အခန်း ၈၉၃

အပိုင်း (၈၉၃)

“လျှပ်စစ်သံလိုက် စက်တွေကို ဖွင့်လိုက်...”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဧရာမ လျှပ်စစ်သံလိုက် အချက်ပြ စက်ကြီး ဆယ်လုံးကျော် ရုတ်တရက် ပွင့်သွား၏။

တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ အင်အားကြီးမားသော လျှပ်စစ်သံလိုက် အချက်ပြမှု ဆယ်ခုကျော်သည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဤသဲကန္တာရ၏ သံလိုက်စက်ကွင်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲ သွားသည်။ ထို့နောက် မြင်ကွင်းက ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွား၏။

အသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင် သန်းရာချီသည် မူလက စနစ်တကျ လှုပ်ရှားနေပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်တပ်ဆီသို့ ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ အကြွင်းမဲ့ ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့ပေမည့် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ ကြားထဲ၌ မျက်စိနှင့် မမြင်ရသော ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွား၏။

အသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင် အားလုံးနီးပါး လားရာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ထိန်းချုပ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကြ၏။ သူတို့သည် ရမ်းသန်း ပျံသန်းလာကြပြီး ရူးသွပ်စွာ ဟိုဝင်တိုက်၊ ဒီဝင်တိုက် ဖြစ်လာကြသည်။

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဤလျှပ်စစ်သံလိုက် အချက်ပြမှုများသည် ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး အသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင်များသည်လည်း ပို၍ ပို၍ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။ ထို့နောက် ပို၍၊ ပို၍၊ ပို၍ လှပသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

လိပ်ပြာပုံစံ အသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် စတင် အလိုအလျောက် မီးလောင်လာ ကြသည်။

တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်... ရာဂဏန်း၊ ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၊ သိန်းချီ... သန်းဆယ်ဂဏန်းချီ...

အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းပေမည့် မြင်ကွင်းက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင်များသည် ထူးဆန်းသော မီးတောက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ပြုတ်ကျလာကြ၏။

‘ဒါကမှ တကယ့် မီးမိုး အစစ်ပဲ။ ပြီးတော့ သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ယံမှာ ကျဆင်းလာတာဆိုတော့ ဘယ်စကားလုံးနဲ့မှ သူ့ရဲ့ အလှအပကို ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ဘူး။’

တာ့ယန်အင်ပါယာမှ သီးသန့်မှတ်တမ်းတင်သူများပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အစွမ်းကုန် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူး နေကြသည်။ နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် ကင်မရာများမှာ အလွန် ခေတ်နောက်ကျ နေသေးသောကြောင့် ဤမျှလှပသော အခိုက်အတန့်ကို အမှန်တကယ် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခြင်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ခဏတာမျှသာ လင်းလက်သွားသည့် မီးရှူးမီးပန်းများသဖွယ် ဖြစ်သည်။ မိနစ် အနည်းငယ်မျှသော အချိန်တိုအတွင်း၌ ဤမီးမိုးကြီးမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့၏။

နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည့် အလင်းရောင်များမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် အမှောင်ထုက ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာပြန်၏။ အလွန်လှပသော်လည်း အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။

ဤအသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင်များသည် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မိနစ်အနည်းငယ်မျှသော အချိန်တိုအတွင်း၌ပင် လုံးဝ သေဆုံးပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ကျင်းကျုံးယွဲ့က မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ကို လှပတာပဲနော်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောခဲ့ပေ။

ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြော၏။ “တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံဟာ ဒီတိုက်ခိုက်မှုအတွက် အချိန် အကြာကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ရလောက်တယ်။ ဒီအသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင် သန်းရာချီကို မွေးမြူဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ယူခဲ့ရမလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို တစ်ခဏလေး အတွင်းမှာ အားလုံး ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။”

နောက်တစ်နေ့တွင်...

အကယ်၍ ခန့်မှန်းချက် မလွဲပါက ယနေ့သည်လည်း ပျင်းစရာကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လောက်သည်။

အမြောက်ကြီး ရာပေါင်းများစွာက ထပ်မံ၍ ရူးသွပ်စွာ ဗုံးကြဲရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ယနေ့ ဗုံးကြဲမည့် မဟာဗျူဟာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ် အချို့ကိုသာ အဓိကထား၍ ဗုံးကြဲမှာဖြစ်၏။

အမြောက် အလက် ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းခန့်က နေရာ တစ်နေရာတည်းကို ချိန်ရွယ်၍ ဗုံးကြဲမည် ဖြစ်သည်။

‘ဒီလိုဆိုရင်တော့ မြို့ရိုးကို ဖောက်နိုင်လောက်မှာပါ။’

သို့ပေမည့် မပစ်ခတ်မီ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသံချဲ့စက် အကြီးကြီး တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ မိစ္ဆာမြို့တော် အတွင်းသို့ အော်ပြောလိုက်၏။ “တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကြီး၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အုပ်ချုပ်သူတွေ... ခင်ဗျားတို့ အထဲမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ကျုပ် သိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြို့ရိုးက အရမ်း၊ အရမ်းကို မြင့်မားသလို၊ အရမ်း၊ အရမ်းကို ထူထဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့က အဆက်မပြတ် ဗုံးကြဲနေသရွေ့ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ဖောက်နိုင်မှာပါပဲ။

ကျုပ်တို့ရဲ့ သံချပ်ကာဖောက် အမြောက်ဆန်တွေ ကုန်သွားမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်နေကောင်း ထင်နေလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ စိုးရိမ်လွန်နေတာပါပဲ။ ကျုပ် အမြောက်ဆန် တစ်လုံး ပစ်လိုက်တိုင်း၊ နောက်ကွယ်မှာ သံချပ်ကာဖောက် အမြောက်ဆန် ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းခန့် ထုတ်လုပ်နေပါတယ် ဆိုတာကို ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်။

တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးမားလဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ လုံးဝ မသိပါဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုသစ် ကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးမားလဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ လုံးဝ မသိပါဘူး။

ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြို့ကြီးကို ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်ခံ့အောင် တည်ဆောက်ထားပါစေ။ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။ အချိန် အလုံအလောက် ပေးရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိစ္ဆာမြို့တော်ကို မြေပြင်နဲ့ တစ်ပြေးညီ ဖြစ်သွားအောင် ဗုံးကြဲပစ်နိုင်ပြီး အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။

သေချာပေါက် အမြောက်ကြီးတိုင်းမှာ သက်တမ်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ အမြောက်ကြီး တစ်လက် ပျက်သွားတိုင်း၊ အသစ်စက်စက် အမြောက်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းလောက် အသစ် ထုတ်လုပ်နေပါတယ်။ ဒါက ခင်ဗျားတို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေမယ့် စွမ်းအားပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ထွက်လာပြီး ဆွေးနွေးကြမလား။ ဘယ်လိုလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အသံသည် သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မိစ္ဆာမြို့တော် အတွင်းရှိ လူများ အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်အောင် သေချာစေသည်။

အော်ပြောပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သုံးမိနစ်တိတိ ကြာပြီးနောက် မိစ္ဆာမြို့တော် အတွင်းတွင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးပေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ကျုပ် နောက်ပြန် ရေတွက်မယ်။ အကယ်၍ နောက်ပြန် ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးသွားလို့ ကျုပ်နဲ့ လာတွေ့မယ့်သူ မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ နေ့သစ် ပစ်ခတ်မှု စတင်တော့မယ်။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ စတင်လိုက်ပြီ ဆိုရင် မိစ္ဆာမြို့တော် ကျဆုံးတဲ့နေ့အထိ လုံးဝ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါး၊ လေး၊ သုံး၊ နှစ်၊ တစ်...”

နောက်ပြန် ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးတော့မှာဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှာပဲ...

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိစ္ဆာမြို့တော် မြို့ရိုး၏ အမြင့်ပိုင်းတွင် အပေါက် တစ်ပေါက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မြင့်မားပြီး ရင်းနှီးသော အရိပ် တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အမတ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။”

ထွက်လာသူမှာ တာယင် ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ယခင် တာယင် အင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ခဏတာ စကားပြောဆိုဖူးသူ ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တာယင် အင်ပါယာကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပြီး တာယင် မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ချိန်က သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

အနှစ် နှစ်ဆယ်နီးပါး မတွေ့ခဲ့ရသလို သူ၏ အပြောင်းအလဲများမှာလည်း ကြီးမားလှ၏။ အကြိမ်ကြိမ် အသွင်ပြောင်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အရပ်အမောင်း ပိုမို မြင့်မားလာရုံသာမက မျက်နှာသွင်ပြင်လည်း အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤစကားသံ မဆုံးသေးမီမှာပင် ဘေးရှိ ကျီးယန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “တာယင် ဘုရင်... ရှင့်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာက တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ အရှင်ဧကရာဇ် ပါ။”

ယခင်က ယွင်ကျုံးဟဲ့တွင် ဘွဲ့ထူးများ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။ တာ့ကျိုး အင်ပါယာ၏ အောက်ကော်ကုန်း၊ တာယင် အင်ပါယာ၏ ယွင်ကော်ကုန်း၊ တာ့ရှ အင်ပါယာ၏ ယန်ချင်ဝမ်၊ တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်၏ အာဏာရှင် ဘုရင် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် ဂုဏ်အသရေ အရှိဆုံး ဘွဲ့ထူး တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းမှာ လောက၏ အရှင်သခင်ပင် ဖြစ်၏။

ကျီးယန်က တစ်ဖက်လူကို တာယင် ဘုရင်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် တာ့ယန် အင်ပါယာ အနေဖြင့် တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံကို အသိအမှတ် ပြုကြောင်း ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သေရေးရှင်ရေး ရန်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံဘုရင်ရာထူးကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

တာယင် ဘုရင်က ပြောသည်။ “ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ အရှင်ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်။”

ထို့နောက် တာယင် ဘုရင်က ဆက်ပြောသည်။ “အရှင်ဧကရာဇ် ယွင်ကျုံးဟဲ့... အရှင့်ရဲ့ သားတော် ယွင်ယောင် ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့။ သူက ကျုပ်ရဲ့ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်ရုံတင် မကဘူး၊ ကျုပ် အချစ်ဆုံး သားလည်း ဖြစ်တယ်။”

တာယင် ဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းက အရှင် တာယင် အင်ပါယာရဲ့ စံအိမ်မှာ ရှိနေတုန်းက ကျုပ် အရှင့်ကို ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ ယွင်ယောင် ဆိုတဲ့ ကလေးလေးကို ကျုပ် အရမ်း သဘောကျတယ်လို့။ ပြီးတော့ ကျုပ် သမီးကလည်း သူ့ကို အရမ်း သဘောကျလို့ အခုဆိုရင် သူက ကျုပ်ရဲ့ သမက် ဖြစ်နေပါပြီ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဪ... ဟုတ်လား။ သမီးတော်ကို ကျုပ် ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ ရဲရင့်ပြီး တက်ကြွတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါ။ ပွင့်လင်းပြီး၊ လှပကာ၊ မြင့်မြတ်တဲ့ အသွင်အပြင် ရှိပါတယ်။ ဒီချွေးမလေးကို ကျုပ် အရမ်း သဘောကျပါတယ်။”

တာယင် ဘုရင်က ပြောသည်။ “အရှင်ဧကရာဇ် ယွင်ကျုံးဟဲ့... ဘာလို့ မိစ္ဆာမြို့တော်ကို မဖြစ်မနေ လာတိုက်နေရတာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “ယဉ်ကျေးမှု စစ်ပွဲ၊ အစစ်မှန်ဆုံး မျိုးဆက် စစ်ပွဲပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံက လူ့ကျင့်ဝတ်တွေကို အရမ်း ဖျက်ဆီးပြီး၊ လူ့သဘာဝတွေကို အရမ်း ဖိနှိပ်လွန်းလို့ပါ။”

တာယင် ဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်က တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေဟောင်းတွေ အားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ပြီးပြီပဲ။ အရှေ့တိုင်း အင်ပါယာကြီး လေးခုစလုံး တာ့ယန် အင်ပါယာ လက်အောက်ကို ရောက်ရှိသွားရုံတင် မကဘူး၊ တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေကလည်း သုံးဆကျော်တောင် ကျယ်ဝန်းလာပြီ။

အရှင်က သမိုင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီကို ဘာလို့ မိစ္ဆာမြို့တော်ကို လာတိုက်နေအုံးမှာလဲ။ မိစ္ဆာမြို့တော်က နယ်မြေ တစ်ခု မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ သဲကန္တာရ တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ အရှင်က ဟေးယန်အင်ပါယာကို လက်ခံနိုင်ခဲ့တယ်၊ ပိုင်ယင်မြို့ကို လက်ခံနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုရင် ဘာလို့ မိစ္ဆာမြို့တော်ကို လက်မခံနိုင်ရတာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “တာယင်ဘုရင်... မီးပွားလေး တစ်ခုက လွင်ပြင် တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို ခင်ဗျား ကြားဖူးမှာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်က တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို အပြတ်အသတ် မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လို့ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံပြန်လည် ရှင်သန်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားခဲ့တာပါ။

အနှစ် နှစ်ဆယ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာတင် လောက တစ်ခွင်လုံးကို တစ်ခါမှ မရှိဖူးတဲ့ ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်စေခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို ထပ်ပြီး ပြန်လည် ရှင်သန်လာဖို့ ကျုပ် လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ သားမြေးတွေကို နောက်ထပ် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ကပ်ဘေးသစ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရဖို့ ပိုပြီး ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။”

တာယင် ဘုရင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အရှင့်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ကျုပ်တို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ချင်တာလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “တာယင်ဘုရင်... ကျုပ် နုဧကရာဇ်ရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို ဖတ်ဖူးပါတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားအဖေ ရေးခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကိုလည်း ဖတ်ဖူးပါတယ်။ သူ ရေးထားတာတွေကို လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း လက်ခံပြီး၊ ခြောက်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ငြင်းပယ်ပါတယ်။

တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဒီအနက်ရောင် ကျမ်းစာ နှစ်အုပ်ကို ပြုပြင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာပါ့မယ်။ အကောင်းတွေကို ယူပြီး အဆိုးတွေကို ပယ်ပစ်မယ်။ ပြီးတော့ တာ့ယန် အင်ပါယာကို တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ သိုင်းပညာ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ပေါင်းစပ်ခွင့် ပြုမယ်။ ဒီအနက်ရောင် ကျမ်းစာ နှစ်အုပ်က ကိုယ်ပိုင် စူးစမ်းလေ့လာမှုအတွက်တော့ တန်ဖိုး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ အတွက်ကတော့ လုံးဝ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုပါပဲ။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်လောက်က ကျုပ်ရဲ့ စစ်တပ်က တောင်ပိုင်းပြည်နယ်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျင်းဝူရွှမ်းရဲ့ ခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက အသွင်ပြောင်း လင်းနို့တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အသေအပျောက် အရမ်း များခဲ့တယ်။

ကျုပ်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျင်းဝူရွှမ်းကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျုပ်ဇနီးရဲ့ ညီမ ဖြစ်သလို ကျုပ်ကလေးတွေရဲ့ အဒေါ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျုပ် အရမ်း နောင်တရနေတယ်လို့ မပြောနိုင်ပေမယ့် နောက်တစ်ကြိမ်သာဆိုရင် ကျုပ် သုံးကြိမ်လောက် ပြန်စဉ်းစားမိမှာပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဤစကားသည် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစစ်ပွဲသည် ယဉ်ကျေးမှု စစ်ပွဲ၊ အစစ်မှန်ဆုံး မျိုးဆက် စစ်ပွဲ ဖြစ်ပြီး ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်ပြော၏။ “တာယင် ဘုရင်... အခု လောက တစ်ခွင်လုံးက ကျုပ်လက်ထဲမှာ ရှိနေပါပြီ။ အရှေ့နဲ့ အနောက် တာ့ယန် အင်ပါယာတွေ ပေါင်းလိုက်ရင် လူဦးရေ သန်းငါးရာ၊ ခြောက်ရာကျော် ရှိတယ်။ စစ်တပ်တွေက အဆုံးအစမရှိသလို လက်နက်တွေကလည်း အဆုံးအစမရှိဘူး။

ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဒီလို ပြောလို့ ရပါတယ်။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံဟာ သေချာပေါက် ပျက်စီးရမှာ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာမြို့တော်ဟာလည်း သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်ခံရမှာပါ။ ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ၊ ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ အသေအပျောက်ပဲ ရှိပါစေပေါ့။ ကျုပ်နောက်က စစ်သည် သိန်းချီ အသင့်ဖြစ်နေသလို အင်ပါယာရဲ့ စစ်သည် သန်းပေါင်းများစွာလည်း အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာ တစ်ခု ပျက်စီးခြင်းဟာ ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းနိုင်သလို၊ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မတတ် အမုန်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရှိနဲ့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကလည်း အမုန်းတရားတွေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရှိဖြစ်ဖို့ ကျုပ် ရိုးသားစွာ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျင်းဝူရွှမ်း သေဆုံးသွားတာ ကျုပ် နောင်တရတယ်လို့ မပြောနိုင်ပေမယ့် နည်းနည်းတော့ နှမြောမိပါတယ်။ မိစ္ဆာမြို့တော် ထဲမှာလည်း ကျုပ်ရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီအဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီးဟာ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရှိနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိရှိဖြစ်ဖို့ ကျုပ် မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားများတွင် အကြောင်းအရာ အများအပြားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောထားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ကြားသိနားလည်နိုင်မည်မှာ သေချာ၏။

ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရမည်။

အောက်ရှင်း၊ ယွင်ယောင်၊ ယင်ချွီ၊ ဖုန်းရှင်းမြဲ့၊ ယွမ်ထျန်းရှဲ့၊ ရွှီအန်းထင် စသည့် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ အားလုံး မိစ္ဆာမြို့တော်တွင် ဓားစာခံ အဖြစ် ရှိနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤဓားစာခံများကို မြို့ရိုးပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တပ်ဆုတ်ရန် ခြိမ်းခြောက်ကာ မဆုတ်ပါက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခေါင်းဖြတ် သတ်မည် ဆိုသည့် ကိစ္စမျိုး လုံးဝ မလုပ်ပါနှင့်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လေသံမှာ အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး ထိုအချိန်က ကျင်းဝူရွှမ်းကို မသတ်ခဲ့သင့်ကြောင်း အနည်းငယ် ပြောကြားခဲ့သည်။

ဆိုလိုရင်းမှာ ဤအဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီး အပြီးတွင် ယင်မိသားစုကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရန် သူ မရည်ရွယ်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာလေး ချန်ထားပေးလိုကြောင်းပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် တာယင် ဘုရင်... ခင်ဗျားလည်း ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရမယ်။ ကျုပ်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ အဲဒီ ဓားစာခံတွေရဲ့ အသက်ကို အသုံးမပြုနဲ့ ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

တာယင် ဘုရင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ဧကရာဇ် ယွင်ကျုံးဟဲ့... တချို့ ကိစ္စတွေက စတင်လိုက်ပြီ ဆိုရင် ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကို အရှင်လည်း သိသင့်ပါတယ်။ အရှင်က ဂုဏ်သိက္ခာ လိုချင်သလို၊ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကလည်း ဂုဏ်သိက္ခာ လိုအပ်ပါတယ်၊ ဟန်ပန်နဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ လိုအပ်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် နားလည်ပါတယ်။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်ဆုတ်လာခဲ့သည်။