အခန်း ၄၂၅

Vol. 43 Ch. 425

အခန်း ( ၄၂၅ ) အခွင့်အရေး

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်တော့ စားပွဲထိုးလေးက အလုပ်နိုင်သည့် ပွဲစားတစ်ဦးကို တကယ်ပင် ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလူမှာ ကျိုးဟု အမည်ရပြီး သပ်ရပ်လှပသည့် ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကျန်းယဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ပွဲစားကျိုးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတချို့ ရှိပါတယ်..."

သို့သော်လည်း သူနှင့်အတူ ဆိုင်သုံးဆိုင်ခန့် လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က မည်သည့်ဆိုင်ကိုမျှ သိပ်ပြီး သဘောမကျခဲ့ချေ။

၎င်းတို့က လမ်းကြားအနက်ကြီးများထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေခြင်း သို့မဟုတ် စည်ကားသည့် မြို့လယ်လမ်းမများ အနီးတွင် ရှိနေခြင်းများ ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် အရာရှိများနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ မကြာခဏ သွားလာလေ့ရှိသည့် နေရာများနှင့် အလှမ်းဝေးကွာနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ပွဲစားကျိုး..." ကျန်းယဲ့က သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လိုချင်တာက ချန်အန်းလမ်း ဒါမှမဟုတ် ထိုက်ဖျင်လမ်းလို အချက်အချာကျတဲ့ နေရာမျိုးက ဆိုင်ခန်းပါ..."

ပွဲစားကျိုး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် အခက်တွေ့သွားဟန် ပေါ်လာ၏။ "သခင်လေး... အဲ့ဒီနေရာက ဆိုင်ခန်းတွေနဲ့ အိမ်ရာမြေစာချုပ်တွေ အားလုံးကို မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုကြီးတွေက ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာကို သခင်လေး မသိသေးလို့ပါ... အကယ်၍ နန်းတွင်းမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု မဖြစ်ဘူးဆိုရင် သူတို့က အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းယဲ့ မျက်မှောင်ကုတ်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူက အလျင်အမြန်ပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတချို့တော့ ရှိပါသေးတယ်... သခင်လေး သွားကြည့်ချင်သေးလား..."

သူက ထိုဆိုင်ခန်းများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရတနာများအဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"ပထမတစ်နေရာက စန်းရှန်းလမ်းမှာပါ... လမ်းမကြီးကို မျက်နှာမူထားတဲ့ နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး အရင်ကတော့ ပိုးထည်ဆိုင်ပါ... သူ့ရဲ့ အားသာချက်က ဆိုင်ခန်းက ကျယ်ဝန်းပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲမှာ ရေချိုတစ်ခုရှိပါတယ်... အားနည်းချက်ကတော့ နှစ်အတော်ကြာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု မရှိခဲ့လို့ ရက်မတွေနဲ့ တိုင်တွေကို အစားထိုးဖို့ လိုအပ်နေတာပါ..."

"ဒုတိယတစ်နေရာကတော့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော် အနီးမှာပါ... အရင်က စာအုပ်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပါတယ်... သူ့ရဲ့ အားသာချက်က ပညာတတ်တွေ၊ ကျောင်းသားတွေ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိတာပါ... အားနည်းချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာက နည်းနည်း ခေါင်နေတဲ့အတွက် သာမန်စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေအတွက်ဆို ဖောက်သည် အလုံအလောက် မရနိုင်ပါဘူး..."

"တတိယတစ်နေရာကတော့ အရှားပါးဆုံးပါပဲ... ဂျူပေါင်းမန်လမ်းမှာ ရှိပြီး ချင်ဟွိုင်မြစ်ကို တည့်တည့် မျက်နှာမူထားပါတယ်... အပေါ်ထပ် အမိုးထပ်ပါတဲ့ နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး မနှစ်ကမှ အသစ်ပြန်လည် ပြင်ဆင်ထားတာပါ... သူ့ရဲ့ အားသာချက်က ကုန်သည်တွေ အများကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ တည်နေရာပါ... အားနည်းချက်ကတော့ စျေးနှုန်းမြင့်မားတာဖြစ်ပြီး တစ်နှစ် ငှားရမ်းခက ငွေစင် တေးနှစ်ရာအထိ ရှိပါတယ်..."

ယင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။

ဂျူပေါင်းမန် အပြင်ဘက်လမ်းသည် ရင်ထျန်မြို့တော်၏ အစည်ကားဆုံး စီးပွားရေးလမ်းမကြီးဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးခရီးသည်များ အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေသဖြင့် ခရီးသွားအေဂျင်စီ ဖွင့်လှစ်ရန် အသင့်တော်ဆုံး နေရာပင်။

"ဂျူပေါင်းမန်က ဆိုင်ကို သွားကြည့်ရအောင်..." သူက ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

ဆိုင်ကို သွားကြည့်ပြီးနောက် သူဟာ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားကြသည်။

အသစ်ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသည့် အုတ်အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ထပ် သီးသန့်ခန်းများမှနေ၍ ချင်ဟွိုင်မြစ်၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ ဆိပ်ခံတံတားငယ်လေးက မြစ်နှင့် တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်ထားလေသည်။

"ဒီဆိုင်ပဲ..." ကျန်းယဲ့က စရန်ငွေကို အလွယ်တကူပင် ပေးချေလိုက်၏။ "ဒီနေ့ပဲ အစိုးရရုံးကို သွားပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု အမည်ပြောင်းကြတာပေါ့..."

ပွဲစားကျိုးက ဖောက်သည်ဖြစ်သူ ဤမျှ သဘောတူရလွယ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားရသည်။

ကျန်းယဲ့အတွက်မူ ဟုန်ဝူခေတ်ကာလတွင် ရုံးခွဲဖွင့်လှစ်ရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ပွဲစားကျိုး၏ အကူအညီဖြင့် မြေပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို ကျန်းယဲ့၏ နာမည်အောက်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

ဝါကျင်ကျင်ဖြစ်နေသည့် စာချုပ်စာတမ်းကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်းယဲ့က မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

မင်မင်းဆက်မှာ သူ အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

အရောင်းအဝယ်ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က နေ့စားအလုပ်သမား ခြောက်ယောက် ငှားရမ်းပေးရန် ပွဲစားကျိုးအား အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။ ကျန်းယဲ့က ပေါက်စျေးထက် နှစ်ဆပိုပေးသောကြောင့် သန်မာသည့် အမျိုးသား နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး လေးဦးက ပိုမိုအားထုတ်လုပ်ကိုင်ကြပြီး နေ့တစ်ဝက် မပြည့်ခင်မှာပင် နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံကို အတွင်းရောအပြင်ပါ အညစ်အကြေး ကင်းစင်သွားသည်အထိ ပြောင်စင်အောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။

လုပ်အားခ ရှင်းပေးသည့်အခါ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။ "အကယ်၍ သူဌေးက နောင်များ အလုပ်တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ဆီ လာခဲ့ပါဗျ..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့..."

လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဗလာကျင်းနေသည့် ဆိုင်ခန်းထဲတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အခုတော့ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ထုတ်သုံးရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ဒုတိယထပ်သို့ အရင်တက်သွားပြီး စနစ်ကုန်တိုက်မှ ပန်းပုလက်ရာများပါရှိသည့် ဇိမ်ခံခုတင်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူလိုက်ကာ ခြောက်ချပ်ဆက် ရှုခင်းပန်းချီ အကာအရံတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး အနားယူရန် နေရာတစ်ခုကို ခွဲခြားလိုက်၏။ အပြင်ဘက်အခန်းတွင်မူ သစ်မာသားဆိုဖာနှင့် ကော်ဖီစားပွဲ တစ်စုံ၊ ကြီးမားလှသည့် စာရေးစားပွဲတစ်လုံးတို့ဖြင့် ပြင်ဆင်ထားကာ ကျော့ရှင်းလှသည့် ရုံးခန်းနေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

တကယ့် အသက်ဝင်မှုကတော့ ပထမထပ်ကို ဆင်းလာသည့် အချိန်တွင်ပင်။

သူက အရင်ဆုံး အလယ်တွင် ရေကန်တိမ်တိမ်လေး တစ်ခုကို တူးလိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်းလေးတစ်ခုကို သွယ်တန်းကာ ခုံးတံတားလေးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ပြီး ကန်ထဲတွင် ရွှေငါးတချို့ကို ထည့်ထားလိုက်၏။

ပတ်ပတ်လည် နံရံများတွင် နှံကောင်တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသည့် အလင်းနှင့် အရိပ် စာလိပ်များကို မြှုပ်နှံထားပြီး ၎င်းတို့က မတူညီသည့် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်များ၏ အံ့ဩဖွယ်ရာများကို တစ်လှည့်စီ ပြသပေးနိုင်လေသည်။

နံရံတစ်လျှောက်တွင် မှန်ပြခန်းများကို စီတန်းထားပြီး ကြယ်တာရာလောကမှ စက်ရုပ်မော်ဒယ်များနှင့် ရွှမ်ဝူတိုက်ကြီးမှ ဝိညာဉ်အပင် နမူနာများကို ခင်းကျင်းပြသထား၏။ ထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့ ကိုယ်တိုင်ယူသောက်နိုင်သည့် လက်ဖက်ရည်သောက် ဧရိယာတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပြီး ခေတ်မီ ကော်ဖီဖျော်စက်များနှင့် မင်မင်းဆက်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးပေးနေကြလေသည်။

အလည်ဆုံးအပိုင်းကတော့ သူက စနစ်၏ နည်းပညာကို အသုံးပြုကာ နေရာတစ်ခုလုံးကို အမြင်အာရုံအရ ကျယ်ဝန်းသွားအောင် ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် သာမန်ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုလိုသာ ထင်ရသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်တော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်နေပြီး တကယ့်အကျယ်အဝန်းထက် သုံးဆခန့် ပိုမို ကျယ်ဝန်းနေသယောင် ထင်ရပေသည်။

နောက်ဆုံး ပရိဘောဂကို နေရာချပြီးချိန်တွင် နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းရောင်များက ပန်းပုထုဆစ်ထားသည့် ပြတင်းပေါက်မှန်ကွက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသည့် ရေပြင်ပေါ်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည့် ရွှေရောင်ပုံစံများကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

ကျန်းယဲ့က ရှေးဟောင်းနှင့် ခေတ်သစ် အစိတ်အပိုင်းများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် နေရာတစ်ခုလုံးကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန် ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ဆွဲပြီးတာနဲ့ ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီရဲ့ မင်မင်းဆက်ရုံးခွဲက တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လို့ ရပြီပဲ..."

ညနက်ပိုင်း အချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က တိတ်တဆိတ်ပင် သီးသန့်မှာယူထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို တံခါးအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။ ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီဟူသည့် စာလုံးကြီးငါးလုံးက လရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးစွာ လင်းလက်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် ယင်ယန် သင်္ကေတလေး တစ်ခုကို ထွင်းထုထားချေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများက အသစ်ဖွင့်ထားသည့် ဆိုင်ကို သတိထားမိသွားကြ၏။ သို့သော်လည်း ဆိုင်းဘုတ်ကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာကြည့်ပြီးသည့်တိုင် ဤခရီးသွားအေဂျင်စီဆိုသည်မှာ ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်သလဲဆိုတာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ကျန်းယဲ့က ၆ နာရီခွဲအထိ အိပ်ရာမထသေးဘဲ ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်နှာသစ်၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ၇ နာရီ တိတိတွင်မှ ဆိုင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။

ဤအချိန်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်များအတွက်တော့ နောက်ကျနေပြီဟု သတ်မှတ်၍ရသည်။ ဆိုင်များစွာက မိုးမလင်းခင်ကတည်းက တံခါးများကို ဖွင့်ထားကြပြီး ဖြစ်၏။

ချင်မင်းဆက် ရုံးခွဲဖွင့်ပွဲ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်မှာ မင်မင်းဆက် ရုံးခွဲဖွင့်ပွဲက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းပင်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသည့် လမ်းသွားလမ်းလာများက တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ အတွင်းသို့ အကဲခတ်ကြည့်ကြသော်လည်း တံခါးခုံကိုပင် မကျော်ဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြလေသည်။

ကျန်းယဲ့က မလောပါချေ။ သူက ဝါးကုလားထိုင်လေး တစ်လုံးကို ဆိုင်ပေါက်ဝသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်စားပွဲငယ်လေး တစ်လုံးကို ချထားလိုက်၏။

သူက ချင်းမင်ပွဲတော်မတိုင်မီက ခူးဆည်းထားသည့် လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ဖျော်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းကာ လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်ရင်း ချင်ဟွိုင်မြစ်ကမ်းနံဘေးရှိ မနက်ခင်း ရှုခင်းကို ခံစားနေလိုက်သည်။

ရောင်စုံခြယ်သထားသည့် လှေတစ်စင်းက မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာလွင့်မျောနေပြီး လှေထိုးသူ အမျိုးသမီး၏ ကြည်လင်သည့် သီချင်းဆိုသံများက လေပြေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။ တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မနက်စာဆိုင်များမှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး နှမ်းမုန့်ကင်ရနံ့များက သင်းပျံ့နေချေသည်။

ပညာတတ် ကျောင်းသားများနှင့်တူသည့် လူငယ်အနည်းငယ်က ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားကြရင်း ဧကရာဇ်ကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။

သူတို့က နေမြင့်လာသည်အထိ အေးအေးလူလူ ထိုင်နေခဲ့ကြပြီးနောက်တွင် ပိုးထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားကာ ဆိုင်ထဲသို့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ "သခင်လေး... ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဆိုင်က ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်တာလဲခင်ဗျာ..."

ကျန်းယဲ့က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချထားလိုက်ပြီး အပြုံးသဲ့သဲ့လေးဖြင့် "လူတွေကို ရှုခင်းတွေ လိုက်ပြပြီး လောကကြီးရဲ့ အံ့ဩဖွယ်ရာတွေကို မြင်တွေ့စေတာပါ..."

ထိုကုန်သည်မှာ ယင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ "အချိန်ဖြုန်းတာပဲ..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းယဲ့က စိတ်မဆိုးချေ။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နွေးထွေးသည့် နေရောင်ခြည်ကို ခံစားနေလိုက်၏။

ဟုန်ဝူခေတ်ကာလတွင် သူ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိရန်အတွက် သင့်တော်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားလေသည်။

ကျန်းယဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့် အခွင့်အရေးက မကြာမီမှာပင် ရောက်ရှိလာ၏။

ထိုည သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဘေးအိမ်မှ ပိုးထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ လေးနှစ်အရွယ် သားလေး ရှောင်ရှီတုံးမှာ ရုတ်တရက် အဖျားကြီးလာခဲ့သည်။ သူတို့ ခေါ်လာသည့် သမားတော်က သွေးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုသာ ဆက်တိုက် ခါယမ်းကာ ဆေးအနည်းငယ်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ပြန်သွားချေသည်။

ဆိုင်ရှင်နှင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူမှာ ကလေး၏ ခုတင်နံဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကလေး၏ လေးလံသည့် အသက်ရှူသံများကို နားထောင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျန်းမိသားစုက ဆိုင်ရှင်လေးလား..." ဆိုင်ရှင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ "ဒီလောက် ညနက်နေပြီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."

"ခင်ဗျားရဲ့ သားလေးက အဖျားတွေ အရမ်းတက်နေတယ်လို့ ကြားလို့ပါ..." ကျန်းယဲ့က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တန်းပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဆီမှာ မိသားစုအမွေဆက်ခံလာတဲ့ အဖျားကျဆေး တချို့ရှိတယ်... စမ်းကြည့်ဖို့ တန်ကောင်း တန်ပါလိမ့်မယ်..."

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို သံသယဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ "သခင်လေးက ဆေးပညာကိုလည်း နားလည်တာလား..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက နန်းတွင်းသမားတော်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ရိုးရာတရုတ်ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဗဟုသုတ နည်းနည်းပါးပါး ရှိခဲ့လို့ပါ..." ကျန်းယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က တွေဝေနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းယဲ့က ထပ်မံ၍ နားချရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အတွင်းခန်းမှ လိုက်ကာက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ဆိုင်ရှင်၏ ဇနီးဖြစ်သူက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်။ "သခင်လေး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... ကျွန်မတို့ စမ်းကြည့်ပါ့မယ်!"

သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကလေးက ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီကို ရှင်က ဘာတွေ စိတ်ပူနေသေးတာလဲ..."

အခန်း ၄၂၅ပြီး၏။