အခန်း ၁၅၇

အခန်း ၁၅၇ ။ ။ ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့။

"ထို့ပြင်..."

သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ လုံးဝ အေးခဲသွားသော မဟာ သူတော်စင် ၏ အတွေးများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ ယခုအခါ လုံးဝ စကားမပြောနိုင်တော့သော ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး၏ အကြည့်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ၊ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် တုန်ယင်နေသော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အကြည့် အပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မယ့်သူမှာ လုံလောက်တဲ့ ပါရမီ၊ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း နဲ့ အခွင့်အရေး ရှိမယ် ဆိုရင်—"

"အဲဒီ 'ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့' ကနေတစ်ဆင့်၊ လမ်းကြောင်း တစ်ခု— အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ တာအို ဆီကို ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။"

"ယခုအချိန်မှ စ၍၊ ဧကရာဇ် အဆင့် အောက်မှာ ရှိတဲ့ သူတွေ အားလုံးဟာ ပုရွက်ဆိတ် လေးတွေ သက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့ မင်းက ဧကရာဇ် အဆင့် ရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။"

သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

လေလံပွဲ က ယခင် အကြိမ်များ အားလုံးထက် ပိုမို ရှည်လျားပြီး ပိုမို ဖိနှိပ်မှု ရှိသော သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

အဲဒါ သေမင်းတမျှ ငြိမ်သက်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘူး။

ထိုအစား အဲဒါက— လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ပဲ။

"သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ သဘောတရား တောင် မရှိတဲ့ လေဟာနယ် ကမ္ဘာမျိုးပဲ။

ထို မဟာ သူတော်စင် အဆင့် တွင် တည်ရှိနေသော အတွေးများမှာ ယခုအခါ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဦးနှောက်များက "ဧကရာဇ် အဆင့် ကို ကျော်လွန်သွားခြင်း" ဆိုသည့် သတင်းအချက်အလက်ကို ဆက်လက် လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ တာအို နှလုံးသား က "အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခြင်း" ဆိုသည့် သဘောတရား ကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ တည်ရှိမှု က "ကျော်လွန်သွားခြင်း ကိုယ်နှိုက် ဖြစ်လာရန်" ဆိုသည်ကို စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး၏ အကြည့်များမှာ ယခုအခါ လုံးဝ အေးခဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဗလာနတ္ထိ နေရာလွတ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဲဒါ နားလည်မှု တွေ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဗလာနတ္ထိ နေရာလွတ် ပဲ။

အဲဒါ ဘီလီယံချီတဲ့ နှစ်တွေတိုင်အောင် တည်တံ့ခဲ့တဲ့ တာအို နှလုံးသား ကတောင် ခံနိုင်ရည် မရှိတဲ့ အဆုံးစွန် တွေဝေမှုမျိုးပဲ။

ပြီးတော့ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အကြည့် က—

တုန်ယင်နေသည်။

အဲဒါ ကြောက်ရွံ့မှု ကြောင့် တုန်ယင်တာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ကြောင့် တုန်ယင်တာ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါက တွေဝေမှုကြောင့် တုန်ယင်တာပဲ။

အဲဒါက ပျက်သုဉ်းခြင်းကတောင် နားမလည်နိုင်တဲ့ ရှုပ်ထွေး တွေဝေမှု မျိုးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့...

"ကျော်လွန်သွားခြင်း" ဆိုတာ လေဟာနယ် ကမ္ဘာ တောင် မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေလို့ပဲ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ဆိုတာ ဒီလောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ အရာအားလုံး ရဲ့ အဆုံးသတ် မှတ်တိုင် ပဲ။

ဒါပေမယ့် "ကျော်လွန်သွားခြင်း" က အဲဒီ ခရီးဆုံး မှတ်တိုင် ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ဆိုတာ တည်ရှိမှု အားလုံး ရဲ့ နောက်ဆုံး ခရီးဆုံး ပဲ။

ဒါပေမယ့် "ကျော်လွန်သွားခြင်း" က အဲဒီ ခရီးဆုံး ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ဆိုတာ အရာအားလုံး တစ်ခုတည်း အဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ အဆုံးသတ် မှတ်တိုင် ပဲ။

ဒါပေမယ့် "ကျော်လွန်သွားခြင်း" က အဲဒီ အဆုံးသတ် ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ဟာ၊ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက် ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ပထမ အသက်ရှူကြိမ်။

ဒုတိယ အသက်ရှူကြိမ်။

တတိယ အသက်ရှူကြိမ်။

ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။

ဘယ်သူမှ လေလံမဆွဲကြဘူး။

မယှဉ်ပြိုင်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။

မယှဉ်ပြိုင်ရဲလို့ မဟုတ်ဘူး။

နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု အတွက် လေလံမဆွဲရဲတာ။

စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ တွေ အတွက် စျေးမပေးရဲတာ။

အဲဒီ မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ ကျော်လွန်သွားခြင်း အတွက် အရာအားလုံးကို ပုံအော လောင်းကြေး မထပ်ရဲတာ။

အသက်ဆယ်ကြိမ် ရှူစာ။

အသက်နှစ်ဆယ် ရှူစာ။

အသက်သုံးဆယ် ရှူစာ။

တိတ်ဆိတ်မှု က ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် သုံးပါး၏ အကြည့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ကြည်လင်လာသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ စကားမပြောကြသေးဘူး။

သူတို့က ထိုချီအငွေ့အသက်လေး တစ်မျှင် ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

တောင့်တမှု တွေ ရှိတယ်— ပိုမို မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်း တစ်ခု အတွက် အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တောင့်တမှုမျိုး။

ကြောက်ရွံ့မှု တွေ ရှိတယ်— အမည်မသိ အရာတွေ အတွက် ထာဝရ ကြောက်ရွံ့မှု မျိုး။

တွေဝေမှု တွေ ရှိတယ်— ဆိုလိုတာက "ကျော်လွန်သွားခြင်း" နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိမှုမျိုး။

ရိုသေမှု တွေ ရှိတယ်— အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်နေတဲ့ အရာတစ်ခု အတွက် အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရိုသေမှုမျိုး။

အသက်ငါးဆယ် ရှူစာ။

အသက်ခြောက်ဆယ် ရှူစာ။

အသက်ခုနစ်ဆယ် ရှူစာ။

လီဖန် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူ အလျင်မလိုဘူး။

နောက်ပြန် ရေတွက်ခြင်းတွေလည်း မရှိဘူး။

တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေရုံပဲ။

"ကျော်လွန်သွားခြင်း" အတွက် ပထမဆုံး လေလံဆွဲရဲတဲ့ သူကို စောင့်နေတာ။

အသက်ရှစ်ဆယ် ရှူစာ။

အသက်ကိုးဆယ် ရှူစာ။

အသက်တစ်ရာ ရှူစာ။

နောက်ဆုံးတော့...

အလွန် နှေးကွေးပြီး အလွန် လေးလံသော၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပုံရသော အတွေးတစ်ခုက သက်ရှိတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"ငါ... ဒီအရာက ဘာလဲ ဆိုတာ မသိဘူး။"

"ငါ... ဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုး ကို မသိဘူး။"

"ငါ... ဘယ်လောက် စျေးပေးရင် သင့်တော်မလဲ ဆိုတာ မသိဘူး။"

"ဒါပေမယ့် ငါ သိတာက— "

၎င်းက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ပျက်သုဉ်းခြင်းက မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီနယ်ပယ် က မဟုတ်ဘူး။"

"လူသိများတဲ့ ဘယ်အတိုင်းအတာ ထဲကမှ မဟုတ်ဘူး။"

"၎င်းက... ငါတောင် မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ နေရာကနေ လာတာပဲ။"

"တစ်နေ့နေ့မှာ၊ ဒီပစ္စည်းကို ရရှိသွားတဲ့ သူဟာ အဲဒီ လမ်းကြောင်း ပေါ်ကို တကယ် ခြေချနိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်..."

"ငါ... ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ စောင့်နေပါ့မယ်။"

"ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့မယ့်... အဲဒီ ပြန်လာခြင်း ကို စောင့်နေပါ့မယ်။"

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ (၁၀၀,၀ဝ၀,၀၀၀)။"

"ဒါအကုန်ပဲ။"

"ဒါက လေလံဆွဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ... ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးတင် လေးစားမှုကို ပြသတာပဲ။"

"အဲဒီ ကျော်လွန်သွားခြင်း ကို ဂါရဝပြုတာပဲ..."

ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ။

သန်းတစ်ရာတည်းသာ။

ယခင်က သန်းရာချီ၊ သို့မဟုတ် ဘီလီယံချီပြီး စျေးရခဲ့သော ပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဤစျေးနှုန်းသည် သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလွန်းလှသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ သူတို့ကို လှောင်ပြောင် ရယ်မောခြင်း မပြုကြပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတိုင်း နားလည်လို့ပဲ—

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက တစ်ယောက် က "စျေးတိုးခေါ်နေတာ" မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို။

အဲဒါ ဂါရဝပြုတာပဲ။

ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး၊ နားမလည်နိုင်တဲ့၊ မထိတွေ့နိုင်တဲ့၊ ပြီးတော့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ အဲဒီ "ကျော်လွန်သွားခြင်း" ကို ပျက်သုဉ်းခြင်း ကိုယ်နှိုက် ကနေ နှိမ့်ချစွာ ဂါရဝပြုလိုက်တာပဲ။

လီဖန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ သူက လေလံတူ ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ၊ ပထမအကြိမ်။"

"ဒုတိယအကြိမ်။"

"တတိယအကြိမ်။"

လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည်။

"ရောင်းချပြီးစီးပါပြီ။"

သတ္တမမြောက် လေလံပစ္စည်း ဖြစ်သော၊ "ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့" သည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရသည်။

၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အမည်မသိ တည်ရှိမှု ကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို ချီအငွေ့အသက်လေး က သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးသော လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ တည်ရှိနေသော အတွေး အားလုံးက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ချီအငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိတော့ပေ။

တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိတော့သည်— ဗလာကျင်းခြင်း။

အဲဒါ နားလည်မှု တွေ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီးနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ နေရာလွတ်ကြီးပဲ။

အဲဒါ ဘီလီယံချီတဲ့ နှစ်တွေတိုင်အောင် တည်တံ့ခဲ့တဲ့ တာအို နှလုံးသား ကတောင် မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့ ဗလာနတ္ထိကြီးပဲ။

အဲဒါ "ကျော်လွန်သွားခြင်း" ရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်တည်နေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော၊ အစစ်အမှန်ဆုံး၊ နဲ့ အပြည့်စုံဆုံး ဗလာကျင်းခြင်း ကြီးပဲ။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ရှေ့တွင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ မဟာ ဒေသကြီး ငါးခု အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၆၄၁ ခု ၏ ရှေ့တွင်။

ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများမှာ "အသက်ရှင်ခြင်း" ဆိုတဲ့ ခံစားချက် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ ကောင်လေးကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်ရင်း ထိုင်သူထိုင် ဒူးထောက်သူထောက်၊ လဲလျောင်းသူက လဲလျောင်းနေကြသည်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် လေလံပွဲ ခုနစ်ခု ကို ဦးဆောင် ကျင်းပခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် စိတ်ကူးနဲ့တောင် မယဉ်ရဲတဲ့ တားမြစ် အရာ ခုနစ်ခု ကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ကို ရူးသွပ်သွားစေပြီး၊ လေဟာနယ် ကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး က ယခုလေးတင် အရာတစ်ခုကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်— ပျက်သုဉ်းခြင်း ကတောင် နားမလည်နိုင်တဲ့ "ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့" ကိုလေ။

ကျော်လွန်သွားခြင်း။

အဲဒါ သူတို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ သဘောတရား တစ်ခုပဲ။

အဲဒါ သူတို့ ရောက်ဖို့တောင် အိပ်မက် မမက်ရဲတဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခုပဲ။

အဲဒါ သူတို့ မော့ကြည့်ဖို့တောင် မြင့်မြတ်လွန်းတယ် လို့ ခံစားရတဲ့— အဆုံးစွန် ကျော်လွန်သွားခြင်းကြီးပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

အဲဒီ သဘောတရား က၊ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင်၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၁၀၀ နဲ့ လေလံတင် ရောင်းချခံလိုက်ရပြီ။

ယခင် ပစ္စည်းများ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စျေးနှုန်းက အလွန် နည်းပါးနေသော်လည်း။

ဒါပေမယ့် လူတိုင်း နားလည်ကြတယ်—

အဲဒါ စျေးနည်းနေလို့ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို။

အဲဒါ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက တစ်ယောက် က၊ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး လူတိုင်းကို ပြောလိုက်တာပဲ:

ဒီပစ္စည်းကို တန်ဖိုး ဖြတ်လို့ မရဘူး။

ဒီအရာကို တိုင်းတာလို့ မရဘူး။

ဒီအရာကို နားလည်လို့ မရဘူး။

ဒီအရာက တည်ရှိနေရုံ သက်သက်သာ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူရဲ့ ရယ်မောသံက ခြောက်ကပ်ပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတယ်။ ဖားသူငယ် တစ်ကောင်က နောက်ဆုံးတော့ တွင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲ ဆိုတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်တယ်။

သူတို့က ရင်ထဲက လာတဲ့အထိ ငိုတယ်၊ အသည်းနှလုံးတွေ ကွဲအက်သွားမတတ် ငိုတယ်၊ သူတို့ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဗလာနတ္ထိ ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေလို ငိုကြွေးတယ်။

အများစုကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေကြတယ်။

အလင်းမျက်နှာပြင် ကို ကြည့်နေကြတယ်။

အဲဒီ ကောင်လေး ကို ကြည့်နေကြတယ်။

သူတို့လိုပဲ၊ တစ်ချိန်တုန်းက ရှင်သန်ဖို့ တစ်လပဲ အချိန်ရတော့တဲ့ အဲဒီ ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတယ်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ခြံဝင်းလေး ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဒီကနေ့ အခြေအနေ အထိ ရောက်လာတဲ့ အဲဒီ ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် တစ်ပါးရဲ့ အမူအရာနဲ့၊ ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို ဦးညွှတ်သွားစေတဲ့ အဲဒီ ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတယ်။

"ကျော်လွန်သွားခြင်း ၏ သော့" ကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကောင်လေး။

ထို့နောက်...

သူတို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြတယ်။

အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရလို့ မဟုတ်ဘူး။

ခံစားချက်တွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ အဲဒါ ဗီဇ ပဲ။

အဲဒါ နတ်ဘုရားတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေရဲ့ ဗီဇ ပဲ။

အဲဒါ စကြဝဠာ ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ဖုန်မှုန့် လေးတွေရဲ့ ဗီဇ ပဲ။

အဲဒါ ကျော်လွန်သွားခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ဗီဇ ပဲ။

…………..