အခန်း ၄၅
Vol. 5 Ch. 45
အပိုင်း (၄၅)
“မောင်... ကျွန်မရဲ့ ဆရာက တကယ်ပဲ ခွေး...”
စုချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ပိတ်လိုက်ပြီး မယဉ်ကျေးရာ ရောက်မည်စိုးသဖြင့် စကားလုံးကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည် - “...အဲဒီ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တကယ်ပဲ အခြေချနေထိုင်သွားတာလား”
သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩ၍ မဆုံးနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လျူယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း သမီးလေး၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်လေးကို ကစားစရာသဖွယ် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ စုချင်းရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည် - “ဆရာက အဲဒီအခန်းရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံစံကို တကယ် သဘောကျသွားတာ။ တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံအားထုတ်ဖို့ ကွက်တိပဲတဲ့”
“တော်သေးတာပေါ့” စုချင်းရွှယ် သက်ပြင်းအသာချနိုင်သွားသည်။
သူမကတော့ လုံးဝကို ယုံကြည်သွားခဲ့လေသည်။
“ဘာ…၊ ခဲအို….အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ယွန်းမြောင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက် မြင့်မြတ်လဲဆိုတာ ရှင့်မျက်စိထဲ မမြင်ဘူးလား။ သူမက ‘နတ်ဘုရားအရှင်သခင်’ တစ်ပါးလေ၊ အဲဒါကို ရှင်က ခွေးအိမ်ထဲမှာ သွားထားရတယ်လို့”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုယွီမော့သည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လဲ...” လျူယွမ်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည် - “စစ်နတ်ဘုရားရဲ့ သမီးတော်တောင် ခွေးအိမ်ထဲမှာ နေသေးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမရှိတာပဲ” စုယွီမော့သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည် - “ယွန်းမြောင်လို မောက်မာတဲ့ မိန်းမကြီးက ရှင့်ကို ဘာလို့ လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်သတ်မပစ်တာလဲ။ သူမ ရူးသွားပြီလား”
မဟုတ်သေးဘူး... ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို သေချာပေါက် မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်။
စုယွီမော့သည် ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ရန်အတွက် သူမ၏ ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လိုက်လေသည်။
အိမ်ထဲတွင်တော့ သူတို့ မိသားစု သုံးယောက်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“အူး... ဝူး...”
သမီးလေး နျန်နျန်သည် ဗိုက်ဆာလာပုံရပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ စုချင်းရွှယ်၏ ရင်ဘတ်ကို သနားစရာမျက်လုံးလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် ဆူဖြိုးသော လက်ဖဝါးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆွဲကိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြန်သည်။
‘စားတော့ စားချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဝံ့ရဲဘူး’ ဆိုသည့် ထိုအတတ်ဆန်းလေး၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။
စုချင်းရွှယ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အမူအရာကြောင့် ပြုံးမိသွားပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည် - “မေမေ နို့တိုက်မယ်နော်”
သူမသည် အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ သမီးလေးကို နို့တိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
လျူယွမ်က သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဖိထားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ဖြင့် - “မိန်းမ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည် ရှိရဲ့လား။ မနေ့ညကမှ ကလေးမွေးထားတာ၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ၊ သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်နဲ့လည်း တိုက်ခိုက်ထားရသေးတယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေ အားနည်းနေဦးမယ်”
“ရပါတယ်” စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မိခင်မေတ္တာရိပ်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး - “နို့တိုက်ရုံတင်ပဲဟာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိပ်ပြီး မထိခိုက်စေပါဘူး”
နို့ဝသွားပြီးနောက် သမီးလေး နျန်နျန်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးလေးများ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ လက်ကလေးများကတော့ မိခင်၏ အင်္ကျီစကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။
လျူယွမ်က သမီးလေးကို ကလေးပုခတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် လွှဲပြောင်းသိပ်လိုက်သည်။
ထိုပုခတ်လေးသည် အလိုအလျောက် သက်တောင့်သက်သာအရှိဆုံး အပူချိန်ကို ထိန်းညှိပေးသည့်အပြင် ကလေးငယ်ကို အိပ်မောကျစေရန်အတွက် အသိဉာဏ်ရှိရှိဖြင့် ငြင်သာစွာ လွှဲပေးသည့် စနစ်ကိုလည်း အသက်သွင်းပေးထားသည်။
စုချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ အင်္ကျီကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သမီးလေး၏ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို မိခင်မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း - “မောင်... ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့ နျန်နျန်လေးက တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်မလား”
လျူယွမ်က သူမကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ထိုမိခင်နှင့် သမီးကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားမှုအပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
မိဘအသစ်စက်စက်များအဖြစ် ပထမဆုံးနေ့ရက်သည် ဤသို့ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များအကြား ညင်သာစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကလေးတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူနေခဲ့သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် သမီးလေးသည် ငိုယိုကာ နိုးလာခဲ့သည်။ စုချင်းရွှယ်က ကလေး အနှီးစိုသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
သို့သော် ဒိုင်ပါ (အနှီး) က ခြောက်သွေ့သန့်ရှင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဒါက လက်နက်ပန်းပဲဆရာကြီး ‘ဘိုးကျိုးဖန်တီးထားတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အာကာသနေရာလွတ် တစ်ခုပါရှိပြီး အညစ်အကြေးများကို အလိုအလျောက် ချေဖျက်ပေးကာ အမြဲတမ်း ခြောက်သွေ့နေအောင် ပြုလုပ်ပေးထားသဖြင့် တစ်ပတ်လုံးလုံး လဲလှယ်ပေးရန် မလိုချေ။
“အဘိုးကျိုး ဖန်တီးပေးတဲ့ ရတနာက တကယ့်ကို အသုံးဝင်တာပဲ”
စုချင်းရွှယ်အနေဖြင့် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ် သက်သာစေသည်။
သမီးလေး ငိုရခြင်းမှာမူ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုခု မက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ညစာစားချိန်တွင် စုချင်းရွှယ်သည် ဟင်းပွဲအပြည့်ဖြင့် စားပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
စုယွီမော့ကတော့ အချိန်ကိုက်ပင် အလကားစားရန် ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူမသည် အရင်ဆုံး ကလေးပုခတ်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ တူမလေး၏ ပါးပြင်ကို အားရပါးရ နမ်းရှုပ်လိုက်သည်။
“တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ...”
သူမသည် မျက်နှာပြောင်ပြရင်း တူမလေးကို စနောက်နေခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် စိတ်အာရုံဖြင့် တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမ၏ ဆရာသည် ထိုခွေးအိမ်လေးထဲတွင် အကာအကွယ်စည်းတစ်ခု တားဆီးထားပြီး လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကင်းအောင် ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သူမလည်း သွားရောက်မနှောင့်ယှက်တော့ချေ။
ဆရာ့ရဲ့ စရိုက်အရ လူ့လောကက သာမန်အစားအစာတွေကို သုံးဆောင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာသည်။
“ခဲအို... ကျွန်မကို နည်းလမ်းလေး သင်ပေးပါဦး၊ အဲဒီ ယွန်းမြောင် မိန်းမကြီးကို ခွေးအိမ်ထဲမှာ နေထိုင်သွားအောင် ခဲအို ဘယ်လိုများ စည်းရုံးလိုက်တာလဲ” စုယွီမော့သည် ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ရင်း စပ်စုလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် အနီးသို့ တိုးကာ မေးမြန်းလိုက်သည် - “သူမ တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ မိထွေး ဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ပစ်မယ်”
လျူယွမ်က ဝက်သားတစ်တုံးကို သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည် - “လွယ်လွယ်လေးပါ... သတ္တိရှိရှိနဲ့ပဲ သူမကို အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ရုံပဲ”
စုယွီမော့ ချက်ချင်းပင် လိပ်ပြာလွင့်သွားကာ - “ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ဝံ့ရဲမှာလဲ။ အကယ်၍ သူမက ကျွန်မအဖေကို သွားတိုင်ရင် ကျွန်မတော့ သေပြီပဲ”
ညစာစားပြီးနောက် သမီးလေး နျန်နျန်သည် ဗိုက်ဆာသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံငိုယိုလာပြန်သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် ကျွမ်းကျင်သောအမူအရာဖြင့် ကလေးကို နို့တိုက်ကာ ပြန်လည်သိပ်လိုက်သည်။
စုယွီမော့သည် ခတ္တမျှ စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုပြီးနောက် သမ်းဝေကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
အိမ်ထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။
“မောင်... ကျွန်မ မောင့်ကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်” စုချင်းရွှယ်သည် လျူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ထပ်မံဖုံးကွယ်မထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် - “ကျွန်မရဲ့ ဆရာ့အကြောင်းပါ။ သူမက ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ရောက်လာတာ”
လျူယွမ်ကတော့ ဒါကို ကြိုတင်တွေးဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူက ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ထားရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည် - “ရက်တွေကို တွက်ကြည့်ရင်လည်း ပြန်ရမယ့် အချိန်တန်နေပြီပဲ”
စုချင်းရွှယ်နှင့် သူ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ၄ နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချိန်တွက်ချက်မှုအရဆိုလျှင် ၄ ရက်မျှသာ ရှိသေးသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရလည်း မင်္ဂလာဦးဇနီးမောင်နှံများသည် လက်ထပ်ပြီးနောက် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လည် လည်ပတ်ရလေ့ရှိသည်။ ဒါကို ‘ယောက္ခမအိမ်ပြန်ခြင်း’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့” စုချင်းရွှယ်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများဖြင့် - “ကျွန်မ အဖေ့ကို သေသေချာချာ ရှင်းပြပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ ဒီနေရာက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ပဲလေ”
လျူယွမ်က သူမ၏ နဖူးပြင်လေးကို နမ်းရှုပ်လိုက်ကာ - “မောင် မိန်းမကို စောင့်နေမယ်။ အကယ်၍ မင်း ပြန်မလာရင် မောင်ကိုယ်တိုင် အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအထိ လိုက်ရှာမှာ”
စုချင်းရွှယ်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး စိုပြည်သွားခဲ့ရသည်။
“မောင်... ကျွန်မတို့ အိမ်မပြန်ခင်... ကျွန်မမှာ နောက်ထပ် ဆန္ဒတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“ဘာလဲ မိန်းမရဲ့”
စုချင်းရွှယ်၏ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်မှာ ရဲခနဲ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး လျူယွမ်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်ကာ ဦးဆောင်၍ နမ်းရှုပ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများက သစ်ခွပန်းကဲ့သို့ မွှေးပျံ့လှသည်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူရအောင်”
လျူယွမ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားကာ - “မိန်းမ... အတည်ပြောနေတာလား။ မနေ့ညကမှ ကလေးမွေးထားတာလေ၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား”
“ကျွန်မက နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းက အလွန်မြန်တယ်”
“ဒါပေမဲ့... သမီးလေးက ဒီနားတင် ရှိနေတာကို”
“ရပါတယ်... ကလေးပုခတ်မှာ အသံလုံစနစ် ပါတယ်လေ”
“အလောမကြီးပါနဲ့ဦး... မောင် ကြားဖူးတာတော့ ကလေးမွေးပြီးရင် သေချာ နားနားနေနေနဲ့ အားပြန်မွေးရတယ်ဆိုတာပဲ...”
“အချိန်က သိပ်မရှိတော့ဘူးမောင်ရဲ့” စုချင်းရွှယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလောတကြီးဖြစ်မှုများ ပေါ်လာကာ - “အချိန်က တစ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာ... တစ်ရက် ကုန်သွားလေလေ၊ ကျန်တဲ့ရက်က နည်းသွားလေလေပဲ”
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင်….
ထိုနီရဲကာ မှောင်မိုက်နေသော ‘သက်ရှိတားမြစ်နယ်မြေ’ က လျူယွမ်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဤနေရာတွင် မည်သည့် သက်ရှိမျှ မရှိတော့ချေ
ကောင်းကင် ပြိုကျပြီး မြေကမ္ဘာ နိမ့်ဆင်းသွားကတည်းက သေခြင်းတရား၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကြီးမားလှသော မြို့ရိုးကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကြားတွင် ကာဆီးထားသည်။
ဆန်းကြယ်သည်မှာ ထိုမြို့တံခါးကြီးက ပွင့်ဟနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မြို့ရိုးအောက်တွင်မူ သန်းပေါင်းများစွာသော စစ်သည်တော်များသည် မဟာသမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီး၊ ထိုတားမြစ်နယ်မြေကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန် သူတို့၏ အရှိန်အဝါများဖြင့် လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။
သို့သော်လည်း...
သူတို့သည် မြို့ပျက်ကြီး၏ လှည့်ကွက်တစ်ခုခုတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ မတိုးဝံ့ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရိုးစုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။
အရိုးစုများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေပြီး အလောင်းများကလည်း မြေပြင်အနှံ့ ပျံ့ကြဲနေခဲ့လေသည်...။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော….
လျူယွမ် နိုးနိုးချင်းမှာပင် ဇနီးဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်သည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းခိုးချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“မောင်... ကျွန်မတို့ မအောင်မြင်ဘူး”
သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် အမူအရာ ပေါ်နေသည်။
“ရပါတယ် မိန်းမရာ။ ငါတို့ သမီးလေးကို ရဖို့ကြိုးစားတုန်းကတောင် သုံးနှစ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရသေးတာပဲ”
လျူယွမ်က သူသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသဖြင့် သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူအကြား မျိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးများ ရှိနေသေးကြောင်း သတိပေးကာ ဇနီးဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ပင်လျှင် ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် ကလေးချက်ချင်းရရန် မလွယ်ကူချေ။
သူတို့နှစ်ဦးကြားက ကွာခြားချက်ကြီးမားမှုကိုတော့ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။
စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသော ဇနီးသည်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် -
“ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မောင့်ကြောင့်မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မဘက်က အဆင်မပြေတာ”
“ကလေးမွေးပြီးရင် ဒုတိယကလေး ထပ်ယူဖို့အတွက် အနည်းဆုံး တစ်လလောက် စောင့်ရတယ်ဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်...”
သူမသည် လျူယွမ်၏ နားနားသို့ တိုးကာ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရှင်းပြနေခဲ့ သည်။