဝုတ်... ဝုတ်…”

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စနှင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စတို့က လီလန်အား နှစ်ချက်ခန့် ဟောင်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ သိပြီ မဟောင်ကြနဲ့တော့ မင်းတို့ကို အခု အသားကျွေးမယ်..."

တောကြောင်ရိုင်းနှင့် ကော့ကေးရှန်းတို့မှာ အသားစားသတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး သွေးနှင့် အသားကို အထူးနှစ်သက်ကြသည်။ တောရိုင်းသမင်သားမှာ ပြင်းထန်သော ရနံ့ရှိပြီး အာဟာရပြည့်ဝသဖြင့် သူတို့အတွက် သဘာဝအလျောက်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

လီလန်သည် ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် သမင်သား အကျင်းအနည်းငယ်ကို လှီးဖြတ်ကာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ အစားအသောက်ကြီးနေပြီး တစ်နပ်လျှင် အသား အကျင်းအနည်းငယ်ခန့် လိုအပ်နေပေသည်။ မစားရလျှင် ငိုယိုနေတတ်ပြီး ဗိုက်ဝမှသာ ဆူပူနေခြင်းကို ရပ်တန့်တော့သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့အိမ်ကို ကန်တင်းလို သဘောထားနေတာပဲ ကောင်စုတ်လေး..."

လီလန်က သဘောကျစွာဖြင့် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်၏။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စက သမင်သားကို ကိုက်ဖြဲနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စား... စား... များများလေးစားထား ဒါမှ မနက်ဖြန် ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်မှာ..."

"လာ... ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... မင်းတို့နှစ်ကောင်လည်း စားကြ..."

လီလန်သည် သမင်သား နောက်ထပ် အကျင်းအနည်းငယ်ကို လှီးဖြတ်ကာ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ဖြစ်သော ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။