အခန်း ၄၄
Vol. 5 Ch. 44
အပိုင်း (၄၄)
“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ခံထားရပါလား”
ယွန်းမြောင်သည် စိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။
သူမ၏ တွက်ချက်မှုအရ စုချင်းရွှယ်နှင့် လျူယွမ်တို့၏ အနာဂတ်အိမ်ထောင်ရေးသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
ဘယ်လိုဖြစ်လို့ပါလိမ့်...
သူမ တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားရသည်။
ဒီနုံချာလှတဲ့ နေရာက သူမ၏ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများကို ချုပ်နှောင်ထားရုံတင်မကဘဲ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာလမ်းစဉ်ကိုပင် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှု၍ မရနိုင်တော့ပါလား။
‘ဒါဆို... ဒီလျူယွမ်ဆိုတဲ့ လူသားက တကယ်ပဲ ပုန်းအောင်းပြီး နေထိုင်နေတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ပါးများလား’
သူမ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် လျူယွမ်သည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရိုးသက်တမ်း၊ သွေးအရှိန်အဝါနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုအားလုံးက အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ကြသည်။
လျူယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကြီးမားသော ကံတရားများနှင့်အတူ မွေးဖွားလာသည့် သမီးဖြစ်သူ လျူနျန်ကပင် ယွန်းမြောင်ကို ပို၍ သံသယဝင်စေသည်။
‘ဒါမှမဟုတ်... ဒီကလေးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သခင်တစ်ပါး ရှိနေတာလား’
သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်မပြုနိုင်သေးချေ။
ယွန်းမြောင်သည် တွေးလေလေ ပို၍ သတိကြီးလာလေလေ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက စုချင်းရွှယ်ထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
‘ငါ့တပည့်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါကို သိတဲ့သူ အလွန်နည်းပြီး ချင်းရွှယ်ကိုယ်တိုင်တောင် မသိသေးဘူး’
ဒါပေမဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က လောကအားလုံးရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေလေသည်။
ဒါကပဲ ယွန်းမြောင်အနေဖြင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုချင်းရွှယ်ကို အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မရရအောင် ခေါ်ဆောင်သွားချင်ရသည့် တကယ့် အကြောင်းအရင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ချင်းရွှယ်... ငါ ဒီခြံဝင်းထဲမှာ တစ်နှစ်လောက် နေသွားမယ်။ ငါ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်းလောက် စီစဉ်ပေးပါလား”
ယွန်းမြောင်သည် သူမ၏ တပည့်မလေးကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် သတ်မှတ်ချိန် ပြည့်သည်နှင့် ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားရန် အခြေချနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဆရာ... ဒီနေရာမှာ အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ပိုးမွှားတွေက နေရာအနှံ့ ရှိနေတာ။ ဆရာ... တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား” စုချင်းရွှယ်က သံသယအချို့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမ ဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အညစ်အကြေးကင်းစင်သော “သလင်းကျောက်ခန္ဓာ” အဖြစ် ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သန့်ရှင်းမှုအပေါ် အစွဲအလမ်းကြီးပုံမှာ အံ့ဩလောက်စရာပင် ဖြစ်သည်။
“ရပါတယ်” ယွန်းမြောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - “မင်းအတွက်ဆိုရင် ငါ တစ်နှစ်လောက်တော့ အောင့်အည်းသည်းခံနိုင်ပါတယ်”
သူမသည် တကယ်ပင် အောင့်အည်းသည်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့...” သူမက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည် - “အခန်းထဲမှာ ဘာပရိဘောဂမှ မထားနဲ့”
“ခြံထဲမှာ လွတ်တဲ့အခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိဘဲ လုံးဝဗလာဖြစ်နေတဲ့ အခန်းတော့ မရှိဘူး” လျူယွမ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် - “ဆရာ တကယ်ပဲ ကုတင်အကြီးကြီး မလိုချင်ဘူးလား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွန်းမြောင်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုက ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
သာမန်လူသားတွေရဲ့ ကုတင်က တကယ့်ကို ညစ်ပတ်လွန်းလှသည်။
“မလိုဘူး” သူမက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
လျူယွမ်က သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်ကာ - “ဩော်... ကျွန်တော် မှတ်မိပြီ။ ဆရာ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကွက်တိကျတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ရှိသေးတယ်”
“အဲ့ဒီအခန်းပဲ” ယွန်းမြောင်က ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
စုချင်းရွှယ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး - “မောင်... ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဒီလိုအခန်းမျိုး ရှိလို့လား”
လျူယွမ်က လက်ညှိုးထိုးပြကာ - “ကျွန်တော်တို့အိမ်ရဲ့ အနောက်တောင်ဘက် ဒေါင့်က အိမ်လေးလေ၊ ဘေးမှာ ဝါးပင်တွေ အများကြီး စိုက်ထားတာ။ ဆရာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တိတ်ဆိတ်ပြီး ကွက်တိပဲ”
စုချင်းရွှယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအခန်းက သူမအတွက် အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက သူမရဲ့ အိမ်ဖြစ်ပြီး အခန်းတိုင်းကိုလည်း သူမကိုယ်တိုင် ရောက်ဖူးသည်။
သူမ ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားကာ - “မောင်... အဲဒါ ခွေး...”
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယွန်းမြောင်က ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်သော လေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် - “ဝါးပင်တွေလည်း ရှိတယ်ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ... အဲဒီအခန်းပဲ ထားလိုက်တော့”
စုချင်းရွှယ်က မတတ်နိုင်တော့ဘဲ - “ဆရာ... ပြန်စဉ်းစားပါဦး။ အဲဒီအခန်းက ငါးစတုရန်းမီတာပဲ ရှိတာ၊ ပြီးတော့ အထဲမှာ ဘာမှလည်း မရှိဘူး...”
ယွန်းမြောင်ကတော့ ပိုပြီး စဉ်းစားမနေချင်တော့ချေ။
သူမအမြင်အရတော့ အခန်းအားလုံးက အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ညစ်ပတ်နေတာပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီနေရာမှာပဲ ဖြစ်သလို နေလိုက်တော့မယ်” ယွန်းမြောင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လျူယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး - “ဆရာ သဘောကျလို့ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူ ကလေးဘဝတုန်းက ‘ဒါဟွမ်’ လို့ ခေါ်တဲ့ အဝါရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးပြီး ထိုငါးစတုရန်းမီတာ အခန်းလေးထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်း ‘ဒါဟွမ်’ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုအခန်းလေးမှာ လွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စုချင်းရွှယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဆရာ ယွန်းမြောင်သည် အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ‘နတ်ဘုရားအရှင်သခင်’ ဟု လူသိများပြီး အလွန် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းရှိသူ ဖြစ်သည်။
အခုတော့ လူ့လောကထဲကို ဆင်းလာပြီး ခွေးအိမ်ထဲမှာ နေချင်နေလေသည်။
အကယ်၍ ဒီသတင်းသာ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံ့နှံ့သွားရင် ဟိုက နတ်ဘုရားတွေ လှောင်ပြောင်ကြမှာ သေချာပေသည်။
လျူယွမ်က သမီးလေး၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ယွန်းမြောင်ကို သူမ၏ “အိမ်သစ်” ဆီသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် အရုဏ်တက်နေပြီဖြစ်၍ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်တွင် နေရောင်က သန်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
ခြံဝင်းအတွင်း၌...
သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်စုသည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းများကို အပြီးသတ်ကာ မနက်စာ စားနေကြပြီး နံနက်ခင်း ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုများ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ယွန်းမြောင်၏ အကြည့်များက သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် သာမန်လူသားများအပေါ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ မထေမဲ့မြင်ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ အဆင့် (၉) သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူမမျက်စိထဲတွင်တော့ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် မခြားနားပေ။
“ခြံထဲကို ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပါလား။ ဘယ်တုန်းက ဝင်လာတာလဲ မသိဘူး”
အဘိုးချင်သည် လက်သီးသိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေစဉ် နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးကို လျူယွမ် ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက စုချင်းရွှယ်၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ယွန်းမြောင်က စကားမပြောချင်သော်လည်း ‘မိန်းကလေး’ ဟု အခေါ်ခံရခြင်းကြောင့် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသွားသလို ခံစားရသဖြင့် အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည် -
“မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ပျော့ညံ့နေတယ်၊ အတွင်းအားကလည်း အားနည်းပြီး အကွက်တွေက ဟာကွက်တွေ ချည်းပဲ။ လူငယ်လေး... ဒီလို သိုင်းကွက်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက တောဝက်တစ်ကောင်ကိုတောင် မင်း သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဆရာကြီးချင်၏ မျက်နှာအိုကြီးက ချက်ချင်းပင် ခရမ်းပုပ်ရောင် သန်းသွားခဲ့သော်လည်း ခမည်းခမက်များအကြား အဆင်ပြေစေရန် အလို့ငှာ ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။
လျူယွမ်က တဟားဟားရယ်မောကာ ယွန်းမြောင်ကို ပြုံးပြလျက် - “ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဘိုးဘိုး ချင်ကို သဘောကျလို့လား။ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အောင်သွယ်တော် လုပ်ပေးရမလား” ဟု နောက်လိုက်သည်။
အဘိုးချင်မှာလည်း ဆွံ့အသွားပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ - “ဒီကောင်စုတ်လေး...” ဟု ဆဲရေးလိုက်သည်။
ယွန်းမြောင်က လျူယွမ်ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များဖြင့် သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။
သို့သော် သူမ၏ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများက ပျက်ပြယ်နေသဖြင့် စိုက်ကြည့်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။
မဟုတ်ပါက ထိုအကြည့်တစ်ချက်၏ စွမ်းအားသည် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးကို အမှုန့်ခြေဖျက်ပစ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။
လျူယွမ်က ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည် - “ကျွန်တော့် ဒုတိယဘိုးဘိုး ချင်က ပင်စင်လစာကလည်း အများကြီးရတယ်၊ ပြီးတော့ တကယ့်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာ။ သူနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် တကယ့်ကို အမြတ်ကြီးပဲ”
ခြံထဲက အဘိုးအိုများအားလုံး ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကြရသည်။
ယွန်းမြောင်ကတော့ လျူယွမ်ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ် ပေါက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် အဘွားအိုတစ်ဦး ဆေးဖော်စပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဆေးဖိုထဲတွင် နီရဲသော အသားစတစ်ခု ရှိနေသည်။
ယွန်းမြောင်က ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်၊ ဒါက စုချင်းရွှယ် သမီးမွေးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အချင်းတည်း။ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားဆေးစွမ်းတစ်လက် မဟုတ်ပါလား။
နှမြောစရာကောင်းလိုက်လေခြင်း….
ဒီလို အံ့ဖွယ်ဆေးကို ချင်းရွှယ်က ဒီအတိုင်း ပေးပစ်လိုက်တယ်ပေါ့။
“မိန်းကလေး...” ယွန်းမြောင်က စာလိပ်တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်ကာ - “ဒီဆေးညွှန်းအတိုင်း ဖော်စပ်မှသာ အချင်းရဲ့ ဆေးစွမ်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ ရရှိနိုင်မှာ”
အဘိုးစွန်းက ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ - “ဆေးညွှန်းက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ”
ယွန်းမြောင်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည် - “မင်းက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်ဖို့ ဝေးပါသေးတယ်။ သေချာပေါက် ကြိုးစားလေ့လာဦး”
အဘွားစွန်းက ဆေးညွှန်းကို မီးပုံထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - “မင်းရဲ့ ဆေးညွှန်းက အာနိသင် ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သာမန်လူသားတစ်ယောက် သောက်မိရင် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ဆေးညွှန်းက ပိုပြီး နူးညံ့တယ်၊ ယွမ်အာနဲ့ ချင်းရွှယ် နှစ်ယောက်စလုံး သောက်လို့ရတယ်”
“နွေဦးမှာပဲ ရှင်သန်ရတဲ့ ပိုးကောင်ကို နှင်းခဲအကြောင်း ပြောလို့မရဘူးပဲ” ယွန်းမြောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။
လျူယွမ်က သူမကို ငါးစတုရန်းမီတာရှိသော အခန်းငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် - “ဆရာ... ဒါပါပဲ”
ယွန်းမြောင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ နေရာလွတ်ကြီးဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။
သို့သော် သူမ၏ နတ်မျက်စိက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မြင်နိုင်သဖြင့် မိစ္ဆာများနှင့် သရဲတစ္ဆေများ ပုန်းအောင်းရန် နေရာမရှိချေ။
အခန်းထောင့်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော အဝါရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဒီခြံဝင်းထဲမှာ အိမ်စောင့်နတ်တောင် ရှိနေတာပဲ’
ယွန်းမြောင် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည် -
‘ဒါပေမဲ့ သူက တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ပဲ’
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
အိမ်စောင့်နတ်က ခွေးတစ်ကောင် ဟုတ်လား။
ဒါဆို ဒီအခန်းက အရင်က...
ခွေးအိမ်….
ဒီကောင်စုတ် လျူယွမ်က သူမကို ခွေးအိမ်ထဲမှာ ပေးနေတာပေါ့…
ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသများက ယွန်းမြောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။
“မင်း... မင်း ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့”
ယွန်းမြောင် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။
လျူယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသော အေးစက်ထက်မြက်သည့် အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော် ချင်းရွှယ်မျက်နှာကြောင့် ဆရာ့ကို မျက်နှာသာပေးထားတာ၊ ဇနီးဖြစ်သူကို စိတ်မပျက်စေချင်လို့ပဲ”
“ဒါပေမဲ့ အခုက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာဆိုတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြစို့”
“ဆရာ ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ ချင်းရွှယ် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျမယ့် ဆေးကို မတော်တဆ သောက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဆရာ ကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် ဆေးခတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”
ယွန်းမြောင် လျှို့ဝှက်စွာပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်; ဒီကောင်လေးက ခုနကတင် ပြုံးနေခဲ့တာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။
တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ချက် များတဲ့ကောင်ပဲ…
သူ့ဇနီးကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ သူ တကယ် သိနေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ သူမကို ဒီလို လာပြီး မေးခွန်းထုတ်ရဲရတာလဲ။
ဒီကောင်စုတ် သူမကို မကြောက်ဘူးလား။
အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ လှည့်ကွက်တွေက အသုံးမဝင်ချေ။
ယွန်းမြောင် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လျူယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည် -
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”
“ကျွန်တော် ပြောတာပဲ အရင်ဆုံး နားထောင်”
ယွန်းမြောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားခဲ့ပြီး သူမ တကယ်ပဲ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။
“ပြီးတော့ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြံစည်ခဲ့တယ်...”
“ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်မှာ သက်သေမရှိဘူး၊ ဆရာလည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို မကြိုက်ဘူး”
“မှန်တယ်... ဒါ ခွေးအိမ်ပဲ။ နေချင်နေ၊ မနေချင်ရင်လည်း လစ်တော့”
စကားလုံးတိုင်းက ယွန်းမြောင်၏ နှလုံးသားကို တူကြီးဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လျူယွမ်က ထိုအမျိုးသမီးကို လှည့်ကွက်များ မသုံးရန် သတိပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါ့အပြင် ထိုမောက်မာလှသော အမူအရာကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်စေချင်သည်။
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”
ယွန်းမြောင်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့သည်။ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတွင် အလွန်မြင့်မြတ်သော သူမသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ စော်ကားမှုကို ဤမျှ ခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းက မထင်ထားမိပါအံ့။
သူမသည် ရိုက်နှက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်အရှိန်အဝါအရ ဤရိုက်ချက်က ကြယ်တာရာတစ်ခုကိုပင် အမှုန့်ခြေဖျက်နိုင်သည်။
သို့သော် လျူယွမ်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
နှင်းများ အရည်ပျော်ပြီး နွေဦးရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။
သူတို့၏ အရေပြားချင်း ထိမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယွန်းမြောင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ ညစ်ညမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ မည်သည့် သာမန်လူသားကိုမျှ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိခွင့်မပြုခဲ့ဖူးချေ။
ထို့ပြင် သူမ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
သူမ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်က လျူယွမ်၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...။
ငါ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ပျော့ညံ့သွားရတာလဲ။
ဒါ မဖြစ်နိုင်တာပဲ…
ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲလေ…
သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက အဆင့် (၄) သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ထက်ပင် နိမ့်ကျနေတာလား…
ဒါက အိမ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။
ယွန်းမြောင်သည် လျူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသော်လည်း သူမ သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ချေ။
ဖြန်း...!
စူးရှပြီး ကျယ်လောင်လှသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒါဟာ ယွန်းမြောင်၏ မျက်နှာထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လျူယွမ်က အေးစက်သော စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သည် -
“ဒီနေရာမှာ... ငါက အရှင်သခင်ပဲ၊ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်ဘုံက ဘုရင်ကြီး ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး နာခံရမယ်”
ယွန်းမြောင် ထိုနေရာတင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မောက်မာပြီး လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ထင်ရှားသော လက်အရာကြီး ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေခဲ့သော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ချေ။
ဒါက... အတိုင်းအဆမရှိလှတဲ့ အရှက်ရမှုနဲ့ ဒေါသကြောင့် ဖြစ်သည်။
အား…….!
ငါ့တပည့်မလေးရဲ့ ယောက်ျားက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ရိုက်လိုက်တာလား။
သူ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့မျက်နှာကို ရိုက်ရဲရတာလဲ။
နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ကျော်အတွင်းမှာ….
ဒါ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အရိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယွန်းမြောင်မှာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး လျူယွမ်ကို တစ်စစီ ဝါးမြိုပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေခဲ့သည်။
အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသများ ရှိနေသော်လည်း၊ သူမသည် မျက်နှာကို အေးစက်စွာ ထားရှိပြီး ထိုခံစားချက်များကို မေ့ပျောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
‘ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး’
ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ရဲ့ အကိုက်ခံရတာက ဘာဆန်းလို့လဲ။
သူမသည် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း….
ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက နွယ်ပင်များကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်ငြိတွားတတ်လာခဲ့သည်။
‘သူ့ရဲ့ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံရတာ... အဲဒီလို မခုခံနိုင်တဲ့ ခံစားချက်ကြီးက...’
‘ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပူလောင်နေရတာလဲ...’
ယွန်းမြောင် တုန်ရီစွာဖြင့် သူမ၏ ပူလောင်နေသော ပါးပြင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ထိုအထိအတွေ့က စိမ်းသက်လှသလို အလွန်လည်း ပူလောင်လှသည်။
ထူးဆန်းပြီး ယားယံသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ မြန်ဆန်လှသော နှလုံးခုန်သံများက ပါးပြင်မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်မိတော့သည်။
သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ရီနေခဲ့လေတော့သည်။