အခန်း ၆၀၁

အခန်း (၆၀၁) ကောလဟာလများ

ဆုမိုသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားတိုလေးကို သေချာစွာ ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် ဓားသွား တစ်လျှောက် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သွားလေ၏။ ထို့နောက် လက်ချောင်းများကို အသာအယာ တောက်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဝီ…”

ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါသံက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

ဤဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သာမန်ဓားများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေပေသည်။

ဓားသွားမှာ တိုတောင်းပြီး ဓားကိုယ်ထည်မှာ ပြားချပ်နေသယောင် ရှိသော်ငြားလည်း အနီးကပ် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်တရာ လှပ သေသပ်လှသော အကွေးအကောက်များနှင့် ပုံစံများကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

အသုံးပြုထားသော သံမဏိ အမျိုးအစားမှာလည်း သာမန် မဟုတ်ချေ။ ညကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အလင်းရောင်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းအောင် ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် ထိုလူ၏ အသံပိတ် သွေးကြောကွက် ကို အသာအယာ ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

ယခုအခါ စကားပြောနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆုမိုကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဆုမို၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွား၏။ လက်ထဲရှိ ဓားတိုလေးက ထိုဓားသမား၏ နှုတ်ခမ်း နှစ်ခုကြားသို့ လျှပ်တစ်ပြက် တိုးဝင်သွားပြီး ဓားသွားကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ပါးစပ်ကို ဟခိုင်းလိုက်တော့သည်။

အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လျှာမှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"ပြောစမ်း"

ဆုမိုက ဓားတိုလေးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ လူကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤအရာများ အားလုံးကို အလွန်အမင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြုလုပ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းက ရွှီလု တစ်ယောက်ကိုမူ ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် မှင်သက် ထုံထိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေတော့၏။

ဤလုပ်ရပ်က ရိုးရှင်းသယောင် ရှိသော်ငြားလည်း ဆုမို၏ ဓားသိုင်းပညာ အပေါ် ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်မှုကို အထင်းသား ဖော်ပြနေပေသည်။

နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်စေဘဲ လျှာကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ... ထိုကဲ့သို့ ဓားတစ်လက်ကို နှုတ်ခမ်း နှစ်ခုကြားသို့ တိတိကျကျ ထိုးသွင်းနိုင်ရန်မှာ။

၎င်း၏ ခက်ခဲ နက်နဲမှုမှာ လူတို့ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားလှ၏။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိပါက ဤမျှ သိမ်မွေ့သော အဆင့်သို့ မည်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

ရွှီလု ၌ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသော်ငြားလည်း သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ညံ့ဖျင်းသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူသည် သိုင်းလောက အတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရှင် ပေါင်းများစွာကို တွေ့မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

သို့သော် ဆုမို၏ ဤမျှ ပေါ့ပါး လွယ်ကူလှသော လုပ်ရပ်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး မကြားဖူးခဲ့ချေ။

သူ၏ အရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့် အံ့ဩမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဓားသမား တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဆုမို၏ ဓားချက် မည်မျှ နက်နဲ သိမ်မွေ့ကြောင်းကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိ နားလည်ထား၏။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစား တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်း သဲ့သဲ့လေး တစ်ချက် ချကာ သူသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တော့သည်။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ နားလည်၍ မရနိုင်သော အာအာ အီးအီး အသံများသာ ဖြစ်လေ၏။

ရှင်းလင်း ပြတ်သားသော စကားလုံး တစ်လုံးမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

"ဆွံ့အ နေတာလား"

ဆုမိုသည် ရွှီလု ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီလု လည်း အံ့အားသင့်သွား၏။ ယခင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အလောင်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ခဲ့စဉ်က သူတို့ ထံမှ မပီမသ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။

သူက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်... လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အနောက်က လိုက်လာတာ... သူတို့ စကားပြောတာကို တကယ် တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရဘူး"

ဆုမိုက အင်းဟု အသံပြုလိုက်ပြီး ထိုလူ့အနီးသို့ တစ်ဖန် ချဉ်းကပ်သွားကာ ပါးစပ်ကို အတင်း ဟခိုင်း၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် ထိုလူ၏ လည်ချောင်းကို သူ၏ လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။

ဆုမိုသည် စစ်ထူလေး လိုမျိုး မြင့်မားသော ဆေးပညာ စွမ်းရည် မရှိသော်ငြားလည်း အခြေခံ ဗဟုသုတတော့ ရှိနေဆဲပင်။

ဤလောကရှိ ဆွံ့အ နေသူ အများစုမှာ နားမကြားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဘာသံမှ မကြားရသောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် စကားပြောရန် သင်ယူနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

သို့သော် ဤလူမှာ နားမကြားသူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

လည်ချောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် မည်သည့် ထင်ရှားသော ဒဏ်ရာမျှ မတွေ့ရသော်လည်း ဟနေသော ပါးစပ် အတွင်းသို့ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော လက္ခဏာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤလူသည် မွေးရာပါ ဆွံ့အ နေသူ မဟုတ်ချေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ပိုင်းမှ ဆွံ့အ သွားအောင် လုပ်ဆောင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဆုမိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သွေးကြောကွက် အပိတ်ခံထားရသော အခြား ဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး အလားတူပင် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အဆုံးတွင် သူသည် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့၏။

"တူညီတဲ့ ဒဏ်ရာ... တူညီတဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့ ပါးစပ်ဆီကနေ သတင်း တစ်ခုခု ရဖို့ ဆိုတာ လွယ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ထိုလူကို ရုတ်တရက် ဆွဲမလိုက်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အခြား ဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား ကိုပါ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်သို့ သွတ်သွင်းလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့ အစ်မယွင်... ဧည့်ခန်းဆီ ပြန်ရအောင်"

ယန်ရှောင်ယွင်က သဘောတူလိုက်ပြီး ဆုမို၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့၏။

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရွှီလုမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

"ကျွန်တော်ကရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"ရှောင်ရှောင် အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု သွားဝယ်လိုက်ပါ... အများကြီးသာ ဝယ်ခဲ့"

"..."

ရွှီလု တစ်ယောက် မှင်သက် ထုံထိုင်းသွားတော့၏။

"အကယ်၍ ကျွန်တော် ဝယ်လာတာကို သူ မကြိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒါဆိုရင် သူက ခင်ဗျားကို စားပစ်လိမ့်မယ်"

"!!!"

ဆုမို၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်လိုက်သော စကားကို ရွှီလု တစ်ယောက် အတည်မှတ်သွားတော့၏။

ကျန်းရှောင်ရှောင် ၏ စားသောက်ပုံကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူမ ဗိုက်ဆာလာသောအခါ အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်း ထိုးထည့်လိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး အလွန်တရာ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို သတိရသွားလေ၏။

သူ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အေးစိမ့်သော လေပြင်းများ ကြားတွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်တော့၏။

"ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မပေးသွားဘူးလေဗျာ"

ဘဝတစ်ဝက်လုံး သူခိုး အဖြစ် ကျင်လည်ခဲ့သော သူသည် လူတစ်ယောက်ကို လက်ဖျားနှင့်တောင် မထိဘဲ အလွတ် ခေါင်းပုံဖြတ်သွားခြင်း ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာဖြစ်ကြောင်း ယခုမှပင် ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

...

...

တည်းခိုခန်း ၏ ဧည့်ခန်းဆောင် အတွင်း၌ ငွေတစ်ပြားမျှ မကုန်ဘဲ အောင်မြင်စွာ လိမ်လည် ခေါင်းပုံဖြတ်ခဲ့ကြသော ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်နေကြသော ဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား နှစ်ဦးကို သူတို့ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က ဘေးတွင် ချထားသော စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက အသုံးဝင်ပါ့မလား"

ဤလူနှစ်ဦးမှာ အထူး နည်းလမ်းများဖြင့် အသေအချာ လေ့ကျင့် ပြုစုပျိုးထောင် ခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူတို့၏ ဓားသိုင်းများ၊ အမူအကျင့်များနှင့် ပျက်စီးနေသော အသံအိုးများက ဤအရာအားလုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အတိအလင်း ဖော်ပြနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး အောက်တွင် အကယ်၍ သူတို့က စာရေးပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖွင့်ဟနိုင်စွမ်း ရှိနေသေးပါက...

သူတို့၏ အသံအိုးများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အစကတည်းက လိုအပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

"တတ်နိုင်တာကိုတော့ လုပ်ကြည့်ရမှာပဲလေ"

ဆုမိုက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူတို့ရဲ့ သတိထားမှုတွေ လစ်ဟင်းသွားတဲ့ အချိန်များ ရှိလာမလား ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ"

"ဒါမှမဟုတ်... သူတို့ စကားမပြောနိုင်ဘူး ဆိုတာကို ငါတို့ သိနေတယ် လို့ ယူဆပြီး... သူတို့က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး လို့ ထင်ပြီး ငါတို့က ဒီတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်မယ်လို့ သူတို့ တွေးနေမလား... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

"အဲဒါလည်း ယုတ္တိရှိတာပါပဲ..."

ယန်ရှောင်ယွင်က မျက်တောင်လေးများ ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး ဆုမိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဆုမို တစ်ယောက် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

သူ ပြောလိုက်သော စကားများ ဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာ ဆယ်ပုံ တစ်ပုံခန့်သာ ရှိကြောင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကောင်းစွာ သိရှိနေလေသည်။

--