အခန်း ၄၂၂

Vol. 43 Ch. 422

အခန်း ( ၄၂၂ ) ထွက်ခွာခြင်း

မြို့စားကြီးနှင့် အခြားသူများက ဆုလာဘ်များ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် ရှုယွမ်က သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူကို တွဲကာ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ကျန်းယဲ့အား ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"စီနီယာ... ကျွန်မတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်..."

ရင်းနှီးသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းယဲ့က ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည့် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးကများ မကြာသေးခင်က ရောင်းစရာ အဆင့်မမီတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ထားတာ ရှိသေးလား..."

ရှုယွမ်က အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ အပြုံးသဲ့သဲ့လေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးက အခု တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စီနီယာက သူ့ကို လိုအပ်နေတယ်ဆိုမှတော့ ကျောက်တုံးမြို့တော်ကို ချက်ချင်းလာခဲ့ဖို့ သူ့ဆီကို ကျွန်မ သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်..."

ယင်းစကားကို ကြားသည့်အခါ ကျန်းယဲ့က ပြုံးရွှင်သွားပြီး အလိုက်သိလှသည့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူလေးအပေါ် သူ၏ သဘောကျမှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားရသည်။ "ဒါဆိုလည်း တာအိုမိတ်ဆွေကို အလုပ်ရှုပ်စေရပြီ... အကယ်၍ မင်းတို့ ဂိုဏ်းမှာ တခြား အဆင့်မမီတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ရှိသေးရင်လည်း တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့ပေးပါဦး..."

ဤစကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မြို့စားကြီးက အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသွားပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။ "အကယ်၍ စီနီယာက အဆင့်မမီတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် တခြားမြို့တွေကို လူလွှတ်ပြီး သွားဝယ်ခိုင်းပေးလို့ ရပါတယ်..."

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခန်းမ၏ မန်နေဂျာကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ခန်းမက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိပါတယ်... သုံးရက်အတွင်း စီနီယာ့အတွက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် စုဆောင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."

အခြား ကျင့်ကြံသူများကလည်း ဤသဘောထားကို ထောက်ခံကာ ဝင်ရောက် ပြောဆိုလာကြ၏။

"ချင်းယန်ဂိုဏ်းက စီနီယာ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော် အဆင့်မမီတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ခဏခဏ ထွက်တတ်တဲ့ ဆေးဆရာတချို့ကို သိထားပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ်တွေ အားလုံးကို တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်..."

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးက အကြီးစား ကုန်ပစ္စည်း ဝယ်ယူရေး ဆွေးနွေးပွဲကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

ဤကျင့်ကြံသူများက ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော ဤကျင့်ကြံသူကြီးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် တန်ဖိုးပေါပေါ အဆင့်မမီသည့် ဆေးလုံးတချို့ကို အသုံးပြုခွင့်ရခြင်းက တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ကြုံနိုင်သည့် အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိထားကြချေသည်။

စုပိုင်လောက ကျန်းယဲ့၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ခင်ဗျားကတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်တာပဲ... ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးက ခင်ဗျားအတွက် အမှိုက်တွေ လိုက်ကောက်ပေးနေကြပြီ..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးသာပြုံးနေလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုခဲ့ချေ။

သူတို့ ဘာတွေ တွေးနေကြသလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။ ဒါက ရိုးရှင်းစွာပင် တစ်ယောက်လိုအပ်တာကို တစ်ယောက် ဖြည့်ဆည်းပေးကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

အနည်းဆုံး ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ကို ရနိုင်မည်ဆိုပါက ဘာကြောင့် မလုပ်ဘဲ နေရမည်နည်း။

ကျန်းယဲ့က တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ရံတော် လုပ်ငန်းကို တိုးချဲ့ရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စနစ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် သူ ကိုယ်တိုင် စတင်ထုတ်ပြော၍ မရခဲ့ချေ။

ကိုယ်တိုင် စတင်ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် စနစ်၏ စည်းမျဉ်းများက အသက်ဝင်သွားမည်ဖြစ်ကာ သူ၏ အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးက သူ့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြရာ ၎င်းက တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကြီးပင်။

သူက ရှုယွမ်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ရှုယွမ်က ထိုစူးရှလှသည့် အကြည့်ကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ဘာတွေများဖြစ်နေတာလဲဟု တွေးတောနေချိန်မှာပင် ကျန်းယဲ့၏ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။

သူမ၏ နှလုံးသားက တင်းကျပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို မပီဝိုးတဝါး အာရုံခံမိသွားလေသည်။

"အရင်တစ်ခေါက်က အမြတ်အစွန်းလေးက ဘယ်လိုနေလဲ..." ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

ရှုယွမ်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စီနီယာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်မ အများကြီး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့ပါတယ်ရှင်..."

သို့သော်လည်း ကျန်းယဲ့က ထိုမျှော်လင့်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင် ရှုယွမ်က အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့၏။

မဖြစ်နိုင်တာ... စီနီယာက ဒါကို လိုချင်နေတာလား...

သူမက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တွေဝေစွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ "အကယ်၍ နောက်နောင် တာအိုမိတ်ဆွေတို့ အခက်အခဲတစ်ခုခု ကြုံလာရရင်... စီနီယာ့ဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းလို့ ရပါတယ်..."

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမက ကျန်းယဲ့ကို အကဲခတ်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူ၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူမက စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ရဲတင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်ကတော့ အဆင့်မမီတဲ့ ဆေးလုံးတွေပေါ့... သေချာတာကတော့ အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ အဆင့်မမီ ဆေးလုံးတွေဆို ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ကျန်းယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတော့ ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဒီကောင်မလေးက သင်ပေးရလွယ်တာပဲဟူသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ရှုယွမ်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ ဤစီနီယာ၏ ဝါသနာက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ သူက သိသာထင်ရှားစွာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း အဆင့်မမီသည့် ဆေးလုံးများကိုမှ အထူးတလည် နှစ်သက်နေချေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက ပါးနပ်သူများဖြစ်ကြရာ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်၏။

အကူအညီအတွက် အခကြေးငွေကို အဆင့်မမီသည့် ဆေးလုံးများဖြင့် ဘာကြောင့် ပေးချေရမည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြသော်လည်း ကျင့်ကြံသူကြီးက နှစ်သက်သည်ဆိုမှတော့ သူတို့က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြမည်သာ။

တာအိုဆရာကြီးရွှမ်ကျီက အရင်ဆုံး စတင်ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကျုပ် ဒါကို မှတ်ထားပါ့မယ်... နောင်ကျရင် အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ အဆင့်မမီ ဆေးလုံးတွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက် စုဆောင်းထားလိုက်ပါ့မယ်..."

ဆေးဖက်ဝင်အပင်ခန်းမ၏ မန်နေဂျာက ပို၍ပင် ပါးနပ်လှ၏။ "ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ ခန်းမက အများပြည်သူဆီကနေ အဆင့်မမီတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ဝယ်ယူလက်ခံပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေ အားလုံးကို စီနီယာ့အတွက် သီးသန့် ဖယ်ချန်ထားပေးပါ့မယ်..."

သွေးနတ်ဆိုးအိုကြီး၏ လုပ်ရပ်များက တကယ်တမ်းတွင် ကျန်းယဲ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားစေခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။

အရင်ကဆိုလျှင် အတော်လေး အချိန်ယူ ရှာဖွေရမည့် အဆင့်မမီ ဆေးလုံးများက ယခုအခါတွင်တော့ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပို့ပေးမည့် အနေအထား ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

အင်အားစုကြီးအားလုံးက ဆေးလုံးများ စုဆောင်းပေးရန် ကတိပြုထားကြသဖြင့် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများမှာ သူတို့ ပြန်မည့်နေ့ မရောက်မချင်း ကျောက်တုံးမြို့တော်၌ပင် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဖူကျီလီက လမ်းပြအဖြစ် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် တာဝန်ယူကာ လူတိုင်းကို မြို့ပြင်ရှိ ရှုခင်းများဆီသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့၏။

မြို့တံခါးပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သီးခြား ရပ်တည်နေသည့် တောင်ထွတ်တိုင်းက ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်နေပြီး မြူခိုးများ ရစ်သိုင်းနေကာ နတ်ဘုံနတ်နန်းတစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှချေသည်။

မြင့်မားလှသည့် တောင်တန်းများကြားတွင် ရေတံခွန် အများအပြားက ငွေရောင်ဖဲကြိုးများကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး ရေစီးသံများက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ထူးဆန်းသည့် ပန်းများနှင့် ရှားပါး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက တောင်တန်းများနှင့် လွင်ပြင်များတစ်လျှောက် ပွင့်လန်းနေကြကာ လန်းဆန်းစေသည့် ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ရောင်စုံလိပ်ပြာလေးများက ပန်းများကြားတွင် ကခုန်နေကြလေသည်။

"ဒါက အရမ်းလှတာပဲ..." စုပိုင်လောက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ ဖုန်းကို မြှောက်ကာ ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ ရိုက်ယူနေခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်ရှင်းက လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်၏။ "ဒီလေထုက ကမ္ဘာပေါ်က အောက်ဆီဂျင်ဘားတွေ အားလုံးထက် ပိုကောင်းတယ်...."

ဝူထျန်ချင်းဆိုလျှင် ပန်းခင်းထဲတွင် လှဲချကာ လူးလှိမ့်နေရင်း "ဒီက ရှုခင်းရဲ့ လက်မတိုင်းကို ကျွန်တော် မှတ်ထားချင်တယ်ဗျာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ဖန် တစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်မလာခဲ့ချေ။

ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည့်အခါ ဤမျှ ပြင်းထန်သည့် ဝိညာဉ်ချီများ ရှိတော့မည်မဟုတ်သဖြင့် သူမက ဖူစံအိမ်တွင်သာ နေရစ်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည့် ကြီးမြတ်လှသော တာအိုလမ်းစဉ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရှုခင်းကြည့်ထွက်ခြင်းက သဘာဝကျကျပင် နောက်ကောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်းယဲ့က သူ၏ နေ့ခင်းဘက် အချိန်များကို လူတိုင်းနှင့်အတူ ရှုခင်းကြည့်ထွက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ၏ ညနေခင်းများကိုမူ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မြှုပ်နှံထား၏။

ထိုမပြည့်စုံသည့် ကျင့်စဉ်ကျမ်း၏ ဇာစ်မြစ်ကို မသိရသော်လည်း မထင်မှတ်ထားဘဲ ၎င်းက သူနှင့် လုံးဝ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေချေသည်။

ညအချိန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတိုင်း သူ၏ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ချီများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေသည်ကို သူ ခံစားရသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး..." ကွမ်ယွီလုံက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဝေးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ထိုနေရာရှိ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ကြိုးကြာငှက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ် ဖြတ်ပျံသွားကြပြီး သူတို့၏ အတောင်ပံစွန်းများက ခပ်သဲ့သဲ့လင်းလက်နေကာ နေဝင်ဆည်းဆာချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အလှအပက အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင်။

အိပ်မက်ဆန်လှသည့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယဲ့က မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရွှမ်ဝူတိုက်ကြီးဆီသို့ လာရသည့် ဤခရီးစဉ်က တကယ်ပင် တန်လှပေသည်။

မထွက်ခွာမီလေးတွင် ကျန်းယဲ့က အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးထံမှ အဆင့်မမီသည့် ဆေးလုံးများကို လက်ခံရရှိခဲ့၏။

သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ၎င်းတို့ကို အဆင့်နိမ့်ဟု တံဆိပ်တပ်ထားသော်လည်း ဆေးလုံးများစွာမှာ သာမန်အကောင်းဆုံး ဆေးလုံးများနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားနေပြီး ၎င်းတို့ကို အဖွဲ့အစည်းများက ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပေးပို့ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့သို့ ရောက်သည့်အခါ မြို့တံခါးဝတွင် ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်သူများဖြင့် စည်ကားနေ၏။

ဖူကျီလီ၊ မြို့စားကြီး၊ တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ကျီနှင့် အခြားကျင့်ကြံသူများက အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏နောက်တွင် ဆိုင်ခန်းအသီးသီးမှ ဆိုင်ရှင်များ ရှိနေကာ အနည်းငယ်လှမ်းသည့် နေရာတွင်တော့ ရေတွက်၍မရနိုင်သော သာမန်ပြည်သူများက စုဝေးနေကြသည်။

လူတိုင်းက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ကျေးဇူးရှင်အား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက် နှုတ်ဆက်ချင်နေကြခြင်းပင်။

"အားလုံးပဲ... ကျန်းမာအောင် နေကြပါ..." ကျန်းယဲ့က လူအုပ်ကြီးကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဖူကျီလီနှင့် အခြားသူများကလည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ "ဂရုစိုက်သွားပါ စီနီယာ..."

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကျန်းယဲ့က သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုထဲမှ ရှုခင်းကြည့် လျှပ်စစ်ကား သုံးစီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စုပိုင်လောနှင့် အခြားသူများက လျှပ်စစ်ကားပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ တက်လိုက်ကြပြီး နေရာယူကာ ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်နေသည့် လူအုပ်ကြီးကို လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

ဆယ်မိုင်ခန့် မောင်းနှင်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါ လမ်းမအလယ်တွင် ငွေရောင်အချိန်ခရီးသွား ဘတ်စ်ကားကြီးတစ်စီးက တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့သားများက ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြောင်းစီးလိုက်ကြပြီး ဤမှော်ဆန်လှသည့် ကမ္ဘာမြေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြန်သည်။

ယန်ကျုံးက ကားပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ မြူခိုးများ ရစ်သိုင်းနေသည့် အဝေးမှ တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မခွဲခွာချင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။ "ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရဦးမလား မသိဘူးနော်..."

ဝမ်ချင်ကလည်း တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒီလောက်လှတဲ့ နတ်ဘုံနတ်နန်းကြီးကို တစ်ခါမြင်ဖူးသွားရင် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ..."

ဝမ်ချန်ရှင်းကတော့ အတော်လေး အကောင်းမြင်နေဆဲပင်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း ရှိနေတာပဲ... အနာဂတ်ကျရင် လာဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရလာနိုင်တာပဲလေ..."

ကျန်းယဲ့က ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံနောက်ရှိ ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... အနာဂတ်ကျရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရလာနိုင်ပါတယ်..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဘတ်စ်ကားကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာသွားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများက ဝေဝါးပုံပျက်လာကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စီးဆင်းနေသည့် အလင်းတန်းများနှင့် အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ငွေရောင် ဘတ်စ်ကားကြီးသည်လည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ခါမှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

အခန်း ၄၂၂ပြီး၏။