အခန်း ၄၆
Vol. 5 Ch. 46
အပိုင်း (၄၆)
“မောင်... ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ”
စုချင်းရွှယ်က အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို စာတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် အတိုချုပ်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် လျူယွမ်၏ မျိုးရိုးဗီဇတွေက မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ၊ သူတို့၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုက မည်မျှပင် ထူးခြားဆန်းပြားနေပါစေဦးတော့... သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ခြေ။
အနည်းဆုံး တစ်လလောက်တော့ စောင့်ဆိုင်းရပေဦးမည်။
ဒါကို သာမန်အားဖြင့် ‘မီးနေသည်ကာလ’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
“သဘောပေါက်ပြီ... မီးနီပြနေတဲ့ ကာလပေါ့” လျူယွမ်က ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေကျံနေသော နို့ကွက်လေးများကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲခေါ်ကာ ကလေးပုခတ်ဆီသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး အိပ်မောကျနေသော သမီးငယ်လေးကို ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မနေ့ညက နျန်နျန်လေးက နည်းနည်းလေးမှ မငိုဘူး၊ ဂျီလည်း မကျဘူးနော်... တကယ့်ကို လိမ္မာလွန်းတယ်”
စုချင်းရွှယ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူမသည် နာမည်ကြီး ကလေးပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး စာအုပ်အချို့ကို ဖတ်ဖူးထားပြီး ထိုစာအုပ်များထဲတွင် မွေးကင်းစကလေးငယ်များသည် ဂျီကျတတ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
သို့သော် သူမ၏ သမီးလေးကမူ ထိုစာအုပ်များထဲကအတိုင်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။
လျူယွမ်က အနီးသို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သမီးလေး၏ ပါးပြင်ကို နမ်းရှုပ်လိုက်ပြီး - “ငါတို့ နျန်နျန်လေးက အမြဲတမ်း ကလေးလိမ္မာလေး ဖြစ်နေပုံရတယ်”
“ဒါတင်မကသေးဘူးနော်...” စုချင်းရွှယ်က သမီးဖြစ်သူ၏ အိပ်ပျော်နေသော ပုံစံကို ညွှန်ပြရင်း - “ဟော... ကြည့်လိုက်ဦး”
လျူယွမ် ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်မိသောအခါ... သမီးငယ်လေး၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော ခြေဖဝါးလေးနှစ်ဖက်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေပြီး ဒူးနှစ်ဖက်က သဘာဝအတိုင်း ကားယားလေး ရှိနေကာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကိုတော့ ချက်ပေါ်တွင် ပူးကပ်တင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံက ရှည်လျားပြီး တည်ငြိမ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များက အလိုအလျောက် လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေပြီး အလွန်ပင် ပြည့်ဝနေခဲ့သည်။
“ဘုရားရေ….။ နျန်နျန်လေးက အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့ အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံနေတာလား” လျူယွမ်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဤပုံစံသည် သေချာပေါက် ဆန်းကြယ်လှသော အသက်ရှူစနစ် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဂုဏ်ယူရိပ်များဖြင့် - “ဒါက [မွေးရာပါ အခြေခံ သန္ဓေသား အသက်ရှူ ကျင့်စဉ်] ပဲ။ ကျွန်မ သူမကို တစ်ခါမှ မသင်ပေးရသေးဘူး၊ သူမဘာသာသူမ သိနားလည်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်မတို့ သမီးလေးရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီနဲ့ အသိဉာဏ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ”
လျူယွမ်လည်း သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ - “ငါတို့ သမီးလေးကတော့ သူများတွေရဲ့ ပန်းတိုင်ရောက်ခါနီး အမှတ်ကိုမှ သူ့ရဲ့ စမှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မွေးဖွားလာတာပဲ”
ခြံဝင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းကြားလေးထဲတွင်...
ယဲ့ချိုးဟုန်သည် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညတိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ၏မိတ်ဆွေကောင်း လျူယွမ်နှင့် လျူယွမ်၏ မွေးကင်းစသမီးလေးကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်သော်လည်း ဝင်ရန် သတ္တိမရှိ ဖြစ်နေပုံရသည်။
“အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အရှင်သခင် ‘ယွန်းမြောင်’ က လောကစည်းကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ကျော်လာတာဆိုတော့ သေချာပေါက် စုချင်းရွှယ်ကို မိဘအိမ် ပြန်ခေါ်ဖို့ လာတာနေမှာ...” အဘိုးကြီးမို၏ အသံက သူ့စိတ်အာရုံထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူမ အထဲဝင်သွားတာ တစ်ရက်နဲ့တစ်ည ရှိနေပြီလေ၊ ဘာလို့ ဘာသံမှ ထွက်မလာရတာလဲ” ယဲ့ချိုးဟုန်မှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။
“ဒါကို ငါလည်းပဲ ထူးဆန်းနေတာ” အဘိုးကြီးမိုက တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည် - “သူမ စပြီး ပေါ်လာတုန်းက ဒီဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အချိန်ကို ရပ်တန့်ပစ်ဖို့ [ထာဝရစိတ်အာရုံ] ကို သုံးခဲ့တာပဲ။ တကယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူမ လုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ ရနေတာပဲကို”
ယဲ့ချိုးဟုန်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ - “သူမ... သူမက အချိန်ရပ်တန့်ထားတဲ့ အခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု မဟုတ်တာ လုပ်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
အဘိုးကြီးမိုတစ်ယောက် ဆွံ့အသွားပြီး - “မင်း အပြာကားတွေ ကြည့်တာ များနေပြီ ထင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ်ပဲ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အချိန်ရပ်တန့်မှုကိုလည်း ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးခဲ့တယ်။ မင်း အဲဒါကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်းပါ၊ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်က သန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေကို တစ်ခဏချင်း အမှုန့်ခြေပစ်လို့ ရတယ်”
“ကျွန်တော် တကယ် ကံကောင်းလို့ နောက်ထပ်တစ်ရက် အသက်ရှင်ခွင့်ရတာပဲ” ယဲ့ချိုးဟုန်က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးကြီးမိုက - “လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့၊ အထဲဝင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရအောင်။ အဲဒီ ကလေးမလေးက တကယ်ပဲ ဗြဟ္မာအရှင်သခင်ရဲ့ ဝင်စားတဲ့သူ ဟုတ်၊ မဟုတ် ငါ့မျက်စိနဲ့ သေသေချာချာ မြင်ချင်တယ်”
“မလောပါနဲ့ဗျာ” ယဲ့ချိုးဟုန်က စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် - “ခင်ဗျား ပြောပြချက်အရဆိုရင် ဗြဟ္မာအရှင်သခင်နဲ့ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံက ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ အကယ်လို့ ယွန်းမြောင်သာ ဒါကို သိသွားရင် ခင်ဗျားရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်၊ ဟောဒီက ကလေးမလေးရယ် အားလုံး သွားပြီပဲ”
ထိုအချိန်တွင်... နောက်ကျောဘက်မှ လက်တစ်ဖက်က ယဲ့ချိုးဟုန်၏ ပုခုံးကို လာရောက်ပုတ်လိုက်လေသည်။
သူမှာ လန့်ဖျပ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူး... ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ပေါ်လာသူမှာ မုပိုင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ချိုးဟုန်၏ နှလုံးသားမှာ လည်ပင်းဝအထိ တက်ဆို့သွားခဲ့ရသည်။
မုပိုင်က - “အဲဒါ ငါက မင်းကို မေးရမယ့် စကားပဲ။ မင်းကော ဒီနားမှာ ဘာတွေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာလုပ်နေတာလဲ...၊ ပြီးတော့ ဒီလမ်းကြားထဲမှာ ရပ်နေတာ တစ်ရက်နဲ့ တစ်ည ရှိပြီ၊ မင်း ခြေထောက်တွေ မညောင်းဘူးလား”
မုပိုင်က မျက်မှောင်ကုတ်လျက် သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ယဲ့ချိုးဟုန်သည် ရုတ်တရက် အဖြေရှာမရသဖြင့် အကြံရခက်သွားကာ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ရသည် - “ဟဲဟဲဟဲ... ညွှန်ကြားရေးမှူးကလည်း၊ ကျွန်တော်က လျူယွမ်ရဲ့ သမီးလေးမွေးတာကို လာဂုဏ်ပြုတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လက်ဆောင်ကိစ္စ စဉ်းစားလို့မရသေးတာနဲ့ ဝင်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေလို့ပါ”
“မင်းလည်း ငါတွေးသလိုပဲ တွေးနေတာကိုး”
ဒီနေ့ မုပိုင် ရောက်လာရခြင်းက အစိုးရဌာနအသီးသီးက ဝန်ကြီးတွေရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့က စုချင်းရွှယ်ထံ လာရောက်ပြီး ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးကာ သူမအနေဖြင့် ယခင်နတ်ဘုရားအိုကြီးရဲ့နေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်ပြီး ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကို ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သာမန်လူသားတွေအတွက်တော့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတယ်ဆိုတာဟာ အမြတ်ထုတ်ခံရဖို့နဲ့ သူတို့ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အသုံးချခံ သယံဇာတတွေ ဖြစ်သွားရုံသက်သက်သာ ရှိသော်လည်း...
နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကာအကွယ်မရှိတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုဟာဆိုရင်လည်း အချိန်မရွေး လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိနေပြန်သည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူး... ကျွန်တော်တို့ အတူတူဝင်ရအောင်လေ” ယဲ့ချိုးဟုန်က ဖားယားသည့်အမူအရာဖြင့် ကပ်မေးလိုက်သည်။
ဘာပဲပြောပြော မုပိုင်က သိုင်းဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
“မင်း ကလေးမွေးနေ့အတွက် လက်ဆောင်ငွေ ဘယ်လောက်ထည့်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ” မုပိုင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ယဲ့ချိုးဟုန် ခတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး - “ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ထောက်ပံ့ရေးဌာနက အစ်ကိုကြီးရှောင်း ကလေးမွေးတုန်းက လျူယွမ်က တစ်ထောင်ထည့်တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူနဲ့ ခင်တာဆိုတော့ သုံးထောင်လောက်ဆိုရင် အတော်ပဲ ထင်တယ်”
မုပိုင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာငြိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ ရှေ့ကနေ အရင်လျှောက်နှင့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းကြီးထဲသို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။
ခြံထဲက အကြီးအကဲတွေအားလုံးက သူတို့ကို မြင်ဖူးကြသဖြင့် လျူယွမ်ရဲ့ အထက်လူကြီးနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှန်း တန်းသိကြသည်။
“ဟော... ညွှန်ကြားရေးမှူးမုပိုင်နဲ့ ဌာနမှူးရဲ ပါလား၊ လာကြလေ” ဒုတိယသခင်ကြီးချင်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အဘွားစွန်းကလည်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ - “ယွမ်အာနဲ့ ချင်းရွှယ်ဆီ လာတာမလား။ အထဲကို ကြွပါဦး” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ယဲ့ချိုးဟုန်ကလည်း လျူယွမ် သမီးလေးမွေးတယ်ဆိုလို့ လာကြည့်တာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင်... ဧည့်ခန်းထဲ၌ ရှိနေသော စုချင်းရွှယ်သည် ရုတ်တရက် ရိပ်မိသွားကာ - “မောင်... မောင့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ရောက်လာပြီ ထင်တယ်”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ လျူယွမ် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာတင်...
သူမသည် အိပ်ခန်းထဲရှိ ကုတင်ထက်သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ခပ်ပွပွ ညအိပ်အင်္ကျီတစ်စုံကိုပင် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် သွေးရောင် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းများပါ ဖြူဖျော့နေခဲ့ရာ... ကြည့်ရသည်မှာ ကလေးမွေးပြီးခါစ မီးနေသည် အပြင်းအထန် နာလန်ထူနေရသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
လျူယွမ်မှာ ကြည့်ရင်းနှင့် ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်သွားကာ - “မောင့်ရဲ့ ချစ်ဇနီးလေးကတော့ တကယ့်ကို သရုပ်ဆောင် ကောင်းလွန်းတာပဲ”
သူမ၏ သရုပ်ဆောင်ချက်များက နာမည်ကြီး မင်းသမီးတွေထက်ပင် သာလွန်နေသည်ဟု ဆိုရမည်။
သို့သော်လည်း သူက လှည့်စားမှုကို မဖော်ကောင်ဘဲ၊ ဇနီးဖြစ်သူအား အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် သဘောဖြင့် “OK” ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။
စုချင်းရွှယ်ကတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားပုံဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြလိုက်သည်။
ယဲ့ချိုးဟုန်နှင့် မုပိုင်တို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြရာတွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိုးရိမ်စိတ်များကြောင့် အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။
အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက်...
“ဌာနမှူးယဲ့ ၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးမုပိုင်... ဒါက ကျွန်တော့်သမီးလေး နျန်နျန်လေ” လျူယွမ်က ကလေးပုခတ်ထဲက လျူနျန်လေးကို သူတို့အား ပြသလိုက်သည်။
နျန်နျန်လေးကတော့ နို့သီးတုလေးကို တပြွတ်ပြွတ် စုပ်နေလေသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲက ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားနေသော အလင်းတန်းများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သာမန်မျက်လုံးလေးများအတိုင်းပင် မြင်တွေ့ရသည်။
မုပိုင်ကတော့ မည်သည့်မူမမှန်မှုကိုမှ သတိမပြုမိချေ။ သူ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ စုချင်းရွှယ်နှင့် စကားပြောရန်သာ ဖြစ်သည်။
ပွင့်ဟနေသော အိပ်ခန်းတံခါးမှတစ်ဆင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော စုချင်းရွှယ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ မုပိုင်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “ ဘုရားရေ”
သူမက လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို အမှုန့်ခြေပစ်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အခုတော့ နေမကောင်းသည့် မီးနေသည်မိန်းမငယ်လေး ‘လင်းတိုင်ယွီ’ အလား သရုပ်ဆောင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါက မုပိုင်ကို လုံးဝ ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်၏ သဘောထားကတော့ ရှင်းလင်းလှသည်... သူမက မိသားစုကိုသာ ကာကွယ်ချင်ပြီး အစိုးရနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်ခြင်း မရှိလိုချေ။
“မစ္စစု... ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါဦး”
မုပိုင်က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ထောင်တန် အထပ်လိုက်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ လျူယွမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း - “ဒါက နျန်နျန်လေးအတွက် ကျုပ်ရဲ့ လက်ဆောင်ပါ”
ယဲ့ချိုးဟုန်တစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်... ထိုပိုက်ဆံအုပ်၏ အထူအရဆိုလျှင် အနည်းဆုံး တစ်သိန်းလောက် ရှိရပေမည်။
မဖြစ်နိုင်တာ ညွှန်ကြားရေးမှူးရာ... ခင်ဗျားပဲ သုံးထောင်ထည့်မယ်လို့ ကတိပေးပြီးတော့ အခုကျမှ ဘာလို့ တစ်သိန်းကြီးတောင် ပေးနေရတာလဲ။
ဒါက သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူက အိတ်ကပ်ထဲက သုံးထောင်ကို စမ်းကြည့်ရင်း အပြင်ထုတ်ရမလို, မထုတ်ရမလိုဖြင့် အကြံရခက်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်ထဲက အဘိုးအိုကြီးကမူ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီကလေးမလေးက တကယ်ပဲ ဗြဟ္မာအရှင်သခင် ဝင်စားတဲ့သူပဲ။ ဘုရားရေ... ဒီအစေခံအိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ အရှင်သခင်ကို ပြန်တွေ့ပြီ” အဘိုးမိုက မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ယဲ့ချိုးဟုန်က - “ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ”
အဘိုးကြီးမိုက - “အရှင်သခင်က တစ်ချိန်တုန်းက ဒီအစေခံအိုကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ အကယ်လို့ အရှင်သခင်နဲ့ ပြန်တွေ့ရင် ဒီအမှတ်အသားက အာရုံခံမိလိမ့်မယ်... ဒါ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး။ မြန်မြန်... ဘိုးဘေးကြီးကို ဦးချလိုက်စမ်း”
ယဲ့ချိုးဟုန် - “...”
သူကတော့ သွားရောက်မပတ်သက်ဝံ့ချေ။ ထိုကလေးမလေးက ကြည့်ရသည်မှာ လုံးဝ သာမန်အတိုင်းဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ အတိတ်ဘဝ ရှိခဲ့သည့်တိုင် သူမ မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
သူမ၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းမှာ လျူယွမ်၏ သမီး ဖြစ်ပြီး၊ ဟို ‘ဗြဟ္မာအရှင်သခင်’ ဆိုတာကြီး မဟုတ်ပေ။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ စေတနာ အနည်းငယ်မို့လို့ နည်းတယ်လို့တော့ သဘောမထားပါနဲ့” ယဲ့ချိုးဟုန်က အံကြိတ်ကာ အိတ်ကပ်ထဲက သုံးထောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်တာ... ဒါတောင် အများကြီး ရှိလှပါပြီ” လျူယွမ်က ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်လေသည်။
ယဲ့ချိုးဟုန်ပေးသည့် လက်ဆောင်က ပို၍ သာမန်ဆန်ပြီး မုပိုင်ပေးသည့် လက်ဆောင်ကမူ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းနေသည်။
လျူယွမ်က မုပိုင်၏ ငွေတစ်သိန်းထဲမှ သုံးထောင် (တစ်ထောင်တန် သုံးရွက်) ကိုသာ ယူလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည့် အထပ်လိုက်ကြီးကိုမူ ပြန်လည်တွန်းပို့လိုက်လေသည်။
“ညွှန်ကြားရေးမှူး... ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက များလွန်းလို့ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အားလုံးကို တန်းတူပဲ သတ်မှတ်ထားတာမို့လို့ သုံးထောင်ပဲ လက်ခံပါရစေ၊ နောက်ကျရင်လည်း ကျွန်တော့်ဘက်က ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ထည့်လို့ရအောင်လို့ပါ”
မုပိုင်က ယဉ်ကျေးသည့်အနေဖြင့် စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိပ်ခန်းထဲမှ စုချင်းရွှယ်၏ အားနည်းလှသော ချောင်းဆိုးသံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မောင့်... မောင့်စကားအတိုင်းပဲ... နားထောင်လိုက်ပါ...”
မုပိုင်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် သတ္တိကြောင်သွားခဲ့ရသည်။
နတ်ဘုရားမကိုယ်တိုင်က နှုတ်ထွက်စကား မိန့်ကြားလာပြီဖြစ်ရာ လျူယွမ်၏ စကားကိုသာ နားထောင်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
“ဒါနဲ့... ဒါကတော့ ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အားလုံး စုပေါင်းပြီး ပေးတဲ့ ကလေးမွေးနေ့ လက်ဆောင်ငွေပါ၊ ဒီကတ်ထဲမှာ အားလုံး ထည့်ထားတယ်၊ တစ်ယောက်ကို နှစ်ရာစီနဲ့ စေတနာအနည်းငယ် ထည့်ထားကြတာပါ” မုပိုင်က နက်ရွှေရောင်ကတ် တစ်ကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင်း - “လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကတော့ နျန်နျန်လေးရဲ့ မွေးနေ့ပဲ၊ မနေ့က ရက်စွဲပေါ့”
လျူယွမ်လည်း ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည်လည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ မင်္ဂလာဆောင်သည့်အခါ သို့မဟုတ် ကလေးမွေးသည့်အခါများတွင် လက်ဆောင်ငွေ ထည့်ဖူးသည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်လက်ခံခြင်းက သဘာဝကျလှပါသည်။
“မစ္စစု... ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါဦးနော်။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး”
မုပိုင်သည် သူလာခဲ့သည့် အဓိက အရေးကြီးကိစ္စကိုပင် မဟဝံ့တော့ဘဲ ယဲ့ချိုးဟုန်ကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပူးပေါင်းပေးပြီး အထင်ကြီးစရာ ပုံရိပ်ကောင်းတစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းက အခြားအရာအားလုံးထက် ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းနားလည်ထားလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုချင်းရွှယ်သည် စောင်ကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ခြေဗလာဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။ သူမက နက်ရွှေရောင်ကတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် လောဘရိပ်များ ယှက်သန်းလျက် -
“မောင်... မောင့်ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူ စုစုပေါင်း ဘယ်နှယောက်ရှိလဲ...”
လျူယွမ်က ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း - “လူပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးလောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများစုက မောင်နဲ့ သိပ်မခင်တဲ့သူတွေဆိုတော့ လက်ဆောင်ငွေ ထည့်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး”
“လူတစ်ထောင်ကို နှစ်ရာနဲ့ မြှောက်ရင်... နှစ်သိန်းတောင်မှပဲ”
စုချင်းရွှယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ဖုန်းထဲက အွန်လိုင်းဘဏ်စနစ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ မွေးနေ့ရက်စွဲကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။
သူမသည် မြင့်မြတ်သော မိသားစုနောက်ခံမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ငွေကြေးပြတ်လပ်မှုနှင့် မကြုံဖူးသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ဖြင့် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။
ကလေးမွေးနိုင်ခြင်းကလည်း ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ မဟုတ်ပါလား…
“ဒီငွေတွေကို နျန်နျန်လေးအတွက် စုထားပေးမယ်၊ သူမ ကြီးလာတဲ့အခါ ကျရင် ကြိုက်သလို သုံးပစေပေါ့”
သူမသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရလေသည်။
“မောင်... နေပါဦး၊ ဘာလို့ သုညတွေက ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ...”
“တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်၊ ခုနစ်၊ ရှစ်၊ ကိုး၊ တစ်ဆယ်...”
စုချင်းရွှယ်သည် သုညများကို တစ်လုံးချင်းစီ ရေတွက်နေခဲ့ပြီး ရေတွက်မှု တိုးလာလေလေ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများကလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
လျူယွမ်ကလည်း အနီးသို့ တိုးကာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသောအခါ... သူပါ ဆွံ့အမှင်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လက်ကျန်ငွေ - ၂,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀
“နှစ်ထရီလီယံကြီးများတောင်” သူက ထိုကိန်းဂဏန်းကို တွက်ချက်လိုက်မိသည်။
“နှစ်ထရီလီယံ ဟုတ်လား” စုချင်းရွှယ်တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားကာ - “ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေရတာလဲ”
သူမသည် အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံ၏ သန့်စင်သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ မည်သည့်စာရင်းထဲတွင်မှ ယခုကဲ့သို့ သုညအမြောက်အမြားကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
ဤသာမန်လူသားတို့၏ ငွေကြေးများသည် သူမအတွက် အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိသော်လည်း၊ ဤမျှ ရှည်လျားလှသော ဂဏန်းတန်းကြီး၏ အမြင်အာရုံ ရိုက်ခတ်မှုကမူ ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။
လျူယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အဝအလင်ချလိုက်ပြီး ဤဘဏ်ကတ်၏ အနောက်ကွယ်က ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“လွယ်လွယ်လေးပါ... ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်မှာ အခု လူဦးရေ ၁၀ ဘီလီယံ ရှိတယ်။ အကယ်လို့ သူတို့အားလုံးက မင်းကလေးမွေးတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ် တစ်ယောက်ကို နှစ်ရာစီ ထည့်ကြတယ်ဆိုရင် စုစုပေါင်း နှစ်ထရီလီယံ ဖြစ်သွားတာပေါ့”
မုပိုင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကမ္ဘာဂြိုဟ်၏ အစိုးရ ရှိနေပြီး၊ ထို့ထက်ပို၍ ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသား အားလုံး၏ ဆန္ဒ သဘောထားများလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် ထိုရှည်လျားလှသော ဂဏန်းတန်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း -
“တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူအားလုံးက... ကျွန်မ ကလေးမွေးဖွားတာကို ဝိုင်းဝန်းပြီး ဂုဏ်ပြုပေးကြတာလား”
သူမက လျူယွမ်ကို စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် -
“မောင်... ကျွန်မတို့ ဒီလက်ဆောင်ကို လက်ခံသင့်ရဲ့လား…”