အခန်း ၁၆၃၃

အခန်း (၁၆၃၃) သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်း (၂)

လီချွင်းက ထိုစကားများထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ယောက်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့က ရွှမ်းယီနန်းတော်ကို စေတနာနဲ့ ကူညီပေးဖို့ လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအစေခံလေးက ကျွန်တော်တို့ကို မျက်ကန်းတွေလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက အရမ်းကို လွန်ကဲလွန်းတယ်"

"ဟုတ်လို့လား" လီချွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက အစေခံ ရှန်းကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အဲဒါ တကယ်ပဲလား"

အစေခံ ရှန်းကျန်းမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူ၏ ကျောပြင်က မတ်မတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ တော်တော်လေး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အစေခံတစ်ဦး၏ အထောက်အထားနှင့် မကိုက်ညီပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ ကိုယ်ဟန်က ရွှမ်းယီနှင့် တော်တော်လေး ဆင်တူနေပေသည်။

"ကြည့်စမ်း။ ဒါက ဘယ်လို အမူအကျင့်မျိုးလဲ"

ရှန်းကျန်း၏ မောက်မာသော ကိုယ်ဟန်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများက ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာကြသည်။

လီချွင်းက အစေခံ ရှန်းကျန်းကို ကမန်းကတန်း ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန်... လူတိုင်းကို တောင်းပန်လိုက်"

"တောင်းပန်ရမယ်" အစေခံ ရှန်းကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

'ဒီခွေးကောင်တွေကို ငါက တောင်းပန်ရမယ်ပေါ့'

အစေခံ ရှန်းကျန်းက သက်ပြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပေသည်။

"ဟင်" လီချွင်းက အစေခံ ရှန်းကျန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းက မျှော်နန်းသခင်လုရဲ့ လူ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဒီလိုမျိုး ပြုမူလို့ မရဘူးလေ"

အစေခံ ရှန်းကျန်းက လီချွင်းကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။

"ရွှမ်းယီနန်းတော်ကနေ နှင်ထုတ်ခံချင်လို့လား"

'ရွှမ်းယီနန်းတော်ကနေ နှင်ထုတ်ခံရမယ်။ အဲဒါက ခရုလေးကို ငါ ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလို အဖြစ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး'

အစေခံ ရှန်းကျန်းက ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများကို တွေးတောနေသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

'ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ဂုဏ်သိက္ခာက အရမ်းကြီး အရေးမကြီးပါဘူး'

"တောင်းပန်ပါတယ်" အစေခံ ရှန်းကျန်းက လက်သီးဆုပ်မိုးလျက် ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများကို ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ။ ကိစ္စသေးသေးလေးပါပဲ"

ရှန်းကျန်းမှ လူများသည် သဘောထား သေးသိမ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက ကောင်းကင်ထဲရှိ ထန်ရှီကို အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ကြသည်။

လုကျိုးသည် အဆိပ်ပြင်းသော သွေးမိုးများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို လုံးဝ မခံရကြောင်း မြင်သောအခါ ရွှမ်းယီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

'ဆရာ့ရဲ့ အံ့ဖွယ်အမှတ်အသား ဝတ်ရုံဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ပြသနေပြီပဲ'

အံ့ဖွယ်အမှတ်အသား ဝတ်ရုံကို နတ်နဂါး အရွတ်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိပေသည်။ နတ်နဂါးကို မဆိုထားနှင့်။ မြွေနှင့်တူသော ထန်ရှီမှာ သာမန် နဂါးများ၏ ရှေ့တွင်တောင် လောက်ကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ လောက်ကောင် တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နဂါးတစ်ကောင်ကို ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ဝီ

နောက်ဆုတ်မည့်အစား လုကျိုးက လက်ထဲတွင် အမည်မဲ့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှမ်းယီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မျှော်နန်းသခင်လု"

"ဒါက..." အစေခံ ရှန်းကျန်းက လုကျိုးကို နားလည်ပေသည်။ သူက ရှင်းပြလိုက်၏။

"ထန်ရှီက သွေးမိုးတွေ ထွေးထုတ်နေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သူ စီစဉ်နေတာပါ"

"ကျွမ်းကျင်သူတွေ အားလုံးက ရဲရင့်ကြတာပဲ"

သွေးမိုးများက ဆက်လက် ရွာကျနေပြီး လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။

လုကျိုးက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးမိုးများကြားသို့ ပစ်ဝင်သွားတော့၏။

လျှပ်စစ်လှိုင်းများ လင်းလက်နေသော စွမ်းအင် ဓားများ ပစ်ထွက်လာစဉ် လေထုထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နတ်တာအို စွမ်းအားက အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင် ဓားများက ထန်ရှီ၏ လည်ချောင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ကျောဘက်မှ ပြန်ထွက်လာကာ ကောင်းကင်ထဲ ပြန်ရောက်လာသည်။

အဆိပ်ပြင်းသော သွေးမိုးများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ ထို့နောက် ဒဏ်ရာမှနေ၍ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသော ထန်ရှီ၏ အစစ်အမှန် သွေးများဖြင့် အစားထိုးသွားတော့သည်။

"ပြီးသွားပြီလား"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ထန်ရှီကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ရှီ၏ အရေခွံများမှာ ရှေးသစ်ပင်တစ်ပင်၏ သစ်ခေါက်နှင့် တူပေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများက ပုလဲနက်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နေနှင့်လကဲ့သို့ ကြီးမားလှ၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေပေါင်း သောင်းချီ ရှည်လျားပြီး ၎င်းက ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသောအခါ ထူထဲပြီး ရှည်လျားသော နွယ်ပင်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပုံပေါ်သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်လည်း ကောင်းလှပေသည်။

တိမ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြယ်လွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံက တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့၏။

စွမ်းအင် ဓားများက ထန်ရှီ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကို တိကျစွာ ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီးနောက် စွမ်းအင် ဓားများက ခေါင်း၏ အနောက်ဘက်မှ ပြန်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုကျိုးက လေထဲတွင် ရပ်နေရင်း အမည်မဲ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့၏။ ထန်ရှီ၏ ဒဏ်ရာများမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးများကို တားဆီးထားပြီး သူ့ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေခဲ့ချေ။

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ခဏမျှကြာအောင် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းကောင်းတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုလဲ"

"အဲဒါက ယင်းလုံ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ထန်ရှီ ဖြစ်နေတာ"

"အဲဒါက ထန်ရှီရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ"

သဘာဝကျစွာပင် ရှေးဟောင်း သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူ တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ သိပ်မလွယ်ကူလှချေ။ ယခင်က ထန်ရှီသည် ရွှမ်းယီနှင့် အခြားသူများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ရှန်းကျန်းနှင့် ခဏမျှ တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးသည်။ လုကျိုးက ၎င်း၏ နှလုံးသားတစ်လုံးကိုလည်း ဖောက်ထွင်းခဲ့သေး၏။ အချုပ်အားဖြင့် ၎င်းက အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ၎င်း၏ အားနည်းချက်ကို ဖောက်ထွင်းရန် လုကျိုးအတွက် သိပ်လွယ်ကူမည် မဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် လုကျိုးက အမည်မဲ့ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ထွက်ခဲ့စမ်း"

အမည်မဲ့က အပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ထန်ရှီ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ၎င်းက ထန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရက်စက်စွာနှင့် တိကျစွာ ခွဲစိတ်လိုက်သည်။

"နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ..."

တောက်ပနေသော နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲတစ်ခုက ထန်ရှီ၏ ရင်ဘတ်မှနေ၍ လုကျိုးဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့၏။ အမည်မဲ့နှင့် နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲကို သူ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ပေပေါင်း သောင်းချီ ရှည်လျားသော ထန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ကမ္ဘာမြေနှင့် တောင်တန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။

လုကျိုးက လှည့်ကာ အခြားသူများ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်းယီက လုကျိုးကို လက်သီးဆုပ်မိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်ပွဲနဲ့အတူ ပြန်လာနိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် မျှော်နန်းသခင်လု"

ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများက လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပေသည်။

"ရွှမ်းယီနန်းတော်မှာ ဒီလို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး"

ရွှမ်းယီက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်လာသော ဂုဏ်ယူမှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။ သူက လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်းကျန်းခန်းမက ကျုပ်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေက သိပ်အသုံးမဝင်ခဲ့ပေမဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျုပ် တန်ဖိုးထားပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပြန်ရောက်ရင် ဧကရာဇ်ရှန်းကျန်းကို သူ့အကြောင်းကိုပဲ သူ ပိုပူပန်ဖို့နဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရွှမ်းယီနန်းတော်ဆီ ပြေးမလာဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ"

အစေခံ ရှန်းကျန်း "?"

ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများက ရွှမ်းယီ စကားထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုကို မည်ကဲ့သို့ မကြားဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် သူတို့က တကယ်ပဲ အမိန့်များကို လိုက်နာပြီး ကူညီရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားများကြောင့် သူတို့ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားကြသော်လည်း သူတို့က ဘာမှ မပြောရဲကြချေ။ သူတို့က ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

ရှန်းကျန်းခန်းမမှ လူများ ထွက်သွားပြီးနောက် လီချွင်းက မျက်လုံးကို လှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှန်းကျန်းခန်းမက အဲဒီ အဘိုးကြီးက ငါတို့ကို ဘာလို့ ကူညီပေးတာလဲ။ သူက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဒီလောက် သဘောကောင်းနေတာ ထူးဆန်းတယ်။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သဘောကောင်းနေတဲ့ သူတွေကို ငါတို့ သတိထားရမယ်။ သူတို့က များသောအားဖြင့် သစ္စာဖောက် ဒါမှမဟုတ် သူခိုးတွေပဲ"

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ သတိထားဖို့ လိုတယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

အစေခံ ရှန်းကျန်း "..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

"ထန်ရှီကို ငါ ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ သူ့ရဲ့ အလောင်းကို မင်းတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်တော့"

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲမှာ လုကျိုး၏ အပိုင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူ့ဆီမှ မည်သူမျှ ယူ၍ မရနိုင်ချေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျှော်နန်းသခင်လု" ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းလင်းလိုက်ကြ"

ရွှမ်းယီနန်းတော်မှ လူများက ထန်ရှီ၏ အလောင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြ၏။

နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ မပါလျှင်တောင်မှ ထန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရရှိနိုင်သော အရာများစွာ ရှိပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစေခံ ရှန်းကျန်းက မေးလိုက်၏။

"ဆရာကြီး၊ ဒီဝတ်ရုံက..."

"မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို သတိထားပါ" ရွှမ်းယီက တည်ငြိမ်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

အစေခံ ရှန်းကျန်းက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

'လောင်ရွှမ်း၊ အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို ပျော်ခွင့်ပေးထားလိုက်မယ်။ ငါ သည်းခံမယ်'

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် မျှော်နန်းသခင်လု ဝင်ပါပေးလို့သာ တော်တော့တယ်။ မဟုတ်ရင် ဆိုးကျိုးတွေကို မှန်းဆနိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒါက မြွေတစ်ကောင်ပဲ၊ နဂါး မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရတာ"

"ရွှမ်းယီနန်းတော်မှာ ထန်ရှီ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယခုလေးတင်မှ ရောက်လာသော ကျန်းဟယ်က မေးလိုက်၏။

"အဲဒါက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ"

"ထောင်ချီအေးချမ်းမျှော်စင်က ယင်းလုံရဲ့ လက်နက်ကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာလေ။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒါက လက်နက်ကို လုယူပြီး နဂါးစစ်စစ် တစ်ကောင် ဖြစ်လာချင်နေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မသေးပါဘူး"

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။

လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီလက်နက်က ထောင်ချီအေးချမ်းမျှော်စင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတာ အရမ်းကြာပြီလေ။ အဲဒါက ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်။ ထန်ရှီက တကယ်ကို ဇွဲကောင်းတာပဲ"

"ဒါဆိုရင် ယင်းလုံက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ" ကျန်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။ ယင်းလုံ ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို မည်သူကမျှ မသိကြချေ။

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာမြေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ယင်းလုံက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်။ သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး"

"အဲဒီအဖြေကို အထွတ်အမြတ်ခန်းမ၊ ဒါမှမဟုတ် မဟာအသူရာမြေမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေပဲ သိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်" လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။

ရွှမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့ ပြန်ကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လုကျိုးသည် ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေချင်တော့သဖြင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အထွတ်အမြတ်ခန်းမတွင် ဖြစ်သည်။

မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အချိန်ကာလတစ်ခုအပြီးတွင် တရားမျှတမှု ချိန်ခွင်မှာ နောက်ဆုံး၌ တည်ငြိမ်သွားတော့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွားကျန့်ဟုန်က လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်၊ အခု တည်ငြိမ်သွားပါပြီ။ သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းအရ အဲဒါက ရွှမ်းယီနန်းတော်က သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူကြောင့် ဖြစ်လာတာပဲ နေမှာ"

မင်ရှင်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဧကရာဇ်ရွှမ်းယီက မကြာသေးခင်ကမှ မဟာ နတ်ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့တာ။ အချိန်ရရင် သူ့ကို ခန်းမဆီ ဖိတ်ပြီး စကားပြောကြရအောင်"

"မဟာ နတ်ဘုရင် တစ်ပါးလား"

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင် သာမန် သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူ တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ သူသာ အထွတ်အထိပ် သက်ရှိတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ မျှခြေညီမျှမှုအတွက် သူ အကျိုးပြုနိုင်လိမ့်မယ်" မင်ရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဟွားကျန့်ဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီးက အမြော်အမြင်ရှိတာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက ရွှမ်းမုန့်ခန်းမက ဝူဇူးက အရမ်းကို ယုတ်မာလွန်းတယ်။ သူက လောကကြီးရဲ့ မျှခြေကို ထိခိုက်စေပြီး ချည်နှောင်မှုတွေကို တိတ်တဆိတ် ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မင်ရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"ချီရှန့် ဘယ်မှာလဲ"

"သူ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် အရမ်း ပေးထားတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်" ဟွားကျန့်ဟုန်က ပြောလိုက်၏။

မင်ရှင်းက ဟွားကျန့်ဟုန်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ထို့အစား သူက ပြောလိုက်၏။

"ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဟွားကျန့်ဟုန်မှာ ထွက်သွားရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူမ အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ ခန်းမထဲမှ မင်ရှင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျူးဟုန်ကုန်းကိုပါ ခေါ်ခဲ့လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

…