အခန်း ၁၆၂၂

အခန်း (၁၆၂၂) မဟာလေဟာနယ်၏ မဟာနတ်ဆရာ

ရှန်းကျန်း၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းကျန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အရာများမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အမွေဆက်ခံသူအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ရတနာများဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ဥပမာအားဖြင့် ရှန်းကျန်းခန်းမ၏ နောက်ထပ် ခန်းမသခင် (သို့မဟုတ်) ရှန်းကျန်း၏ တပည့်ဖြစ်လာမည့် ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီရှင် တစ်ဦးဦးအတွက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းကျန်းသည် ခန်းမဆောင်ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ဆက်လက် နေထိုင်နေခဲ့၏။ ရထားလုံးပျံ အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှသာ သူသည် သင်္ကေတခန်းမဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ရွှမ်းယီနန်းတော်၏ သင်္ကေတခန်းမက ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများကို ဝင်ခွင့်မပြုဘဲ ပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် လမ်းကြောင်းမှာ ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ရှန်းကျန်းသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရွှမ်းယီနန်းတော်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းသွားရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ခရီးမည်မျှပင် ဝေးကွာနေစေကာမူ သူသည် ဤခရီးစဉ်ကို သွားရမည်သာ ဖြစ်၏။ သူ တင်ရှိနေသော ကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာလေဟာနယ်၏ မြောက်ပိုင်းဒေသ၌ ကြီးမားသော ဆူပူလှုပ်ရှားမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်ဆယ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သော ရွှမ်းမုန့်ခန်းမသည် ရှေးယခင် အချိန်ကာလများက ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပခဲ့ဖူးပေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သည်။ ကုန်းမြေကြီး ကွဲအက်သွားပြီးနောက် ရွှမ်းမုန့်ခန်းမသည် အခြားသော ခန်းမဆောင် ကိုးခုနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ရွှမ်းမုန့်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်သည် ဆိုးယုတ်သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်သော စစ်ပွဲအတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ လောကကြီးက ရွှမ်းမုန့်၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုနှင့် အောင်မြင်မှုများကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခဲ့ကြပြီး သူ၏ ခမ်းနားသော အတိတ်ကို အမှတ်ရနေစေရန်အတွက် အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကိုပင် စိုက်ထူပေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော်ငြား အတိတ်ဟူသည် အတိတ်မှာပင် အမြဲတမ်း ကျန်ရစ်နေခဲ့မည်သာ ဖြစ်၏။ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမသည် မည်မျှပင် ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့စေကာမူ ခန်းမသခင် မရှိသည့်နောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း နောက်ကောက်ကျလာခဲ့ရတော့သည်။

ရွှမ်းမုန့်ခန်းမ၏ တောင်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၌ ရထားလုံးပျံ အတန်းလိုက်ကြီးသည် လေထုထဲတွင် ဝဲပျံနေခဲ့ကြ၏။ ထိုရထားလုံးပျံများက စွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး စနစ်တကျ စီတန်းထားပေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားက ရထားလုံးပျံများ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေကြ၏။ သူတို့သည် ငွေရောင်အစောင့်အရှောက်များနှင့် အထွတ်အမြတ်ခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများပြားသော ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ မှိုင်းညို့သောအငွေ့အသက်များရှိသည့် ပိန်လှီသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူက နောက်ဆုံး၌ မေးလိုက်၏။

“မင်းက အထွတ်အမြတ်ခန်းမရဲ့ ခန်းမသခင် မျက်နှာသာပေးခံရတဲ့ လူငယ်လေး ချီရှန့် ဆိုတာလား”

ချီရှန့်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို လက်ယှက်အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ပေ့ဝူဇူးကတောင် ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ကြားဖူးနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ”

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ဘာလို့ ဒီလောက် ခမ်းခမ်းနားနားနဲ့ ရောက်လာရတာလဲ”

ပါးရေတွန့်နေသော မျက်နှာနှင့် ဤအဘိုးအိုမှာ မဟာလေဟာနယ်၏ မဟာနတ်ဆရာ ဝူဇူး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချီရှန့်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရွှမ်းမုန့်ခန်းမက တပ်မှူးအသစ်ကို ရှာဖို့အတွက် ရှန်းကျန်းခန်းမကို လူလွှတ်လိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရလို့ပါ။ နှုတ်ဆက်စကား လာပြောတာပါ”

“နှုတ်ဆက်စကား လာပြောတာ ဟုတ်လား” ဝူဇူးက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ထူဝေ့ခန်းမရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီတော့ဘူးလေ”

ချီရှန့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “ရွှမ်းမုန့်ခန်းမရဲ့ တပ်မှူး ရာထူးကို ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားပါဘူး”

“ဒါဆို မင်းက ဘာလာလုပ်တာလဲ” ဝူဇူးက အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငွေရောင်အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ အထွတ်အမြတ်ခန်းမက ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပါလာရုံနဲ့ မင်းက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ခွင့်ရှိတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်”

“ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာ အကြောင်းပြချက် နှစ်ခု ရှိပါတယ်” ချီရှန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပထမတစ်ခုက မဟာလေဟာနယ်အတွက် ရွှမ်းမုန့်ခန်းမရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားတဲ့အနေနဲ့ အထွတ်အမြတ်ခန်းမ ကိုယ်စား ခန်းမဆောင်နဲ့ ချန်ပေ့ဝူဇူးဆီ လာရောက် လည်ပတ်တာပါ”

“ဒုတိယ အကြောင်းပြချက်က ဘာလဲ” ဝူဇူးက မေးလိုက်၏။

“ဒုတိယ အကြောင်းပြချက်အတွက်တော့ ခင်ဗျား နည်းနည်း ထပ်စောင့်ရလိမ့်မယ်”

“စောင့်ရမယ် ဟုတ်လား” ဝူဇူးသည် ချီရှန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ကြက်မွှေးကို မြားလုပ်ပြီး ငါ့ကို ဖိအားပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ဘယ်လို နေရာမျိုးလို့ မင်း ထင်နေလဲ”

“ချန်ပေ့ဝူဇူးကလည်း နောက်နေပြန်ပါပြီ” ချီရှန့်က ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက မဟာလေဟာနယ်ထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော မဟာနတ်ဆရာ ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလွန်တရာ နက်နဲတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။ အငယ် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲမှာလဲ”

“မင်းလူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့” ဝူဇူးက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားကို ပြောလိုက်၏။

“ဧည့်သည်ကို အပြင်လိုက်ပို့လိုက်”

ရွှမ်းမုန့်ခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ချီရှန့်ကို ချက်ချင်းပင် ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ ရထားလုံးပျံပေါ်မှ လူတစ်ဦးသည် ချီရှန့်၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ နားထဲသို့ စကားအချို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ချီရှန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် သူက ဝူဇူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို လာရတဲ့ အကြောင်းပြချက် နှစ်ခု ရှိပါတယ်”

“ပြော” ဝူဇူးသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းကို ယူဖို့ လာတာပါ”

“…”

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် သုဿန်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ရွှမ်းမုန့်ခန်းမအတွင်း၌ ဝူဇူးကို မည်သူမျှ မရိုမသေ မလုပ်ရဲကြပေ။ မဟာလေဟာနယ်ထဲတွင်ပင် သူ့ကို လူထောင်သောင်းမကက ကြည်ညိုလေးစားကြသည်။ သူ၏ အမြင်အရ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ယူနိုင်စွမ်းရှိသူများမှာ မွေးဖွားလာခြင်း မရှိသေးသလို ယခုအချိန်တွင်လည်း မည်သူကမျှ ထိုသို့ လုပ်ရဲသည့် သတ္တိမရှိဟု ယုံကြည်ထားပေသည်။ သူ ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူ၏ အရှေ့တွင် စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လူငယ်လေးကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်အမှားအယွင်းကိုမျှ မမြင်တွေ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ထိုလူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်မှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဝူဇူးက မေးလိုက်၏။ “ဒါက အထွတ်အမြတ်ခန်းမရဲ့ အမိန့်လား”

ဝူဇူး၏ အမြင်အရ ထူဝေ့ခန်းမသည် ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ရန်စရဲသည့် သတ္တိ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ချီရှန့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်လျှင် ဤသည်မှာ အထွတ်အမြတ်ခန်းမ၏ လက်ချက်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ချီရှန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မင်းမှာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား” ဝူဇူးက မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အထွတ်အမြတ်ခန်းမမှာတော့ ရှိပါတယ်” ချီရှန့်က လေးစားမှုရှိသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူဇူးက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။ “မွေးကင်းစ နွားပေါက်စလေးတွေက ကျားကို မကြောက်ဘူးပေါ့လေ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူဇူး၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဓာတ်ငွေ့လုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအင်များလည်း လှိုင်းဂယက်ထလာတော့၏။

ချီရှန့်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံကြောလှုပ်ရှားနေခြင်း မရှိပေ။ ယင်းအစား သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ အကြောင်းပြချက်ကို ခင်ဗျား မသိချင်ဘူးလား ချန်ပေ့ဝူဇူး”

အမှန်တကယ်ပင် ဝူဇူးသည် အကြောင်းပြချက်ကို အလွန် သိချင်နေခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမမှာ ခန်းမဆယ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ရာ သူတို့က သူ့ကို သတ်မည်ဆိုလျှင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ပေးရမည် မဟုတ်ပါလော။

ချီရှန့်သည် လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရွှမ်းမုန့်ခန်းမရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်းကို လူတိုင်း သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အထွတ်အမြတ်ခန်းမက ရွှမ်းမုန့်ခန်းမကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘဲ ချန်ပေ့ဝူဇူးကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပါ”

“ငါ့ကို ဟုတ်လား”

ချီရှန့်သည် အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် မီးရှို့လိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အနက်ရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူက ပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် ဒီအမှတ်အသားနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သင့်တာပေါ့”

ထိုအမှတ်အသားကို မြင်သောအခါ ဝူဇူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့၏။ သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဓာတ်ငွေ့အစုအဝေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချီရှန့်သည် ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများပါသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏။

“ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ရှိနေတာက ရှေးဟောင်း တားမြစ်ကျင့်စဉ် တစ်ခုပဲ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် ဒါကို ပိုပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သင့်တယ်”

“…”

နောက်ဆုံးတွင် ဝူဇူးက ဩရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီဟာတွေ အားလုံးက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

ချီရှန့်သည် ထိုစာရွက်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ချန်ပေ့... ကျွန်တော် ပြောတာကိုပဲ နားထောင်ပါ။ ကျွန်တော်က ထုတ်ပြန်ချက်တွေကို ဖတ်ပြဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတာပါ။ ဘယ်လို ချေပချက် ဒါမှမဟုတ် ရှင်းပြချက်ကိုမှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထို့နောက် ချီရှန့်သည် ကြီးမားသော စာလိပ်ကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှမ်းမုန့်ခန်းမ နယ်မြေ၏ မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူက ပြောလိုက်၏။

“မဟာလေဟာနယ်ထဲက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက အမှောင်ထုတွေက ဒီနေရာမှာ လာဆုံကြတယ်။ အထွတ်အမြတ်ခန်းမက ဒီမြေပုံကို သိမ်းထားလို့ မရဘူးလို့ ပြောတဲ့အတွက် ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော်ကပဲ ဒါကို ဖျက်ဆီးပေးလိုက်ပါ့မယ်”

ချီရှန့်က သူ၏ လက်ကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ရာ မြေပုံမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝူဇူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံး၌ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကို ဖော်ပြနေခဲ့၏။

ချီရှန့်သည် ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝူရှင်းက အခုဆိုရင် ရှန်းကျန်းခန်းမရဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေ ချိုးခံလိုက်ရပြီလို့ သတင်းရခဲ့တယ်”

ဝူဇူး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ “ထပ်ပြောစမ်း”

ချီရှန့်က ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အထွတ်အမြတ်ခန်းမက ဒါကို သိပြီးသွားပြီ”

“မင်း...” ဝူဇူး၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီးနောက် သံသယဝင်စွာ မေးလိုက်၏။

“မင်းက တကယ်ပဲ ထူဝေ့ခန်းမရဲ့ တပ်မှူးလား”

ချီရှန့်က ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ထူဝေ့ခန်းမရဲ့ တပ်မှူးသစ် ချီရှန့် ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းကို ယူဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ”

ချီရှန့်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ချန်ပေ့က ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့ မရဘူး”

“ဟား... မင်းက တကယ် ကြွားလုံးထုတ်တတ်တာပဲ” ဝူဇူးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချီရှန့်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “လူတိုင်းက ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေအတွက် ပေးဆပ်ရမှာပဲ။ အထက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ ရှိပြီး အောက်မှာ ငရဲဘုံ ရှိတယ်။ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့သလို အမြဲတမ်းလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ဖြစ်နေဦးမှာပါ”

“အဲဒီ အကြောင်းပြချက်တွေ တစ်ခုတည်းနဲ့လား... အဲဒါတွေက မလုံလောက်သေးဘူး” ဝူဇူးက ပြောလိုက်သည်။

…