အခန်း ၄၁
Vol. 5 Ch. 41
အပိုင်း (၄၁)
ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေနွေးငွေ့များဖြင့် ဝေမှိုင်းနေခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီကာ ရေချိုးကန်ထဲသို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။
"နျန်နျန်လေး... ရေချိုးရအောင်နော်..."
သူမ၏ နူးညံ့လှသော အသံလေးမှာ ရင်ထဲအထိ အေးမြသွားစေနိုင်ပြီး စုချင်းရွှယ်က သမီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော အသားအရေလေးကို ရေစိုဝတ်ကလေးဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာရိပ်များ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သဖြင့် ပို၍ပင် ဝင်းပတောက်ပနေခဲ့သည်။
"မမ... ရေက အရမ်းပူနေမလား။ ကျွန်မ စမ်းကြည့်ပေးရမလား"
စုယွီမော့က ဝင်ကူညီရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာတင် စုချင်းရွှယ်က လက်ညှိုးပင် အထိမခံဘဲ မျက်စောင်းတစ်ချက်ဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်။
"လာရှုပ်မနေနဲ့... ဟိုဘက်က ဘဲဝါလေးပုံစံ ရေချိုးဆပ်ပြာရည် သွားယူပေးချေ"
"ဟုတ်..."
စုယွီမော့က ဆပ်ပြာရည်ပုလင်းကို သွားယူပေးလိုက်သည်။
လျူနျန်လေးကတော့ ရေနွေးနွေးလေးထဲတွင် သူမ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများကို သဘောကျတကြီး ကန်ကျောက်နေခဲ့သဖြင့် ရေများ နေရာအနှံ့ စင်ကုန်တော့သည်။ သူမက ရေချိုးရသည်ကို တကယ့်ကို သဘောကျပုံရပြီး ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် တတွတ်တွတ် အော်မြည်နေခဲ့သည်။
ကွက်တိဆိုသလိုပင်... လျူနျန်လေးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းလေးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... ကောင်းကင်မျက်စိ [လောကမျက်စိ] ၏ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်က ဖျတ်ခနဲ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။
"ဟင်..."
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုချင်းရွှယ်သည်လည်း ထိုရင်းနှီးနေသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သတိကြီးစွာ ထားလိုက်မိသည်။
"ဆရာ ရောက်လာပြီ..."
"ဘာ..." ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စုယွီမော့၏ လက်များ တုန်ရီသွားခဲ့ပြီး ရေချိုးဆပ်ပြာရည်ဘူးတစ်ခုလုံးကို ရေချိုးကန်ထဲသို့ ညှစ်ချမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည် - "အဲဒီ မိန်းမအိုကြီး ယွန်းမြောင် ရောက်လာတာလား"
စုချင်းရွှယ်က ချက်ချင်းပင် ညီမဖြစ်သူကို အမိန့်ပေးလိုက်သည် - "နျန်နျန်ကို သေချာကြည့်ထား"
ပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမက ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ချက်ချင်း သွားရောက်သတိပေးရန် ကြံရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး မျက်စိရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် နှေးကွေးလွန်းလှသော ဗီဒီယိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
"မကောင်းတော့ဘူး... အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီ"
သူမ၏ ခြေဖဝါးတစ်ဖက် ရေချိုးခန်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည့် အချိန်မှာတင် ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် ဆက်မတိုးနိုင်တော့ချေ။
သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲက လျူယွမ်ကို လှမ်းအော်ရန် ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန် ဟလိုက်သော်လည်း ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။
သူမသည် အချိန်ကာလထဲတွင် အေးခဲသွားခဲ့သည့် အနုပညာမြောက် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဗလာကျင်းနေသော ခြေဖဝါးတစ်ဖက်မှာ လေထုထဲတွင် အနည်းငယ် ကြွနေခဲ့ကာ သူမ၏ လှပသော ခြေခုံးကွေးလေးကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။
နောက်ကွယ်တွင်မူ...
စုယွီမော့သည် တူမလေး၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရေကန်ထဲမှ စင်တက်လာခဲ့သော ရေစက်တစ်စက်မှာ သူမ၏ အံ့ဩမှင်တက်နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့ကာ လမ်းတစ်ဝက်တွင်တင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင်မူ...
ဟောင်းနွမ်းနေသော နံရံကပ်နာရီ၏ စက္ကန့်တံမှာ 'ချက်ခနဲ' မြည်ပြီး ရပ်တန့်သွားသည့် အချိန်မှာတင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။
အချိန်ကာလကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။
ဟွာရှစတိုင်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းကြီးထဲတွင်...
လောကတ်ပင်အိုကြီးဆီမှ မကြာသေးခင်မှ ကြွေကျလာခဲ့သော သစ်ရွက်အချို့မှာ လေထုထဲတွင် ပျံလွင့်နေရင်းတန်းလန်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
အဘိုးချင်သည် တံမြက်စည်းကို ကိုင်ထားရင်း သစ်ရွက်ခြောက်များကို လှည်းကျင်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဘိုးဝမ်မူ သူ၏ ပစ္စတိုသေနတ်မောင်းကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည့် ပုံစံဖြင့် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
အဘိုးချန်သည် ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့ပြီး လက်ထဲက ကတ်ကြေးမှာ ပိုနေသော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ညှပ်ရန် အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
အဘိုးလီကမူ ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ရေသောက်ရန် ပါးစပ်ဟထားခဲ့သော်လည်း ရေနွေးများက ဖန်ခွက်နှုတ်ခမ်းဝမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေထဲတွင် ခဲသွားခဲ့ရသည်။
ချန်းမိုက စုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး စုတ်တံထိပ်ဖျားမှ မှင်စက်မှာ ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဘွားစွန်းကမူ အချင်းတုံးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း မျက်လုံးများ တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။
အဘိုးကျိုး၏ လက်ဖဝါးထဲတွင်မူ လက်နက်သွန်းလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည့် ဆန်းပြားသော မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေခဲ့သော်လည်း ထိုမီးတောက်များမှာလည်း လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
အဘိုးကျန်းကမူ ဖုန်းဖြင့် ဝတ္ထုဖတ်ရင်း စိတ်ဝင်တစား ရှိနေခဲ့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သော ရယ်သံမှာ လည်ချောင်းဝတွင်တင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြင့် ကြောက်စရာကြီး ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။
လင်အန်းမြို့၏ လမ်းဟောင်းကြီးပေါ်တွင်မူ...
မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည့် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မြို့ခံလူထုကြီးမှာ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြပြီး တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။
"ဘုရားရေ... ဒီအက်ကွဲကြောင်းကြီးက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ငလျင်လှုပ်လိုက်တာလား"
"ဘာငလျင်လဲဟ။ အက်ကွဲကြောင်းကြီးက ဓားနဲ့လှီးထားသလို ညီညာနေတာ မမြင်ဘူးလား။ အတွင်းသိတွေ ပြောတာတော့ မနေ့ညက ငါတို့ လင်အန်းမြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံထက်မှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တာတဲ့ကွ"
" နတ်ဘုရားအိုကြီးအပြင် တခြား နတ်ဘုရားတွေလည်း ရှိနေသေးတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နောက်ထပ် တစ်ညလောက် အသက်ရှင်ခွင့်ရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်"
လူငယ်တစ်ယောက်ကမူ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ် မြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး သူ၏ WeChat ပေါ်သို့ တင်ရန် ဖုန်းကို မြှောက်လိုက်ရုံ ရှိသေးသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ လက်ညှိုးမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်သည့် ခလုတ်ပေါ်တွင်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်တင် အေးခဲသွားခဲ့ကြရလေသည်။
ရယ်မောသံ၊ ငိုယိုသံ၊ အော်ဟစ်သံ...
ကြောက်ရွံ့မှု၊ စူးစမ်းမှု၊ သံသယ...
လူအားလုံးနှင့် အရာဝတ္ထုအားလုံးသည် ထာဝရအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။
အစိုးရရုံးခန်း၊ အစည်းအဝေးခန်းမ...
လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူး မုပိုင်နှင့် အဆင့်မြင့် ဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးအချို့သည် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို... အဲဒီလိုမျိုး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တာကတော့"
"ဒီလောကရဲ့ စနစ်ကြီးကတော့ မကြာခင်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ။ ငါတို့ အဲဒီ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေပြီး နတ်ဘုရားအိုကြီးရဲ့ ရာထူးကို ဆက်ခံဖို့နဲ့ ဒီလောကကြီးကို အုပ်ချုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်"
"မင်းက သူ့ကို သွားဖိတ်မလို့လား။ ငါကတော့ မရဲဘူးနော်။ သူမ ဘယ်လောက်အထိ ရက်စက်လဲဆိုတာ မင်းမမြင်ဘူးလား"
"ငါလည်း မသွားရဲဘူး..."
နောက်ဆုံးတွင်မူ အားလုံး၏ အကြည့်များက မုပိုင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည် - "ညွှန်ကြားရေးမှူး မုပိုင်... ကြားရသလောက်ဆိုရင် အဲဒီနတ်ဘုရားမက ခင်ဗျားရဲ့ ဌာနခွဲမှူးတစ်ယောက်ရဲ့ မိန်းမဆို"
မုပိုင်က လက်ထဲက ဖန်ခွက်ကို မကာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ရေနွေးတစ်ငုံပင် မသောက်ရသေးခင်မှာတင် အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။
ဖန်ခွက်နှုတ်ခမ်းဝမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရေနွေးငွေ့များမှာ လေထုထဲတွင် ခဲနေခဲ့ကာ အဖြူရောင် မြူခိုးများအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့ဘေးတွင်မူ ဘဏ္ဍာရေးဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည့် ပုံစံအတိုင်း လက်ဖဝါးမှာ စားပွဲထက်တွင် လွင့်နေခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ အိမ်ရာနှင့် မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဗျူရိုညွှန်ကြားရေးမှူးက မြေပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြနေရင်း ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသားဖြင့် သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားကြီးများကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။
"အတွေးတစ်ခုက ကမ္ဘာတည်သရွေ့..."
အေးစက်ပြီး ကရုဏာကင်းမဲ့လှသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး၏ အသံသည် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့လေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အချိန်ကာလကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ ဥဿုံ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။
ယွန်းမြောက်သည် ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ လေဟာနယ်ကို နင်းခြေကာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါရှိသည့် လမင်းအလား ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာ နောက်ကျောသို့ ဝဲကျနေခဲ့ကာ သူမ၏ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ဤလောကမှ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
သူမသည် ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဆင်စွယ်အလား ဖြူဝင်းနေသော ခြေဖဝါးလေးများမှာ တောက်ပနေခဲ့ကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နှင်းကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလာခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ မြေပြင်သို့ မထိချေ။
၎င်းက သဘာဝတရားကြီးအတိုင်း အေးစက်တည်ငြိမ်ခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်ခြင်းတို့၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်လေသည်။
သူမက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်၏ လက်ရာ ဖြစ်ပေသည်။
"ချင်းရွှယ်က ကလေးမွေးပြီးပြီးချင်းမှာ ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားမျိုးကို ထုတ်ဖော်နိုင်တာက ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီပဲ။ သူမက အဆင့်တစ်ဆယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာ အဆင့်တက်နိုင်တော့မှာပဲ"
ယွန်းမြောက်မှာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့သည့် တပည့်ပီသပေသည်။
"ဟန့်... နတ်ဘုရားနှစ်ပါးက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ လျူယွမ်ကိုတောင် မသတ်နိုင်ကြဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်ကုန်ပြီ"
သူမမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ တွက်ချက်မှုများအရ လျူယွမ်သည် သေရမည် ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားအိုကြီးက ခင်ပွန်းသည်ကို သတ်ပြီး ဇနီးကို လုယူသွားခဲ့ခြင်း၊ သို့မဟုတ် စုချင်းရွှယ်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားစဉ်အတွင်း လျူယွမ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်ရပေမည်။
သို့မဟုတ်ပါက လျူယွမ်သည် သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ လက်မှ သမီးဖြစ်သူကို ကာကွယ်ပေးရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။
ဤဇာတ်ညွှန်းနှစ်ခုလုံးမှာ သူမက စကြဝဠာ၏ အကျိုးအကြောင်းတရားများပေါ်တွင် အခြေခံ၍ တွက်ချက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လျူယွမ် သေဆုံးသွားမှသာ စုချင်းရွှယ်သည် သူမနှင့်အတူ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံသို့ လိုက်ပါရန် သဘောတူမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယွန်းမြောင် မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ သူမ၏ အကြံအစည်များ အားလုံး ကြားထဲမှ လျူယွမ်က ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ငါ တစ်ခုတည်း လွဲချော်သွားခဲ့တာက... ချင်းရွှယ်ရဲ့ ကလေးမှာ တတိယမျက်လုံး ရှိနေတာကိုပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက်တောင် ကျော်လွန်နေခဲ့တယ်"
"ဒီမိန်းကလေးက ဒီလောက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ မရှိဘူး။ သူမက အကျိုးအကြောင်းတရားတွေကို ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီပဲ။ ကြည့်ရတာ သူမရဲ့ နောက်ခံက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းပုံရတယ်"
သူမ၏ စစ်မှန်သော နောက်ခံကိုတော့ ယွန်းမြောင်ပင် မသိနိုင်ချေ။
ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် အသုံးချစရာ နယ်ရုပ်များ မရှိတော့သဖြင့် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
အကြွင်းမဲ့ စိတ်ချရစေရန်အတွက် သူမသည် သူမ၏ အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်ဖြစ်သည့် [အတွေးတစ်ခုက ကမ္ဘာတည်သရွေ့] ကို အသုံးပြုကာ ဤလောက၏ အချိန်စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သူမျှ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
ယွန်းမြောင်မှာ အင်မတန် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အချိန်ကာလကြီး ရပ်တန့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အလွန် သဘောကျပေသည်။
သူမက ခြံဝင်းထဲသို့ လွင့်မျောကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများမှာ ဖုန်မှုန့်လေးတစ်ခုမျှပင် မပေကျံခဲ့ချေ။
"ဒီလို နုံချာလှတဲ့ နေရာက ဘာကောင်းလို့လဲ။ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက စုမိသားစုနဲ့ ယှဉ်ရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းလှတယ်။ ချင်းရွှယ်က ဘာလို့ ဒီနေရာကို သဘောကျနေရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး"
ယွန်းမြောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော ခန္ဓာကိုယ် ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချရန်ပင် မလိုလားချေ။
သူမ၏ အကြည့်များက ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေကြသော အငြိမ်းစား အဘိုးအိုများထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ သက်မဲ့ အရာဝတ္ထုများကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
"ပုရွက်ဆိတ်တစ်စုပဲ... မင်းတို့တွေက အများကြီး သိနေခဲ့ကြပြီ"
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ချေ - "ချင်းရွှယ် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာနဲ့... မင်းတို့တွေ အားလုံး... သေရမယ်"
သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။
သူမကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမှုကို အစွဲအလမ်းကြီးသူ တစ်ယောက်အတွက်မူ ဤနေရာက သူမကို အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
သူမ၏ တပည့်သာ မရှိပါက ဤနေရာသို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် ချချင်မည် မဟုတ်ချေ။
စုချင်းရွှယ်၏ အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက်...
ယွန်းမြောင်သည် ဖြူစင်သော ပိုးပုဝါလေးဖြင့် တံခါးကို မထိတထိ ကိုင်တွယ်ကာ အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို ကြုတ်သွားခဲ့ရသည် -
"အခန်းတစ်ခုလုံးက အညတရ အရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ"
"ချင်းရွှယ်ကတော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရှာတာပဲ"
"ဘာမှမဟုတ်တာတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာက စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားစေတယ်"
သူမက နေရာတွင်တင် အေးခဲနေခဲ့သည့် စုချင်းရွှယ်၏ ဘေးနားသို့ လွင့်မျောကာ သွားလိုက်ပြီးနောက် လက်ညှိုးလေးဖြင့် တပည့်ဖြစ်သူ၏ ကြောက်ရွံ့နေသော ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည် -
"မင်း... စုမိသားစုရဲ့ သမီးကောင်းလေး၊ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သန့်စင်တဲ့ အလင်းနတ်သမီးလေးက... ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ အိမ်ပြန်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတယ်ပေါ့လေ။ တကယ့်ကို အချစ်ရူးမလေးပဲ"
"ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့... ငါ မင်းအတွက် ဒီပြဿနာရဲ့ အမြစ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ပေးမယ်"
သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လွင့်မျောကာ သွားခဲ့လေတော့သည်။
ထိုအချိန်မှာတင်...
မီးဖိုချောင်ထဲမှနေ၍ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် -
"မိန်းမ... ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်လို့ပြီးပြီ။ လာစားတော့လေ"
လျူယွမ်သည် မွှေးပျံ့လှသော ကြက်ဥခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း အသံကြားသဖြင့် သူ့မိန်းမ ရောက်လာပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုချင်းရွှယ်အစား စိမ်းသက်သက်ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။
သူမသည် ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးအထိ ရှည်လျားသော ဆံပင်များ ရှိနေကာ အပြင်လောကတွင် မရှိနိုင်လောက်အောင် လှပလွန်းလှပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့သည်။
လျူယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး သူမကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရင်း -
"အလှလေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"ပိုင်ရှင်ကို ခွင့်မတောင်းဘဲ အိမ်ထဲကို ဒီတိုင်း ဝင်လာတာက တရားမဝင်ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား"
ငြိမ်သက်ခြင်း....
သေခြင်းတရားကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ခြင်း...
ထာဝရ အေးခဲနေပုံရသည့် ယွန်းမြောင်၏ မျက်နှာထက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရလေပြီ ဖြစ်သည်။
လောကအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သော ထိုမျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည် -
"မ... မဖြစ်နိုင်တာ”
"သူ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှုပ်ရှားနိုင်နေရတာလဲ"
"ငါက ဒီလောကရဲ့ အချိန်ကာလကို ရပ်တန့်ထားခဲ့တာလေ"
"နတ်ဘုရားတွေတောင် နေရာမှာတင် အေးခဲနေခဲ့ရတာကို... သူက သာမန်လူသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရက်နဲ့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အချိန်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကနေ လွတ်မြောက်နေရတာလဲ"
"သူက ဘယ်သူလဲ... သူက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ"