အခန်း ၁၅၄

အခန်း ၁၅၄ ။ ။ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းနှစ်ရာ

ဆဋ္ဌမမြောက် ပစ္စည်း။

လီဖန် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင် ကျင်းပမည်။

ဤအသိအမှတ်ပြုမှု က ကောင်းကင်ယံတွင် တည်ရှိနေသော အတွေး အားလုံးကို တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော လေးနက်မှု အခြေအနေ တစ်ခု အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

ထို မဟာ သူတော်စင် အဆင့် တည်ရှိမှု များက ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှု မျိုးပင် မလုပ်ရဲကြတော့ပေ— အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့တင် စင်မြင့်ပေါ်က ကောင်လေးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမှာကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြတယ်။

ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး၏ အကြည့်များက တကယ်ပဲ အာရုံစိုက်လာကြသည်— အထက်စီးမှ ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အကဲခတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တည့်တည့် စူးစိုက်ကြည့်တာ ဖြစ်တယ်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် ရဲ့ တည်ရှိမှုကို တန်းတူရည်တူ အနေအထား နဲ့ ကြည့်တာပဲ။

သေမျိုး ဘဝကနေ စတင်ပြီး ဘီလီယံချီတဲ့ နှစ်တွေတိုင်အောင် လျှောက်ရမယ့် တာအို ခရီးစဉ် ကို တစ်နှစ်တောင် မပြည့်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဒီထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ ကို ကြည့်တာပဲ။

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီထဲက သခင် ကို တန်းတူရည်တူ အနေအထား နဲ့ ကြည့်တာပဲ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ကတောင် ဂရုစိုက်ရတဲ့ သူ— ကံကြမ္မာ က ရွေးချယ်ထားတဲ့ သူကို တည့်တည့် စူးစိုက်ကြည့်တာပဲ။

လီဖန် ၏ လက်က ဆဋ္ဌမမြောက် ခုံ၏ ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း မလှန်လိုက်ပေ။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြည်ညိုဆည်းကပ်ပြီး သန့်စင်သော ထိုအတွေးများကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

လေးနက်နေသော ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါးကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ စိတ်ဆန္ဒ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်— ၎င်းက စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေနိုင်သည့် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါး၏ ထူးခြားသော ဖိနှိပ်မှု စွမ်းအား တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဆဋ္ဌမမြောက် ပစ္စည်း။"

"ဒီပစ္စည်းက ဧကရာဇ် အဆင့် နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"နယ်ပယ် ပြင်ပ နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"သံသရာလည်ခြင်း နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

"အကြောင်းတရား နဲ့လည်း ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

၎င်းက အရာတစ်ခုတည်း နဲ့သာ သက်ဆိုင်သည်။

သူ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"—'ကံကြမ္မာ'။"

ကံကြမ္မာ။

ထိုစကားလုံး နှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံရှိ တည်ရှိမှု အားလုံး၏ အတွေးများက မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဧရာမ လက်ကြီး တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင် အေးခဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အဲဒါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါက ကြောက်ရွံ့မှု ပဲ။

တည်ရှိမှု ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့၊ အသက် ရဲ့ အနှစ်သာရ ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့၊ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အားလုံး ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့— အဲဒီ အဆုံးစွန် ကြောက်ရွံ့မှု မျိုးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကံကြမ္မာ က အကြောင်းတရားထက်တောင် ပိုပြီး အခြေခံကျလို့ပဲ။

အကြောင်းတရား ဆိုတာ အရာအားလုံး ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ ဖြစ်တယ်။

ကံကြမ္မာ ဆိုတာ အရာအားလုံး တည်ရှိနေရတဲ့ ဇာတ်ညွှန်း ဖြစ်တယ်။

အကြောင်းတရားက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်တယ်။

ကံကြမ္မာ က အရာအားလုံးကို ရေးသားတယ်။

အကြောင်းတရား ဆိုတာ "ဘာကြောင့်လဲ" ဆိုတာပဲ။

ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာ ဆိုတာကတော့ "ဘာလဲ" ဆိုတာပဲ။

မင်းက ဘယ်သူလဲ။

မင်းက ဘယ်က လာတာလဲ။

မင်းက ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။

မင်းရဲ့ ဘဝမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။

မင်းရဲ့ အဆုံးသတ်က ဘယ်အချိန်လဲ။

ဒါတွေ အားလုံးကို ကံကြမ္မာ က ရေးသားထားတာပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ က "ကံကြမ္မာ" ကိုယ်နှိုက် ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီ။

ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။

ခုံပေါ်တွင် အရာတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုင်းငံ့နေသည်။

အဲဒါ စာအုပ် တစ်အုပ် ပဲ။

လက်ဖဝါး အရွယ်အစားရှိတဲ့ စာအုပ် တစ်အုပ်၊ လုံးဝ မည်းနက်နေပေမယ့် အဆုံးအစမဲ့ အလင်းရောင်များ ပါဝင်နေပုံရတဲ့ စာအုပ် တစ်အုပ်။

မျက်နှာဖုံးပေါ်မှာ ဘာစာသားမှ မရှိဘူး။

သို့သော် ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်း တစ်ခုတည်းသာ ထွက်ပေါ်လာသည်—

အဆုံးအစမဲ့ ကံကြမ္မာ မြစ်ကြီး။

မရေမတွက်နိုင်သော အသက် ကြိုးမျှင်လေးများ။

သက်ရှိတိုင်းရဲ့၊ မွေးဖွားချိန် ကနေ သေဆုံးချိန် အထိ၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၊ အတွေးတိုင်း၊ ရွေးချယ်မှု တိုင်း—

ဒါတွေ အားလုံးကို ဒီစာအုပ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။

စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်တာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ တစ်ခုလုံး ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။

စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်တာက ခေတ်ကာလ တစ်ခုရဲ့ တက်ခြင်း နဲ့ ကျခြင်း ကို အမှတ်အသား ပြုတယ်။

စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်တာက ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုရဲ့ မွေးဖွားခြင်း နဲ့ သေဆုံးခြင်း ကို အမှတ်အသား ပြုတယ်။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

ဒီစာအုပ်က ဗလာကျင်းနေတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အပေါ်မှာ စာရေးဖို့ စောင့်နေတယ်။

လီဖန် ၏ အသံက တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ဆဋ္ဌမမြောက် လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းက၊ 'ကံကြမ္မာ စာအုပ်' ဖြစ်ပါတယ်။"

"၎င်းက ဒီလောကကြီးက အရာတစ်ခု မဟုတ်သလို၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း က အရာတစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး၊ လူသိများတဲ့ ဘယ် အတိုင်းအတာ ရဲ့ အကြွင်းအကျန်မှလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"၎င်းက... ကံကြမ္မာ မမွေးဖွားခင် ကတည်းက လာတာပါ။"

"အရာအားလုံး မမွေးဖွားခင် ကတည်းက၊ ဝိညာဉ် အားလုံး မထွက်ပေါ်လာခင် ကတည်းက၊ စည်းမျဉ်း အားလုံး မဖွဲ့စည်းခင် ကတည်းက ရှိနေခဲ့တဲ့ အဲဒီ အကြွင်းမဲ့ ဗလာနတ္ထိ ထဲကနေ လာတာပါ။"

"'ကံကြမ္မာ' ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကိုတောင် အဓိပ္ပာယ် မသတ်မှတ်ရသေးတဲ့ မူလ ပရမ်းပတာ ထဲကနေ လာတာပါ။"

"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကပ်ဘေး တွေကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ လေလံရုံ က ကံကြမ္မာ မြစ်ကြီး ၏ တားမြစ် အက်ကွဲကြောင်း ကနေ၊ အထူး နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ဖမ်းယူ၊ ချိတ်ပိတ်ကာ၊ ဒီကနေ့အထိ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"၎င်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ကတော့—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က ကောင်းကင်ယံကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ် သက်ရှိ မဆို၊ သူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ သူ ဘယ်က လာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ ကံကြမ္မာ ကို ရေးသားတဲ့ သူ — ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"ယခုအချိန်မှ စ၍၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို မင်း ရေးသားနိုင်ပြီ။"

"အခြား သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ရေးသားနိုင်တယ်။"

"ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကို ဧကရာဇ် ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်။"

"ဧကရာဇ် ကိုလည်း ကျဆုံးသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။"

"သေဆုံးသွားတဲ့ သူကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်။"

"ထာဝရ ရှင်သန်နေတဲ့ သူကိုလည်း ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။"

"ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုကို ဖန်ဆင်းနိုင်တယ်။"

"ခေတ်ကာလ တစ်ခုကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။"

"မင်း ကိုယ်တိုင်က ကံကြမ္မာ ပဲ။"

"ဒီအရာကို လူတစ်ယောက်တည်းသာ ကိုင်တွယ် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။"

"မင်း ထိန်းချုပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းက မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် နဲ့ ချိတ်ဆက်သွားပြီး၊ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"ယခုအချိန်မှ စ၍၊ မင်း ရေးလိုက်တဲ့ စကားလုံး တိုင်းက အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"မင်း လှန်လိုက်တဲ့ စာမျက်နှာ တိုင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မယ်။"

"မင်းက ဒီလောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ ကံကြမ္မာ ရဲ့ သခင် ပဲ။"

သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

လေလံပွဲ က ယခင် အကြိမ်များ အားလုံးထက် ပိုမို ရှည်လျားပြီး ပိုမို ဖိနှိပ်မှု ရှိသော သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ထို မဟာ သူတော်စင် အဆင့် တည်ရှိမှု များ၏ အတွေးများက ဘီလီယံချီသော နှစ်တွေတိုင်အောင် အေးခဲနေသည့် ရေခဲတုံးကြီး တစ်ခုလို လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။

ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် များ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု များ ထွက်ပေါ်လာသည်— ဘီလီယံချီသော နှစ်များတိုင်အောင် တည်တံ့ခဲ့သော တာအို နှလုံးသား ကပင်လျှင် ဖိနှိပ်၍ မရနိုင်သော၊ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့–

ကံကြမ္မာ စာအုပ် ရဲ့ ရှေ့မှာ၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက်လည်း မရှိဘူး၊ မဟာ သူတော်စင်လည်း မရှိဘူး၊ ပုရွက်ဆိတ်လည်း မရှိဘူး။

ရေးသားတဲ့ သူ နဲ့ ရေးသားခံရမယ့် သူ ပဲ ရှိတယ်။

ပြီးတော့ သူတို့ အားလုံးက၊ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ၊ ရေးသားခံရမယ့် သူတွေ ချည်းပဲ။

ပထမ အသက်ရှူကြိမ်။

ဒုတိယ အသက်ရှူကြိမ်။

တတိယ အသက်ရှူကြိမ်။

ထို့နောက်–

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး၏ စိတ်ဆန္ဒများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခဲ့သည်။

အဲဒါ လေလံဆွဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး။

အဲဒါ— ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်နေတာပဲ။

ပထမ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ၏ အသံက သွေးများ ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ အက်ကွဲနေပြီး၊ ဘီလီယံချီသော နှစ်များ အတွင်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော နှိမ့်ချမှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ (၁၀၀,၀၀၀,၀၀၀)။ ငါ့ရဲ့ တာအိုသီးပွင့် အားလုံး။ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှု ကိုယ်နှိုက်။ ငါ့ရဲ့— ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု၊ အကန့်အသတ်မရှိ။ ငါ— တာအို ကို ရရှိသူ အတွက်၊ ကံကြမ္မာ ရဲ့ တံခါးပေါက် ကို ထာဝရ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့— မှတ်ဉာဏ် တစ်ခု။ ကံကြမ္မာ ကို သူ့လက်ထဲမှာ တကယ် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဟာ၊ နောက်ဆုံးမှာ ဘာလို့ အဲဒါကို စွန့်လွှတ်ပြီး လွင့်မျောခွင့် ပြုလိုက်ရလဲ ဆိုတဲ့... အမှန်တရား တစ်ခု။ ပြီးတော့— ငါ့ရဲ့— စတေးမှု။ တာအို ကို ရရှိသူ အတွက် ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို စတေးပြီး၊ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်— ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို ပြန်လည် ရေးသားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်— နဲ့ လဲလှယ်မယ်"

ကိုယ့် ကံကြမ္မာကို ကိုယ် ပြန်လည် ရေးသားမယ်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရေးသားခံရသည့် သူ တစ်ယောက် အဖြစ် မနေလိုတော့ဘူး ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်တည်း သာ ဖြစ်ရင်တောင်မှ။

အပိုင်းငယ်လေး တစ်ခုကို ပြန်လည် ရေးသားရုံ သက်သက် ဖြစ်ရင်တောင်မှ။

ဖြစ်နိုင်ခြေလေး တစ်ခု... သက်သက် ဖြစ်ရင်တောင်မှ။

ဒုတိယမြောက် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် က ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်၊ သူ၏ အသံက လေတိုက်ခံရသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေး တစ်ခုလို တုန်ယင်နေပြီး၊ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ့ငါးဆယ် (၁၅၀,၀၀၀,၀၀၀)။ ငါ့ရဲ့ တာအိုသီးပွင့် အားလုံး။ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှု ကိုယ်နှိုက်။ ငါ့ရဲ့— ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု၊ အကန့်အသတ်မရှိ။ ငါ— တာအို ကို ရရှိသူ အတွက်၊ ကံကြမ္မာ ရဲ့ တံခါးပေါက် ကို ထာဝရ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့— မှတ်ဉာဏ် တစ်ခု။ ဒီလောကကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ၊ ကံကြမ္မာကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့... နောက်ဆုံး စကား တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ် တစ်ခု။ ပြီးတော့— ငါ့ရဲ့— အကြွင်းမဲ့ အညံ့ခံမှု။ ဒီနေ့က စပြီး၊ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို တာအို ကို ရရှိသူ က ရေးသားပါလိမ့်မယ်"

အကြွင်းမဲ့ အညံ့ခံမှု။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးက သူ၏ ကံကြမ္မာကို အခြားသူများထံ အပ်နှင်းရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

ဒါက ထာဝရ ကျွန်ပြုခံရမှု ထက်တောင် ပိုပြီး စေ့စပ်သေချာတယ်— ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်လိုက်တာပဲ။

အရှေးကျဆုံး နှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်သော၊ တတိယမြောက် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် က ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလာသည်။

သူ၏ အသံက ရေပြင်လို တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ ကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုး ပါဝင်နေသည်။

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းနှစ်ရာ (၂၀၀,၀၀၀,၀၀၀)။"

"ငါ့ရဲ့ တာအိုသီးပွင့် အားလုံး။"

"ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှု ကိုယ်နှိုက်။"

"ငါ့ရဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တိုက်ခိုက်မှု၊ အကန့်အသတ်မရှိ။"

"ငါဟာ တာအို ကို ရရှိသူ အတွက်၊ ကံကြမ္မာ ရဲ့ တံခါးပေါက် ကို ထာဝရ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် သူ ဖြစ်တယ်။"

"ငါ့ရဲ့— မှတ်ဉာဏ် တစ်ခု။ အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်နေတဲ့၊ ကံကြမ္မာ ကတောင် မရောက်ရှိနိုင်တဲ့... အဲဒီ တည်ရှိမှု ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဖွင့်ဟပြသမှု တစ်ခု။”