အခန်း ၃၇၅

အခန်း (၃၇၅) စမ်းကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်

ကောင်လေးသည် သူ၏ညီမလေးကို ရေနှစ်ဇွန်းခန့် ဂရုတစိုက် တိုက်လိုက်ပြီးနောက် ယောင်ရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်ညီမလေးပါ… မမ... သူမ ဘာဆေးလိုတယ်ဆိုတာ သိလားဟင်…"

ကောင်လေး၏ ညီမလေး ခြေထောက်ပေါ်ရှိ သစ်မြစ်ကဲ့သို့ ပုံပျက်နေမှုများကို ကြည့်ရင်း ယောင်ရန် သည် ထိုမိန်းကလေး၏ ဗီဇပြောင်းလဲမှုမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက် လေသည်။ အချိန်မီ မကုသပါက သူမသည် မကြာမီမှာပင် ဗီဇပြောင်း သစ်ပင်တစ်ပင်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ယောင်ရန်သည် ကုတင်အနားသို့ တိုးသွားကာ မိန်းကလေး၏ သွေးခုန်နှုန်း၊ အပူချိန်နှင့် ခြေထောက်များ ကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက်…၊

"ငါ သူ့ကို ပျောက်အောင် ကုပေးနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်း ချန်စီကျိန်း ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ သွားရှာ ပေးရမယ်…"

သူမ၏ စကားကြောင့် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ သူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး! ကျွန်တော် အခုပဲ သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်…"

မထွက်ခွာမီ ကောင်လေးသည် သူ၏ ညီမလေး၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ သည်။

"အစ်ကို ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်နော်…"

ထို့နောက် သူသည် ယောင်ရန်နှင့် လုံယုတို့ဘက် သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မမ... ကျွန်တော့်ညီမလေးကို အပ်ခဲ့ပါတယ်နော်…."

ယောင်ရန်က သူ့အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့… မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ဆို မင်းညီမလေး ပြန်ကောင်းနေလောက်ပါပြီ…"

သံသယ ရှိနေသေးသော်လည်း ကောင်လေးသည် သူမကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ညီမလေးကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွါသွားလေတော့သည်။

ကောင်လေး ထွက်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် ကန်ရေပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ မိန်းကလေးငယ်အား ရေအနည်းငယ် တိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ သစ်မြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ခြေထောက်များကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။

ရေကန်ရေကို သောက်သုံးပြီးသော်လည်း ပုံပျက်နေမှုမှာ အပြောင်းအလဲ မရှိသေးသည်ကို မြင်သဖြင့် ယောင်ရန်သည် ကန်ရေကို မိန်းကလေး၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လောင်းချကြည့်လိုက်လေ သည်။ ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေများသည် ရေစီးကြောင်းကျန်မနေဘဲ သစ်မြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ် နေသော ခြေထောက်များထဲသို့ စုပ်ယူသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် အကြာတွင် သစ်မြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ခြေထောက်များသည် စတင် ပျော့ပျောင်း လာခဲ့လေတော့သည်။

ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော လုံယုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်ပြောလိုက်လေသည်။

"ထိရောက်နေပြီ…"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ မိန်းကလေး၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကန်ရေကို နည်းနည်းစီ ဆက်လက် လောင်းချပေးလိုက်လေသည်။ သစ်မြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ခြေထောက်များက ကန်ရေကို စုပ်ယူလိုက် တိုင်း သူမက ရေထပ်လောင်းပေးကာ မိန်းကလေး၏ ခြေထောက်များ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည် အထိ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ပေးခဲ့လေသည်။

မိန်းကလေး၏ ခြေထောက်မှ ကွာကျလာသော သစ်မြစ်ခြောက်အချို့ကို ကောက်ယူကာ ယောင်ရန် သည် သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ခုကို ချိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအမြစ် ခြောက်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် လူ၏ တစ်ရှူးအပျော့၊ ကြွက်သားများနှင့် အာရုံကြောများနှင့် တူသော ဖွဲ့စည်းပုံကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် ထိုအမြစ်ခြောက်ကို လုံယုအား ပြသကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အာယု... ဒါကို ကြည့်ပါဦး…"

လုံယုသည် သူမထံမှ အမြစ်ခြောက်ကို ယူကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အမြစ်ခြောက်အတွင်းရှိ ဖွဲ့စည်းပုံကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

အမြစ်ခြောက်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်ရင်း သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအမြစ်က တကယ်ကို သူ့ရဲ့ ခြေထောက်အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ…"

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ထပ်မံ မေးလိုက်လေသည်။

"အာယု... ဒီဘဝမှာ ပုံပျက်ယွင်းမှုက ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာတယ်လို့ မထင်ဘူးလား…"

လုံယုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်… ငါတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ပုံပျက်ယွင်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်က လေးနှစ်ကျော်မက ကြာခဲ့တာ... ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး ခြောက်နှစ်မြောက်ကျမှ အချို့ လူသားတွေဟာ ဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ တွေအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြတာ…"

အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူက မေးလိုက်လေသည်။

"ရန်ရန်... ဒီလို ပုံပျက်ယွင်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်က ဘာလို့ ပိုမြန်လာတာလဲဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းလို့ ရလား…."

ယောင်ရန်က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မက ဇီဝဗေဒ ပညာရှင် မဟုတ်တော့ အကြောင်းအရင်းကိုတော့ မပြောနိုင်ဘူး…"

ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမက အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"ဒါကို ဝူယဲ့ဟောင်ကို မျှဝေပေးသင့်သလား… သူ ပြောသလို 'အော်ရီဂျင်' က 'သေတ္တာတော်ကို တုံ့ပြန်ဖို့ တည်ထောင်ခဲ့တာ မှန်ရင်တော့ သူတို့မှာ အနည်းဆုံးတော့ 'သေတ္တာတော်' လိုမျိုး နည်းပညာတွေ ရှိသင့် တာပေါ့…"

"ဒီအန်အေ သုတေသနမှာ 'သေတ္တာတော်' ထက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ နည်းပညာတွေရှိတဲ့သူ မရှိဘူး… အကယ်၍ 'အော်ရီဂျင်' က သာ သူတို့နဲ့ တန်းတူ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေအတွက် အဖြေကို သူတို့ ရှာပေးနိုင်လိမ့်မယ်…"

လုံယုသည် သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုးများ တွက်ဆကာ စဉ်းစားနေမိလေသည်။

ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"စမ်းကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်… ဝူယဲ့ဟောင် ပြောတာတွေ မှန်၊ မမှန် စမ်းသပ်ဖို့နဲ့ 'အော်ရီဂျင်' က မဟာ မိတ်လား၊ ရန်သူလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် ဒီကိစ္စကို အသုံးပြုလို့ ရတာပေါ့…"

"ကောင်းပြီလေ… ရှင် ပြောသလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့…"

ယောင်ရန်က သဘောတူလိုက်ပြီး အမြစ်ခြောက်ကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်လေ သည်။

သူတို့ တိုင်ပင်နေစဉ်မှာပင် မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ချောင်းလေးများ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ထိုအရာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ နိုးလာပြီ ထင်တယ်…"

ထိုစကားကို ကြားသော် ယောင်ရန်သည် မိန်းကလေးငယ်ထံ သို့ လှည့်ကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးလိုက် လေသည်။ သူမ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘဲ အာဟာရချို့တဲ့နေရုံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ယောင်ရန် သည် သူမ နိုးလာသည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးခဲ့လေသည်။

မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယောင်ရန်က သူမကို ပြုံးပြကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး... ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား…"

မိန်းကလေးငယ်က သူမကို ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အားနည်းသော အသံဖြင့် မေးလာ ခဲ့လေသည်။

"မမက ဘယ်သူလဲဟင်… ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုရော ဘယ်မှာလဲ…"

မိန်းကလေးငယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောနိုင်သည်ကို မြင်သဖြင့် ယောင်ရန်က ပြန်ဖြေလိုက် လေသည်။

"ညီမလေးရဲ့ အစ်ကိုက ညီမလေးကို ကုပေးဖို့ အစ်မတို့ကို ခေါ်လာတာပါ… သူ အခု အပြင်မှာ အလုပ် သွားလုပ်နေတယ်၊ သူ ပြန်လာတဲ့အထိ အစ်မတို့ ဒီမှာ စောင့်နေပေးမယ်နော်…"

မိန်းကလေးငယ်သည် ယောင်ရန်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို သတိပြုမိသဖြင့် ယောင်ရန်က မေးလိုက်လေသည်။

"ရေဆာလို့လား… သောက်ချင်လား…"

မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ ဖျော့တော့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းခါပြကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ရေကန်ရေပုလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ခေတ္တ မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ရေမဆာပါဘူး… ဒီရေကို အစ်ကို့အတွက် ချန်ထားပေးလိုက်မယ်…"

ပုလင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ရေပုလင်း သုံးပု လင်းကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမက ပုလင်းများကို ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"တခြား ရေတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်… ရေဆာရင် သောက်လိုက်နော်…"

ထပ်မံရရှိလာသော ရေပုလင်းများကို မြင်သောအခါမှ မိန်းကလေးငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငြိမ့် လိုက်လေတော့သည်။

ယောင်ရန်က ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး ကိုယ့်ဘာသာကို သောက်နိုင်ရဲ့လား…"

မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမထံမှ ပုလင်းကို ယူလိုက်လေသည်။ သူမ ရေကို မနားတမ်း သောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယောင်ရန်က သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ဖြည်းဖြည်း သောက်ပါကွယ်"

မိန်းကလေးငယ် ကန်ရေကို သောက်သုံးပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ပြောင်းဖူး နှင့် ကြက်ဥ ဆန်ပြုတ်တစ်ဇလုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အမွှေးနံ့များက အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

မိန်းကလေးငယ် ဗိုက်ဆာဆာဖြင့် တံတွေးမြိုချနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ယောင်ရန်က မေးလိုက်လေ သည်။

"ညီမလေး ကိုယ့်ဘာသာကို စားနိုင်ရဲ့လား…"

ကန်ရေကို သောက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်သည် အားအနည်းငယ် ပြန်ပြည့်လာသဖြင့် ထထိုင်နိုင် သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင် မေး လိုက်လေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ကျွန်မအတွက်လားဟင်…"