အခန်း ၄၃၉

Vol. 44 Ch. 439

အခန်း ( ၄၃၉ ) မှတ်မိသွားခြင်း

ဤရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက မပြန့်ကျဲသေးသော လူငယ်များကြားတွင် စကားဝိုင်းကို ချက်ချင်း မီးတောက်သွားစေ၏။

မျက်မှန်တပ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ဆွေးနွေးလာပြီး အခြေအနေကို ထက်မြက်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလေသည်။ "ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ပြန်သွားရင်တောင် တော်တော် ခက်ခဲလိမ့်မယ်နော်... နန်းတွင်းက အမတ်တွေက သေချာပေါက် ကန့်ကွက်ကြမှာပဲလေ..."

"သူတို့က ပင်လယ်ကို ဖြတ်ပြီး လူရိုင်းနိုင်ငံကို သွားတိုက်တာက အားထုတ်ရတာနဲ့ မတန်ဘူးလို့ သေချာပေါက် ထင်ကြမှာပဲ။ သူတို့မြေကို ရလည်း အကျိုးမရှိဘူး... သူတို့လူတွေကို ရလည်း ကျွန်ခံဖို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုပြီး အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ လူအင်အားကို ဖြုန်းတီးရာရောက်ပြီး ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူးလို့ ပြောကြလိမ့်မယ်..."

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အားကစားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။ "တန်ဖိုး... သူတို့က မသိလို့ပါ... တကယ်လို့ ငါသာ ကံကောင်းထောက်မလို့ ဒါရိုက်တာကျန်းဆီကနေ အချိန်ခရီးသွား လက်မှတ်တစ်စောင်ရခဲ့ပြီး မင်မင်းဆက်ကို သွားခွင့်ရမယ်ဆိုရင်... ငါ ပထမဆုံးလုပ်မယ့် အလုပ်က နန်းတော်တံခါးဆီ ပြေးသွားပြီး ဟုန်ဝူဧကရာဇ်နဲ့ အဲ့ဒီ နန်းရင်းဝန်တွေ... အမတ်တွေ အားလုံးကို အဲ့ဒီ ကျွန်းလေးပေါ်မှာ ရွှေတောင် ငွေတောင်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ပြောပြပစ်မှာ..."

"ဆာဒို ရွှေတွင်းနဲ့ အီဝါမီ ငွေတွင်းတွေက အမြတ်အစွန်း အများကြီးထွက်တဲ့ ဧရာမ မိုင်းတွင်းကြီးတွေချည်းပဲလေ..."

အနီးနားရှိ လူတစ်ယောက်ကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မြေပုံတစ်ချပ်ယူသွားပြီး မိုင်းတွင်းတွေရဲ့ တည်နေရာကို သူတို့အတွက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်သားပေးရမယ်... ဆွဲဆောင်မှု လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေသရွေ့ သူတို့ သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားသွားမှာပဲ..."

"သတ္တုတွင်းတွေတင် မကဘူးလေ..." အခြားအသံတစ်ခုက ဝင်လာပြန်သည်။ "ငါတို့က ခေတ်မီ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေ တင်ထားတဲ့ သင်္ဘောအနည်းငယ်ကို ပို့ပေးမယ်... အမြောက်တွေ တပ်ဆင်ပြီး အဲ့ဒီကျွန်းကို ပြားကပ်သွားအောင် ပစ်ခတ်ပစ်မယ်..."

"အမြောက်တွေက အင်အား မလုံလောက်သေးဘူး... ငါတို့ဆီမှာ ဒုံးကျည်တွေသာ ရှိရင် တိတိကျကျ ပစ်ခတ်လို့ ရမှာ..."

"ငါ့ကိုသာ မေးရင်တော့... အဲ့ဒီကို နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံးလောက် ပို့လိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြီးသွားမှာပဲ..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်များဖြင့် ဝင်ရောက်ဆွေးနွေးကြပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သည့် အကြံဉာဏ်အမျိုးမျိုးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေးနေကြရာ သူတို့၏ စကားလုံးများတွင် သမိုင်းအပေါ် နှမြောတသဖြစ်မှုနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

၎င်းကို တူညီသော အိပ်မက်များအကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ သူတို့ သတ်မှတ်ထားကြပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည့်အခါ လက်အင်္ကျီများကို ပင့်တင်ကာ ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာကြသည်။

သူတို့ မသိခဲ့သည့် အရာမှာ သူတို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားဝိုင်းကို မင်မင်းဆက်မှ လူများက အလွန် သေချာစွာ နားထောင်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ စကားများကို နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ခြင်းပင်။

အောက်မေ့ဖွယ်ခန်းမအတွင်း၌ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဤထူးခြားသော မဟာဗျူဟာ ဆွေးနွေးပွဲကို ကျန်းယဲ့ကတော့ သဘာဝကျကျပင် မသိရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ဘတ်စ်ကားအနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ချန်ချင်းက လမ်းပြအဖြစ် အောင်မြင်စွာ တာဝန်ယူလိုက်ပြီး မဟာမင်မင်းဆက်အဖွဲ့ကို နေရာထဲမှ ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ထုတ်လာကာ ကားပေါ်သို့ ပြန်လည်ခေ့်ဆောင်လာလိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသည့် ကျန်းယဲ့ကို မြင်သည့်အခါ သူ၏ အမှားအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော ချီမင်းသားက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားမှားမှုကြောင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားတော့မလို့..."

သူ၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပေါ့ပါးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... ခင်ဗျားက မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်ပြီး မြန်မြန် ရှောင်ထွက်လာနိုင်ရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး..."

သူက တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား သိချင်စိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ခုနက စကားပြောတာ အရမ်းကို ပြတ်သားနေတယ်နော်... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ အဲ့ဒီကို ပြန်ရောက်ရင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား... သူတို့ကို အကုန် ရှင်းပစ်မလို့လား..."

ကျန်းယဲ့က သူ့ကို အပြစ်တင်ပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်သည့်အခါ ချီမင်းသားက ပို၍ ရဲတင်းလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော်လည်း အနည်းငယ် ကောက်ကျစ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိဖူးသည့် ခိုင်မာသော အကြည့်များ ပါဝင်နေ၏။

"လုပ်မှာပေါ့..."

သူက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များကို နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည့် ဟုန်ဝူဧကရာဇ်ထံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ခမည်းတော်... အကယ်၍ သားတော်က တကယ်ပဲ လုပ်မယ်ဆိုရင်... ခမည်းတော်က ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က မျက်ခွံများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို သဘောကျပုံရသည့် သူ၏ သားကို အေးတိအေးစက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သားဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်လေးများကို သူ အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ချေသည်။

သူ၏ မျက်နှာက အမူအရာမဲ့နေပြီး အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများတွင်တော့ ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "ဒါက သေးငယ်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်နေမှတော့ စောစော ကုသနိုင်လေ ပိုကောင်းလေပဲ... ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုတယ်... အကယ်၍ အမြစ်ပြတ်အောင် မရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့..."

သူ၏ အကြည့်က ချီမင်းသားအပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ "မင်းလည်း ပြန်လာစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ချီမင်းသားမှာ အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့မသွားချေ။ ထို့အစား သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသည့်အခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းယဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ ကျေနပ်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာရ၏။

နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးစီး၍ ကားပေါ်သို့ တက်လာသည့် ချန်ချင်းကလည်း ၎င်းကို မတော်တဆ ကြားလိုက်ရသည်။ သူက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မျက်မှန်မှန်ဘီလူးနောက်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာ အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ သူက ကြားလိုက်ရသည့် အဖြေကို အလွန် ကျေနပ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းလှချေသည်။

ဘတ်စ်ကား ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေပြီး ယာဉ်မောင်းက ဂီယာကို ပြောင်းလိုက်ချိန်မှာပင် နဖူးတွင် ချွေးစေးလေးများ ထွက်နေသည့် ဆံပင်မြီးဖြန်းစည်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဘတ်စ်ကားရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပြေးလာခဲ့သည်။

သူမတွင် ရှင်းလင်းသည့် ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး ဘတ်စ်ကားတံခါးပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက အတွင်းဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်းကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းယဲ့၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားရ၏။

ဒုက္ခပဲဟေ့...

သူတို့က နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လွင်သွားတာများလား...

သူက သတိလက်လွတ်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်စေ့ကို ကားတံခါးဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်လေသည်။

ကားအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည့် ဟူရုံက ထိုပြည်နယ်မှ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အောက်မေ့ဖွယ်ခန်းမအတွင်း၌ သူမသည် ချီမင်းသားတို့ အဖွဲ့၏ အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေမှုများကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူမက ဝင်မပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့ ပြောခဲ့သည်များကို မှတ်သားထားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ချီမင်းသား၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ထူးထူးခြားခြား လေးနက်နေသော၊ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များပင် ပါဝင်နေသော အကြည့်များကို မှတ်မိနေချေသည်။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် နေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက ပိုပို၍ အားကောင်းလာရ၏။

မင်မင်းဆက်ဆီ ပြန်မယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ လူငယ်လေးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး စကားပြောချင်တယ်...

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ရိုးသားမှုက သူမကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေသည်။

အခြားသူများ အားလုံးက ၎င်းကို နောက်ပြောင်မှု တစ်ခု သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မရှိ စကားပြောနေခြင်းဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြနေသည့် အသံတစ်ခု အမြဲ ရှိနေ၏။

မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး... သူက တကယ် အတည်ပြောနေတာ...

ထူးဆန်းသည့် ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုအလား သူမက ထိုသူတို့ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ကားပါကင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စတင်ထွက်ခွာတော့မည့် ခရီးသွား ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

သူမက ကားတံခါးနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ ပထမဆုံးအကြည့်က လမ်းဘက်ထိုင်ခုံအနီးတွင် ထိုင်နေသည့် ချီမင်းသားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ သူမ၏ ဒုတိယအကြည့်ကတော့ ကားတံခါးကို ကျောပေးကာ အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ထားသည့် ဧည့်လမ်းညွှန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ထိုကျောပြင် ပုံရိပ်က... ပိုကြည့်လေလေ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပိုတူလာလေလေပင်။

ဟူရုံ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင်တော့ သူမ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကိုးကွယ်နေသည့် ကျန်းယဲ့၏ ပိုစတာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ကျန်းယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် ကျောပြင်ပုံရိပ်တို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့၏။

လွတ်သွားတာထက်စာရင် အမှားခံလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်ဆိုသည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သူမက လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုရင်းနှီးနေသည့် ကျောပြင်ပုံရိပ်အား ကြည်လင်သည့် အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း..."

ဤအသံကို ကြားသည့်အခါ ကျန်းယဲ့မှာ လန့်သွားရ၏။

သေစမ်း...

သူက အနုပညာဆန်ဆန် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရုပ်ဖျက်ထားတာကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနေရသေးတာလဲ...

ဒီနှစ် ပရိသတ်တွေအားလုံးက မီးလျှံရွှေမျက်လုံးတွေများ ရထားကြတာလားဟ...

ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း မြင်သည့်အခါ ကျန်းယဲ့မှာ ကားအောက်ရှိ ဟူရုံကို လှည့်ကြည့်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ဟူရုံက သူလှည့်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများဖြင့် မျက်နှာမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ချောမောလှသည့် ဒါရိုက်တာကျန်းနှင့် တကယ်ပင် အတော်လေး ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက သူ့ကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အထူးသဖြင့် အားကိုးရာမဲ့နေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပါဝင်နေသော ထိုမျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းယဲ့၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်မျှင်လေးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ ကောင်းပြီလေ... သူ တကယ်ကို အမှတ်မိခံလိုက်ရတာပဲ...

သူ အတော်လေး အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီလူက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ သူ့အမေရင်းတောင် သူ့ကို မှတ်မိဖို့ ခက်ခဲလောက်တဲ့အထိ ရုပ်ဖျက်ထားတာကိုတောင် တိတိကျကျ မှတ်မိခံနေရတုန်းပဲ...

ဟူရုံ၏ ပါးစပ်က ဟဟလေးဖြစ်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် စကားတစ်ခုခုကို ပြောထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းယဲ့က အလျင်အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့သည့် အပြုံးဖြင့် သူမကို တိုက်ရိုက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကားပေါ် အရင်တက်ခဲ့ပါ... ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ဟူရုံအနေဖြင့် သက်ရှိ သမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များ နှင့် သူမ၏ အိုက်ဒေါကို အနီးကပ် တွေ့ဆုံရမည့် ဤဘဝတွင် တစ်ခါသာ ရနိုင်သည့် အခွင့်အရေးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်နိုင်မည်နည်း။

သူမက သွက်လက်သည့် ယုန်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကားထဲသို့ ချက်ချင်း ခုန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ကားပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ကားနောက်သို့ လိုက်စဉ်က သူမတွင် ရှိခဲ့သည့် ရဲရင့်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရီးသွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဘတ်စ်ကားကြီးရှေ့တွင် မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် တင်းမာမှုများဖြင့် အစားထိုး နေရာယူသွားလေသည်။

သူမက ကားထဲတွင် အနေရခက်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ချီမင်းသားကို သတိထားကာ ကြည့်နေရင်း ကားပေါ်ရှိ နောက်ခံအမျိုးမျိုးမှ လာသည့် အခြားသော ခရီးသွားကိုးဦးကိုလည်း တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများက သိချင်စိတ်များ၊ အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် နီရဲနေခဲ့သည်။

အခန်း ၄၃၉ပြီး၏။