အခန်း ၁၆၂၇

အခန်း (၁၆၂၇) အကောင်းဆုံး ကိုယ်ရံတော် (၂)

ရှောင်ယွမ်အာ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် မင်ရှစ်ရင်၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကာ သူ၏ အဋ္ဌမတပည့်သည် အထွတ်အမြတ်ခန်းမ၏ လက်ပါးစေ တကယ်ဖြစ်သွားပြီလားဟု လုကျိုး တွေးတောလိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့အားလုံး အဆင်ပြေနေသရွေ့ ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီ ချီရှန့်ကိစ္စကိုတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားတွေ့လိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ အနားယူကြတော့" လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။

"တပည့်တို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး"

ရွှမ်း

ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစေခံမှာ ယိုင်နဲ့သွားကာ ရှေ့သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရှောင်ယွမ်အာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"တုံးအလိုက်တာ"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်" အစေခံက ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ ထွက်သွားတော့မည့် အချိန်တွင် ခန်းမထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဝင်လာခဲ့"

အသံထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း မများသလို အလွန်အမင်းလည်း မနည်းပေ။ အစေခံ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ရန် ကွက်တိပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။ သူက တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူက တကယ်ကို ဝင်မသွားချင်ခဲ့ချေ။

ခန်းမထဲမှ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"မင်း ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့"

အစေခံက သက်ပြင်းချကာ ခန်းမထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော လုကျိုးကို မြင်သောအခါ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား"

လုကျိုးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"ရှန်းကျန်း... မင်း ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေရတာလဲ"

အစေခံက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာ၊ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို စမ်းကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းတို့ထံတွင် ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိခဲ့ပေ။

လုကျိုးက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကျိ ဆိုတာကို ရွှမ်းယီက မသိဘူးလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစေခံက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့သည်။ သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရှန်းကျန်း၏ ရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။ သဘာဝကျစွာပင် သူက အစေခံတစ်ဦးလို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းကျန်းက လုကျိုးကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ခင်ဗျားက တကယ်ကို အမြင်စူးရှတာပဲ"

လုကျိုးက သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဖုံတုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"ထိုင်"

ရှန်းကျန်းက အားနာနေခြင်း မရှိဘဲ အလျင်အမြန် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လုကျိုးကလည်း ထိုင်ချလိုက်၏။ သူက ရှန်းကျန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရွှမ်းယီနန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ ဒီလို နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေတာကို တခြားသူတွေ သိသွားရင် လောကကြီးက မင်းကို လှောင်ပြောင်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ရှန်းကျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကျုပ်က ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အမှားကြီးကို ကျူးလွန်ခဲ့မိတာ။ ကျုပ်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ သမီးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့မိပြီ။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တခြားသူတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ကျုပ်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ"

ရှင်းပြခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ဒါဆို မင်းက အရာအားလုံးကို ပြန်အဆင်ပြေချင်နေတာပေါ့" လုကျိုးက မေးလိုက်၏။

ရှန်းကျန်းက အစပိုင်းတွင် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသေးသဖြင့် တွန့်ဆုတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူ ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မမျှော်လင့်ပါဘူး။ သူ ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်မိပေမဲ့ အဲဒါကို ကျုပ် မမျှော်လင့်ရဲဘူး... ကျုပ်က သူ့ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

"ပြန်လည် ပေးဆပ်ချင်တာလား" လုကျိုးက ရှန်းကျန်းကို မင်းက သူ့ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်နိုင်လို့လားဟု ပြောနေသည့်ပမာ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းကျန်းသည် လုကျိုး၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့သွားတော့၏။

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ရဲ့ အလိမ်အညာ စကားကို နားယောင်ပြီး အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့တောင် မကြိုးစားဘဲ မင်းရဲ့ သမီးကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာ။ သူ့ကို မင်းက ဘယ်လို ပြန်လည် ပေးဆပ်မှာလဲ"

ရှန်းကျန်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူက အရမ်းကို ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်မှာ အမည်မသိကုန်းမြေထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ။ အမည်မသိကုန်းမြေက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ကြာနယ်မြေထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူက မိဘမဲ့ တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူ့မှာ မိဘလည်း မရှိဘူး၊ အိမ်လည်း မရှိဘူး၊ စားစရာလည်း မရှိသလို ဝတ်စရာ အဝတ်အစားလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတွက် မင်းက ဘယ်လို ပြန်လည် ပေးဆပ်မှာလဲ"

မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် ကြားပြီးနောက် ရှန်းကျန်းမှာ ခေါင်းမမော့နိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားတော့၏။

လုကျိုးက ရှန်းကျန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မင်းက ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

ရှန်းကျန်းက ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ လုကျိုးက သူ့ကို သတ်မည်ဆိုလျှင်တောင် သူ ခွင့်ပြုပေးမည် ဖြစ်၏။ ဤလောကတွင် သူ့ကို ဆဲဆိုရန် လုကျိုးထက် ပို၍ အရည်အချင်းပြည့်မီသူ မရှိကြောင်း သူ သိနေခဲ့သည်။ လုကျိုးက သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက ခုခံကာကွယ်မည် မဟုတ်ပေ။

'တစ်နေ့တာ ဆရာဖြစ်ဖူးလျှင် တစ်သက်တာ ဖခင်နှင့်တူသည်' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ လုကျိုးသည် 'ဖခင်' တစ်ဦး၏ နေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေပေးခဲ့ကြောင်း သူ သိနေခဲ့၏။

လုကျိုးက ရှန်းကျန်းကို အချိန်အတော်ကြာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေခဲ့သည်။ သူ အာခြောက်လာသည်ဟု ခံစားရမှသာ သူ ရပ်တန့်လိုက်၏။

ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်... ကျုပ်က ကြီးမားတဲ့ အမှားကြီးကို ကျူးလွန်ခဲ့မိပြီ။ ကျုပ် အဲဒါကို ပြန်မပြင်နိုင်သလို ပြန်လည် ပေးဆပ်ဖို့လည်း မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး။ ကျုပ်ကို ဆူပူလိုက်လို့ ခင်ဗျား စိတ်သက်သာရာ ရသွားမယ်ဆိုရင် ဆက်ပြီး ဆူပူပါ"

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

"စောစောက သူတို့နဲ့ ငါ စကားပြောနေတုန်းက မင်းလည်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ခရုလေးက မင်းကို မမုန်းဘူးဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်"

ရှန်းကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ ကျုပ်ကို မုန်းနေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀ လုံးလုံး သူတို့ကို မင်း သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်လေး မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းကို ငါ နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာလောက်ပြီ။ ငါက ဘာလို့ ဒီမှာထိုင်ပြီး မင်းနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေရမှာလဲ" လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

ရှန်းကျန်း လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး လုပ်မည့် မိဘများ သိပ်မရှိလှချေ။

ရှန်းကျန်းက အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စကားတွေ ပြောနေလို့ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ သူ ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မလွှတ်သည်ဖြစ်စေ သူ့ကို ကျုပ် ပြန်လည် ပေးဆပ်သွားမှာပါ။ ဆရာကြီး... ကျုပ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတာ မရှိဘူး။ ဒီဟာကို သူ့ဆီ ကျေးဇူးပြုပြီး ပေးပေးလို့ ရမလား"

ထို့နောက် လုကျိုး၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူက လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အနီရောင် စတုဂံပုံ ကတ္တီပါဘူး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

အနီရောင် ကတ္တီပါဘူးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အစီအရင်များနှင့် ပုံစံများ ရှိနေပေသည်။ ၎င်းတို့က ဟောင်းနွမ်းနေပုံရ၏။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါအရ ၎င်းမှာ သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ" လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

ရှန်းကျန်းက ဘူးပေါ်တွင် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်၏။

ဝီ

အစီအရင်များက လင်းလက်သွားပြီးနောက် လေထုထဲတွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ ကတ္တီပါဘူးက ပွင့်သွားတော့သည်။

လှပပြီး သွယ်လျသော ရှေးဟောင်း စောင်းတစ်လက်ကို လုကျိုး မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၀၀ တုန်းက ခရုလေး ရှန်းကျန်းခန်းမကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ဆီမှာ ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ် ဗျပ်စောင်းတစ်လက် ရှိနေခဲ့တယ်။ သူက စောင်းတီးရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သနားစရာကောင်းတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ သမီးလေးလိုပဲ သူကလည်း ဂီတမှာ ကျွမ်းကျင်နေလို့ ကျုပ် အံ့အားသင့်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက..."

ရှန်းကျန်းက သူ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက ပြောလိုက်၏။

"ဒီဘူးထဲမှာ အကန့် နှစ်ကန့် ပါပါတယ်။ ပထမ အကန့်ထဲမှာတော့ ဒီစောင်း ရှိတယ်။ အဲဒါကို ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက အဆုံးမဲ့အဆင့် လက်နက်တစ်ခုပဲ။ မူလကတော့ သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးဖို့အတွက် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး တစ်ခုထဲကနေ ဒီစောင်းကို ကျုပ် ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ အဲဒါက အရမ်းကို ရှားပါးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းကို သန့်စင်ပြီးတော့ ဒီစောင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ သူ့ကို ကျုပ် အကြံပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်"

ရှန်းကျန်းက စောင်းကို လှန်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ အထစ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းကို ဒီနေရာမှာ ထားလို့ ရတယ်။ ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းရဲ့ အဆင့်က အရမ်း နိမ့်လွန်းတော့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအပြည့်ကို ထုတ်မသုံးနိုင်ဘူး။ သူက ကြိုးမျှင်ကိုးသွယ်ဗျပ်စောင်းကို သဘောကျနေမှတော့ ကြိုးမျှင်ဆယ်သွယ်ဗျပ်စောင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်အောင် အဲဒါကို ဒီနေရာမှာ ထားလို့ ရပါတယ်"

လုကျိုးက မေးလိုက်၏။

"သူ့ကို အဲဒီလို လုပ်ဖို့ မင်းက ခွင့်ပြုပေးနိုင်လို့လား"

"ကျုပ်က ဘာလို့ ခွင့်မပြုပေးနိုင်ရမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျုပ်ရဲ့..." ရှန်းကျန်းက စကားပြောခြင်းကို ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေလို့လည်း အကျိုးမရှိပါဘူး"

"ဒုတိယ အကန့်ထဲမှာ ဘာရှိတာလဲ" လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ကာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ကျုပ် အသုံးပြုနေခဲ့တဲ့ အထွတ်အမြတ် လျှို့ဝှက် ကျောက်တုံးပါ" ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်၏။

လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကြီး အထွတ်အမြတ် လျှို့ဝှက် ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ရခဲ့တာလား"

ရှန်းကျန်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါကို မဟာအသူရာမြေရဲ့ အမြင့်ဆုံး နေရာကနေ ကျုပ် ရခဲ့တာ။ အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ အသန့်စင်ဆုံး အရာဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအား အမြောက်အမြား ပါဝင်နေတယ်။ အဲဒါကို ဆယ်နှစ်လောက် ကျုပ် သိမ်းထားခဲ့လို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရရှိထားတယ်"

"မဟာအသူရာမြေရဲ့ အမြင့်ဆုံး နေရာလား" လုကျိုးက ရှန်းကျန်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်၏။

"မဟာအသူရာမြေရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးက မဟာလေဟာနယ်ကြီးကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ တောင်ပံမျိုးနွယ်နဲ့ မဟာလေဟာနယ်တို့က လောကကြီးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရခဲ့ကြတယ်။ တောင်ပံမျိုးနွယ်က တိုင်လုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးရမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအတွက် အလင်းရောင်ကို သူတို့ လိုချင်ခဲ့ကြတယ်။ မဟာလေဟာနယ်က သူတို့ကို အလင်းရောင် ပေးခဲ့တယ်။ ခန်းမဆယ်ခုက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ဖို့အတွက် ပူးပေါင်းခဲ့ကြလို့ မဟာအသူရာမြေပေါ်ကို နေရောင်ခြည် ကျရောက်လာခဲ့တာပဲ"

လုကျိုးက သဘောမတူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ကောင်းလိုက်လဲ"

ရှန်းကျန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီအချိန်တုန်းကပဲ အထွတ်အမြတ် လျှို့ဝှက် ကျောက်တုံးကို ကျုပ် ရခဲ့တာပါ" ထို့နောက် သူက လုကျိုးကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုကို ခရုလေးဆီ ပေးပေးပါ။ ကျုပ်မှာ တောင်းဆိုစရာ တခြား ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး"

အကယ်၍ ခရုလေးသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာများကို သူမက ငြင်းပယ်သွားဖွယ် ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပစ္စည်း နှစ်ခုမှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကြီးမားလှသော အကူအညီများ ဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်စရာ မလိုချေ။

လုကျိုးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

'ငါက လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ။ သူ့အပေါ် အရှက်ကင်းမဲ့လိုက်လဲ အဆင်ပြေပါတယ်လေ'

"ကောင်းပြီလေ။ မင်းက အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေမှတော့ ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်" လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်အင်္ကျီကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကတ္တီပါဘူးမှာ ပိတ်သွားပြီး သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့၏။

ရှန်းကျန်းက သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီးနောက် လုကျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြန်သည်။

"စောစောက ကျုပ် နားမလည်ခဲ့လို့ ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ စကားတွေကို ရင်ထဲ မထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လုကျိုးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ငါက သဘောထားကြီးတဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ သဘောထား သေးသိမ်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး"

ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် အမြင်ကို ပြောရရင် ခင်ဗျားက ဝူဇူးနဲ့ အထွတ်အထိပ် လေးပါးထက် အဆ ၁၀၀... မဟုတ်ဘူး... အဆ ၁,၀၀၀ လောက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်"

နတ်ဘုရင်များထံမှ မြှောက်ပင့်စကားများက နားထောင်လို့ တော်တော်လေး ကောင်းသည်ဟု လုကျိုး တွေးလိုက်မိ၏။

ယခုအထိ လုကျိုး မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှအရ ရှန်းကျန်းမှာ သူ၏ သမီးအတွက် ကျွန်တစ်ယောက်နှင့် တူနေပုံရသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် ရှန်းကျန်းက ဤကဲ့သို့ ပြုမူနေမည် မဟုတ်သလို ရွှမ်းယီနန်းတော်သို့ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာများကို ယူဆောင်လာမည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားဆီကနေ နောက်တစ်ခု အကူအညီတောင်းစရာ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား သဘောတူမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"တကယ်လို့ မင်းက ခရုလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို ကူညီခိုင်းချင်တာဆိုရင်တော့..." လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

ရှန်းကျန်းက ကမန်းကတန်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် ဆိုလိုတာက အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး" သူက အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးမှာ အစေခံတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဆက်နေခွင့် ပြုနိုင်မလား"

"ဟင်"

'ဘာလား။ ငါက ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ အကောင်းဆုံး ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်ကို ရလိုက်တာလား'

"ကျုပ်က ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူး။ ကျုပ်က တစ်လလောက်ပဲ နေမှာပါ..." လုကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမှုကို မြင်သောအခါ ရှန်းကျန်းမှာ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူက ကမန်းကတန်း ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က လဝက်လောက်ပဲ နေမှာပါ။ လဝက်လောက်ဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

…