အခန်း ၅၀
Vol. 5 Ch. 50
အပိုင်း (၅၀)
‘အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံ’... စုမိသားစု တည်ရှိရာနေရာ……
အမိုးပေါ်ရှိ အုတ်ကြွပ်ပြားများက အလင်းပြန်ကာ ဝင်းလက်တောက်ပနေပြီး၊ အဆောက်အအုံတိုင်လုံးကြီးများကိုမူ နတ်ဘုရားသတ္တုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားလေသည်။
မြူခိုးများ ရစ်ဆိုင်းနေသော အဆောက်အအုံ အမြင့်ကြီးများကြားတွင် နတ်ကြိုးကြာငှက်များက ပျော်မြူးစွာ ပျံသန်းနေကြ၏။
အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်….
စုကျန့်နန်သည် ငွေကြိုးများဖြင့် တိမ်တိုက်ပုံစံနှင့် ကြယ်တာရာမြေပုံများကို ပန်းထိုးထားသည့် ဝတ်ရုံနက်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ သူ၏ စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
စုမိသားစုသည် ‘အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံ’ ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး... ထိုလုပ်ငန်းများထဲတွင် လေထဲ၌ လွင့်မျောနေသော အင်မော်တယ်တောင်တန်းများပေါ်က အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်း၊ ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်စဉ်များ၏ မူပိုင်ခွင့်လုပ်ငန်း၊ ဆေးလုံးများ သုတေသနပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်းလုပ်ငန်း၊ ထို့အပြင် ကြယ်တာရာ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းများ စသည်တို့ ပါဝင်သည်။
စုမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်ကိစ္စများစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရ၏။
ထို့အပြင် သူသည် အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံး၏ အရှင်သခင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အုပ်စိုးသူလည်း ဖြစ်သေးသည်။
ထိုမျှလောက်အထိ အလုပ်များလွန်း၍သာ သမီးဖြစ်သူကို သွားခေါ်ရန် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး ယွန်းမြောင်ကို ကိုယ်စားလွှတ်လိုက်ရခြင်း မဟုတ်ပါလား။
စုကျန့်နန်သည် နီရဲနေသော သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း... ထိခိုက်ထားသော သူ၏ တတိယမျက်လုံးကို ပြန်လည်ကုစားရန်အတွက် မျက်စိလေ့ကျင့်ခန်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။
“နတ်ဘုရားအရှင်သခင်... ရဲမိသားစုရဲ့ အဘိုးကြီးရဲက မြေးဖြစ်သူကို ခေါ်ပြီး တောင်းရမ်းကမ်းလှမ်းဖို့ ရောက်နေပါတယ်၊ ထွက်တွေ့ချင်လား အရှင်...”
အမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးလေးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ဝင်လာကာ သတင်းပို့လိုက်သည်။
စုကျန့်နန် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားခဲ့သည်။
ရဲမိသားစုသည် ‘အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံ’ တွင် စုမိသားစုပြီးလျှင် ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံး မိသားစုကြီး ဖြစ်သည်။
ရဲထျန်ကျွင်း၏ မြေးဖြစ်သူ ‘ရဲချန်’ သည် ယခုမျိုးဆက်၏ ရဲမိသားစုထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး... သူ၏သမီးဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်ကို တစိုက်မတ်မတ် လိုက်လံပိုးပန်းနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
စုကျန့်နန် ထိုအကြောင်းကို သိသည်၊ ထိုစဉ်က ထိုကောင်လေးကို ထိုးကြိတ်ပြီးတောင် ဆုံးမခဲ့ဖူးသေးသည်။
သို့သော်လည်း ရဲချန်က လက်မလျှော့ခဲ့ချေ။
မိသားစုနှစ်ခု လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းက တကယ်တော့ အင်အားချင်း ပူးပေါင်းခြင်းဖြစ်ပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော အခြေအနေတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
“ထွက်တွေ့မယ်လေ...” စုကျန့်နန်က စဉ်းစားတွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည် - “ချင်းရွှယ်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိုလည်း မကြာခင် ဆုံးဖြတ်ရတော့မှာပဲ။ ငါ အရင်ဆုံး စိစစ်ပေးထားလိုက်မယ်၊ သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါကျမှ သူမ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ...”
သူသည် ရဲချန်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ့သမီးလေးက အရွယ်ရောက်နေပြီမို့ သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက်တော့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ရဲချန်သာ သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို သွားရောက်နှိမ်နင်းမည့် ချင်းရွှယ်၏ လူ့လောကခရီးစဉ်တွင် အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါသွားခဲ့ပါက အရာအားလုံးက ပိုမိုချောမွေ့သွားနိုင်ပြီး... အိမ်ပြန်ဖို့ လေးရက်တောင် နောက်ကျနေမည် မဟုတ်ချေ။
ဧည့်ခန်းဆောင်တွင်…
စုကျန့်နန်သည် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော ရဲချန်ကို ကြည့်ကာ အတန်ငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။
ယခင်က ရွှေဝါရောင် ဆံပင်များဖြင့် ပေါ့ပျက်ပျက်နေတတ်သော ထိုကောင်လေးသည် ယခုမူ ဆံပင်ကို နက်မှောင်သော အရောင် ပြန်ဆိုးထားပြီး... အမြင်ကတ်စရာကောင်းသော ခေတ်ပေါ်ဖက်ရှင်များအစား စမတ်ကျလှသော ဝတ်စုံကို စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။
'အရင်ကတော့ သူ့ကိုကြည့်ရင် အမြင်ကတ်စရာကြီးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒီနေ့ ကြည့်ရတာတော့... ဟေး... တော်တော်လေး တည်ငြိမ်တဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေတာပဲ...'
“မင်း မကြာသေးခင်ကမှ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီး အဆင့် ၁၀ ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အခု အဆင့် ၁၁ ကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...” စုကျန့်နန်က ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်ရင်း စိတ်မပါသလို မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေး...” ရဲချန်သည် ကျောကို မတ်မတ်ဆန့်ကာ ရဲရင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း - “ကျွန်တော် ချင်းရွှယ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာကို ဦးလေးကို သက်သေပြပါ့မယ်...”
“ဒီကောင်လေး... အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ...” စုကျန့်နန် မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ရွယ်လိုက်သည်။
ကာကွယ်မယ် ဟုတ်လား...
ငါ့သမီးက မင်းရဲ့ ကာကွယ်မှုကို မလိုဘူးကွ၊ ကောင်စုတ်လေး...
မင်းက ငါ့သမီးရဲ့ အလှအပကိုပဲ မက်မောနေတာပဲ နေမှာ...
ရဲချန်သည် တစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ စုကျန့်နန်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် စုချင်းရွှယ်ကို ရချင်ပါက... သူမ၏ အဖေဖြစ်သူ အတားအဆီးကို အရင်ဆုံး ကျော်ဖြတ်ရမည်ဆိုတာကို သိနေသည်။
“နတ်ဘုရားအရှင်သခင်... စိတ်လျှော့ပါဦး...”
ရဲချန်၏အဘိုးဖြစ်သူ၊ ရဲမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်အဟောင်းက ကြားထဲကနေ အမြန် ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေပေးလိုက်ရသည်။
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရွှေဝါရောင် ဆံပင်များ ရှိနေပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် - “ကျွန်တော့်မြေးက ချင်းရွှယ်ကို တကယ် သဘောကျတာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ချိန်းတွေ့ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ အချိန်ပေး စကားပြောကြရင်းနဲ့ တည်ဆောက်ယူရတာပဲလေ...”
စုကျန့်နန်က လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး - “ချင်းရွှယ်က အခုတလော အိမ်မှာ မရှိဘူး...”
“အိမ်မှာ မရှိဘူး ဟုတ်လား...” ရဲထျန်ကျွင်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်လိုက်သည် - “မင်းက သူမကို အပြင်မှာ ညအိပ်ညနေ ခွင့်ပြုလိုက်တာလား။ ဒါ... ဒါက မကြုံစဖူး ထူးဆန်းလိုက်တာ...”
“သူမရဲ့ ဆရာ... ယွန်းမြောင် လည်း အတူတူ ရှိနေတယ်...”
“ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့...”
“ရဲချန်...” စုကျန့်နန်က ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ - “ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့။ ချင်းရွှယ်က မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီကျရင် မင်း ဘယ်လို ကြိုးစားမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ မင်းသာ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ရအောင် ယူနိုင်ရင်တော့... မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ငါ သဘောတူပေးမယ်...”
ရဲချန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး - “ဦးလေးစု... ကျွန်တော့်ကို ဒီလို အခွင့်အရေး ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် ဦးလေးကို လုံးဝ စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
“ငါ မင်းကို မျှော်လင့်ချက် ထားပေးလိုက်တယ်...” စုကျန့်နန်က စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သတိပေးစကား ပြောလိုက်သည် - “ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်၊ ခေတ်ပေါ်အဝတ်အစားတွေ သိပ်မဝတ်နဲ့။ ချင်းရွှယ်က ရိုးရိုးအေးအေးနဲ့ လူရိုးလူဖြောင့်တွေကို ပိုသဘောကျတတ်တယ်...”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြီး ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်...” ရဲချန်တစ်ယောက် လူသစ်စိတ်သစ် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။
“အင်း... သွန်သင်ရလွယ်သားပဲ...” စုကျန့်နန်သည် ရဲချန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း... ထိုကောင်လေးသည် ယခင်ကလို လေလွင့်နေသော သူဌေးသား အပျော်အပါးမက်သူ မဟုတ်တော့သည့်အတွက် နောက်ဆုံးတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တော့သည်။
ရဲထျန်ကျွင်းက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြုံးလျက် - “အရှင်... ဒီလောကမှာ ချင်းရွှယ်ရဲ့ အကြောင်းကို အရှင်ထက် ပိုသိတဲ့သူ မရှိပါဘူး။ အရှင့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုရှိရင်တော့ ကျွန်တော့်မြေးက ချင်းရွှယ်ရဲ့ နှလုံးသားကို သေချာပေါက် ရနိုင်မှာပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...”
သူ နားလည်လိုက်သည်က.. စုကျန့်နန်သည်လည်း မိသားစုချင်း မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် စိတ်ကူးရှိနေကြောင်းပဲ ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး...” စုကျန့်နန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း - “ငါ့သမီးကို မင်းတို့ ရဲမိသားစုဆီ ပေးစားဖို့ ငါ သဘောမတူရသေးဘူးနော်။ အရာအားလုံးက ရဲချန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”
ရဲထျန်ကျွင်းက သူ့ကို ဆွဲခေါ်ရင်း - “လာပါ... ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြရအောင်...”
“မသောက်တော့ဘူး...” စုကျန့်နန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - “နောက်နှစ်ရက်ဆို ချင်းရွှယ်အမေရဲ့ ကွယ်လွန်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်နေ့ ရောက်တော့မှာမို့... ငါ အရက် ဖြတ်ထားတယ်...”
ရဲမိသားစု အဘိုးနှင့်မြေးကို လိုက်ပို့ပြီးနောက်... စုကျန့်နန်က သူ၏ အမျိုးသမီး အတွင်းရေးမှူးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည် -
“သားကြီး ‘စုဟောင်’ ကို နယ်ခြားစစ်မြေပြင်ကနေ ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်...”
နှစ်စဉ် ဤအချိန်မျိုးတွင် မိသားစုဝင်အားလုံး ‘ယိုကွမ်း’ ၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့၌ စုံစည်းကြရစမြဲ ဖြစ်သည်။
“နတ်ဘုရားအရှင်သခင်... သခင်လေးက ပြန်ရောက်နေပါပြီရှင့်...” အမျိုးသမီး အတွင်းရေးမှူးက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
စုကျန့်နန်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး - “ဒီကလေးကတော့... ပြန်ရောက်တာတောင် ငါ့ဆီ အရင် လာမတွေ့ဘူး...”
အတွင်းရေးမှူးလေးက တိုးညင်းစွာဖြင့် - “သူက ချင်းရွှယ်ဆီ သွားရှာတာ မတွေ့လို့... အခု အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်ပြီး... တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လိုက်ရှာနေပါတယ်အရှင်...”
စုကျန့်နန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသော်လည်း စိတ်တော့မဆိုးခဲ့ချေ။
သူ၏ သားကြီး ‘စုဟောင်’ သည် ဖခင်ဖြစ်သူအပေါ် အေးစက်စက် ဆက်ဆံတတ်သော်လည်း... ညီမဖြစ်သူ ချင်းရွှယ်အပေါ်တွင်မူ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ကာ ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ညီမလေးသာ လိုချင်မည်ဆိုလျှင်... ကောင်းကင်က ကြယ်ပွင့်ကိုပင် ဆွတ်ခူးပေးမည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။