အခန်း ၇၇၆

အခန်း(၇၇၆)

"မင်း... ပြီးတော့ မင်း" ပါမောက္ခက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သူက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ခေါင်းကို မပုတ်ခင် တစ်ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ "ဒါကြောင့်ကိုး"

သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

"အား... အရမ်းများလွန်းတယ်... ငါ့ဦးနှောက်တွေ ပူထူလာပြီ"

ပါမောက္ခ လစ်ချ်တန်စတိုင်းက အကြောင်းအရာ နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးတောနေရင်း နာကျင်စွာနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ကိုင်ထားခဲ့တယ်။

ပထမတစ်ခုကတော့ ရှင်းနေတာပဲ။ ပုံပြင်တွေနဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာသာ ရှိတယ်လို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တဲ့ သဘာဝ မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်အဖြစ် မိုက်ကယ် ထွက်ပေါ်လာတာပဲ။

ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ ဂျာကူ ပဲ။ သူက ဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ အောင်မြင်ခဲ့တာလေ။

ဒါတွေနှစ်ခုလုံးက ရှေးဟောင်းခေတ်နဲ့ရော ခေတ်သစ်နဲ့ပါ ရှုပ်ထွေးစွာ ဆက်နွှယ်နေခဲ့တယ်။

သဘာဝ မက်ဂ်နက်တစ် တွေဟာ ရှေးဟောင်းခေတ် ကုန်ဆုံးသွားကတည်းက မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ယူဆထားခဲ့ကြတာပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ မက်ဂ်နက်တစ် ဆိုတာက အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ သီအိုရီအရသာ တွက်ဆထားခဲ့ကြတာလေ။ သူတို့က ဒီကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိတွေအတွက် နောက်ထပ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်လာရမှာ။

အဲဒီ အယူအဆ နှစ်ခုက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ခြားနားနေပေမဲ့ သူတို့က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြိုင်တူဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့က အကြွေစေ့တစ်ခုတည်းရဲ့ မျက်နှာစာ နှစ်ခုလိုပဲ။

"အား"

ပါမောက္ခက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတိုင်းကို ရှာဖွေရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့တာပဲ။

ရှေးဟောင်းခေတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပုံဖော်ပေးနိုင်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ အပိုင်းအစလေးတစ်ခု၊ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဒါမှမဟုတ် မီးလောင်ထားတဲ့ စာမျက်နှာလို သေးငယ်တဲ့ သက်သေအထောက်အထားလေးတစ်ခုကိုပဲ ရဖို့ သူက အသားကျနေခဲ့တာလေ။

သူ ဘယ်တုန်းကမှ ရုပ်လုံးပေါ်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မရခဲ့ဘူး။ မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ ရခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး လုံးဝ ပျက်စီးမနေတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထား နှစ်ခုကို မိုက်ကယ် နဲ့ ဂျာကူ တို့ဆီကနေ သူ မြင်တွေ့နေရပြီလေ။

ဒါက ပါမောက္ခတစ်ယောက် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သဲကန္တာရထဲ နေထိုင်ရင်း ရေတစ်စက်လေးရဖို့ ရှာဖွေနေခဲ့ရာကနေ အခု ရုတ်တရက် သမုဒ္ဒရာအလယ်မှာ ရေနစ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။

ဒါက အချက်အလက်တွေ အများကြီး ပြည့်လျှံသွားတာလေ။

"အရမ်းများလွန်းတယ်... အရမ်းများလွန်းတယ်... အရမ်းများလွန်းတယ်" လို့ ပါမောက္ခက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သူ့ဦးနှောက်ထဲက အာရုံကြောဆဲလ်တွေ အလုပ်လုပ်နေတာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ခုန်ပေါက်နေတဲ့ သူ့ခေါင်းကို သူက ကမန်းကတန်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ မိုက်ကယ်က ပါမောက္ခဟာ သူ့ရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့ အပိုတွေ လုပ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခ တကယ်ပဲ နာကျင်နေမှန်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က နာကျင်မှုက အစစ်အမှန်ပဲ။ ဒါတင်မကဘဲ သူ့ဦးနှောက်နဲ့ ဦးခေါင်းခွံထဲက အလင်း မှော်စွမ်းအင် တွေက လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေက နေရာအနှံ့ ခုန်ပေါက်နေပြီး လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင် က လုံခြုံတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့မရနိုင်လောက်အောင် အရမ်းမြန်မြန်နဲ့ ကမောက်ကမ ရွေ့လျားနေခဲ့တယ်။

"ပါမောက္ခ"

သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီး ဒါကို သာမန် သိပ္ပံပညာ ဒါမှမဟုတ် မှော်ပညာနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရနိုင်ဘူးလေ။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ဒရုန်း ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ပါမောက္ခရဲ့ အထက် တစ်လက်မအကွာလောက်မှာ မျောလွင့်နေစေလိုက်တယ်။

အဲဒီနေရာမှာတင် ပြဿနာရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကို သူ မြင်တွေ့သွားခဲ့တယ်။

တန်ခိုးစွမ်းရည် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုက ပါမောက္ခရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို တိုးဝင်နေခဲ့တာပဲ။

ဒါက မသိမသာလေးပဲ။ သာမန် ပထမအဆင့် မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်မှာ လက်ချောင်းလောက် သေးငယ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် ကြိုးတစ်ချောင်း ရှိတယ်ဆိုရင် ပါမောက္ခရဲ့ ခေါင်းထဲက တစ်ခုက ဆံပင်တစ်မျှင်ရဲ့ အထူထက်တောင် ပိုပြီး သေးငယ်နေသေးတယ်။

သူသာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာကို တက်တက်ကြွကြွ ရှာဖွေနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သတိထားမိခဲ့မှာတောင် မဟုတ်ဘူးလေ။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ပါမောက္ခ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သေးငယ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် ကြိုးလေးက ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ကို ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပါမောက္ခရဲ့ အာရုံကြောဆဲလ်တွေကို တွယ်ကပ်နေတဲ့ စပျစ်နွယ်ပင်တွေလို နေရာအနှံ့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တယ်။

ပါမောက္ခက အတွင်းထဲမှာ အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် အေးစက်စွာ သတိလစ်မကျသွားခင် သူ့မျက်လုံးတွေ လန်တက်သွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "ပါမောက္ခ လစ်ချ်တန်စတိုင်း" လို့ သူက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပါမောက္ခရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်က အလင်း မှော်စွမ်းအင် က တည်ငြိမ်နေဆဲပဲ။ အဓိပ္ပာယ်က သူ့ကျန်းမာရေးက လုံးဝ အန္တရာယ်မရှိဘူးဆိုတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ခေါင်းကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

တန်ခိုးစွမ်းရည် ကြိုးတွေက ပါမောက္ခရဲ့ ဦးနှောက်ကို လုံးဝ ကြီးစိုးသွားခဲ့ပြီ။ သူ့ဦးခေါင်းခွံရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ ကြီးထွားလွန်းနေတဲ့ သစ်ပင်သေတစ်ပင်လိုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အရာကြောင့် ပါမောက္ခရဲ့ ဦးနှောက်လှုပ်ရှားမှု လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အာရုံကြောဆဲလ်တွေရဲ့ အလင်းရောင်က အေးခဲမသွားခင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။

သူ့ဦးနှောက်က နည်းပညာအရ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ လုံးဝ အဆင်ပြေနေဆဲပဲ။

'ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား ဟာဘင်ဂျာ'

ဒါကို ရှင်းပြနိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသော တခြားသူကတော့ ဒီဗာ ပဲ။

| ဟမ်း... မင်းရဲ့ ဒီပါမောက္ခက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး၊ သူက ရူးသွပ်နေတဲ့ ကောင်ပဲ |

'ဘာ'

ဟာဘင်ဂျာ က မိုက်ကယ်ရဲ့ ခေါင်းအပေါ်မှာ ပေါ်လာပြီး ဒါကို ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။

သူက သူ့ရဲ့ စက်ရုပ်လက်တံတွေကို ရွေ့လျားလိုက်ပြီး ဒီအရာအားလုံးကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ ပါမောက္ခရဲ့ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် ကြိုးလေးဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

| အဲဒါက... နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ |လို့ ဟာဘင်ဂျာ က ဖော်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်တယ်။

"ဘာ" မိုက်ကယ်က အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သူက ဒါကို ဘယ်လို နားလည်ရမှန်းတောင် မသိဘဲ တစ်ခဏလောက် စကားပြောစရာ စကားလုံးတွေ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။

'ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းက ပါမောက္ခရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ဘယ်လိုများ ရောက်သွားနိုင်တာလဲ'

| ဒါကြောင့် သူ ရူးနေတယ်လို့ မင်းကို ငါ ပြောခဲ့တာပဲ၊ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီကို မထည့်ထားဘူးဆိုရင် တခြား ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရောက်သွားနိုင်မှာလဲ |

မိုက်ကယ် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက လူတွေဟာ ပိုထူတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုချွန်တဲ့ နှာခေါင်းလို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အလှအပ စံနှုန်းတစ်ခုနဲ့ ကိုက်ညီအောင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလှပြင်ခွဲစိတ်မှုတွေ လုပ်ကြတယ်ဆိုတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးလို အခြေအနေတွေကို သူ ကြားဖူးခဲ့တယ်။

ဒီကမ္ဘာမှာတောင် လူတွေက မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်လို့ ပြောရင် ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ လူတွေက စွမ်းအားကြီးလာဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ကြလိမ့်မယ်။

ဘယ်လောက်ပဲ ရူးသွပ်နေပုံပေါက်နေပါစေ ဒါကို မိုက်ကယ် နားလည်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခက ဘာလို့ သူ့ခေါင်းထဲကို နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်း ထည့်ထားရတာလဲဆိုတာကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါက တကယ်ကို ရူးသွပ်မှုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲသွင်းစရာ အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး။ ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း မရဘူးလေ။ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းဆိုတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိနေမှသာ တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေကို သွေးကြောတွေထဲက သွေးတွေလို ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ခုန်ပေါက်ပြန့်နှံ့ခွင့်ပေးပြီး အဲဒီလူကို စွမ်းအားပေးနိုင်တာပဲ။

သူ တကယ်ပဲ ရူးသွပ်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံနေခဲ့တာလားလို့ တွေးတောရင်း မိုက်ကယ်က ပါမောက္ခကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

'ဒါဆို သူ့ကို ငါ ဘယ်လို ကယ်တင်ရမလဲ'

သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရူးသွပ်နေပါစေ မိုက်ကယ်က ပါမောက္ခကို သူ့သူငယ်ချင်းအဖြစ် သဘောထားနေဆဲပဲ။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း သေခွင့်ပြုလိုက်လို့ မရဘူးလေ။

'သူ့ဦးနှောက်ထဲက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို ငါ ထုတ်ယူလို့ရမလား'

ဆဂျီရို နဲ့ လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို သူ့ဆီ လာဖို့ သူ ခေါ်ယူနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဟာဘင်ဂျာ က အဲလိုမလုပ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်။

| မင်း သူ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရတာပဲ။ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းက သူ့ကို ဒီလို စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားစေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ကို အသက်ရှင်နေအောင် ထိန်းထားပေးတဲ့ အရာလည်း ဖြစ်တယ်။

အခု လက်ရှိ ဖြစ်နေတဲ့... ဖြစ်စဉ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်ခွင့် ပေးလိုက်ရမယ်။ သွားနှောင့်ယှက်ရင် ပိုပြီး ပျက်စီးသွားတာပဲ အဖတ်တင်လိမ့်မယ် |

မိုက်ကယ်က အပြစ်ရှိသလို ခံစားရရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။ 'ဒါက ဘယ်လိုများ ဖြစ်သွားတာလဲ... ငါ့ကြောင့်လား'

မိုက်ကယ်ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားနဲ့ နောက်ခံအကြောင်း အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာကြောင့်သာ ပါမောက္ခက ဒီလိုအခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တာလေ။

ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာက ပါမောက္ခအတွက် ဒီလောက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ တွေးမထားခဲ့မိဘူး။ သူသာ သိခဲ့ရင် ဒါတွေအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဖွင့်ချပြခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

သူ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ နောင်တရနေလို့ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက ပါမောက္ခကို လုံခြုံအောင် ထားဖို့နဲ့ ဒီအရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ဘေးနားမှာ ဝံပုလွေလူသားတောအုပ် ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ထင်းရှူးပင်တွေကလွဲပြီး ဘာကိုမှ မမြင်တွေ့ရဘူး။ ညကောင်းကင်ယံက လပြည့်ဝန်းနဲ့အတူ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးက ငြိမ်းချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေပုံပေါ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပါမောက္ခ ရှိနေဖို့အတွက် ကောင်းတဲ့နေရာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၅)