အခန်း ၁၅၁

အခန်း ၁၅၁ ။ ။ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ သဘောတရား တစ်ခု။

လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည်။

"ရောင်းချပြီးစီးပါပြီ။"

စတုတ္ထမြောက် လေလံပစ္စည်း ဖြစ်သော "သံသရာလည်ခြင်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက်" ကို၊ "ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ" မှ တည်ရှိမှု ပေးအပ်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၅၀ တန်ဖိုးရှိသော အဆုံးစွန် အပေါင်ခံပစ္စည်း သုံးခု ဖြင့် အောင်မြင်စွာ ရောင်းချပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အမည်မသိ တည်ရှိမှု ကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို မည်းနက်သော အပိုင်းအစ လေးက မှုန်ဝါးသော အမည်းရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ သူတော်စင် အားလုံး၏ အတွေးများက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ချီအငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုများ သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုအစား... ဘာသာရေးဆန်လုနီးပါး ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှုမျိုး ဖြစ်လာသည်။

အဲဒါ နတ်ဘုရားတွေကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လေးတွေရဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုးပဲ။

အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံ ကို ဒူးထောက်နေတဲ့ သေမျိုး တွေရဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုးပဲ။

အဲဒါ တာအို ခရီးစဉ် ရဲ့ အဆုံးသတ် ကို ရောက်နေတဲ့ သူတွေက အဆုံးစွန် အလင်းရောင် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့–

သူတို့ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့လိုက်ရတာက လေလံပွဲ တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုပဲ။

အဲဒါက ပျက်သုဉ်းခြင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ၊ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး သူတို့ကို အမှန်တရား တစ်ခု ပြသလိုက်တာပဲ—

သံသရာလည်ခြင်း ကို တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်လို့ ရတယ်။

အသက် နဲ့ သေခြင်း ကို တကယ်ပဲ ပြန်လည် ရေးသားလို့ ရတယ်။

ကံကြမ္မာ ကို တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲလို့ ရတယ်။

ဒါပေမယ့်…

သူတို့ မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာပဲ။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ရှေ့တွင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ မဟာ ဒေသကြီး ငါးခု အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၆၄၁ ခု ၏ ရှေ့တွင်။

ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများမှာ "အသက်ရှင်ခြင်း" ဆိုတဲ့ ခံစားချက် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ ကိုယ်စားလှယ်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်ရင်း ထိုင်သူထိုင်၊ ဒူးထောက်သူထောက်၊ လဲလျောင်းသူ လဲလျောင်းနေကြသည်။

အဲဒီ ကိုယ်စားလှယ် က ယခုလေးတင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၅၀ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လေလံပွဲ တစ်ခုကို ဦးဆောင် ကျင်းပခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကိုယ်စားလှယ် က ယခုလေးတင် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ကို ရူးသွပ်သွားစေပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဝင်ပါလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကိုယ်စားလှယ် က ယခုလေးတင် တားမြစ် အရာတစ်ခုကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်—သံသရာလည်ခြင်း ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာကိုလေ။

သံသရာလည်ခြင်း ကို ထိန်းချုပ်မယ်။

အဲဒါ သူတို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ သဘောတရား တစ်ခုပဲ။

အဲဒါ သူတို့ ရောက်ဖို့တောင် အိပ်မက် မမက်ရဲတဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

အဲဒီ သဘောတရား က၊ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင်၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၅၀ ဆိုတဲ့ အံ့မခန်း စျေးနှုန်း နဲ့ လေလံတင် ရောင်းချခံလိုက်ရပြီ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူရဲ့ ရယ်မောသံက ခြောက်ကပ်ပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတယ်။ ဖားသူငယ် တစ်ကောင်က နောက်ဆုံးတော့ တွင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲ ဆိုတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်တယ်။

သူတို့က ရင်ထဲက လာတဲ့အထိ ငိုတယ်၊ အသည်းနှလုံးတွေ ကွဲအက်သွားမတတ် ငိုတယ်၊ သူတို့ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဗလာနတ္ထိ ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေလို ငိုကြွေးတယ်။

အများစုကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေကြတယ်။

အလင်းမျက်နှာပြင် ကို ကြည့်နေကြတယ်။

ကိုယ်စားလှယ်ကို ကြည့်နေကြတယ်။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး၊ ချီအငွေ့အသက်က စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် သာ ရှိပေမယ့်၊ ကောင်းကင်ဘုံ တွေကို ဦးညွှတ်သွားစေတဲ့ အဲဒီ မီးခိုး-အပြာရောင် ပုံရိပ်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

ထို့နောက်–

လူအုပ်ကြီး ရဲ့ အစွန်အဖျား ကနေ အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က အလင်းမျက်နှာပြင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး၊ တုန်ယင်စွာနဲ့ ရေရွတ်နေတယ်:

"သူ... သူ..."

"သူ အဆင့်တက်ဖို့ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီ..."

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ ညွှန်ပြနေသော အရပ်ဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

အလင်းမျက်နှာပြင် ထဲမှာ၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ငယ်လေး ၏ တံခါး အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရောင်ကိုးမျိုး ပါဝင်သည့် အလင်းရောင်များက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲနေသည်။

အရောင်ကိုးမျိုး ပေါင်းစပ်သွားတယ်။

အရောင်ဆယ်မျိုး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

အရောင်ဆယ်မျိုး ပါဝင်တဲ့ အလင်းရောင်။

အဲဒါ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ရဲ့ အမှတ်အသား ပဲ။

ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း။

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အရောင်အသွေး လုံးဝ မကျန်ရှိတော့ပေ။

အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားနိုင်ပုံရသည့် နက်ရှိုင်းသော ဗလာနတ္ထိ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

လက်သီး ဆုပ်လိုက်သည်။

ချီလှိုင်းဂယက်များ မရှိပေ။

ကျယ်လောင်သော အသံများ မရှိပေ။

ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်... ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၊ သံသရာလည်ခြင်း တစ်ခုလုံး၊ နဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်း တစ်ခုလုံး နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခုကပင် ကောင်းကင်ဘုံ တွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ခေါ်ယူနိုင်သကဲ့သို့ ပင်။

သူ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် အကြောင်းတရား ရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

သူ အတွေးတစ်ချက် တွေးလိုက်ရုံဖြင့် လေဟာနယ် ကမ္ဘာကို ချိုးဖျက်ပြီး၊ ဗလာနတ္ထိ ထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက်။

သူ နောက်ဆုံးတော့ ဒဏ္ဍာရီထဲက အဆင့်အတန်းဆီကို ခြေချနိုင်ခဲ့ပြီ။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

တံခါး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လရောင်များ ဖြာကျလာ၏။

အားရှီ သည် လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ့ကို ကျောခိုင်းကာ လေလံတူ ကို ကိုင်ထားသည်။

လီဖန် က ထို မီးခိုး-အပြာရောင် ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ ကိုယ်တိုင် ပုံသွင်းဖန်တီးထားခဲ့ပြီး၊ အခက်ခဲဆုံး ခရီးစဉ် တစ်လျှောက် သူ့ကို ကူညီ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီ တည်ရှိမှု ကို သူ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်၏။

အသံက အလွန် တိုးညင်းနေသည်:

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။"

အားရှီ နောက်လှည့် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုသူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲများက အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်၏:

"သခင်။"

"လေလံတင်ဖို့ နောက်ထပ် ပစ္စည်း သုံးခု ကျန်ပါသေးတယ်။"

လီဖန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျန်ရစ်နေသော မဟာ သူတော်စင် တွေရဲ့ အတွေးတွေ ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့သွားစေတဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။

အပြုံးလေးက မှုန်ဝါးဝါးလေးပါ။

သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးလွန်းလှပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးလေးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

"ဆက်လုပ်ပါ။"

သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"နောက်ဆုံး ပစ္စည်း သုံးခု က—"

"ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးကို ဖန်တီးနိုင်မလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ပါရစေဦး။"

အားရှီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး ပဉ္စမမြောက် ခုံကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

လက်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ မျက်လုံး အားလုံး နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလာကြ၏။

ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း –

အဖြေ က မကြာခင် ထွက်ပေါ်လာတော့မယ်။

ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း။

ဒီစကားလုံး လေးလုံး က မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တဲ့ ဧရာမ သံတူကြီး တစ်လက်လို၊ သက်ရှိတိုင်းရဲ့ ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို အပြင်းအထန် ထုရိုက်လိုက်တယ်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ ထို မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ၏ အတွေးများက ယခုအခါ "ရူးသွပ်မှု" မဟုတ်တော့ဘဲ၊ "ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု" ဖြစ်လာသည်။

အဲဒါ နတ်ဘုရားတွေကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လေးတွေရဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုးပဲ။

အဲဒါ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်တဲ့ သေမျိုး တွေရဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုးပဲ။

အဲဒါ တာအို ခရီးစဉ် ရဲ့ အဆုံးသတ် ကို ရောက်နေတဲ့ သူတွေက အဆုံးစွန် အလင်းရောင် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပထမ လေလံပစ္စည်း လေးခု—

ဧကရာဇ် ၏ အမှတ်အသား၊ ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း၊ နယ်ပယ် ပြင်ပမှ လေပြေ၊ နဲ့ သံသရာလည်ခြင်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက် —တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သူတို့ရဲ့ နားလည်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ နဲ့ သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည် ပုံဖော်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အဆုံးစွန် တားမြစ်ချက် တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ဒါဆို ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း ကကော…

ဘာဖြစ်မလဲ။

ဧကရာဇ် ၏ အမှတ်အသား ထက် ပိုရှေးကျမလား။

ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း ထက် ပိုပြီး ထာဝရ တည်တံ့မလား။

နယ်ပယ် ပြင်ပမှ လေပြေ ထက် ပိုပြီး အလှမ်းဝေးမလား။

သံသရာလည်ခြင်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ထက် ပိုပြီး တားမြစ်ခံထားရတဲ့ အရာ ဖြစ်မလား။

အားရှီ ၏ လက်က ပဉ္စမမြောက် ခုံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်သွားသည်။

ထို ပရမ်းပတာ အရောင် အလင်းတန်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။

မျက်လုံး အားလုံးက ထိုအလင်းတန်း ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး၏ အကြည့်များက အလွန် လေးနက်နေကြသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အကြည့် ကလည်း ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် အာရုံစိုက်လာသည်။

ထို မဟာ သူတော်စင် အဆင့် တည်ရှိမှု များက အသက်တောင် မရှူရဲကြတော့ပေ—

အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့တင် ထွက်ပေါ်လာမယ့် အခိုက်အတန့်ကို လက်လွတ်သွားမှာကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြတယ်။

အားရှီ ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း မလှန်လိုက်ပေ။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြည်ညိုဆည်းကပ်ပြီး သန့်စင်သော ထိုအတွေးများကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

လေးနက်နေသော ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါးကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

လေဟာနယ် ကို အာရုံစိုက်နေသော တာအို ၏ အကြည့် ကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သည့် အလေးချိန် တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ဧကရာဇ် အဆင့် နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"နယ်ပယ် ပြင်ပ နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"သံသရာလည်ခြင်း နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

၎င်းက အရာတစ်ခုတည်း နဲ့သာ သက်ဆိုင်သည်—

သူ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"—'အကြောင်းတရား'။"

အကြောင်းတရား။

ထိုစကားလုံး နှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံရှိ တည်ရှိမှု အားလုံး၏ အတွေးများက မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဧရာမ လက်ကြီး တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင် အေးခဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အဲဒါ ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ ရိုသေမှု မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါက— တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု ပဲ။

လောကကြီးရဲ့ မူလဇာစ်မြစ် ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့၊ တည်ရှိမှု ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့၊ စည်းမျဉ်း အားလုံးရဲ့ မူလဇာစ်မြစ် ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့ အဆုံးစွန် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု မျိုးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ က သံသရာလည်ခြင်း ထက်တောင် ပိုပြီး အခြေခံကျလို့ပဲ။

သံသရာလည်ခြင်း ဆိုတာ အသက် နဲ့ သေခြင်း ရဲ့ လည်ပတ်မှု ဖြစ်တယ်။

အကြောင်းတရား ဆိုတာ အရာအားလုံး ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်တယ်။

သံသရာလည်ခြင်း ကို ပြန်လည် ရေးသားလို့ ရတယ်။

အကြောင်းတရား ကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကြောင်းတရား ဆိုတာ လောကကြီးရဲ့ အခြေခံ ယုတ္တိဗေဒ ဖြစ်နေလို့ပဲ။

အဲဒါက အရာအားလုံး တည်ရှိနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း ပဲ။

အဲဒါက အရာအားလုံး ရဲ့ မူလ အကြောင်းတရား ပဲ။

အကြောင်း မရှိရင် အကျိုး မရှိဘူး။

အကျိုး တိုင်းမှာ အကြောင်း ရှိတယ်။

ဒါက မဟာ ဧကရာဇ် တောင် ဖီဆန်လို့ မရတဲ့ အဆုံးစွန် စည်းမျဉ်းကြီးပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ က "အကြောင်းတရား" ကိုယ်နှိုက် ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီ။

အားရှီ သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ခုံပေါ်တွင် အရာတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုင်းငံ့နေသည်။

အဲဒါ ကြိုးတစ်ချောင်း ပဲ။

အချိန်မရွေး ပြတ်တောက်သွားနိုင်သလို သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် သေးငယ်လွန်းတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်း။

ဒါပေမယ့် အဲဒီကြိုးက သာမန် ကြိုးတစ်ချောင်း မဟုတ်ဘူး။

……….