အခန်း ၇၇၃

အခန်း(၇၇၃)

"စွမ်းရည် ဟုတ်လား။ မင်းက နောက်တတ်သားပဲ ကီယို။ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိဘူးဆိုတာ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ပြီးသားပါ။ ဒါကို သက်သေပြဖို့ လုပ်ရပ်ဆိုးတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့ကြလို့ ကမ္ဘာစစ်တွေတောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်"

မိုက်ကယ်က ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးလေ ပါမောက္ခ၊ အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ချေအရှိဆုံး တစ်ခုတည်းသော အရာလို့ ထင်လို့ပါ"

"တခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်" လို့ ပါမောက္ခက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်တယ်။

အခွင့်အရေးတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားတဲ့ မိုက်ကယ်က "ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့ လောင်းမလား ပါမောက္ခ" လို့ ချက်ချင်းပဲ မေးလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ"

သူက ပြုံးလိုက်တယ်။ "တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ရှုံးရင် ကျွန်တော့်ကို အကူအညီ နှစ်ခု ပေးရမယ်နော်"

"တကယ်လို့ ငါ နိုင်ရင်တော့ ငါတို့ ကျေပြီပေါ့။ အဲဒီ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ တကယ်မှန်နေခဲ့ရင်တော့ မင်းအတွက် ငါ့အကူအညီက နှစ်ဆဖြစ်သွားမှာပဲ"

မိုက်ကယ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး သူ့ရဲ့ ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ ခန့်မှန်းချက်နဲ့ပတ်သက်လို့ ပါမောက္ခကို ဆက်ပြီး ရယ်မောခွင့်ပေးထားလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ပြိုင်ပွဲကြီးကို တာဝန်ယူကျင်းပရတဲ့ ဝံပုလွေလူသား ဒိုင်လူကြီးတွေဆီ ရောက်သွားကြတယ်။

"သူ ဘယ်မှာလဲ။ သူက မော်ရီစီယိုကို တကယ် နိုင်သွားတာလား"

ဝံပုလွေလူသား ဒိုင်လူကြီးတွေထဲက တစ်ယောက်က "ဂျာကူကို ပြောတာလား၊ ဟုတ်တယ်၊ သူ နိုင်သွားတာ" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။

"ဒါကို သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" လို့ ပါမောက္ခက မေးလိုက်တယ်။ "သူ လူလည်ကျသွားတာ မဟုတ်လား"

ဝံပုလွေလူသားတွေက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ပါမောက္ခ... သူက ဒီဗာ တစ်ခုကို သုံးသွားတာ"

"ဘာ"

"ကျွန်တော် ပြောသားပဲ" လို့ မိုက်ကယ်က တီးတိုးပြောလိုက်တယ်။

"သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စွမ်းအားက တန်ခိုးစွမ်းရည်ဆိုတာ အသေအချာပဲ" လို့ ဝံပုလွေလူသားက ပြောလိုက်တယ်။

ပါမောက္ခတစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒီစကားတွေက သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားတဲ့ စကားတွေပဲ။ အမှန်တရားက နေရာလွတ်ဆိုင်ရာ ကမောက်ကမဖြစ်မှုတစ်ခုခုကြောင့် လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါဘက်ကို အသာစီးရသွားတာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ပဲ သူက ကြိုပြီး တွေးထားခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဒီဗာ တစ်ခုရှိနေပြီး တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို သုံးနိုင်တယ်ဆိုတာက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာပဲ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြသူအားလုံးဆီက ရတဲ့ ကိုယ်တွေ့ မျက်မြင်သက်သေ အမြောက်အမြားက ဒီအကြောင်းအရာကို အတည်ပြုပေးနိုင်တယ်။ ဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

"သူ့ကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်မှဖြစ်မယ်။ ဒီ ဂျာကူဆိုတဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ ဘယ်မှာလဲ"

အမျိုးသမီး ဝံပုလွေလူသားတစ်ယောက်က လရောင်အောက်မှာ အရိပ်အာဝါသနဲ့ နွေးထွေးမှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေးစွမ်းနေတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခုက ထင်းရှူးပင် တစ်ပင်တည်းရှိရာ ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

အဲဒီသစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်တွေပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးပြီး လှဲလျောင်းနေတာကတော့ ဇိမ်ကျကျနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်မောကျနေတဲ့ အပြာရင့်ရောင် အကြေးခွံတွေရှိတဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်း တစ်ယောက်ပဲ။

ပါမောက္ခက မျက်လုံးတွေကို မှေးကြည့်လိုက်တယ်။ "သူက ဖွတ်နဂါးလူသား မျိုးစိတ်နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ... ဒါပေမဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေနဲ့လည်း တူတယ်" လို့ သူက သုံးသပ်လိုက်တယ်။ "သူ့လို အမျိုးအစားမျိုး ငါ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

မိုက်ကယ်က သူ့လက်တွေကို နောက်ပြန်ပိုက်လိုက်တယ်။ "သူက ဖွတ်နဂါးလူသားတွေကနေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ ပုံစံမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

"..."

ပါမောက္ခရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ "ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်... မင်း ဒါကို ဘယ်လို စဉ်းစားမိသွားတာလဲ"

မိုက်ကယ်က ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။

"လာ... သူ့ဆီ သွားကြည့်ရအောင်" လို့ ပြောပြီး ပါမောက္ခက ပြေးသွားတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဂျာကူဆီ မရောက်ခင်လေးမှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ထက်အရင် အဲဒီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီကနေ မြင်းတစ်ကောင် ဝင်လာပြီး ရပ်တန့်သွားတယ်။ အဲဒီနောက် မြင်းပေါ်ကနေ ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ဆင်းလာပြီး ဂုဏ်ယူမှုနဲ့ ကျေနပ်မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဂျာကူကို ရင်ဆိုင်လိုက်တယ်။

အဲဒီသူက ဆဂျီယို အော်ဘတ် ပဲ။

"ငါက ဆဂျီယို အော်ဘတ် ပဲ" လို့ ဆဂျီယိုက သူ့ရဲ့ မိသားစုနာမည်ကို အလေးပေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "မင်းက ဒီဗာ တစ်ခုကို နိုးထစေခဲ့တဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါလား"

ဒါပေမဲ့ သူ လိုချင်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် မျှော်လင့်ထားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို သူမရခဲ့ဘူး။

ဂျာကူက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ကြည့်လာပြီး ဆဂျီယိုရဲ့ မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်မှိတ်ကာ ဆက်အိပ်နေတော့တယ်။ ဒီစိမ်းသက်သက်လူကို မျက်နှာလွှဲသွားအောင် အိပ်နေတဲ့ ပုံစံကိုပါ ပြောင်းလိုက်တဲ့အထိ သူက ရဲတင်းလွန်းနေတယ်။

ဆဂျီယိုတစ်ယောက် ခဏလောက် ကြက်သေ သေသွားခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်နဲ့ သူ့မိသားစုနာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် သူ့ကို အနည်းငယ်လောက်တော့ လေးစားမှုပေးမယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ ဘာလေးစားမှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။

"ဟေး" လို့ ဆဂျီယိုက အော်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ဂျာကူကတော့ အိပ်မောကျနေဆဲပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ ဆဂျီယိုလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ငုံ့ပြီး လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါကို အိပ်ရာကနေ အတင်းအကျပ် နိုးဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

သူ့လက်တွေ ဂျာကူရဲ့ ပခုံးနား ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဂျာကူရဲ့ အကြေးခွံတွေထဲကနေ အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အလင်းလို မြန်ဆန်တဲ့ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားကို ပေးစွမ်းလိုက်တယ်။

သူ့ခေါင်းပေါ်မှာတော့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေ ရစ်ပတ်နေတဲ့ အပြာရင့်ရောင် ဥကြီးတစ်ခုရဲ့ ပုံရိပ် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီဥရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အက်ကြောင်းတွေ အများကြီးရှိနေပြီး အကောင်ပေါက်ဖို့ နီးစပ်နေပြီဖြစ်တယ်။

အဲဒီနောက် ဂျာကူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဆဂျီယိုနဲ့ ပါမောက္ခတို့ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရတော့ အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။

သူတို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂျာကူက ခပ်လှမ်းလှမ်းက တခြားသစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒါ တကယ်ပဲ။

ဒီလူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါက တကယ်ပဲ ဒီဗာ တစ်ခုကို နိုးထစေခဲ့တာပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘဲ အဲဒီလို မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ အမြန်နှုန်းဆိုတာ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေရဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အရည်အသွေးကြောင့်သာ ရရှိနိုင်တာလေ။

"ဘုရားရေ" လို့ ပါမောက္ခက သူ့နဖူးသူ ရိုက်ရင်း မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် မဖြစ်နိုင်တာကို ငါ မြင်နေရတာပဲ"

ဆဂျီယိုလည်း မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ့အစ်ကိုတောင်မှ ဒီအမြန်နှုန်းကို မတုံ့ပြန်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ့မျက်လုံးတွေကနေတစ်ဆင့် သဘောပေါက်သွားတယ်။

"မင်းရဲ့ ပါရမီက ထူးခြားတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ကုမ္ပဏီမှာ အလွန်တန်ဖိုးထားခံရမယ့် အရာတစ်ခုပဲ။ အော်ဘတ် မိသားစုထဲ ဝင်လိုက်ပါ" လို့ ဆဂျီယိုက ဂျာကူဆီ ထပ်ချဉ်းကပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဂျာကူက သူ့ကို စိတ်အိုက်သွားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "ငါ ဒီမှာ အလုပ်များနေတယ်ဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား"

သူ့အပေါ် မလေးမစားလုပ်တာကို မနှစ်မြို့တာမို့ ဆဂျီယိုရဲ့ မျက်ခုံးတွေ တွန့်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဂျာကူက အလွန်ကို အရေးပါတဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် ထက်တောင် ပိုပြီး အရေးကြီးနိုင်သေးတယ်။

သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ မက်ဂ်နက်တစ် ဖြစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာ သူ အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က အော်ဘတ် မိသားစုကို သူ ပေးနိုင်မယ့် အချက်အလက်တွေက တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဆဂျီယိုက ဘာပဲပေးရပေးရ သူ့ကို ရအောင် စည်းရုံးရမှာဖြစ်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပါမောက္ခက ဆဂျီယိုရဲ့ ရှေ့ကို ကမန်းကတန်း ဝင်ရပ်လိုက်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် မက်ဂ်နက်တစ် ဖြစ်လာသလဲဆိုတာ ငါ သိမှဖြစ်မယ်။ ဒါက တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက်ပဲ။ မင်း အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုမျိုး ရစေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်"

ပါမောက္ခက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တွေ့ရှိချက်တွေအပြင် လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါဆီမှာ မက်ဂ်နက်တစ် အစွမ်း ပေါ်ထွက်လာတယ်ဆိုတဲ့ ဒီထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကိုပါ ထုတ်ပြန်ပြီးသွားရင် ဒီသတင်းက ကမ္ဘာ့အစွန်အဖျားအထိ ရောက်သွားမှာ အသေအချာပဲ။

အဲဒီနောက် ဆဂျီယိုက ပါမောက္ခကို ဘေးဖယ်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂျာကူကို သူ့ဘက်လှည့်လာစေတယ်။ "မင်း သန္ဓေဝိညာဉ်နယ်ပယ် ကို အဆင့်တက်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်လို့ အော်ဘတ် မိသားစုက ကတိပေးတယ်"

ဆဂျီယိုရော ပါမောက္ခရော နှစ်ယောက်စလုံးက အလွန်ကောင်းတဲ့ အချက်တွေကို ပြောနေကြတာပဲ။ တစ်ယောက်က ငွေကြေးနဲ့ ခွန်အားကို ကမ်းလှမ်းပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကမ်းလှမ်းနေတယ်။ ရွေးချယ်စရာ ပေးထားတဲ့အထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား မှန်ကန်တဲ့ အဖြေဆိုတာ မရှိဘူး။ ဘယ်ရွေးချယ်မှုကမဆို သူတို့ဘဝတွေကို ပိုကောင်းလာအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဂျာကူကတော့ ဘာကိုမှ မရွေးချယ်ဘူးဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်လိုက်ပုံရတယ်။

"အင်း... မလုပ်တော့ပါဘူး ကျေးဇူးပဲ" လို့ သူက ပြောပြီး ပြန်အိပ်နေတော့တယ်။

ပါမောက္ခနဲ့ ဆဂျီယို နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့ ဘာတွေပဲ ကမ်းလှမ်းနေပါစေ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားရတာလဲ။ စိတ်မှန်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ငြင်းပယ်ဖို့ အနည်းဆုံးတော့ တုံ့ဆိုင်းနေဦးမှာပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂျာကူက မြေပြင်ပေါ်ကနေ ထိုင်လိုက်ပြီး "သခင်... ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်လို့ရပြီလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"သခင်" လို့ ဆဂျီယိုနဲ့ ပါမောက္ခက ပြိုင်တူမေးလိုက်ကြတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဂျာကူ ကြည့်နေတဲ့နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပါမောက္ခ လစ်ချ်တန်စတိုင်း နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်လေးကလွဲပြီး တခြားသူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"နည်းနည်းလေး ထပ်စောင့်ပါဦး ဂျာကူ... ငါ ပါမောက္ခနဲ့ ဒီမှာ အလုပ်ကိစ္စ နည်းနည်းရှိသေးလို့" လို့ သူက ဂျာကူကို ပြောလိုက်တယ်။

ဆဂျီယိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ "သူလား"

"မင်း" လို့ ပါမောက္ခက မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော့်သခင်က ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမဆို ဆုံးဖြတ်ပေးတာမို့ ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး" လို့ ဂျာကူက ပြောလိုက်တယ်။ "သခင်... ဒီလူတွေကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော် အိပ်ချင်နေပြီ"

သူတို့နှစ်ယောက်က ဒီအချက်အလက်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ နားလည်အောင် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပဲ ညဉ့်ယံမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။

ပါမောက္ခနောက်ကို အမြဲလိုက်နေတဲ့ စာအုပ်ပိုးကောင်လေးက ဒီလူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါရဲ့ သခင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဆဂျီယို တစ်ခါမှ တွေးထင်မထားခဲ့ဘူး။

"ဒါပေမဲ့... သူက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာလေ" လို့ ဆဂျီယိုက အော်ပြောလိုက်တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပါမောက္ခက သူ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်တည်မှုကို နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ မိုက်ကယ်ကို ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူက မိုက်ကယ်နဲ့ အချိန်ခဏလေးပဲ အတူရှိခဲ့ရပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကို သူ့ရဲ့ တပည့် ကီယို အဖြစ် သဘောထားပြီးနေပြီလေ။ သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တာပဲ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၅)