အခန်း ၆၀၅

အခန်း (၆၀၅) ယွမ်ရှား အဆောက်အဦး (အပိုင်း ၂)

ဆုမိုက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။

"သိုင်းလောကဆိုတာ ကစားပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဖူးလေ။ တစ်ခါဝင်လာပြီးပြီဆိုရင် ဘယ်ရပ်တည်ချက်မှာပဲရှိရှိ... တစ်ဖက်လူကို နင်းပြီး အောင်မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်..."

သိုင်းလောကဟူသည်မှာ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများက အရိုးဖြူများကို မြှုပ်နှံထားသည့် နေရာပင် ဖြစ်၏။ ဤတောက်ပသော အပြင်ပန်း အလှအပများ၏ အောက်တွင် သွေးပင်လယ်ကြီး တစ်စင်း တဟုန်းဟုန်း စီးဆင်းနေလေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။ ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်၏။ သို့သော် သူမသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟူစန်းတောက် ပင်လျှင် သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း အားတက်သရော မေးမြန်းလာ၏။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကို တိုက်ထုတ်သွားကြမလား"

ဆုမိုက ဟူစန်းတောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေစမ်းပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဇီယန် အာမခံဌာန က အမှန်တရားကို လက်ကိုင်ထားပြီး ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ရပ်တည်နေကြတဲ့ သူတွေလေ။ ဘာအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်း အကြောင်းတွေကို ပါးစပ်က ထုတ်ပြောနေရမှာလဲ"

"ကဲပါ... အခုလောလောဆယ်တော့ အချိန်မကျသေးဘူး။ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်။ ရွှီလုလည်း ပြန်မရောက်သေးဘူး မဟုတ်လား။ အင်း... ရှောင်ရှောင် ကိုပါ ခေါ်လိုက်ဦး။ ဒီအခန်းထဲမှာပဲ မနက်စာ အတူတူ စားကြတာပေါ့"

မနက်စာ မကုန်ဆုံးမီမှာပင် ရွှီလု တစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် အခန်းထဲတွင် အခြေမကျသေးမီမှာပင် စတင် မေးခွန်းထုတ်လာတော့သည်။

"အောက်ထပ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဗျာ။ ဘာလို့ လူတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

သူ မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဪ... အားလုံး ရှိနေကြတာပဲကိုး"

"လာ... လာစားပါ"

ဆုမိုက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ ရွှီလုလည်း ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းရှောင်ရှောင် ကတော့ အမြဲတမ်း တက်ကြွနေသူ တစ်ဦးပင်။ သူမသည် စားသောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သော်လည်း တစ်ယောက်တည်း စားရသည်ကိုမူ မလိုလားပေ။

သူမသည် ဆီတဝင်းဝင်း ဖြစ်နေသော ဝက်ခြေထောက် အသားတုံးကြီး တစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ရွှီလုထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"စားစမ်းပါ"

"..."

တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သော ရွှီလုမှာ ထိုဝက်ခြေထောက်ကို ဝါးစားရန် အင်အား မရှိသယောင် ခံစားနေရ၏။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများက 'နင် မစားရင် ငါ စားပစ်မှာနော်' ဟု ပြောနေသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူသည် မတတ်သာဘဲ ကိုက်စားလိုက်ရတော့သည်။

"အရသာ ရှိသားပဲ"

ကျန်းရှောင်ရှောင် က ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နှမြောတသမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။ အကယ်၍ ရွှီလုသာ မစားခဲ့လျှင် ထိုအသားတုံးကို သူမကိုယ်တိုင် စားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ရွှီလုသည် မနေ့ညက ခေါင်းဆောင်အတွက် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ညစာလည်း မစားရသေးသည်ကို တွေးမိသောအခါ ဝက်ခြေထောက် တစ်တုံး ဆုလာဘ်ပေးခြင်းက သင့်တော်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်ပါ၏။

ရွှီလုက ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆုမိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အရင် စားလိုက်ဦး... ပြီးမှ ပြောတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"မနက်စာကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားကြပြီး အေးအေးဆေးဆေး နားကြတာပေါ့" ဟု ဆုမိုက ဆိုလိုက်သဖြင့် အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်ကြတော့၏။

မနက်စာ စားပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီလုက စတင် တင်ပြလာတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း မနေ့ညက ဟိုအိမ်ကို ကျွန်တော် ပြန်သွားခဲ့ပြီး အခြေအနေတွေကို စုံစမ်းခဲ့ပါတယ်"

"အဲဒီအိမ်က မျိုးရိုး 'ချိုင်' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကျင်းယန်မြို့က အင်အားကြီး မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး တည်းခိုခန်းနဲ့ စားသောက်ကုန် လုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ကိုင်နေတာပါ။ အခု ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုနေတဲ့ ဒီနေရာကလည်း သူတို့ ပိုင်တာပဲဗျ"

"မနေ့ညက ကျွန်တော် သူတို့အိမ်ထဲကို တန်းမဝင်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေဆီကနေ အရင် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ ရရှိတဲ့ သတင်းတွေကတော့ သိပ်မထူးခြားပါဘူး။ တာဝန်ခံချိုင် က သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သလို ရန်သူလည်း သိပ်မရှိဘူးလို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်လေ"

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ချိုင်မိသားစု အိမ်တော်ဆီကို ကျွန်တော် ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ခံချိုင်က မနေ့ညက အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားပုံရတယ်ဗျ။ ညသန်းခေါင်ယံမှာ လန့်နိုးလာပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာ။ သူ နည်းနည်း ငြိမ်သွားတော့မှ ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး မေးမြန်းခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီတော့မှပဲ သိလိုက်ရတာက... တာဝန်ခံချိုင်က လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မှာလည်း ရန်သူ ရှိနေတယ် ဆိုတာပါပဲ"

ရွှီလုသည် မနေ့ညက တာဝန်ခံချိုင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သဘာဝကျကျပင် တာဝန်ခံချိုင်မှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ဤလူစိမ်းကို သံသယဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရွှီလုကမူ သူသည် အလောင်းများကို အိမ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ပြောလိုက်လျှင် တာဝန်ခံချိုင် အနေဖြင့် သူ့ကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ စကားအဆုံးတွင် တာဝန်ခံချိုင်မှာ နေရာမှပင် ထခုန်မိသွားရသည်။

သူသည် ဆူညံစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှီလုကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းတော့၏။ တာဝန်ခံချိုင် က ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ရုံဖြူ ဓားသမား နှစ်ဦးကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူက ရွှီလု တစ်ယောက် သူ့ကို လာပြီး လှည့်စားနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

‘အခုမှ လာပြီး လူစွမ်းကောင်း လာလုပ်ပြနေသလား’ ဟု သူက ဒေါသတကြီး တွေးတောမိလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှီလုမှာ လျင်မြန်ပါးနပ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် တာဝန်ခံချိုင်၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အစအဆုံး ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်တော့၏။ ထိုအခါမှသာ တာဝန်ခံချိုင်သည် သူ သေမင်းတံခါးဝမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် ရွှီလု မေးသမျှကို တာဝန်ခံချိုင်က အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားခဲ့လေ၏။ အဖြစ်အပျက် အားလုံးမှာ တာဝန်ခံချိုင် တွင် သမီးတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသမီးငယ်လေးမှာ ယခုအခါ အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ လှပ ချောမောသူ တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

သူမကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန် လာရောက်ကြသော အောင်သွယ်သူများမှာလည်း အိမ်တံခါးဝတွင် မပြတ်တမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် တာဝန်ခံချိုင်က သူ၏သမီးကို လက်ဖဝါးပေါ်က ပတ္တမြားလေးကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းမွန်သော မိသားစုကိုသာ ရှာဖွေရန် အလွန်တရာ စေ့စပ်လွန်းလှ၏။

သခင်မလေးချိုင်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လေ့မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစေခံမိန်းကလေး အနည်းငယ်နှင့်အတူ အဆောင်ငယ်လေး အတွင်း၌သာ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အပန်းဖြေမှုမှာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ မျက်နှာကို ပုဝါပါးလေးဖြင့် ဖုံးအုပ်လျက် လမ်းမပေါ်ရှိ စည်ကားလှသော မြင်ကွင်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် ကျင်းယန်မြို့မှ အခြားသော သူဌေးသား တစ်ဦး၏ မျက်စိထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုသူဌေးသား၏ မျိုးရိုးမှာ 'ချီ' ဖြစ်ပြီး ချီမိသားစုမှာ ကျင်းယန်မြို့တွင် အပေါင်ဆိုင် လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သူတို့၏ စီးပွားရေးမှာ ချိုင်မိသားစုထက် များစွာ ကြီးမားခြင်း မရှိသလို၊ သေးငယ်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ သခင်လေးချီမှာ အပြင်ထွက်စဉ် သခင်မလေးချိုင်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ဖခင်ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ကာ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခိုင်းခဲ့ခြင်းပင်။

တာဝန်ခံချီ ကမူ ဤကိစ္စမှာ အလွန်လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။ အဆုံးတွင် မိသားစု နှစ်ခု ပေါင်းစည်းခြင်းက ပြီးပြည့်စုံသော ဖူးစာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ တာဝန်ခံချိုင် က တာဝန်ခံချီ ကို တံမြက်စည်းဖြင့်ပင် ရိုက်နှက်ကာ အိမ်ပြင်သို့ မောင်းထုတ်ခဲ့လေသည်။

အခြားသော အကြောင်းရင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သခင်လေးချီမှာ နာမည်ကျော် မိန်းမရှုပ် တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲတွင် အဆက်အသွယ် အချို့ ရှိနေခြင်းကို အသုံးချကာ သူသည် ကျင်းယန်မြို့ အတွင်း၌ ရမ်းကားချင်တိုင်း ရမ်းကားနေသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။

လှပသော မိန်းကလေးများ သို့မဟုတ် ငယ်ရွယ်သော ဇနီးသည်များကို လမ်းပေါ်တွင် တွေ့ရှိပါက သူ၏ အိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ အသုံးပြုတတ်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြင့် မတရားသော ဖြစ်ရပ်များစွာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရတော့သည်။

သာမန် အရပ်သူ အရပ်သားများမှာမူ မကျေနပ်သော်ငြားလည်း အောင့်အီး သည်းခံနေကြရရုံသာ ရှိလေသည်။ သို့သော် တာဝန်ခံချိုင်မှာ သာမန်လူ တစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။

သည်ဒုက္ခက သူ့သမီးထံသို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ ဖခင်တစ်ဦး အနေဖြင့် သူ မည်သို့ လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

--