အခန်း ၁၅၃

အခန်း ၁၅၃ ။ ။ ငါက ဘာလဲ...။

ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းရှစ်ဆယ် (၈၀,၀၀၀,၀၀၀)။

ပျက်သုဉ်းခြင်း နှင့် အကြောင်းတရားကြားရှိ နယ်နိမိတ်။

၈၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာမှု။

ထာဝရ နားခိုရာ အိမ်။

ဒါက……

ဒါက စျေးနှုန်း ညှိနှိုင်းနေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒါက— ကိုယ့်အသက်ကို ပေးအပ်လိုက်တာပဲ။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို့နောက်–

၎င်း နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။

မယှဉ်ပြိုင်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့လို့ပဲ။

၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အဆင့်အတန်း ကို မရောက်ရှိနိုင်ဘူး၊ ရောက်အောင်လည်း မလုပ်ရဲဘူး။

အားရှီ လေလံတူ ကို ကိုင်ထားသော လက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သို့သော် သူ မစောင့်နေခဲ့ပေ။

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းရှစ်ဆယ်၊ အပြင် အကြောင်းတရားက ပျက်သုဉ်းခြင်း ဆီကို ဝင်ရောက်သွားတဲ့ အတိအကျ တည်နေရာ၊ အပြင် မင်းကို ဝင်ခွင့်ရစေမယ့် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာမှု၊ အပြင် အဲဒီဆီကို သွားတဲ့ တာအို၊ အပြင် ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းမှု—"

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

"ပထမအကြိမ်။"

"ဒုတိယအကြိမ်။"

"တတိယအကြိမ်။"

လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဝယ်သူ ပိုင်ဆိုင်သွားပါပြီ။"

ပဉ္စမမြောက် လေလံပစ္စည်း ဖြစ်သော၊ "အကြောင်းတရား ၏ မူလဇာစ်မြစ်" သည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းရှစ်ဆယ် ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရသည်၊ ထို့ပြင် ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တည်ရှိမှု ပေးအပ်သည့် အရာ လေးခု—

၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို ပွင့်လင်းမြင်သာသော ကြိုးမျှင်လေးက သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော အလင်းတန်းလေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ လွင့်မျောသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ သူတော်စင် တစ်ပါးမှ အသံမထွက်ကြတော့ပေ။

ထို တာအို ချီအငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ သူတို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

အဲဒါ နားခိုရာ အိမ် တစ်ခုကို ရှာဖွေနေတဲ့ အကြည့် မျိုးပဲ။

လမ်းပျောက်နေတဲ့ သူ တစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ အလင်းရောင် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး။

ပင်လယ်ထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ သင်္ဘော တစ်စင်းက နောက်ဆုံးတော့ ကမ်းခြေ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့–

သူတို့ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့လိုက်ရတာက အရောင်းအဝယ် တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ အမှန်တရား တစ်ခုပဲ။

အဲဒါက ပျက်သုဉ်းခြင်း က အဲဒီ တစ်ယောက်က၊ ဒီလေလံပွဲ ကနေတစ်ဆင့် သူတို့ကို တစ်ခုခု ပြောပြလိုက်တာပဲ—

အကြောင်းတရားကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ ရတယ်။

ကံကြမ္မာ ကို ပြောင်းလဲလို့ ရတယ်။

ကပ်ဘေး ကို ကျော်လွှားလို့ ရတယ်။

သေဆုံးသွားရင်တောင် သွားစရာ နေရာ ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့်…

သူတို့ အလှည့်တော့ မဟုတ်သေးဘူး။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ရှေ့တွင်။

မဟာ ဒေသကြီး ငါးခု ရှိ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၆၀၀ ကျော်၏ ရှေ့တွင်၊ လူများက တာအို ဘာလုပ်နေသနည်း ဆိုသည်ကိုပင် မသိကြတော့ပေ။

သူတို့က အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ ထိုလူကို ကြည့်ရင်း ထိုင်သူထိုင်၊ ဒူးထောက်သူထောက်၊ လဲလျောင်းသူ လဲလျောင်း နေကြသည်။

အဲဒီ လူ က ယခုလေးတင် သန်း ၈၀ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်။

အဲဒီ လူ က ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို ဝင်ပါလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီ လူ က ယခုလေးတင် အရာတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်— အကြောင်းတရား ကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ကိုလေ။

အကြောင်းတရားကို ပြောင်းလဲမယ်။

သူတို့ တစ်သက်လုံး ဒီအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားဖူးခဲ့ဘူး။

အဲဒီ လမ်းကြောင်း ကို သွားဖို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲခဲ့ဘူး။

အခု ကြည့်စမ်း၊ ဒီအရာက သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သန်း ၈၀ နဲ့ ဝယ်ယူခံလိုက်ရပြီ။

လူအချို့က ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူရဲ့ ရယ်မောသံက ငိုနေတာထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က ငိုနေတယ်။

သူမက မိခင် သေဆုံးသွားသလိုမျိုး အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေတယ်။

အများစုကတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ငြိမ်နေကြတယ်။

အလင်းမျက်နှာပြင် ကို ကြည့်နေကြတယ်။

အဲဒီ လူ ကို ကြည့်နေကြတယ်။

စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး၊ အစစ်အမှန် ကို ကိုယ်စားပြုနေပေမယ့်၊ သူ့အထက်မှာ ရှိတဲ့ သူတွေ အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေတဲ့ အဲဒီ ပုံရိပ် ကို ကြည့်နေကြတယ်။

ထို့နောက်–

လူအုပ်ကြီး ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း နဲ့ ပါးစပ် ဒွာရကိုးပေါက်ကနေ သွေးတွေ ထွက်ကျလာပြီး၊ နောက်ကို လဲကျသွားကာ၊ အဲဒီမှာတင် အသက်ထွက်သွားတယ်။

မသေခင်လေးမှာ၊ သူက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသေးတယ်:

"ငါ... နှစ်ငါးရာ တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အကြောင်းတရား ဆိုတာ... ကောင်းကင်ဘုံ က သတ်မှတ်ထားတာလို့ ထင်ခဲ့တာ..."

"ဒါဆို... ဒီအရာကို ယူသွားလို့ ရတာပေါ့..."

"ငါက ဘာလဲ..."

အသံ မထွက်တော့ဘူး။

နောက်တစ်ယောက် ထပ်သေသွားပြီ။

ဒါက မဟာ ဒေသကြီး ငါးခု ရှိ အလင်းမျက်နှာပြင် တိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်နေတာပဲ။

လူအချို့က အရမ်းကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားကြတယ်။

လူအချို့က အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ရယ်မော အော်ဟစ်နေကြတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဒန်တျန် ကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်မှာ အကြောသေ သွားတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်နေပြီး၊ ခေါင်းမှာ သွေးတွေ ထွက်နေတဲ့အထိ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နေကာ၊ နားလည်လို့ မရတဲ့ စကားတွေ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေ့ ကို နာမည် တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်—

"ဝိညာဉ် အားလုံး ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ နေ့"။

လူအချို့ကလည်း ဒီလို ခေါ်ကြတယ်—

"ဝိညာဉ် အားလုံး ပြိုကွဲတဲ့ နေ့" တဲ့။

စင်မြင့်ပေါ်တွင်။

ပဉ္စမမြောက် ပစ္စည်း ရောင်းချပြီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တာအို လှိုင်းဂယက် တွေက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသလိုမျိုး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ လီဖန် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ကို အားလုံး ပုံကျလာတယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၈၀ ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ။

အဲဒီ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး ရူးသွပ်စွာ လေလံဆွဲနေတုန်းက ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တွေ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတရား အနံ့အသက်တွေ။

မဟာ သူတော်စင် တွေ အဲဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေတုန်းက ရောယှက်သွားခဲ့တဲ့ တာအို အပိုင်းအစတွေ အားလုံး။

အဲဒါတွေ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတယ်။

လီဖန် လရောင် အောက်မှာ ရပ်နေတယ်။

ဒီတိုင်း ရပ်နေရုံပဲ။

အဲဒီ အရာတွေက သူ့ဆီကို၊ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ထဲကို၊ ပြီးတော့ နှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ အရာလေးတွေ ထဲကို စီးဝင်လာပါစေ။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၁

အဆင့် ၂

အဆင့် ၃

…

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၇

အဆင့် ၈

အဆင့် ၉

ဧကရာဇ် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် ပါးလွှာသော စက္ကူလေး တစ်ချပ်သာ လိုတော့သည့် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ တောက်လျှောက် ထိုးတက်သွားပြီးမှသာ—

ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်နေသော အခြေအနေ က နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်အသွေး လုံးဝ မကျန်ရှိတော့ပေ။

အရာအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တဲ့— ဗလာနတ္ထိ နေရာလွတ် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့တယ်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လက်သီး ဆုပ်လိုက်သည်။

အသံ မထွက်ဘူး။

လှုပ်ရှားမှု မရှိဘူး။

ဒါက... ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ အကြောင်းတရား၊ သံသရာလည်ခြင်း၊ နဲ့ လေဟာနယ် ကမ္ဘာ တို့နဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု အဖြစ် ကြီးထွားလာသလိုပဲ။

သူ၏ အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခုကပင် အရာအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ပင်။

သူ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် အတိတ် နှင့် အနာဂတ်၊ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ပင်။

သူ အတွေးတစ်ချက် တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ထိုပါးလွှာသော စက္ကူလွှာလေးကို ထိုးဖောက်ပြီး၊ ယခင်က မည်သူမျှ မရောက်ဖူးသော ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ပင်—

မဟာ ဧကရာဇ်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ်။

အဲဒီ အတားအဆီး ကနေ သူ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ စောင့်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့ မဟာ သူတော်စင် တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အဲဒီ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါးကို ကြည့်လိုက်တယ်— ဒီတစ်ခါတော့၊ သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ပွဲကြည့် ပရိသတ်တွေလို မဟုတ်တော့ဘူး။

အဲဒါ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးက ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးကို ကြည့်တဲ့ အကြည့် မျိုးပဲ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

၎င်းက အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။

သူတို့ကလည်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။

မျက်လုံး လေးလုံး အချင်းချင်း ဆုံတွေ့သွားတယ်— အဲဒီအရာမှာ မျက်လုံး ရှိခဲ့မယ် ဆိုရင်ပေါ့။

ဘယ်သူမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြဘူး။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ ပတ်ဝန်းကျင်က အနည်းငယ် လှိုင်းထသွားသည်။

ထို့နောက်၊ လီဖန် ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်:

"မကြာခင် ပါပဲ။"

"အဲဒီ ခြေတစ်လှမ်းက... သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး။"

"ငါ... စောင့်နေပါ့မယ်။"

"မင်း... ဝင်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။"

"ငါ့ဆီကို... မင်း လာတွေ့မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။"

အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို တာအို ၏ အကြည့် ကလည်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီဖန် အဲဒီမှာ ရပ်နေတယ်။

အဲဒီဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်:

"လာခဲ့မယ်။"

"မကြာခင်။"

သူ လှည့်လိုက်ပြီး အားရှီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အားရှီ က စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ သူငယ်အိမ် ထဲက မှုန်ဝါးတဲ့ ရွှေရောင် မီးခဲလေး က အခုဆိုရင် သတိထားမိဖို့တောင် ခက်ခဲနေပြီ။

လီဖန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အားရှီ ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ဖိထားလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်။"

သူ ပြောလိုက်တဲ့ အသံက အလွန် တိုးညင်းနေတယ်။

"ငါ ဆက်လုပ်မယ်။"

အားရှီ ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို မည်းနက်သော ရွှေရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွား၏။

အလွန် မှုန်ဝါးတယ်။

ဒါပေမယ့် အလွန် ရှင်းလင်းတယ်။

အဲဒါ အားရှီ ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အကြည့်ပဲ— နောက်ဆုံးတော့ အနားယူလို့ ရပြီ ဆိုတဲ့ အကြည့်။

အလုပ် ပြီးသွားပြီ၊ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဆိုတဲ့ အကြည့် မျိုးပဲ။

သူတို့က သူတို့ရဲ့ သခင် နဲ့ အတူတူ ရပ်တည်နေတယ် ဆိုတာကို ပြသနေတဲ့ အကြည့် မျိုးပဲ။

သူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူ၏ ပုံရိပ်က ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားပြီး၊ မီးခိုး-အပြာရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်မျှင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ လီဖန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားခြင်း။

လီဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသော ထိုရင်းနှီးသည့် တည်ရှိမှုကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်သည်။

လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လရောင်များ ဖြာကျနေ၏။

သူက အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေလံတူ ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် ချီအငွေ့အသက်များက ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ သဘာဝကျစွာ စီးဆင်းနေသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရိုးသားသော အတွေးများဖြင့် ကြည်ညိုဆည်းကပ်နေကြသော ထို မဟာ သူတော်စင် များဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုများဖြင့် ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ ကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအား တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ဆဋ္ဌမမြောက် ပစ္စည်း—"

သူ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်သွားသည်။

"ဒါကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင် ကျင်းပမယ်။"

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ တည်ရှိနေသော အတွေး အားလုံးက ဤအခိုက်အတန့်တွင် တုန်ခါသွားကြသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့–

ဒဏ္ဍာရီထဲက လူက နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

သေမျိုး ဘဝကနေ စတင်ပြီး၊ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အဆင့်အထိ တောက်လျှောက် တက်လှမ်းလာကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ တွေကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကောင်လေး။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ် အဖြစ်အပျက် တွေ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီ တွေ၊ နဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပုံပြင် တွေကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အဲဒီ တစ်ယောက်— ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး၏ အမူအရာ ဖြင့်။

အုပ်စိုးသူ တစ်ဦး၏ ဟန်ပန် ဖြင့်။

ကံကြမ္မာ က ရွေးချယ်ထားတဲ့ သူ တစ်ယောက် အနေနဲ့။

ဆဋ္ဌမမြောက် ပစ္စည်း—

အဖြေ က မကြာခင် ထွက်ပေါ်လာတော့မယ်။

……………..