အခန်း ၇၇၅

အခန်း(၇၇၅)

"မင်းက မက်ဂ်နက်တစ်တစ်ယောက်ပဲ... မင်းက မက်ဂ်နက်တစ်ပဲ" လို့ ပါမောက္ခက အာမေဍိတ်သံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကီယို ဒါမှမဟုတ် သူဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနယ်ပယ်မှာ လူသစ်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပေါ်လွင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒီဗာက ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ တစ်ဝက်လောက်တောင် ရောက်နေတဲ့ပုံပေါ်တယ်။

စာကြမ်းပိုးလို့ ထင်ထားတဲ့သူက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ ဆဂျီယို တောင် အံ့အားသင့်ပြီး မှင်တက်သွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က မော်ရီစီယို အော်ဘတ်နဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဆဂျီယို နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်တူဖြစ်နေတယ်။ ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာ ကွာဟချက်ကြီးပဲ။

"မင်း... မင်းက ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ" လို့ ဆဂျီယို က မေးလိုက်တယ်။ ဟာဘင်ဂျာရဲ့ မပြည့်စုံသေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မမြင်ရတဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရလို့ မီးတောက်တွေက တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ ဂုဏ်မာနတွေ တစ်စစီ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့တယ်။ မိုက်ကယ်ဆီမှာ ဘယ်လိုမျိုး တန်ခိုးစွမ်းရည် ရှိနေလဲဆိုတာကို သူ မသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မီးတောက်တွေကို တားဆီးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်တူမှာ ရှိနေရင်တောင် သူ့ထက် ပိုသန်မာနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ထက် အသက်အများကြီးငယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က သူ့ထက် ပိုပြီး ပါရမီပါနေခဲ့တယ်။

"မင်း တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ" လို့ ဆဂျီယို က မေးလိုက်တယ်။ မိုက်ကယ်လို ကလေးတစ်ယောက်ကို ကမ္ဘာကြီးက မသိဘဲနေဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ သူက ကုမ္ပဏီကြီးတွေဆီက အင်အားကြီးသူတွေ၊ လက်ဂါစီ့စ်တွေနဲ့ တစ်တန်းတည်း ပြောဆိုခံရမယ့်သူမျိုး ဖြစ်သင့်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူသိသလောက်ကတော့ ဒီရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်လေးအကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မသိကြသေးဘူး။

"တောက်... ကျက်သရေကို မရှိဘူး" လို့ ဆဂျီယို က ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါကိုသုံးပြီး သူ့အဖေ သဘောကျအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတော့ သူ ရှာတွေ့သွားပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တာလေ။

သူ လိုချင်တာကို နောက်ဆုံးတော့ ရတော့မယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ဒီရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်လေးက သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။ အခုတော့ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေပြီ။

ဒီလို အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး။ ဒီအမှားလေးအကြောင်းကို သူ့အဖေ သိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူ့အဖေက အရာအားလုံးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားလိမ့်မယ်။

"သေစမ်း" ဆိုပြီး ဆဂျီယို က မိုက်ကယ်ဆီ ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။

လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ စက်ဝိုင်းပစ်လက်နက် တွေကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လေထဲမှာ လည်ပတ်ကာ မိုက်ကယ်ဆီကို ခုန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအန္တရာယ်ကို လှည့်ပြီး ရင်ဆိုင်မယ့်အစား မိုက်ကယ်က ပါမောက္ခဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ပါမောက္ခ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စောစောကတည်းက ပြောပြထားသင့်တာ" လို့ မိုက်ကယ်က တောင်းပန်လိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော်ပါပဲ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က မိုက်ကယ်ပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ"။

ပါမောက္ခက တစ်ခုခု ပြောချင်နေပေမဲ့ ဆဂျီယို တစ်ယောက် လက်တွေကို ဆန့်တန်းပြီး ဂျင်တစ်ကောင်လို လည်ပတ်ကာ သူ့နောက်မှာ ကပ်လျက်ရှိနေတဲ့ အခြေအနေကြောင့် အာရုံတော်တော်များများ လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆဂျီယို ရဲ့ ဓားသွားက မိုက်ကယ်ဆီ ရောက်ဖို့ နီးကပ်လာချိန်မှာပဲ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကလစ် ဆိုတဲ့ ကျေနပ်စရာ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။

ဆဂျီယို က နေရာမှာတင် အေးခဲသွားပြီး လေထဲမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ သံတုံးတစ်တုံး ရှိနေပြီး အဲဒီ မျက်နှာပြင်ဆီကနေ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့နှလုံးသားထဲက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို အသက်ရှူကျပ်အောင် လည်ပင်းညှစ်ထားသလို ဖြစ်နေတယ်။

ခလုတ် ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်က ပါမောက္ခဆီ ပြန်လှည့်လာပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း သူ့ရဲ့ စကားတွေကို ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ပြောနေသလိုပဲ ပါမောက္ခ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိမ်ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ပါမောက္ခက စကားတစ်ခွန်းခွန်း ထွက်လာဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို ဟလိုက် ပိတ်လိုက်သာ လုပ်နိုင်ပြီး စကားတွေ ဆွံ့အလို့နေတယ်။

သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းကျနေသလိုမျိုး မျက်လုံးတွေ ကလည်ကလည်နဲ့ လေထဲမှာ ရပ်တန့်နေတဲ့ ဆဂျီယို ကို သူ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ခဏအကြာမှာတော့ ဆဂျီယို က မိုက်ကယ်ရဲ့ ခလုတ် ဆီကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရင်ထဲမှာ အကြောက်တရားတွေ ကိန်းအောင်းလျက် မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..." လို့ ဆဂျီယို က မြေပြင်ပေါ်မှာ ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။ သူတို့က အင်အားချင်း ညီမျှနေသင့်ပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတော့ သူ လုံးဝ အင်အားမရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက တရားမျှတမှု မရှိဘူးလေ။

အရင်တုန်းက သူ့အဖေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာပဲ ဒီလိုမျိုး သူ ခံစားခဲ့ရဖူးတာ။ အကြွင်းမဲ့ သန်မာမှုရှေ့မှာ အားနည်းသွားသလို ခံစားရတဲ့ ဒီခံစားချက်က... သူ့နှလုံးသားထဲက အသက်ငွေ့တွေကို စုပ်ယူသွားပြီး ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ အစားထိုး ပြည့်နှက်သွားစေတယ်။

"အရှုံးပေးလိုက်ပါတော့" လို့ မိုက်ကယ်က ဆဂျီယို ကို ပြောလိုက်တယ်။ "ပြီးသွားပါပြီ၊ မင်း ရှုံးသွားပြီ"

ဒါက ဆဂျီယို အတွက် သူ့ရင်ထဲက နာကြည်းမှုတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သေရတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာကနေ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်မာနက တားဆီးနေခဲ့တယ်။

"ဘာလဲ၊ ငါ အဲဒီလိုလုပ်ရင် မင်းက ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား" လို့ ဆဂျီယို က သရော်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ငါ သိသားပဲ၊ မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကို ရယူနိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်းမျိုး မရှိဘူးဆိုတာကို"

ခလုတ် ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကြောင့် ဒူးတွေ ယိုင်နဲ့နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဆဂျီယို က နောက်ကို ယိမ်းယိုင်သွားရင်း သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးကို မိုက်ကယ်ဆီ ထိုးရွယ်လိုက်တယ်။

"ဒါက မပြီးသေးဘူး၊ ငါ လက်စားချေရမယ်၊ ငါ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရင်တောင်မှ မင်းနဲ့ မင်းချစ်တဲ့သူတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ငါ့အသက်ကိုပေးပြီး ကျိန်ဆိုရဲတယ်" လို့ ဆဂျီယို က ကြေညာလိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မိုက်ကယ်က သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက ဆဂျီယို ကို ပျက်စီးခြင်း ကံကြမ္မာကနေ ဆွဲတင်နိုင်ဖို့ ကြိုးတစ်ချောင်း ကမ်းပေးခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဆဂျီယို က အဲဒီကြိုးကို သူ့လည်ပင်းမှာပဲ ပြန်စွပ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

တကယ်လို့ ဆဂျီယို ကသာ တောင်းပန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်က သူ လုပ်တော့မယ့် အရာအတွက် ဘာအပြစ်ကင်းမဲ့မှုမှ မခံစားရတော့ဘူး။

သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်တယ်။

ဆဂျီယို က သူ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပြီလို့ ထင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ့ကျောဘက်ဆီကနေ ကလစ် ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်။

သူ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ပခုံးရိုးနှစ်ခုကြား အလယ်တည့်တည့်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခဲမဖြူတုံးတစ်ခု ရှိနေတာကိုပဲ မြင်လိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ ဘီးတစ်ဘီး လည်ပတ်နေသလိုမျိုးနဲ့ ရစ်ဘီးတစ်ခု နောက်ပြန်လည်နေသလို အသံမျိုးကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီနောက် ရုတ်တရက်ပဲ ဆဂျီယို က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက တစ်လှမ်းချင်းစီ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး အရင်က သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အတိအကျ နောက်ပြန် ပြန်ရစ်နေသလို ဖြစ်သွားတယ်။

ဆဂျီယို က သူ လာခဲ့တဲ့ နေရာဆီကို ပြန်ရောက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်မှာတင် ဖြစ်ပျက်နေတာကို ပါမောက္ခက အံ့သြတကြီးနဲ့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ နောက်ပြန်ရစ်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ကုန်ဆုံးသွားချိန်မှာတော့ ဆဂျီယို က မိန်းမောနေရာကနေ လန့်နိုးလာခဲ့တယ်။

ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ အရာတွေကြောင့် သူ လုံးဝ မှင်တက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတင် သူက ကွင်းပြင်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ရောက်နေခဲ့တာလေ။

ဆဂျီယို က မိုက်ကယ်ဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ ဘယ်လို သတ္တဝါဆိုးမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို ရူးသွပ်စရာကောင်းလောက်အောင်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးတဲ့ပုံပဲ။ မိုက်ကယ်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးတွေကို ဆဂျီယို ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီ ချိန်ရွယ်လိုက်တယ်။

ဆဂျီယို ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆိုးရွားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းတော့မယ်ဆိုတာကို သူ သိနေခဲ့တယ်။

မမြင်ရတဲ့ ဖိအားတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်နေသလိုမျိုးပဲ။

မက်ဂ်နက်တစ်တိုင်းမှာ မွေးရာပါ ပါလာတဲ့ ကာကွယ်ရေး ယန္တရားတစ်ခုအနေနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကနေ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အဲဒီစွမ်းအားကို ပြန်လည်ခုခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အားနည်းခြင်းတွေကသာ ကြီးစိုးလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ ပိုပြီး ခုခံလေလေ သူ ပိုပြီး အားနည်းလာလေလေပဲ။

နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ ပထမဆုံး အစိတ်အပိုင်းလေး သူ့ရင်ဘတ်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး မိုက်ကယ်ဆီကို မျောလွင့်သွားချိန်မှာပဲ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။

သူ သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကို ဆုံးရှုံးနေရတာပဲ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေ ပိုပိုပြီး ထွက်သွားတာနဲ့အမျှ ဆဂျီယို ရဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဒီဗာက မှေးမှိန်လာပြီး တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်ကာ ပျောက်ကွယ်ဖို့ စတင်လာခဲ့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ပါမောက္ခက အလန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားခဲ့တယ်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ... နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေ" လို့ သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ ဒီလောက်အထိ နာခံတတ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တုအစိတ်အပိုင်းတွေကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။

သူတို့က မယိမ်းမယိုင် ခိုင်မာတယ်၊ သန့်စင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ မသိမ်းပိုက်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေ ရှိထားကြတာလေ။

သူတို့ကို ဝန်းရံထားတဲ့ အဖြူရောင် မီးတောက်တွေက ထိမိသမျှ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတာမို့ ကိုယ့်လက်ချောင်းတွေ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပါမောက္ခက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းလေးတွေ မိုက်ကယ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို လွင့်ပျံသွားပြီး အရေပြားကနေတစ်ဆင့် စုပ်ယူခံလိုက်ရသလိုမျိုး ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ ဝင်ရောက်သွားတာကို မြင်တွေ့နေရတယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်အပြဲ ဘာမှ မဖြစ်သွားခဲ့ဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားတာ။

"ဟင့်အင်း... မဖြစ်နိုင်ဘူး" လို့ ဆဂျီယို က တီးတိုးရေရွတ်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နောက်ဆုံးလက်ကျန် အင်အားတွေ ထွက်ခွာသွားချိန်မှာတော့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။

သူ့အပေါ်က ဒီဗာက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ပါမောက္ခက မိုက်ကယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းထဲမှာတော့ မေးခွန်းပေါင်း ထောင်သောင်းမက ပြေးလွှားနေခဲ့တယ်။

"နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေက... သူတို့က မင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ" လို့ ပါမောက္ခက မယုံနိုင်စွာနဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။

သူက အဖြစ်အပျက်တွေကို စတင် ဆက်စပ်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက ဟိုဒီ လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။

"သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးအတွက် ရှင်းပြချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ "သဘာဝ မက်ဂ်နက်တစ် ပေါ့"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပါမောက္ခရဲ့ သံသယတွေကို အတည်ပြုပေးလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူက အခုချိန်ထိ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားလို့ ရနေသေးပေမဲ့ ပါမောက္ခ သိထားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပါမောက္ခက ရှေးဟောင်းခေတ်နဲ့ အဲဒီခေတ်က နေထိုင်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေအကြောင်းကို အသိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်လေ။ သူ ရှာဖွေချင်နေတဲ့ အဖြေတွေကို ပါမောက္ခက ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။

"ဟုတ်ပါတယ် ပါမောက္ခ၊ ကျွန်တော်က သဘာဝ မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်ပါ" လို့ သူက ဝန်ခံလိုက်တယ်။

ပါမောက္ခက ဒူးတွေ ယိုင်နဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ သူက လက်တွေကို နဖူးပေါ် တင်လိုက်ပြီး "ငါ မယုံနိုင်အောင်ပဲ... တစ်ချိန်လုံး ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို သုံးပြီး ရှေးဟောင်းလူသားတွေနဲ့ ပိုပိုပြီး နီးစပ်လာအောင် ငါ ကြိုးစားနေခဲ့တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ဘေးနားမှာတင် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ မသိခဲ့ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ပါမောက္ခက မိုက်ကယ်ဆီ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို စတင် စစ်ဆေးတော့တာပဲ။ "မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ၊ နာလား၊ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေက မင်းရဲ့ နှလုံးသားဆီ သွားရမယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုများ သိကြတာလဲ"

ပါမောက္ခရဲ့ မေးခွန်းတွေအားလုံးကြောင့် မိုက်ကယ်တစ်ယောက် ပြာယာခတ်သွားခဲ့တယ်။ ပါမောက္ခရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် အကြောင်းကို ပြောတုန်းကလိုမျိုး ပြင်းထန်ပြီး ရူးသွပ်မတတ် စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ရှိနေခဲ့တာလေ။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ ပါမောက္ခရဲ့၊ တစ်ကြိမ်ကို တစ်ခုပဲ မေးပါ"

ပါမောက္ခက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ့လက်တွေ တုန်ယင်လာတဲ့အထိ အပြင်ကို ပေါ်လွင်နေခဲ့တယ်။

သူ မိုက်ကယ်ကို မေးချင်တဲ့ အရာတွေက အရမ်းများပြားလွန်းနေတော့ ဘယ်ဟာကို အရင်မေးရမလဲဆိုတာကို သူ မသိတော့ဘူး။

"သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ အခု အိမ်ပြန်လို့ ရပြီလား"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဂျာကူက မနေနိုင်တော့ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီကနေ သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

ပါမောက္ခက ဒရာဂွန်ဘွန်းဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ မေးခွန်းပေါင်း သန်းနဲ့ချီပြီး မေးချင်နေတဲ့သူက မိုက်ကယ် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ချက်ချင်း သတိရသွားခဲ့တော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၅)